நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நேரு ஜி , நீங்கள் இந்த தேசத்தின் வளர்ச்சியிலும் சரி, தொலைநோக்குப் பார்வையிலும் சரி. இன்று வரை பெரியவர்களிலிருந்து குழந்தைகள் வரை ஹீரோவாகவே பார்க்கப்படுகிறீர்.உம்மைத் தான் இந்த தேசத்தின் ஹீரோவாகப் பார்க்க வைத்தார்கள். ஆனால் உமது ஆட்சியில் இந்தியாவின் நிலக் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தை வைத்து நிறைவேற்றிய திட்டங்கள் பற்றியோ, அதனால் நிலமிழந்த மக்களைப் பற்றியோ எவரும் இங்கு துளியளவும் பேசப்போவதில்லை.

நண்பர்களே, தற்போது நடைமுறையிலுள்ள நிலம் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தில் சில சாதகங்களும் உண்டு. சில பாதகங்களும் உண்டு. ஒன்று மட்டும் உறுதியாக சொல்ல முடியும். நேருவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இருந்த நிலக்கையகப்படுத்தலைக் காட்டிலும் இந்த சட்டமும் சரி. காங்கிரஸ் கடந்த வருடம் கொண்டு வந்த சட்டமும்சரி. பல்வேறுசாதகங்களைக் கொண்டது. நேருவின் காலத்தில் தான் முதன்முறையாக தனியாருக்கும் நிலம் கொடுக்கலாம் என்று சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. அன்றைய காலத்தில் நேரு செய்ததுஎல்லாம் தொலைநோக்குத் திட்டங்களாக வர்ணித்தவர்கள், இன்று ஏழைகளுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் தொல்லை தரும் திட்டங்களாகப் பார்க்க மட்டும் வைத்து விட்டார்கள். அது பற்றிய சிறு பார்வை.

இந்தியாவிற்கு நிலவுடமைச் சட்டம் என்பது காலனிய ஆதிக்க ஆட்சியின் இறக்குமதிதான். 1894 ல்தான் இந்தியாவில் நிலவுடமைச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தது. இந்தச் சட்டத்தை ஆங்கிலேயர்கள் கொண்டு வந்ததற்கு முக்கியக் காரணம் அவர்களின் வணிகத்திற்கும் பொருட்களை சந்தைப்படுத்தவுமாகவே வந்தது. குறிப்பாக ரயில் போக்குவரத்திற்காக, ரயில் தடங்களை அமைக்க தடங்கல் வரக்கூடாது என்பதற்காக என்றும் சொல்லலாம்.

சுதந்திர இந்தியாவும் அச்சட்டத்தையே ஆரம்பத்தில் வைத்திருந்தது. நாட்டின் தொழில் முன்னேற்றத்திற்காகவும் தேச வளர்ச்சிக்காகவும் “பொதுத் தேவை” என்ற பெயரில் மக்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசின் திட்டங்களுக்குக் கொடுக்கும் வகையில்தான் இருந்தது. ஆரம்ப காலக்கட்டத்தில் தனியார் நிலங்கள் பலவற்றை ஆக்கிரமித்துத் தான் அணைகள், இரும்பு ஆலைகள், நிலக்கரி சுரங்கங்கள், கனிம வளங்கள், நீர் மின் ஆலைகள், பெட்ரோ கெமிக்கல் ஆலைகள், பெர்டிலைசர் ஆலைகள், அனல் மின் நிலையங்கள், சிமெண்ட், பேப்பர் ஆலைகள், நாட்டின் பாதுகாப்பு வீரர்களுக்கான பயிற்சி கூடங்கள், பல்கலைக் கழகங்கள், விமான நிலையங்கள் ரயில் தொழிற்சாலைகள் என பல துறைகளின் முன்னேற்றத்திற்காக தனியார் நில உரிமையாளர்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசு பரிந்துரையால் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்ட விலைக்கு விற்க வேண்டி இருந்தது.

இதன் விளைவாகவே இந்தியாவில் பல்வேறு அணைத் திட்டங்களும், பிலாய், ரூர்கேலா, துர்காபூர், ரயில் ஆலைகள் என மேற்கூறிய பல திட்டங்கள் தொலைநோக்குப் பார்வையில் மக்களுக்குக் கிடைத்தவை.
இவையனைத்தும் மக்கள் நலன் (Greater Good for people) என்ற பெயரில் ஏற்படுத்தப்பட்ட திட்டங்கள் என்றே அரசுகள் விளக்கமளித்தன.

பொதுத்துறை என்ற பெயரில் நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு வந்த வேளையில் தனியார் நூற்பாலை அமைக்க நிலங்களை தனியாரிடம் பெற முயன்றதையடுத்து 1962 ல் உச்சநீதி மன்றத்தில் ஒரு வழக்கு வந்தது. உச்சநீதி மன்றம் அரசிடம் இதுகுறித்து கேள்விகள் எழுப்ப, அரசு நிலவுடமைச் சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டுவருவதாக விளக்கமளித்தது. பொதுத்துறை மட்டுமல்லாமல் தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் அரசே பொது ஏஜென்டாக இருப்பதற்கு அத்தாட்சியாக, நிலவுடமைச் சட்டத்தை தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் வழங்க வழிவகை செய்யும் சட்டத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்தது நேருவின் அரசு.

இப்போது சில கேள்விகள்:

1. தொழில் துறை முன்னேற்றத்திலும் சரி, அணை கட்டுதல், அனல் மின் நிலையங்கள், இன்னபிற தொழில் வளர்ச்சியில் அவரின் நிலக்கையகப்படுத்தும் சட்டம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? நேரு வேலை வாய்ப்பைப் பெருக்க , இந்தியாவை முன்னேற்ற பொதுச் சேவை என்ற பெயரில் நிலம் கையகப்படுத்த உபயோகித்த சட்டம் பற்றி என்ன கருதுகிறீர்கள்.

