தமிழகத்தில் பிஜேபி வளர என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஜெயலலிதாவிற்கு வருமானத்துக்கு அதிகமாகச் சொத்து சேர்த்த வழக்கில் இன்று (27/09/2014) வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில் ஜெயலலிதாவிற்கு நான்கு ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனையையும், 100கோடி அபராதத் தொகையையும் விதித்து சிறப்பு தனி நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது. அதையொட்டி சமூக வலைத்தளங்களில் வெளிவந்த பெரும்பாலான கருத்துகள்   பிஜேபி வளர இது அருமையான வாய்ப்பாகவே அமையும் என்கிறார்கள். ஆனால் பிஜேபி வளர வேண்டுமானால் எதைச் செய்ய வேண்டும்? தற்போதைய முறையில் பிஜேபி வளர சாத்தியமில்லை என்பதற்கான காரணங்களைத் தான் கீழே  எழுதியுள்ளேன்.

நடுநிலையாளர்கள் இங்கே பிஜேபி வளர்வதற்கே இந்தத் தீர்ப்பு வழிவகுக்கும் என்று அஞ்சுகிறார்கள். அதற்கு அவர்கள் முன்வைக்கும் காரணங்கள் ரொம்பவே வேடிக்கையானது. அதேபோல நிறைய பிஜேபி ஆதரவாளர்களும் இதைப் பயன்படுத்தி பிஜேபி தமிழ்நாட்டில் எளிதாக வளர்ந்து விடும் எனக் கனவு காண்கிறார்கள்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில்,  பிஜேபி தலைவர்களைத் தற்போது  தேர்வு செய்யும் முறையைக் கொண்டு  பிஜேபியை வளர்க்க இயலாது. பிரபலமான ஒரு முகம் தமது  கட்சிக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என எண்ணி பிஜேபி செயல்படுகிற வரைக்கும்  தமிழக பிஜேபி வளர வாய்ப்பே இல்லை. ரஜினியை அழைப்போமா, விஜயகாந்தைக் கட்சியைக் கலைக்கச் சொல்வோமா என அழைப்பு விடுத்துக் கொண்டு செயல்படுதல் என்பது  கட்சியின் பலவீனமாகவேக் கருதப்படும். அவர்களை வலுக்கட்டாயமாகவோ, தாங்குவதென்பதோ  கட்சி தமது தலைமையை நம்பாமலும், தலைமையே தன்னை நம்பாமல் விடுக்கிற அழைப்புகள் உள்ள வரை பிஜேபி வளர வாய்ப்பே இல்லை. இது போன்ற அதிமுக, திமுக கட்சிகளுக்குப் பாதகங்கள் வருகிற போது வளர்கிற மாதிரி தெரியும்.  பின்னர் வீழ்ந்து விடும் என்பதே யதார்த்தம்.

 

தற்போதுள்ள  தலைவர்களில் H. ராஜா(உதாரணம் மட்டுமே) போன்ற யாரையாவது ஒருவரை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தி, அந்த ஒரு தலைவரை “ஹீரோயிச” லெவலுக்குக் கொண்டு வந்து பிஜேபி வெற்றி பெற்றால் இவர் தான் முதல்வர் என்ற நம்பிக்கையைக் கட்சி மக்களிடத்தில் ஏற்படுத்தாத வரை தமிழ்நாட்டில் பிஜேபி ஒரு போதும் ஆட்சி அமைக்க இயலாது. ஏனென்றால் தமிழ் மக்களுக்கு ஹீரோயிசப் பாணி அரசியல் செய்யும் போது மட்டுமே ஒருவரைத் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப் பக்குவம் (மன வியாதி) இருக்கிறது.

பிஜேபி தலைவர்களில் யார் ஒருவரேனும்  கட்சி சார்பாகத் தமிழ் நாடு முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்துள்ளாரா என யோசியுங்கள். தமிழ்நாட்டு அரசியலில் காங்கிரஸ் போல இரு வருடங்களுக்குத் தலைமையை மட்டும் மாற்றுவது காங்கிரசுக்கு எந்த அளவிற்குப் பின்னடைவைத் தந்ததோ அதே போலவே பிஜேபியும் உள்ளது என்பது கட்சிக்குப் பின்னடைவேயன்றி முன்னேறுவதற்கான எந்தப் பயனையும் தராது.

தேசியக் கட்சியாகத் தலைவரை மாற்றி மாற்றித் தேர்ந்தெடுப்பதற்கும், மாநிலத்தில் தலைமையை மாற்றுவதற்கும் அடிப்படையில் நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு. தேசியக் கட்சியாக இருக்கும் போது குறிப்பிட்ட சில வருடங்களுக்கு ஒரு முறை கட்சித் தலைமையாக வெவ்வேறு மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம் கட்சி அனைத்து மாநிலத்தில் உள்ள நிர்வாகிகளுக்கும் பொறுப்புகளை வழங்குகிறது, மேலும் கட்சியை அது வளர்க்கவும் வடக்கில் உள்ள தலைமைக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் என்பதல்லாமல் தென் மாநிலத்தில் உள்ளவர்களையும் தலைமையாகக் கொண்டு வருவதன் மூலம் தமது கட்சியைத் தேசியக் கட்சியாக அடையாளப்படுத்த அது உதவும் . அது தேவையும் கூட.  சரியான முறையும் கூட.

ஆனால் மாநிலத் தலைமை என்பது அம்மாநிலத்தில் கட்சி அரசியல் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதை அங்குள்ள மாநிலக் கட்சிகள் எத்தகைய முறையில் செயல்படுகிறது என்பதைக் கணக்கில் கொண்டே அதற்குரிய வகையில் தலைமைப் பொறுப்பிற்கு ஒரேயொரு நபரை நெடிய காலத்திற்கு பதவி வகிக்கும் வண்ணம் பிஜேபி சிந்தித்து , நல்ல தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். தமிழகத்திலுள்ள மாநிலக் கட்சியைப் பாருங்கள். அனைத்து மாநிலக் கட்சிகளுமே ஒரு தலைமை அடிமையாகவே உள்ளது. அவ்வாறு இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் மாநில ஆட்சியைக் கைப்பிடிக்க பிஜேபி தகுதியான  ஒரேயொரு தலைவரைக் குறைந்த பட்சம் பத்து வருடங்களுக்காகவாவது வைத்துக் கொள்ளாத வரை தமிழகத்தில் பிஜேபி வளராது.  தலைவரை அடிக்கடி மாற்றுவது என்பது மாநிலத்தில் நான் உன்னை விடப் பெரியவன் என்ற மனோவியாதியை மட்டுமே தலைவர்களுக்குள்ளாக உருவாக்கும். மேலும் தமக்கு ஜால்ரா அடிக்கும் தொண்டர்படைக்கு மட்டுமே வழிவகுக்கும் என்பதை பிஜேபி உணராத வரை மாநிலத்தில் கட்சி வளர்ச்சி என்பதைக் கனவு காணாதீர்கள் பிஜேபி விசுவாசிகளே!!! இதை நாம் காங்கிரசிலும் காணலாம். பிஜேபியிலும் காணலாம்.

 

திமுகவில் வேறு வழியில்லாமல் கலைஞர் இருக்கும் வரை அவரே தலைவர் என்று வெட்டிக் கொண்டும் வெட்டாமலும் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிமுகவைப் பற்றி கேட்கவே வேண்டியதில்லை.

இங்கு கொள்கை, கட்சி அனைத்தையும் தாண்டி தனி நபர் துதிதான் மிக முக்கியமானது என்ற அடிப்படையில் தான் தமிழ்ச்சமூகம் இருக்கிறது. விஜயகாந்திற்கு முதல் இரு தேர்தல்களில் விழுந்த ஓட்டாக இருக்கட்டும், அதிமுகவில் யாரை நிறுத்தினாலும் மக்கள் தேர்ந்தெடுப்பதாக இருக்கட்டும். இரண்டிலுமே தலைவர் என்பவர் யார் என்பதைப் பார்த்து வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த மக்கள்தான் நாம். ஆதலால் மக்களின் உணர்ச்சியைப் பெருக்குகிற, ஹீரோயிச பாணியிலான ஒரு தலைவரை பிஜேபியினர் அடையாளம் காணாத வரை தமிழகத்தில் பிஜேபி வளராது.

 

நான் முன்வைக்கிற கருத்தாக்கம் என்பது அறிவிலிருந்து நோக்கினால் தவறுதான். ஆனால் ஒரு சமூகத்தை , அவர்களின் மனவோட்டத்தில் சென்று அவர்களை உங்கள் பக்கம் திசை திருப்பி வெற்றி பெற்றால் மட்டுமே நீங்கள் ஆளத் தகுதியைப் பெற இயலும். மேலும் பிஜேபி  என்ற கட்சியை வளர்க்கவும்,  மக்கள் சேவையைத் தொடரவும் உதவும்.

 

லெட்சுமியும் நாராயணசாமியும்

cinema theatre

கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே ஊருக்கு செல்லும்போதெல்லாம் எனக்குக் கிடைக்கிற தகவல் லெட்சுமிக்கும் நாராயணசாமிக்கும் இன்னும் நேரம் சரியாக அமையவில்லை என்பதுதான். பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றும் போதெல்லாம் ஒண்ணு லெட்சுமியைத் தனியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. இல்லையென்றால் நாராயணசாமியைத் தனியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. லெட்சுமியையும் நாராயணசாமியையும் எப்போது சேர்த்துப் பார்க்கப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை.

இசக்கிக்கிட்டே , ‘மக்கா இந்தத் தடவை லெட்சுமியைப் பார்க்க முடியுமா? நாராயணசாமியை மட்டுந்தான் பாக்க முடியுமான்னு?’ கேட்டேன். இன்னைக்கு, இல்ல நாளைக்குள்ள பாக்கப் போயிருவோம். ஏன்னா… நான் நாளாக்கழிச்சி மெட்ராசுக்குப் போயிருவேன்.

இந்தத் தடவை ஒனக்கு அந்தக் கொடுப்பினையும் இல்லல. லெட்சுமி, நாராயணசாமி ரெண்டு தியேட்டருமே இப்ப பூட்டிக் கெடக்கு.

எனக்கு அது அதிர்ச்சிச் செய்திதான். ஒருபோதும் ரெண்டு தியேட்டரையும் ஒண்ணா சீல் வச்சதோ அல்லது ரெண்டு பேருமே ஒரே நேரத்தில மூடியதோ கிடையாது. பெரும்பாலும் ஏ படம் போட்டோ அல்லது ஏதாவது குடும்பப் பிரச்சினை காரணமாகவோ மட்டுமே பூட்டுவார்கள். பதினைந்து இருபது நாட்களில் திறந்து விடுவார்கள்.