2. நேருவைக் ஹீரோவாக மட்டுமே காண்பிக்க முனைபவர்கள் இதுபற்றி விளக்க முன்வருவார்களா?

டெல்லி ஏன் முழு மாநிலமாக அங்கீகாரம் பெறவில்லை?

தமிழ் ஹிந்துவில் இக்கட்டுரை வெளிவர உதவிய திரு ஜடாயு அவர்களுக்கும் தமிழ் ஹிந்து இணையதள ஆசிரியக் குழுவிற்கும் எனது நன்றிகள். ஆம் ஆத்மி கட்சி பல உறுதிமொழிகளைக் கொடுத்துள்ளது. அதன் முக்கியமான உறுதி மொழியான டெல்லிக்கு முழு மாநில அந்தஸ்து பற்றியே இந்தக் கட்டுரை அலசுகிறது. டெல்லி எத்தனை முறை மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றுள்ளது என்ற வரலாறின் புரிதலோடும் முழு மாநில அந்தஸ்து பற்றியும் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

http://www.tamilhindu.com/2015/02/%e0%ae%9f%e0%af%86%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%b2%e0%ae%bf-%e0%ae%8f%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%ae%e0%af%81%e0%ae%b4%e0%af%81-%e0%ae%ae%e0%ae%be%e0%ae%a8%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%ae%ae%e0%ae%be%e0%ae%95/

கிமு 1450 ல் இந்திரபிரஸ்தா என்ற பெயரில் பாண்டவர்களால் ஆட்சி செய்யப்பட்ட நிலப்பகுதியே இன்றைய டெல்லி ஆகும். அதன் பின்னர் பல அரசர்களின் கீழ் டெல்லி ஆளப்பட்டு வந்தது. சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கீழும், கவர்னரின் கீழும் டெல்லி இருந்தது.

சுதந்திர இந்தியாவான பிறகு டெல்லி 1947-52 வரை Government of India வின் நேரடி ஆட்சியின் கீழும், 52 ல் தன்னாட்சியுடன் கூடிய மாநிலமாக 48 சட்டசபை உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அதிகாரத்துடன் மாறியது.
ஆனால் 1956 ல் சட்டசபை அமைப்புமுறை ஒழிக்கப்பட்டது. 1956-66 வரை யூனியன் பிரதேசமாக அறிவிக்கப்பட்டு நேரடி அதிகாரமாக மத்திய அரசின் கீழ் வந்தது. 1957 ல் delhi municipal corporation உருவானது. Metropolitan Counsil setup under the delhi administration act 1966 ஆம் ஆண்டு உருவானது. இதையடுத்து 1967 ல் முதன் முதலாக மெட்ரோ பொலிட்டன் தேர்தல் நடந்தது. ஆனால் 1980 ல் மெட்ரோ பொலிட்டன் தேர்தலை இந்திராகாந்தி ஒழித்துக் கட்டினார்.

மீண்டும் அதே இந்திராவின் ஆட்சியில் 1983 ல் மெட்ரோ பொலிட்டன் உயிர்ப்பித்தது. மீண்டும் 1990 ல் மெட்ரோ பொலிட்டன் கவுன்சில் கலைக்கப் பட்டது.

20110721_011940_india-gate-delhi74 ஆவது சட்ட திருத்தத்தின் படி மாநிலங்கள் தங்களது மாநில முன்னேற்றத்திற்கு அதிகாரப்பரவலாக்கம் முறையே சரியானது என்ற அடிப்படையில் சட்டசபை தேர்தல்களும் முதலமைச்சரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரமும், மேலும் கவுன்சிலர் தேர்தல்களும் 1992 லிருந்து நடைமுறைக்கு வந்தது. அன்றிலிருந்து இதுவரு டெல்லி NCT(National Capital Territory ) of Delhi என்றே அழைக்கப்பட்டு வருகிறது.

NCT of delhi யைப் பொறுத்தவரையில் மாநில அரசிற்கு சில அதிகாரங்களும், மத்திய அரசிற்கு சில அதிகாரங்களும் உள்ளன. New Delhi Municipal Council (NDMC), the Municipal Corporation of Delhi (MCD) and the Cantonment Board ஆகிய மூன்று துறைகளும் மத்திய அரசின் கீழ்தான் வருகிறது.

மாநில அரசின் கீழ் போக்குவரத்து, நீர், மின்சாரம், கழிவுநீர், தீயணைப்புத் துறை, சேரிகள் மற்றும் அங்கீகரிக்கப்படாத பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கு உரிய பணிகள் செய்தல், கல்வி, சுகாதாரம், பால்வளத்துறை, பிறப்பு இறப்பு சான்றிதழ்   போன்ற துறைகள் வருகின்றன.

மத்திய அரசின் கீழ் சட்டம், ஒழுங்கு, Enforcement of planning controls போன்ற துறைகள் உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழும், நகரத்தைத் திட்டமிடல் மற்றும் நகர மேம்பாடு போன்ற துறைகள் நகர மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சகம் கீழும், தொலைபேசி துறையும் மத்திய அரசின் கீழ் வருகிறது.

மாநில அரசு ஏதேனும் ஒரு இடத்தில் தொழிற்சாலை கொண்டு வந்தாலோ, கல்விக் கூடம் கொண்டு வர வேண்டுமென்றால் கூட DDA (Delhi Development Authority ) யின் அனுமதியோடுதான் திட்டத்தை செயல்படுத்த முடியும். DDA வும் மத்திய அரசின் கீழ்தான் வருகிறது.