நாராயணசாமியும் லெட்சுமியும் அப்பா காலத்திலிருந்தே சாத்தான்குளத்தில் இருக்கிறது. நான் சிறுவனாக இருந்த போது தியேட்டருக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னு அம்மா சொல்லி விட்டால் வயிறு கூடப் பசிக்காது. அம்மா மிரட்டியே சாப்பிட வைப்பாள். அப்பா தியேட்டருக்குப் படம் பார்க்க என்னை இதுவரை அழைத்துக் கொண்டு சென்றதில்லை. அப்போது அவருக்கு இதற்கெல்லாம் நேரமும் கிடையாது.

ஊரே நல்ல படம் போட்டிருந்தால் செட்டிக்குளத்திலிருந்து ஒவ்வொரு நாளாகக் கிளம்பிச் செல்வார்கள். அப்பவெல்லாம் மதியம் ரெண்டரை மணி ‘மேட்னி ஷோ’ பார்க்கத் தான் பெண்கள், குழந்தைகளோடு போவார்கள். வேகாத வெயிலிலும் பேசிக்கொண்டே நடந்து செல்வார்கள். சில நேரங்களில் பேருந்தில் செல்வார்கள். நாராயணசாமி தியேட்டருக்கு அமுதுண்ணாக் குடி வழியாகப் போனால் அஞ்சு கிலோமீட்டர் நடந்து போனால் போதும். அமிர்தவிளை நகரை ஏன் அமுதுண்ணாக் குடின்னு கூப்பிடுறாங்கன்னு இன்னைக்கு வரைக்கும் காரணம் தெரியாது. ஆனால் லெட்சுமி தியேட்டருக்குப் போகணும்னா ஒரு கிலோமீட்டர்கூட நடக்கணும். அது சாத்தான்குளத்தோட அந்தக் கடைசியில் இருக்குது.

நல்ல படங்கள், புதிய படங்களை வெள்ளிக் கிழமைதான் போடுவார்கள். வெள்ளியிலிருந்து செவ்வாய் வரை ஓடும். சுமாரான படமென்றால் ஞாயிற்றுக் கிழமையோடு தியேட்டரை விட்டுப் போயிரும். புதன், வியாழன் இரு தினங்களுக்கும் ஏதேனும் மொக்கை படங்களைப் போடுவார்கள். தெலுங்கு டப்பிங், ஹிந்தி டப்பிங், பழைய படங்களாகப் போடுவார்கள்.

பட போஸ்டர்களை செட்டிக்குளத்து பவுண்டு(மாடு அடைக்கும் கொட்டகை) சுவத்தில் தான் ஒட்டுவார்கள். பெரிய நடிகர்கள் படமென்றால் எழுத்துப் போஸ்டரோடு படத்துடன் கூடிய போஸ்டரையும் ஒட்டிச் செல்வார். அதில் ஒரு சுவாராஸ்யம் இருக்கிறது. ஊரே அடங்கித் தூங்கிக்கிட்டு இருக்கும் போது ராத்திரி ரெண்டு மணிக்குத் தான் ஒட்டிச் செல்வார்.

எங்கூர்ல குளிக்க, காலைக் கடனை முடிக்க பம்புசெட் பக்கம் காலையிலேயே ஆண்கள் செல்லும் வழக்கமுண்டு. அவர்களின் முதல் பணி , ஏதாவது படம் மாத்திருக்கான்னு பார்க்கிறதுதான். போஸ்டரில் உங்கள் அபிமான நாராயணசாமி திரையரங்கில் நவரச நாயகன் கார்த்திக், குஷ்பு, சார்லி, ஜனகராஜ் மற்றும் பலர் நடித்த “வருஷம் பதினாறு” என எழுதி, புத்தம் புதிய திரைப்படம் 70 mm என்று அடியில் போட்டிருப்பார்கள். பக்கத்தில் இன்னொரு போஸ்டரில் உங்களின் அபிமான லெட்சுமி திரையரங்கத்தில் பார்த்திபன், சீதா, வி.கே.ராமசாமி, நாசர் மற்றும் பலர் நடித்த “புதிய பாதையைப்” போட்டிருப்பார்கள். சிவாஜி, எம்ஜிஆர் படங்களுக்கு ஈஸ்ட்மென் கலரில், புதிய காப்பி என்ற அடைமொழியோடு போஸ்டரை ஒட்டி இருப்பார்கள். அதையே மூணு தடவை வாசிப்போம். டீக்கடை, டைலர் கடையில நின்னு எது நல்ல படம்னு ஆராய்ச்சி செஞ்சிக்கிட்டும் இருப்போம்.
ரெண்டு தியேட்டரிலும் போட்டிப் படங்களாக போடுவார்கள். நமக்குத் தான் எந்தப் படத்துக்குப் போறதுன்னு தெரியாது.

குளிச்சிட்டு வீட்டுக்குப் போகிறப்போ மல்லிகாக்கா கூப்பிடுவாங்க. ‘ஏப்பு… கணேஷ் படம் மாத்திட்டானா? என்ன படம்ப்பு போட்டுருக்கான்?’ நம்மதான் மல்லிக்காக்காவின் தகவல் தொடர்பு செயலாளர் என்கிற பெருமிதம் எப்பவுமே உள்ளே ஓடிக்கிட்டு இருக்கும். சில நேரங்களில் நல்ல போஸ்டரை மூணாவது நாள் அல்லது நாலாவது நாள், பயலுக பிளான் பண்ணி கிழிச்சிட்டுப் போயிருவானுக. பெரிசுகள் பார்த்தால் அவ்வளவுதான். திட்டுவாங்க. அதுக்குன்னே ஒரு குருப்பு அப்பப்ப கொஞ்சம் கொஞ்சமா கிழிச்சு வைக்கும். யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் போஸ்டரை ஆட்டையைப் போட்டுருவானுக.

குறிப்பாக பொங்கல், தீபாவளி வரப்போகிறதென்றால் வீட்டில் அதைக் காரணம் காட்டியே படத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போக மாட்டாங்க. ‘ஏல… அம்மா சொல்றம்லா பொங்கலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறன்னு… சொன்னா கேளு’ என்பாள். ‘சாமி சத்தியமா?’ என்று கேட்டால் அதுக்கும் திட்டுவாள். ‘எதுக்குத் தான் சத்தியம் கேப்பன்னு ?’ சத்தியத்தை உப்பு சப்பில்லா காரணங்களுக்குக் கொடுப்பதும் கேட்பதும் அந்த வயதில் சர்வ சாதாரணம்!

விஷேச நாட்களில் என்ன படம் வரப் போகிறது என்பதை இருபது நாட்கள் முன்னமே டிக்கெட் கொடுக்கிறவங்கக் கிட்டேயிருந்து மேனேஜர் வரைக்கும் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்குவாங்க. அந்த நியூஸ் கொடுக்கிறவர் கூட ஊர்ல பெரிய ஆள் தான்.

‘ஏலே… பாண்டி அண்ணன்கிட்ட கேளு. அவருக்குத் தான் நாராயணசாமியில என்ன படம் வருதுன்னு தெரியும். ஏம்னா அவரு பிரண்டுதான் மேனேஜரா இருக்காரு. பாண்டி அண்ணனுக்கும், முருகன்னனுக்கும் அந்த டயத்துல கிராக்கிதான்.’

விஷேச நாட்களுக்குரிய போஸ்டரை மட்டும் ஊருக்குள் சந்தியிலுள்ள சக்தி கோயில், வடக்குத் தெரு முத்தையா தேவர் வீட்டு சுவத்திலேயும் ஒட்டுவார்.

பெரும்பாலும் குடும்பத்தோடு சென்றால் கூட பொம்பளை ஆட்களும், குழந்தைகளும் பெண்கள் வரிசையில் நிற்பார்கள். ஆண்கள் அந்தப்பக்கம் வழியாக உள்ளே செல்வார்கள். சில நேரங்களில் மட்டுமே வேற்று பெண்களோடு வரவில்லைஎன்றால் கணவனை நச்சரித்து குடும்பத்தோடு டிக்கெட் எடுத்து உள்ளே செல்வார்கள். ஒரு நிமிஷம் தாமதமானாக் கூட டிக்கெட் எடுக்கும் போதே படம் போட்டாச்சா என்ற கேள்வியோடே எடுப்பார்கள்.

எழுத்து ஆரம்பிப்பதற்குள்ளாக தியேட்டருக்குள் இருக்க வேண்டும். எழுத்துப் போட்டுட்டான்னா இசக்கிக்குக் கெட்ட கோபம் வரும். இப்ப என்னடேன்னு அந்த நேரம் எவனாவது கேட்டுத் தொலச்சான்னா அந்தால ஒரு அறை தான் விழும். படம் போடலன்னா மட்டும் இசக்கிய தைரியமா எதுக்குடே இவ்வளவு டென்சன் ஆகிற ன்னு அன்னாவி மாதிரி சங்கர் கேள்வி கேப்பான். இசக்கிக்கு மட்டுமல்ல. நம்மில் பலருக்கும் படம் ஆரம்பிக்குமுன்னேயே உள்ளே போய் நல்ல இடம் பார்த்து பேனுக்கு அடியில உட்காரணும்.

ரொம்ப சின்னப்பயலா இருக்கும் போது திரைக்குப் பக்கத்தில் உட்காரணும், கொஞ்சம் பெரிய பயலாயிட்டா அதை விடப் பின்னுக்கு உக்காரணும், பெரிய ஆளாயிட்டா காசு இருக்கிறதுக்குத் தகுந்த மாதிரி ஒரு நல்ல இடம் பாத்து உட்காரணும். அவ்வளவுதான்.

ரெண்டு தியேட்டரிலும் தரை டிக்கெட் மூணு ரூவா, பென்ச் டிக்கெட் அஞ்சு ரூவா, சேர் ஏழு ரூவா, சோபா சேர் பத்து ரூவா எனக் கேட்பார்கள். நல்ல படம்னா மட்டும் சோபா சேர் முதல்லேயே நிரம்பும். பெரும்பாலும் ‘பர்ஸ்ட் ஷோ’ப்ப தான் சோபா சேர் நிரம்பும். (evening show வை அப்படித் தான் சொல்வோம்).

சில நாட்களில் குடும்பத்தோடு திருச்செந்தூர் கோயிலுக்கோ வெளியூரோ வேனில் சென்று வருகிற குடும்பம் அன்னைக்கு மட்டும் சோபா சேர் டிக்கெட் தான் எடுப்பாங்க. அதுதான் எழுதப்படாத விதி. அதுகூட என்ன மாதிரியான மனநிலையோ?