இன்னமும் சொல்லப்போனால் மாநில முதல்வரைக் காட்டிலும் டெல்லி கவர்னருக்குத் தான் அதிக அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஏதேனும் சட்டத்தை மாநில அரசு கொண்டு வர வேண்டுமானால் கவர்னரின் அனுமதிக்குப் பிறகே சட்டசபையில் நிறைவேற்ற இயலும். ஒருவேளை கவர்னருக்கும், முதல்வருக்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டால் அதை குடியரசுத் தலைவரின் பார்வைக்குக் கவர்னர் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதே சட்டம். (Government of India , 1991, Article 4 ).

இதுவெல்லாம் தெரிந்தும் கேஜ்ரிவால் கடந்த முறை ஜன் லோக்பாலுக்கான கவர்னரின் அனுமதியைப் பெறாமலேயே சட்டசபையில் முன் மொழிந்ததையும், சட்ட மீறலை ஒத்துக் கொள்ள இயலாது என காங்கிரசும் பிஜேபியும் சொன்ன போது, அவர்கள் ஜன் லோக்பாலை எதிர்க்கிறார்கள் என  பதவியைத் தியாகம் செய்தது போல கேஜ்ரிவால் நாடகமாடியத்தை நாடறியும்.

ஏன் முழு மாநிலமாக அறிவிக்கப்படாமல் டெல்லி உள்ளது என்பதற்குக்  கடந்த கால மத்திய அரசுகள் சொல்லும் காரணங்கள் இதுதான். மற்ற மாநிலங்களைப் போல டெல்லியை முழு மாநிலமாக ஆக்காமல் இருப்பதற்கு டெல்லி பாரதத்தின் தலைநகரம் என்பதே முதன்மைக் காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. டெல்லியில் தான் அனைத்து தேசிய அலுவலகங்களும், பன்னாட்டின் அலுவலகங்களும் உள்ளன என்பதும், தலைநகரின் பாதுகாப்பு, தேசத்தின் இமேஜை மற்ற நாடுகளுக்குக் காண்பிக்க, தலைநகரின் சட்ட ஒழுங்கைக் காக்க, தலைநகரின் மேம்பாட்டில் நலம் செலுத்த , நாட்டின் அனைத்து பெருந்தலைவர்களும் வசித்து வருவதால் அவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய, மற்ற நாடுகளின் embassy இங்குள்ளது  என பல காரணங்களை முன்வைத்தே இதுவரையிலான மத்திய அரசுகள் டெல்லியை முழு மாநிலமாக அறிவிக்காமல் உள்ளது எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இப்போதும் கூட கெஜ்ரிவாலுக்கு நன்றாகத் தெரியும். மோடியே விரும்பினாலும், பாஜக விரும்பினாலும் டெல்லிக்கு முழு மாநில அந்தஸ்து கொடுக்க வேண்டுமானால் லோக்சபா, ராஜ்யசபா என இரு அவைகளிலும் பெரும்பான்மை பலத்தைக் காண்பித்து நிரூபிக்க வேண்டும். முழு மாநிலமாக அறிவிக்க சட்டத் திருத்தம் தேவை. அதை பாராளுமன்றத்தில் வெற்றி பெற்றே நிறைவேற்ற இயலும். அதுவரையில் டெல்லிக்கு முழு மாநில அந்தஸ்து வழங்கப்பட இயலாது. இதுவெல்லாம் தெரிந்தும் கெஜ்ரிவால் பல நாடகங்களை அரங்கேற்றுவார் என்பதை நாம் கண்கூடாகப் பார்ப்போம்.

ஆம் ஆத்மியின் பல்வேறு திட்டங்களையும் நிறைவேற்ற மத்திய அரசு நிதி உதவியையும், மத்திய அரசின் அனுமதியும் மிக முக்கியம். மத்திய அரசின் அனுமதி தேவைப்படுகிறது என்கிற உண்மையைக் கூட manifesto வில் சொல்லாமல் விட்டார்கள் என்பதே உண்மை. டெல்லியைப் பொறுத்தவரையில் கேஜ்ரிவால் எதைச் செய்யாவிட்டாலும் மத்திய அரசின் மீது பழியைப் போட்டுத் தப்பித்துக் கொள்ள பல நாடகங்கள் அரங்கேறுவதை நாம் பார்ப்போம் என்பது திண்ணம்.

பீகார் அரசியலும் பாஜகவின் ராஜ தந்திரமும்

பீகார் சட்டசபையில், முதல்வர் ஜிதன்ராம் மஞ்ஜி, இன்று நம்பிக்கை ஓட்டு கோர இருந்த நிலையில், முதல்வர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார். இதற்கான கடிதத்தை கவர்னர் திரிபாதியை சந்தித்து அவர் நேரில் கொடுத்தார்.இதனையடுத்து பீகார் முதல்வராக நிதிஷ்குமார் வரும் 22ம் தேதி மாலை மீண்டும் பதவியேற்க உள்ளார். – செய்தி.

பீகாரில் நடந்துள்ள அரசியல் சூழலை பாஜகவிற்கான தோல்வி என்று சொல்ல முடியாது. உண்மையைச் சொல்லப்போனால் பீகாரில் தலித்துகள் வாக்கை அள்ளவும் வழி செய்துள்ளார்கள். மேலும் மாஞ்சியை முதல்வராக்க விரும்பாமல் அதை முழுமையாக குதிரைப்பந்தயம்செய்து கட்சியின் பெயரைக் கெடுக்காமலும், அதே நேரத்தில் நிதிஷ் போல தேர்தல் நேரத்தில் பாஜகவையும் புது முதல்வர் வேட்பாளரை சொல்வதில் சிக்கல் ஏற்பட்டுவிடாமல் இருக்கவும், மாஞ்சியை தேவையில்லாமல் இப்போது முதல்வர் நாற்காலியில் குதிரைப் பேரத்தில் ஈடுபட்டு முதல்வராகத் தொடரச்செய்தால் தான் பிஜேபிக்கு கெட்ட பெயரும் ஏற்படும். அதற்குப் பதிலாக மாஞ்சியை பகடைக்காயாகவும், தமது தேர்தல் வாக்குக்கணக்கையும் மனதில் கொண்டு சிறப்பாக செய்து முடித்துள்ளார்கள் என்றே பார்க்கிறேன்.