சோபா சேர்ல தான் அதிகமா மூட்டை கடிக்கும்கிறது தெரிய ஆரம்பிச்சவன் அதுல போய் உட்கார மாட்டான்.

“ஏ.. என்னப்பா ஒரே மூட்டையா இருக்குன்னு தியேட்டர்காரன்கிட்ட கேட்டா , ஆமாவே நாங்க தான் ஒங்க குண்டியைக் கடிக்கட்டும்னு கொண்டு வந்து விடுதோமொன்னு” எரிஞ்சு விழுவார். ஒரு விஷயத்தைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள். உங்களுக்கேப் புரியும். ஒரே கேள்விக்கான பதிலைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் இருப்பவர்கள் ரெண்டாவது தடவையாக ஒரே கேள்வியைப் புரியலன்னு கேட்டால் எரிஞ்சு விழுவார்கள். அது கண்டக்டர், பேங்க் என எல்லா இடங்களிலும் அப்படித்தான்.

இதெல்லாம் கூட நார்மல்தான். லேடீஸ் பக்கம் உள்ள ஸ்க்ரீனுக்கு இந்தப் பக்கமா ஆண்கள் பக்கம் உட்கார்ந்து பார்க்கும் போதுதான் சுவாராஸ்யமா இருக்கும். கதாநாயகியையோ , ஹீரோவோட அம்மாவையோ வில்லன் கொல்லும் போது, ச்சச்சோ…. அடப்பாவிப் பய இப்படிக் கொல்லுதானே… இப்ப பார்த்து இவன் (ஹீரோவை) எங்க போய்த்தொலஞ்சான் என்று பெண்கள் உச்சுக் கொட்டுவார்கள். கிளைமாக்சில் ஹீரோ வில்லனைப் புரட்டி எடுக்கும் போது, ‘அப்படித்தான்… கொல்லு… விடாத அவனை… ‘ என தமது கோபத்தை சத்தம் போட்டுக் கொட்டுவார்கள். பெண்களுக்கு அவர்கள் குழந்தையாக இருந்தாலும் சரி, வேற வீட்டுப் பிள்ளையாக இருந்தாலும் சரி, ஏதேனும் பாட்டுக்கு நன்றாக ஆடிவிட்டால் முத்தம் கொடுத்து மகிழ்வார்கள். அப்படியே யக்கா… ஒங்களுக்கு எந்த ஊரு… பிள்ளை நல்லா ஆடுதானே’ என்று பாராட்டுவார்கள்.

ஆண்கள் பக்கம் பேப்பரைக் கிழித்துப் பறக்க விடுவதும் கைதட்டுவது, விசிலடிப்பது, முடிஞ்சா தலைவனோட படம்னா திரைக்கு முன்னேயே சென்று ஹீரோ வருகிற காட்சியில் ஆட்டமும் போடுவார்கள்.

இன்னொரு குருப்பு சோகக் காட்சியில் கண்ணீரைக் கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொண்டிருக்கும். சிரிப்புக் காட்சியில் நல்ல சத்தம் போட்டு சிரித்துக் கொண்டிருக்கும்.

மனிதர்களில்தான் எத்தனை வகை? உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதில் உள்ள வித்தியாசங்களை எங்களூர் தியேட்டரிலேயே பார்க்க முடியும். சில நேரங்களில் திடீரென சண்டையும் நடக்கும். சண்டை நடக்கிறதுக்கு ஒரே காரணம் தான். காலைத் தூக்கி முன்னே இருக்கிற பெஞ்சில் வைப்பது, தலை மறைக்குதுன்னு சொன்னா அட்ஜஸ்ட் பண்ணாம இருந்தாக் கூட தியேட்டரில் ரகளைதான். மதியக் காட்சி நடக்கும் போது எவனாவது கதவை வெளியே போகும் போது பூட்டலன்னாக் கூட கத்துவார்கள்.

அன்னைக்கும் சரி, இன்னைக்கும் சரி எல்லாரும் சொல்ற ஒரே டையலாக். தியேட்டரில் இருக்கும் சினாக்ஸ் கடைக்காரன் என்னா… கொள்ளையடிக்கான் என்பதுதான். ஆனாலும் அங்கே வாங்கித் திங்கலன்னா தெய்வக் குத்தம்லா என்பான் அமச்சியார். நம்பல நம்பித்தாம்ல லீசுக்கு எடுத்து நடத்துறான். ‘பொலச்சிப் போகட்டும்னு..’ ராயலா டையலாக் விடுவான்.
படம் முடிஞ்ச பிறகு தான் வெயிலில் மதியம் வந்த உடம்பு வலி தெரியும். சைக்கிளை மிதித்து சாத்தையைக் கடந்தவுடன் வலியை மறந்து அந்தப் படத்துக் கதையை ஊர்ப் போய் சேர்ற வரைக்கும் பேசுவோம். சில நேரம் மறுநாள் கூட அதைப் பத்தியே பேசுவோம். குறிப்பாக மறக்காமல் கேட்கிற கேள்வி, ‘ஏலே… உனக்கு எந்த சீன்ல பிடிச்சிருக்கு’ .
ஒவ்வொருத்தனும் ஒவ்வொரு காட்சியாக சொல்லும் போது… ஆமால எனக்கும் அது பிடிச்சிருக்கு என இடையிடையே சொல்லிக் கொள்வார்கள்.