எனக்கென்னவோ தேர்தலுக்காக மாஞ்சியும் ராம்விலாஸ் பஸ்வான் போல தலித் கட்சியை ஆரம்பிப்பார் அல்லது ராம்விலாஸ் பஸ்வானுடன் கைகோர்த்து பிஜேபி அணிக்குள் வந்து சேர்வார்.

இன்னொரு விஷயத்தையும் குறிப்படவேண்டும். காங்கிரஸ் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் தொடர்ந்து நான்காம் நிலை  கட்சியாக தள்ளப்பட்டுள்ளது. பாஜக காங்கிரசின் இடத்தை இன்று அரசியலில் எடுத்துள்ளது.

லல்லு, நிதிஷ் இவர்களின் கட்சிகளுக்குப் பின்னால் இருந்த பாஜககட்சி இன்று நேரடியான எதிர்க்கட்சியாக உள்ளது. நிச்சயமாக பாஜகவை எதிர்த்து அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளும் சேர்ந்து சட்டசபை தேர்தலில் வீழ்த்தும். ஆனால் அப்போதும் அதிக எண்ணிக்கையுடன் இரண்டாவது கட்சியாகவோ பிரதான எதிர்க்கட்சியாகவோ பிஜேபி இருக்கக்கூடும் . அவ்வாறு இல்லாமல் நிதிஷ் லல்லுவின் ஆதரவில்தான் ஆட்சி நீடிக்கும் என்றுஅரசியல் சூழல் வந்தாலும் நிதிஷுக்குத் தான் சிக்கல். எனக்கென்னவோ நிதிஷின் அரசியல் எதிர்காலம் லல்லுவைப் போலவே மங்கும் என்றே தோன்றுகிறது. ஹீரோவாக வலம்வர வேண்டிய நிதிஷ் இன்று தனி நபர் ஈகோவால் தமதுஇமேஜைக் கூட தக்கவைக்க என்ன பாடுபடுகிறார் என்றே பார்க்கிறேன்.

பி.கு : தனி நபர் ஈகோவால் அரசியலில் இன்று அதள பாதாளத்தில் வீழ்ந்து கிடப்பது யாரெனப் பார்த்தால் அது நிதிஷ் குமார் தான். எனக்குத் தெரிந்து மோடியை ஈகோவால் வெறுத்து வெறுத்து ஒதுக்கி இறுதியில் லோக்சபா தேர்தலில் படு மோசமாகத் தோற்று , யாரும் கேட்காமலே தனது பதவியையும் ராஜினாமா செய்து மாஞ்சி என்பவரை முதல்வராக்கி கடைசியில் மோடியுடன் மோதியவர் நிலைமை அவரது கையாளுடன் மல்லுக் கட்டுவதைப் பார்த்தால் அரசியலில் சாதுர்யமாகக் கையாலாகாமல் போனால் என்ன ஆகும் என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் நிதிஷ் குமார். ஓவர் ஈகோ உடம்புக்கு ஆகாது, அரசியல் எதிர்காலத்திற்கும் உதவாது.

பள்ளி நிர்வாக முறையும் சுய அனுபவமும்

பள்ளிக்கூட நிர்வாகம் மற்ற நிர்வாக முறைகளோடு ஒப்பிட்டால் மிகவும் தரமற்றதாகவும், அகங்காரத்துடனும் செயல்படும் என்பதற்கு இன்றையை அனுபவம் மீண்டும் ஒரு பாடம் என்பதை உணர்ந்தேன். இன்று வேறொரு பள்ளிக்குக் குழந்தைகளை மாற்றலாம் என எண்ணி தேர்விற்கு அழைத்துச் சென்றேன். 50 ரியால் கொடுத்துத் தேர்விற்கான விண்ணப்பமும் நிரப்பிக் கொடுத்தேன்.

தேர்வு எழுதுகிற குழந்தைகளின் பெற்றோர் பிப்ரவரி 18 ஆம் தேதி அழைத்து உங்கள் குழந்தையின் பெயர் shortlist ல் உள்ளதா என அழைத்துக் கேளுங்கள் என்றார் ஒரு ஆசிரியையும், நிர்வாகி ஒருவரும். நான் சில யோசனைகளை முன் வைத்த போது, மிகுந்த அதிகாரத்துடனும், இதுதான் மானேஜ்மெண்ட் டிசிஷன். அதனால் நீங்களே call செய்யுங்கள் என்ற பதிலே கிடைத்தது.

நான் அவர்களிடம், நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் ஒவ்வொரு வகுப்பிற்கும் தேர்வு எழுதுகிறார்கள். நீங்களோ ஒரு வகுப்பிற்கு 20 மாணவர்கள் வீதம்தான் தேர்வு செய்வோம் என்கிறீர்கள். பின்னர் எதற்கு பெற்றோர்களை அழைக்கச் சொல்கிறீர்கள்.

1. உங்கள் பள்ளிக்கூட இணையதளத்தில் shortlisted மாணவர்களைப் பற்றி போட்டால் தெரிந்து கொள்ளப் போகிறோம்.

2. நம்பரை விண்ணப்பத்தில் எழுதியுள்ளோம். நீங்களே வகுப்பு வாரியாக குரூப் மெசேஜோ, தனி நபர்களுக்கோ தேர்வானவர்களைப் பற்றி அனுப்பலாம்.

3. இருபது மாணவர்களின் பெற்றோருக்குப் பதில் சொல்வதற்குப் பதிலாக நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் உங்களைத் தொடர்பு கொண்டு தெரிந்து கொள்வது தொல்லையும், தேவையற்றதும் தானே என்றேன்.

அதற்குத் தான் மானேஜ்மெண் டிசிஷன் என்ற பதில் கிடைத்தது. பள்ளி நிர்வாகமும் சரி, பள்ளி மேலாளரில் ஆரம்பித்து முதல்வர் என பெரும்பாலும் அவர்கள் முடிவே சரியென செயல்படுவதை பார்த்து வருகிறேன். இன்றைய தொழில் நுட்பத்திற்குத் தகுந்தாற்போல திருத்திக் கொள்வார்களா எனத் தெரியவில்லை.

பி.கு: இந்தப் பஞ்சாங்கம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். இன்று எனது குழந்தைகள் படிக்கும் delhi public school க்கு நடிகரும் தற்போதைய பாஜக எம்பியுமான சத்ருகன் சின்ஹா சிறப்பு விருந்தினராக வருகிறார். கடந்த வருடங்களில் கபில்தேவ், அசாருதீன் என பல முக்கியப் புள்ளிகள் சிறப்பு விருந்தினராக வந்துள்ளனர். இந்த வருடம் எனது மகளும் ஒரு பாடலுக்கு நடனமாடுகிறாள் என்பதுதான் பள்ளியைப் பொருத்தமட்டில் இன்று எனக்கு மகிழ்ச்சியான செய்தி.

உளறல்கள் 1

உளறல்கள் 1
காதலிக்கும் போது  தனக்கானவரிடம் தனது பாசிட்டிவிட்டியை மட்டும் காண்பிப்பவர்களின் சுயரூபம் கல்யாணத்திற்குப் பிறகு  தெரியும் போது தான் காதலும் கசக்கிறது.
அறிவாளிகள் எல்லோரும்  நாகரிகமாகத்தான்  மறுமொழி செய்வார்கள் என எதிர்பார்த்தால் அதுவும்  உன் பிழை தான்.
காமம் மட்டுமே நீடிக்கும் போதுதான் காதலும் செத்துப் போகிறது, கற்பிற்கும் பாதுகாப்பில்லாமல் போகிறது.
நீ ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. என்னைப் பிடிக்கவில்லை என்று மட்டும் சொல்லிவிடாதே.
என்னை விட்டு விலகி விடு என்று கூட சொல்லிடு. அண்ணனாகத் தான் பழகினேன் என்று மட்டும் சொல்லிடாதே.
ஒருதலைக் காதலில் உள்ள சுகமும் திரில்லும் ஏற்றுக் கொண்ட காதலில் கிடைப்பதில்லை.
காலில்லா மனிதனைக் காட்டிலும் காதலில்லா இளைஞன்தான் ஊனமாகிக் கிடக்கிறான்.
என் காதலை மறுக்க மட்டுமே உனக்கு உரிமை இருக்கிறது. மறந்து விடு என்று சொல்வதற்குக் கிடையாது.
என்னை வேண்டுமானால் நீ மறுத்து விட இயலும்.
நான் சொன்ன காதலை ஒருக்காலும் உன்னால் மறந்து விட இயலாது.
மகிழ்ச்சிக்கு வயது ஒரு பொருட்டல்ல.
வியாதிக்கு வயதும் ஒரு பொருட்டுதான்.
சொல்லாத காதல் எல்லாம் சொர்க்கத்தில் சேராது- வைரமுத்து.
சொல்லாத காதல் எல்லாம் சொப்பனத்தில் சேரும். – இலட்சுமணப் பெருமாள்
காதலைச் சொல்லாமலேயே காதலை வாழ வைப்பவர்கள் காதலில் வெற்றி பெற்று காதலைச் சாகடிப்பவர்களைக் காட்டிலும் மேன்மையானவர்களே!

“மக்கள் போராட்டங்கள் வெற்றி பெற என்ன செய்ய வேண்டும்”?

கூடங்குளத்தை உதாரணமாக வைத்து இக்கட்டுரையை எழுதியுள்ளேன். இந்த மாத ஆழம் இதழில் வெளி வந்துள்ளது. கிழக்கிற்கும், நண்பர் திரு மருதனுக்கும் எனது நன்றிகள். smile emoticon

ஜனநாயக நாட்டில் தமது உரிமைக்காக மக்கள் போராடுவதை எவரும் குறைகூற இயலாது. அதேபோல நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் பொது நலன் கருதி அரசுகள் சில முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் போது அரசையும் மேம்போக்காக குறை சொல்லிவிட முடியாது. மக்கள் நல அரசுகள் நாட்டின் முன்னேற்றம் கருதியும் உள் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்வதில் தவறில்லை.

ஆனால் அரசுகள் நிலங்களை விட்டுக்கொடுக்கும் மக்களுக்கும், அப்பகுதிக்கும் தேவையான சலுகைகளையும் உரிய சன்மானத்தையும், வேலை வாய்ப்புகளையும் முறையாக செய்ய வழிவகைகள் செய்யப்பட வேண்டும். நிலத்தை இழக்கும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் மக்களுக்கும், அப்பகுதி மக்களுக்கு அரசு உதவிகள் செய்ய அப்பகுதி மக்களை இணைத்து கமிட்டிகள் அமைத்தும், அரசு சார்பற்ற நீதிபதிகளின் தலைமையில் கமிட்டிகள் அமைத்தும் நிவாரண உதவிகளும் முறையாக நிவாரணமும் பணி நியமனங்களும் அமைந்துள்ளதா என வழி வகைகள் செய்யப்படலாம்.