சின்னப் பயலா இருக்கும் போது படம் பிடிச்சிருந்ததான்னு அம்மா கேட்டால், ம்ம்… நல்லா இருந்தது என்று மட்டுமே சொல்லி இருக்கிறேன். எது நல்ல படம் என்று அறியாத வயதில் குழந்தைகளுக்கு சண்டைப்படங்களும், அவர்களுக்குப் புரியிற மாதிரியான காமெடிப் படங்களும் கதை எப்படி இருக்குதுன்னு கவலை இல்லாமல் பிடிக்கும் மாயம் இன்று வரை எனக்குப் புலப்படாத ஒன்று. அதை இன்று என் மகள் ரூபத்திலும் பார்க்கிறேன்.

தியேட்டர் என்பது 80 – 2000 வரை வாழ்வின் மிக முக்கியமான இடம். அது கூட ஒரு கோயில்தான். இப்போதும் லெட்சுமி, நாராயணசாமியில் எந்தப் படம் ஓடுகிறது என்பதற்காக இசக்கியோடும் நண்பர்களோடும் போவதில்லை.
அது சாத்தான்குளத்துடனான எனது உறவு. விஷாலாட்சி அம்மன் கோயில், நான் படித்த பள்ளிக் கூடம், படிக்கிற ஸ்தலமான ஊருணிப் பிள்ளையார் கோயில், மாலையில் அமர்ந்து பேசிய ஆறுகண் பாலம் அனைத்தையும் இந்த வருஷமும் பார்த்தாச்சு. ரெண்டு தியேட்டரும் பூட்டி இருக்குனு சொன்னப்போ என்னையும் அறியாமல் எனக்குள் ஏற்பட்ட பதற்றம் சொல்லிப் புரியக்கூடியதல்ல. அனுபவிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த வலி புரியும்.

மறுநாள் காலையில் குளிக்கப் போவோம்னு போகும் போது என்னையும் அறியாமல் கண் பவுண்டு சுவத்தை நோக்கிப் போனது. “ சதுரங்க வேட்டை ” மீண்டும் ரசிகர்களை மகிழ்விக்கும் பொருட்டு உங்கள் லெட்சுமியில் என்று ஒட்டி இருந்தார்கள்.

இசக்கியோடு லெட்சுமியை இந்த வருடமும் பார்த்து விட்டேன். நாங்கள் எப்பவும் உட்காரும் இடத்திற்கு எந்தப் போட்டியும் இல்லை. மனிதர்கள் இப்போது ரொம்பவே மாறி இருக்கிறார்கள். ஆனால் லெட்சுமி மட்டும் தன்னைப் புதுப்பிக்காமல் அப்படியே இன்னமும் இருக்கிறாள்.

பெருமாள் கோயில் கொடையும் அம்மன் கோயில் கொடையும்:

 

 

saamiyaadi

 

 

“ஏண்ணே… எப்படி இருக்கீய? நல்லா இருக்கியேலா!”

“நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்க?”

“இந்தா பார்க்கியல்லா…” பொன் பாண்டி எப்பவுமே இப்படித்தான் பதில் சொல்வான். ரொம்ப நாள் ஊர்ல பார்க்கவில்லையென்றாலும் கூட அதே உரிமையில் பதில் சொல்வது கிராமத்துக் கதைகளை அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு எளிதாகவே நகர்த்திச் செல்ல உதவுகிறது.

அவன் மட்டுமல்ல. கிராமத்திலுள்ள பெரிசுகள் முதல் நண்டு நசுக்குங்க வரைக்கும் ஆரம்பக் கேள்வியிலேயே அந்த உரிமையை எடுத்துக் கொள்வார்கள். கேள்வியும் பதிலும் வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டு ரகம் தான். வயசுப்பசங்ககிட்டே கூடவே நக்கல் தொனியும் தென்படும்.

ஏ… பொன்பாண்டி பெருமாள் கோயில் கொடை முடிஞ்சிருச்சா ? இல்ல இனிம தானா? (பெருமாள் கோயில்னு சின்னப் பிள்ளைகளிலிருந்தே சொல்லிப் பழகியாச்சு. ஆனால் அதுல ஒரு அம்மனும் உண்டு.)

“ஏண்ணே…. அது இப்ப வைகாசியிலல்லா கொடுக்காக…”

“ஆடியில தானல எப்பவும் கொடுப்பாக…”

“பெருமாளுக்கு ஆடியில கொடை கொடுத்தாப் பிடிக்கும். ஆனா பக்தர்களுக்கு வைகாசிதானே வே பிடிச்சிருக்கு…”

சாமி கொண்டாடி பாண்டி நாடார் சில வருடங்களுக்கு முன்னாடியே, சாமியாடும் போது “ யாரைக் கேட்டுப்பா…. வைகாசியில மாத்துனேன்னு கேட்டுச்சு… “

தாமோதர நாடார் தான் எப்பவுமே சாமிக்கிட்டே கேள்வியும் கேப்பார்… பதிலும் சொல்வார். “ ஏன் வைகாசி உனக்கு ஆகலையா” ன்னார்.

“ம்ம்ம்…. எனக்குக் கொடை கொடுக்கியா…. இல்ல… ஒன் சவூர்யத்தப் பார்க்கியா” – இது சாமி.

“சரி… பிடிக்கலன்னா சொல்லு… அடுத்த வருஷத்திலேருந்து ஆடியிலேயே கொடுத்துப்புடலாம்..”