உள் கட்டமைப்பை மேம்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளும் போது குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த மக்கள் அதிக விலையைக் கொடுக்கவேண்டியுள்ளது என்பதை மறுக்க இயலாது. ஆனால் இன்று எந்தவொரு திட்டத்திற்கும் எதிர்ப்புகளை முன்னெடுக்க சமூக ஆர்வலர்கள் என்ற போர்வையில் பகுதி மக்களில் ஒரு சாராரையோ, அல்லது ஒட்டு மொத்த கிராம மக்களையோ இணைத்துக் கொண்டு போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அது சரியா தவறா என்பது விவாதப் பொருளல்ல.

பகுதி நிலப்பகுதி மக்கள்தான் அதிகப் பாதிப்புக்கு உள்ளாவார்கள் என்பதால் இயல்பாக ஆதரவு கிடைப்பதில் வியப்பில்லை. ஆனால் இதர பகுதி மக்களுக்கு அரசின் திட்டங்கள் சரியென படும் போது அதற்குரிய ஆதரவு மற்ற நிலப்பகுதி மக்களிடமிருந்து வருவதில்லை. வரவும் செய்யாது. அவ்வாறு வர வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

உதாரணாமாக கூடங்குளம் அணு உலை விவகாரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இன்று வணிக ரீதியிலான உற்பத்தியை அணுசக்தி கழகம் அணு உலையிலிருந்து மின் உற்பத்தி செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டம் உள்ளூர் போராட்டம் என்ற அளவில் மிகப் பெரிய வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அப்போராட்டம் தேச அளவில் நோக்கினால் ஒரு தோல்விப் போராட்டமாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு சொல்வதை போராட்டக்குழுவினரோ அல்லது போராட்ட ஆதரவு தரப்போ எதிர் மறையாகப் பார்க்கக் கூடாது. போராட்டம் தோல்வி என சொல்வதற்கு நான் முன் வைக்கும் பிரதான குற்றச் சாட்டுகள் இவைதான்.

“ அணு உலைகள் இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்களில் கட்டப்பட்டு வருகின்றன என்பது யாவரும் அறிந்ததே. கூடங்குளம் அதில் ஒன்று மட்டுமே! இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆதரவு தெரிவித்தது அனைவருக்கும் தெரியும். அதன் தலைவர்களான கெஜ்ரிவாலும் பிரசாந்த் பூஷனும் கூடன்குளப் போராட்டத்திற்கு முழுமையான ஆதரவைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் கட்சி மூலமாகவும் தெரிவித்திருந்தார்கள்.

அணு உலைகள் கட்டமைப்பில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள மற்ற அணு உலை எதிர்ப்பு அமைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தும் அதை தமிழ்நாட்டு அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முறையாகக் கையாளவில்லை. அவர்கள் இங்கு போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது அதே நாளில் தொடர் போராட்டங்களையோ அல்லது உண்ணாவிரத முறைகளையோ மற்ற மாநிலங்களிலும் மக்களைத் திரட்டி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களே தமது போராட்டத்தை உள்ளூர் போராட்டமாக சுருக்கிக் கொண்டதே இப்போராட்டம் தோல்வி என நான் முன் வைப்பதற்கு முக்கியக் காரணம்.”

அன்னா ஹஸாரே போல போராட்டத்தைத் தமிழகத் தலைநகரிலோ, இந்தியத் தலை நகரிலோ ஆம் ஆத்மியின் தெரு முனைப் போராட்ட முன்னோடியான கேஜ்ரிவாலின் துணை கொண்டு இப்போராட்டத்தை மிகப் பெரிய அளவில் முன்னெடுத்திருக்கலாம். அதை இப்போராட்டக் குழுவினரும், ஆதரவை முன்னெடுத்தவர்களும் செய்யத் தவறினார்கள் என்பதே உண்மை. கூடவே ஐந்து மாநில காவல்துறை அதிகாரிகளை நீக்கக் கோரி கெஜ்ரிவால் போராட்டம் செய்பவர். அவர் அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு என்ன செய்தார்? ஒரேயொரு நாள் இங்கு வந்து ஆதரவு தெரிவித்ததும், வழக்கில் உதவி செய்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்.

சர்வ நிச்சயமாக போராட்டத்தைப் பலப்படுத்த இயன்றும், வாய்ப்புகள் இருந்தும் போராட்ட குழுவினர் அதை இறுதி வரை செய்யாமல் போனதன் மர்மம்தான் புரியவில்லை.

ஓரளவுக்காகவாவது ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டம் மிகப் பெரிய அரசியல் அழுத்தத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம் அதை நாடு தழுவிய அளவில் மிகப் பெரிய போராட்டமாக மாற்றி அமைத்ததுதான். குறிப்பாக அனைத்து ஊடகங்களின் பார்வையையும் தமிழ் ஊடகம் மட்டுமில்லாமல் அனைத்து இந்திய ஊடகங்களின் வாயிலாக அழுத்தத்தைக் கொடுக்க அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராளிகள் செய்ய முனையவில்லை. ஆனால் ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு தேசிய ஊடக அரசியல் உதவியது போல இதற்கு அவ்வாய்ப்பை ஏற்படுத்த அணுஉலை எதிர்ப்புக் குழுவினர் பயன்படுத்தத் தவறினர் அல்லது விரும்பவில்லை அல்லது முனைப்புக் காட்டவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

இன்னமும் சொல்லப் போனால் எழுத்தாளர்கள் கையெழுத்து போட்டதும் மதுரையில் ஒரேயொருமுறை அடையாளமாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்து அடையாளப் போராட்டம் மட்டுமே தமிழகத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அணு உலை எதிர்ப்பு எழுத்துப் போராளிகள் இது பற்றி கட்டுரைகள் எழுதினார்கள், விவாத நிகழ்ச்சிகளில் தமது கருத்தை முன் வைத்தார்கள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

ஆனால் இன்றைய நிலையில் தேசம் முழுமைக்குமாக போராட்டத்திற்கான ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டிய பொறுப்பு போராட்டக்காரர்களுக்கு உண்டு. அணு உலை போல, இந்தியா முழுமைக்கும் சாலை மேம்பாடு, நிலக்கரி, இரும்பு, மீத்தேன் திட்டங்கள் போன்ற பொதுவான கனிம வளம் சார்ந்த திட்டங்களில் உள்ள பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் தேசத்தை இணைக்கிற அளவிற்கு மக்களை ஒருங்கிணைக்காத போராட்டங்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது.