“சாமி, ஒரு முப்பது செகண்டு கழிச்சு அடி மேளத்தை” ன்னார்.

அதுக்கப்புறம் ஆடியில தான் கொடை கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க… இப்ப திருப்பியும் வைகாசியில கொடையை மாத்திட்டு இருக்காங்க…

பொன் பாண்டி ஏன் திருப்பியும் வைகாசிக்கு மாத்திட்டாக…
அதாண்ண… ஆடியில கொடுத்தா ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சிருதுல்லா… வைகாசின்னா பிள்ளையளுக்கு ஸ்கூல் லீவு. வைகாசின்னா பிள்ளையள கூட்டிக்கிட்டு ஒரு நாலு நாளைக்கி முன்னையே எல்லா வீட்டுல உள்ள பொண்டாட்டிமார்களும் பிள்ளையளும் வந்துரும். அந்தால இங்கனக்குள்ளே திருச்செந்தூர்…. கன்னியாகுமரின்னு எங்கியாவது டூர் போவாவ… அவ்வோ நாடாக்கமார் பூரா பேரும் திருப்பூர், கோயம்புத்தூர், மெட்ராஸ்ல இருக்கிற அவ்வவோ கடையை சனிக்கிழமை அடைச்சிட்டு, ஞாயித்துக் கெளம காலையில வந்துருவாவோ…

“அது சரில… சாமி கோபப் படலயா”

“அப்ப பாண்டி நாடார் ஆடுன்னார்… இப்ப அவருக்கு வயசாகிட்டுன்னு அவர் மவன் சரவணன் தான் ஆடுதான். இப்ப அவன் பிள்ளையளும் திருப்பூர்ல படிக்கில்லா.. அதான் சாமி கோபப் படல போல…” மீண்டும் நக்கலோடு பதில் சொன்னான் பொன்பாண்டி. ஊர்ல உள்ள பெரிசுக தான் “ஆடியிலதான் கொடுக்கணும்… ஆடியிலதான் கொடுக்கணும்னு ஆடி… ஆடி… பார்த்தாவ… “ எவம்ண்ணே கேக்கான்.

“ஏன் ஒருத்தனும் கேக்கலங்கிற…..”

அதான் சொன்னம்லாவே! ஆடியில கொடுத்தா நீரு வேணா முதல்ல போரும்…. நானும் பிள்ளைகளும் ஞாயித்துக் கெளம காலையில வந்துட்டு திங்கட் கெளம கெளம்பிருவோம்… பத்தாக்குறைக்கு பரீட்சை வந்துட்டா…. இந்த வருஷம் நாங்க வரலன்னுட்டு ஒரே சண்டை வீட்டுக்கு வீடு.

“பின்ன..”

பின்ன என்னவே… போன வருஷம் அவ்வோல்லாம் பிள்ளையள கூட்டிக்கிட்டி வரவா செஞ்சாவ… நீரு சொல்லித் தான் போன வருஷம் வந்தோம்… ஆடிக் கொடைன்னா நீங்க மட்டும் போயிட்டு வாங்கன்னு… இங்க பிள்ளைகளுக்குப் படிப்பு இருக்கு. பொண்டாட்டிமாருக மொகத்த திருப்பிக்கிட்டாளுக. அம்புட்டுத்தான்… கொடையை வைகாசிக்கு மாத்தியாச்சு.
“அப்படியால… அது சரி… இந்த வருஷம் கொடைக்குக் கூட்டம் எப்படி இருந்துச்சு..”

ஏண்ணே…. எல்லா வீட்டுலயும் வந்துருந்தாவ… ஆனா என்ன கோயிலுக்குத் தான் மணியடிக்க ஆரம்பிச்சாதான் எல்லாம் வந்தாக. முன்னல்லாம் கொடைன்னா வில்லுப் பாட்டு ஆரம்பிச்சாலே நல்லா மேக்கப் போட்டுக்கிட்டு கோயில்ல வந்து அங்கனக்குள்ளே உக்காந்து கதை பேசுவாங்க.. இப்ப அவ்வோ வர்றதுக்கு அவென்அவென் போன்ல கூப்டுதான். சாமிக்கு அலங்காரம் ஆயிருச்சு. கெளம்பி வாங்கன்னு….

நான் சின்னப் பயலா இருந்தப்போ… கோயில் கொடைன்னா… ஊர் முழுக்க பந்தல்… ஸ்பீக்கர் செட்… கலர் கடைகள், முறுக்கு கடைகள் என ஊரே எப்பப் பாத்தாலும் கோயிலை சுத்திச் சுத்தி வரும். ஏல… செத்த நேரம் தூங்கம்ல ன்னு சொன்னா, அதான் வருஷம் புல்லா தூங்கத் தான செய்றோம். இது நம்ம கொடை…. நாம நிக்கலைன்னா எவன் வருவான்னு கொடை கொடுக்கிறவன் அத்தனை பேரும் புது டிரெஸ்ஸ போட்டுக்கிட்டு கோயிலை சுத்திச் சுத்தி வருவானுங்க… இப்ப என்னடான்னா ஸ்பீக்கரும் பந்தலும் இருக்கு. வயசான பெருசுங்க மட்டும் கோயில்ல உட்கார்ந்துருக்காங்களாம். பெண்களெல்லாம் கொடை ஆரம்பிக்கும் போதுதான் வர்றாங்களாம்.

“பொம்பளையாட்கள் வரலன்னா அதெண்ணன கோயில் கொடை” என்றான் பொன்பாண்டி.

ஆமாம் என்று தலையாட்டி வைத்தவன், . அம்மன் கோயில் கொடை எப்படில நடந்துச்சு.

அது பட்டையைக் கெளப்பிருச்சுல்லா. வில்லுப்பாட்டு, கரகம், நாதஸ்வரம் அம்புட்டு பேரையும் நல்லா சுலுக்கு எடுத்துட்டுதான அம்மன்கோயில் கொடையில விடுவாங்க. கொடைக்காரனுக முக்காவாசி பேருக்கு மேல இங்க தான இருக்கானுக.

அம்மன் கோயில் கொடையைப் பொறுத்தவரையில் தேவர், ஆசாரி, பண்டாரம் மூணு பட்டறை காரங்களும் சேர்ந்துதான் கொடுக்கிறாங்க. பெரும்பாலும் உள்ளூர்ல உள்ள கொத்தனார் வேலை, மர வேலை, பூ கட்டுறது, வயலைப் பார்த்துக்கிறது, கந்து வட்டி போன்ற தொழில்களோடு வெட்டியாவே ஒரு குருப்பும் ஊர்ல வலம் வரும். இந்த வெட்டிக் குருப்புங்க ஒரு நாள் வேலைக்குப் போகும், நாலு நாளைக்கு வெட்டியா கதையடிச்சுக்கிட்டும் சீட்டு வெளையாடிகிட்டும் நேரத்தைப் போக்கிக்கிட்டு இருக்கும்.

அம்மன் கோயில் கொடை எப்பவுமே கூடுதல் வசீகரம்தான். இத்தனைக்கும் வரித்தொகை கம்மி. ஆனால் கொஞ்சம் கூடுதல் குடும்பங்கள் வரி கொடுக்கின்றன. மூணு பட்றையிலிருந்தும் ஓரொரு தர்மகத்தா செலக்ட் பண்ணி இருப்பாங்க.

பெருமாள் கோயில் கொடையில் பூஜை நடக்கும் போது வந்தா பெரிய மனுஷ அடையாளம். ஆனா அம்மன் கோயில் கொடையில கோயில்ல முன்ன நின்னுக்கிட்டு மூணு நாள்ல தொண்டை கட்டுற அளவுக்கு ஸ்பீக்கர் சத்தத்திலும் பேசிக்கிட்டு, குளிக்க மட்டும் வீட்டுக்குப் போய்க்கிட்டு இருக்கிறவுக தான் பெரிய மனுஷன். அவுகதான் கொடை கொடுக்கிறதில முக்கியமான ஆட்கள்.

ரெண்டு கோயில் கொடையிலும் ஒரே காமனான விஷயம், அப்பப்ப மைக்கில, எங்கிருந்தாலும் ஜெயபால் நாடார் அவர்கள் கோயிலுக்கு வரும் படி விழாக்கமிட்டியார் அழைக்கிறார்கள். முத்தையா தாத்தா எங்கிருந்தாலும் உடனடியாக அம்மன் கோயிலுக்கு வரும்படி விழாக் கமிட்டியார் அழைக்கிறார்கள். இந்த மாதிரி டையலாக் மட்டும் வந்துக்கிட்டே இருக்கும்.

பொன்பாண்டி இதையெல்லாம் சொல்லச் சொல்ல நான் புரிஞ்சுக்கிட்டது இதுதான். பிழைப்பைத் தேடி பெரும்பாலும் வெளியில் சென்ற குடும்பங்கள் கொடுக்கிற பெருமாள் கோயில் கொடையில், அவர்கள் ஊருக்கு வர்றதையே விருந்துக்கு வந்து செல்வதுபோல ஆகி இருக்கிறார்கள். அவர்களில் வசதி படைத்த, படைக்காத ரெண்டு குடும்பங்களுக்கும் இது பொருந்தும். அம்மன் கோயில் கொடையைப் பொறுத்தமட்டில், பெரும்பாலோர் இன்னமும் மண்ணின் மைந்தர்களாக அவர்களும் அவரது வாரிசுகளும் ஊரையே உலா வருவதால் இன்னமும் கோயில் கொடை அன்னைக்கு அதே உற்சாகத்தோடு கொண்டாடுகிறார்கள்.

கடைசியா பொன்பாண்டி சொன்ன செய்தி, எல்லாரும் கூடி மகிழத்தான கொடை கொடுக்கிறோம். அப்ப நமக்கு எப்ப சவ்ர்யமோ அப்ப கொடுக்கிறதில என்னண்ணே தப்பு இருக்கு.. இன்னொன்னையும் சொன்னான், நாங்க பொழப்ப தேடி வெளிய போனதால, எங்கே நம்ம பிள்ளைகள் சொந்த ஊரை மறந்துருமோங்கிற பயத்தில தான் வைகாசிக்கு கொடை கொடுக்க சம்மதித்ததாக நாடார் சமூக ஆண்கள் சொன்னதாக பொன் பாண்டி கடைசியில் சொன்னான். கோயில் கொடைகள் கூடி மகிழ, அப்ப தான நம்ம ஆட்கள் அத்தனைப் பேரையும் பார்க்க முடியும்னு சொன்ன போதுதான் பெருமாள் நிச்சயம் இந்த பக்தர்களின் வேண்டுதலை ஏத்துக்குவார் என்று நம்ப ஆரம்பித்தேன்.