இதற்கு நம்மிடம் மிகப் பெரிய முன்னுதாரணமுண்டு. நாடு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த காலத்தில், விடுதலை வேண்டி போராட்டங்கள் ஆரம்பத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விடுதலை தாகம் வேண்டி போராடி இருந்தாலும் காந்தியடிகள் இந்தியத் தலைவர்களை விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களை, தியாகிகளை நேரடியாகவும், கடிதங்கள் வாயிலாகவும் ஒருங்கிணைத்தார். அதை தேசம் முழுமைக்குமான ஒரே குரலில் ஒற்றை நோக்கம் நிறைவேற வேண்டி மக்கள் போராட்டங்களை அகிம்சை வழியில் தேசம் முழுமைக்குமான மக்களை போராட்டங்களில் பங்குபெறச் செய்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு மிகப் பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கச் செய்தார்கள்.

ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் கடிதங்கள் வாயிலாக தொலைபேசி வாயிலாக அனைத்து மாநிலத்திலும் ஒருங்கிணைத்து அதே நாளில் தேசம் முழுமைக்குமாக எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை காந்தியடிகள் தலைமையில் தேசம் மேற்கொண்டது நாமறிந்த வரலாறே!

ஜனநாயகமற்ற நிலையிலிருந்த போதே இந்திய மக்களை ஒருங்கிணைக்க இயலுமெனில் இன்றைய ஊடக வளர்ச்சியையும், தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியையும் பயன்படுத்தாமல் உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு மட்டுமே போதுமென நினைத்து போராட்டத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டதே கூடங்குளம் போராட்டம் மிகப் பெரிய தோல்வி அடைந்ததற்குக் காரணம்!.

இதை போராட்டக் குழுவினர் அறிந்தே செய்தார்களா என்ற அச்சமும் உண்டு. இந்தியாவில் இதர மாநிலங்களில் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பை உருவாக்கும் நிலையில் இருந்தாலும் ஆம் ஆத்மி கட்சி தேசிய அளவில் எந்தப் போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்கவில்லை என்பது கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கது.

அரசிற்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் எதிர்ப்புக் காட்ட விரும்பும் போராட்டக் குழுக்கள் இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நிலப்பகுதிக்குள் மட்டுமே போராடி வெற்றி பெறலாம் எனக் கனவு கண்டால் அது பெரும்பாலான மக்கள் ஆதரவைப் பெறாது. போராட்டமும் வெற்றி பெறாது.

இது போன்ற போராட்டங்கள் தோல்வி அடைவதற்கு இன்னொரு பிரதான காரணமும் உண்டு. அது அரசியல் ரீதியிலான ஆதரவு எதிர்ப்பைச் சார்ந்தது. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதிமுக, திமுக, தேசியத்தைப் பொறுத்த வரையில் பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகள் இம்மாதிரியான உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தும் திட்டங்களுக்கு தெரிவிக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் மிக மிக முக்கியமானது. இதே கருத்து மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள பிரதான மாநில ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க் கட்சிக்கும் பொருந்தும்.

மாநில அரசையும் மத்திய அரசையும் ஆள்கிற அல்லது ஆளத் தகுதியாக உள்ள மக்கள் ஆதரவைப் பெற்ற கட்சிகள் இதுபோன்ற உள் கட்டமைப்பிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து விட்டால் பெரும்பாலான போராட்டங்கள் தோல்வியில் முடிவடைய வாய்ப்புண்டு. இதை முறியடிக்க வேண்டுமானால் எதிர்ப்பு மனநிலையை மக்களை ஒருங்கிணைத்து செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்பவர்களிடமிருந்து வர வேண்டும்.

சிறு கட்சிகளான பாமக, மதிமுக போன்ற கட்சிகள் மக்கள் நலன் என்ற பெயரில் ஆதரவுப் போராட்டங்கள் நடத்துவது பெரும்பாலும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வில்லை என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள் ஆதரவை இவர்களால் தேர்தல் அரசியலில் இதுவரை அதிமுக திமுகவைத் தாண்டிப் பெற முடியவில்லை என்பதும் கவனிக்க வேண்டியது. அவ்வாறானால் இவர்களின் மக்கள் நலப் போராட்டங்கள் என்ற பெயரில் நடத்தும் போராட்டங்களை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இதுபோன்ற கட்சிகள் ஆளும் அரசுகளாக மாறினால் அதிமுக, திமுக போன்ற நிலையைக் கூட எடுக்க வேண்டி வரலாம் என்பது யூகம் மட்டுமே.

இது போன்ற திட்டங்கள் கிடப்பிலோ அல்லது கைவிடப்பட வேண்டுமானால் பிரதான கட்சிகளின் ஆதரவை எவ்வகையிலாவது பெற முயற்சிகளை போராட்டக் குழுவினர் முயல வேண்டும் அல்லது மேற்கூறிய நிலையிலுள்ள பிரதான கட்சிகளின் எதிர்ப்பு இருக்கிற பட்சத்தில் மட்டுமே சில போராட்டங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

இதன் தொடர்ச்சியாக வரலாற்றிலிருந்து பார்த்தாலும், நடைமுறை அரசியல் நோக்கில் பார்த்தாலும் இயல்பாக நடக்கும் நிதர்சனங்களையும் உதாரணப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களே அதிகாரம் செய்ய இயலும் என்பதுதான் உலக நியதி!. பலம் மூன்று வகைகளில் உள்ளது. அதிகார பலம், பண பலம், ஆள் பலம் என்பதே அது.இதில் யார் எந்த சூழ்நிலையில் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் தான், அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, அடுத்தவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பது தான் யதார்த்தம்.

இதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கூடங்குளம் பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை, பலம் வாய்ந்தவர்களாக அரசு இருந்தது. இது அதிகார பலம். கூடன்குளத்தைத் தவிர மாநிலத்தின் இன்ன பிற பகுதிகளில் சமூக ஆர்வலர்களோ , சமூக எழுத்தாளர்களோ, தொண்டு நிறுவனங்களோ பெருமளவில் மக்களுக்கு அணு உலை ஆபத்து, அது அப்பகுதியில் உள்ள குடிமக்களைப் பாதிக்கும் என்று பரப்புரை செய்து, அதன் மூலம் பெருவாரியான சமூகத்தை தங்களின் போராட்டத்திற்கு துணை நிற்கச் செய்து, அரசுகள் அணு உலையைத் திறக்காத வண்ணம் இருக்கச் செய்யத் தவறி விட்டார்கள். இதை சமூக ஆர்வலர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை இப்போராட்டம், தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்ட தலைநகரங்களில் பெரும் திரளான மக்களை ஒருங்கிணைத்து இருந்தால், அரசுகள் தடியடிக்குச் செல்லாது அடிபணிய வாய்ப்பிருந்திருக்கும்.

ஆனால், இங்கு பெருவாரியான மக்களின் பார்வையில், மின் சக்தியின் தேவை மட்டுமே பார்க்கப் படுகிறது. இதுவும் ஒரு மிகப் பெரிய பிரச்சினையாக சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இருந்திருக்கக் கூடும். மேலும் தமிழகத்தின் முன்னணி கட்சிகளான திமுகவும், அதிமுகவும் இந்தியாவின் முன்னணி கட்சிகளான பிஜேபி யும், காங்கிரசும் அணு உலையைப் பொறுத்தவரையில் அது தேவை என்பதற்காக பேசிய பிறகு போராட்டம் வெற்றி பெறாது என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.
யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள். அதுதான் இப்பொழுது நடந்தேறி இருக்கிறது. ஆட்சி என்ற அதிகார பலத்தின் முன்பு, பெரும்பான்மையான தமிழக மக்களை ஒருங்கு இணைக்காத , சிறு அளவிலான மக்களின் கூட்டு முயற்சி பலமற்றுக் காணப்படுவதாலேயே போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது.
துனிசியாவில் பென் அலியாகட்டும், எகிப்தின் ஹோசினி முபாரக் ஆகட்டும், அதிகார பலத்தில் இருந்தார்கள் என்பதால் , அவர்களால் மக்களை அடக்கி ஆள இயலவில்லை என்பதை 2011 ஆம் ஆண்டில் உலகம் புரிந்து கொண்டிருக்கும். உலக சரித்திரத்தில் இதை விடச் சுருக்கமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வெற்றிகரமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்ட புரட்சிகள் இல்லை. மக்கள் சக்தி ஒழுங்காக ஒருங்கிணைக்கப் பட்டால், அதிகாரத்தில் யார் இருந்தாலும் வீழ்வார்கள் என்பது சம காலத்தில், சமீப ஆண்டில் நிகழ்ந்ததே!

சமூக ஊடகத்தின் வாயிலாக மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று வீதிகளில் மக்கள் இறங்கிப் போராடியதன் விளைவே சில நாட்களிலேயே ஆட்சியாளர்களை பதவியை விட்டு இறங்க வழி வகுத்தது. அந்த அளவிலான எதிர்ப்பு மனநிலை அணு மின் உற்பத்தி விஷயத்தில் இல்லை என்பதை மறுக்க இயலாது.
அதற்கும் , நான் சொல்கிற,யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பதே காரணம். ஆட்சியைப் பிடித்து அதிகாரத்தில் இருந்து கொண்டு அடுத்தவர்களை அடக்குவது ஒருவகை. எண்ணிக்கை அளவிலான பலத்தை நிருபித்து அடுத்தவர்களை அடி பணியச் செய்வது இன்னொரு வகை. பொருள் பலத்தைக் காட்டி அடுத்தவர்களை அடிமையாக்குவது மற்றொரு வகை. இந்த மூவரில் யார் , எந்த சூழ்நிலையில் பலசாலிகளாக உருவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் அடுத்தவர்களை ஆள்கிறார்கள்.

அரசு ஒடுக்குகிறது… அரசு மக்கள் நலனைப் புரியவில்லை என்ற வாசகங்கள் எந்த அளவுக்கு போராட்டக்காரர்களுக்கு வலு சேர்க்குமோ அதே அளவுக்கு பெருவாரியான மக்கள் உங்கள் பிரச்சினையை எப்படி புரிந்து வைத்துள்ளார்கள், தவறான புரிதலை எப்படி களைவது என்பதை சமூக எழுத்தாளர்களும், போராட்டக் குழுவினரும், சமூக ஆர்வலர்களும் எடுத்தாளவில்லை அல்லது பெருவாரியான மக்களை வீதிகளுக்கு வரவைக்கவில்லை. ஆகையால்தான், போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியதே தவிர, அரசின் சர்வாதிகாரமல்ல! எல்லா அதிகாரமும் வீழ்ந்து போகும், அவர்கள் பலவீனமாக இருக்கும் வரை அல்லது சாமானியர்கள் பெருமளவில் தேசம் முழுமைக்கும் ஒன்று திரளும் போது என்பது மட்டுமே உண்மை.