லால் பிகாரியும் இந்திய சட்ட பிழைகளும்

லால் பிகாரி – சுவாராஸ்ய மனிதனின் வாழும் போதே
===============================================
இறந்த கதை:
===========

லால் பிகாரி. உத்திரப் பிரதேசத்தில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர். அவர் தனக்கு ID Proof எடுக்க தாலுகா ஆபிசுக்கு சென்ற போது, அவருக்கு ID கொடுக்க மறுத்து விட்டனர். அவரிடம் ” நீ யார்? “. உனக்கேன் லால் பிகாரி பெயரில் ID வேண்டும் எனக் கேள்விகள் முன் வைக்கப்பட்டன. அவருக்கு அதிர்ச்சி!

“சார், நான்தான் லால் பிகாரி. எனக்கு ID வேண்டுமென நான் கேட்காமல் யார் கேட்பார்கள்?”

“ஹலோ… நீங்க ஏற்கனவே இறந்து விட்டீர்கள். அப்படித்தான் ரிஜிஸ்தர் ஆகியுள்ளது. மன்னிக்கவும், உங்களுக்கு ID தர முடியாது.”

“சார், நான் உயிரோடத் தான் இருக்கேன். எப்ப செத்தேன்?”

“ நீங்க போன வருஷம் இறந்து விட்டீர்கள். உங்கள் தாய்மாமா தான் அரசுக்குத் தகவல் கொடுத்து, உங்கள் குடும்பச் சொத்தான ஒரு ஏக்கருக்கும் குறைவான உங்கள் நிலத்தை அவர்களின் பெயரில் எழுதிக் கொண்டு போயுள்ளார்”

“ யாருய்யா, நான் இறந்தேன் என certificate கொடுத்தது.?”

“ போன வருஷம் இருந்த தாசில்தார்.”

விசாரித்த போது 300 ரூபாய்க்கு நான் இறந்துள்ளேன் என பிற்காலத்தில் லால் பிகாரி நகைச்சுவையுடன் தெரிவிக்கிறார்.

நாம் இனி உயிரோடு இருக்கிறோம் என்பதை proof பண்ண வேண்டும் என்பதற்காக பல கோல்மால் வழிகளை, நேர்வழிகளை கையாள்கிறார். அவர் கையாண்ட முதல் வழி: அவரது Cousin brother ஐக் கடத்துகிறார். யாராவது நம்மை போலீசில் கம்ப்ளைண்ட் பண்ணுவார்கள். அதை வைத்து நான் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்பதை proof பண்ணி விட வேண்டியது தான்.

விதி, கடத்தப்பட்டவரின் வீட்டிலிருந்து நான்கு நாட்களாகியும் யாரும் காவல்துறையில் புகார் கொடுக்கவில்லை. அவனை சினிமாவுக்குக் கூட்டிச் சென்றதுதான் மிச்சம். உடனே அவனது சட்டையில் ஆட்டு ரத்தம் தடவி அதை கசின் வீட்டு முன்பாக போடலாம் என நினைத்து கசாப்புக் கடைக்காரரிடம் போகிறார். அவர் முடியாது என மறுக்கிறார். கடைசியில் இது சரியில்லை என அந்த ஐடியாவைக் கைவிடுகிறார்.

இதற்கிடையில் உத்திரப்பிரதேச சட்டசபை முன்பாக தர்ணா செய்கிறார். யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. தினமும் தர்ணாக்கள் நடந்ததால் யாரும் இவரது பிரச்சினையைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவரும் அவரது சகோதரரும் சேர்ந்து கலவரத்தில் ஈடுபடுகிறோம், எங்களைக் கைது செய்யுங்கள் எனச் சொல்லி போலீசிடம் 500 ரூபாய் லஞ்சம் கொடுக்கிறார்கள். இவர்களது motive என்ன என்பதை அறிந்த காவலர் இவர்களைக் கைது செய்யாமல் ஒழுங்கா வீடு போய்ச் சேருங்க என சொல்லி விட்டு சென்று விடுகிறார்.
அவர் இதற்கிடையில் “உத்திரப்பிரதேச வாழும் போதே இறந்த மனிதர்கள் சங்கத்தை” தோற்றுவிக்கிறார். இதுபற்றி அறிந்து கொண்டு பேட்டி எடுக்க வந்த நிருபர் கிரிமினல் நடவடிக்கைகளைக் கைவிடுமாறும் வேறு முயற்சிகள் செய்யுங்கள் எனச் சொல்லி விட்டு பத்திரிகையில் லால் பிகாரி பற்றிய செய்தியை வெளியிடுகிறார். இச்செய்தி பரவலான கவனம் பெறுகிறது.

சில நாட்களிலேயே 100 பேர் உறுப்பினர்களாக சேர்கின்றனர். இதையறியறிந்த இச்சிக்கலில் இருந்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை மேலே மேலே கூடுகிறது. எண்ணிக்கை 25,000 எனத் தொடுகிறது. இது உத்திரப்பிரதேச மாநில உறுப்பினர்கள் மட்டுமே என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இதற்கிடையில் அவர் இன்னொரு முயற்சியை மேற்கொள்கிறார். தனது மனைவிக்கு விதவைப் பணம் தர வேண்டும் என்று மனு செய்கிறார். 1988 ல் அவர் பெயரில் இருந்த சொத்தைக் காட்டி விபி சிங்கை எதிர்த்து நின்று 1600 வாக்குகள் பெறுகிறார். , 1989 ல் ராஜீவ் காந்தியை எதிர்த்தும் தேர்தலில் நிற்கிறார், கூடவே தாம் இறந்தவர் என்றும் டாக்குமெண்டில் குறிப்பிடுகிறார்.

சுவராஸ்யம் உச்சத்தை அடைகிற இடம். இவர் தொடங்கிய “வாழும் போதே இறந்தவர்கள் சங்கம்” பற்றிய செய்திகள் NEWS week, TIMES போன்ற சர்வதேச பத்திரிகையிலும் வெளிவந்தன. லால் பிகாரிக்கு “IG NOBEL” prize அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்த பரிசு யாருக்குக் கொடுப்பார்கள் என்றால் , யார் மிக strange things செய்கிறார்களோ, பார்க்க நகைச்சுவையாக இருந்தாலும் ஆனால் மிகவும் சிந்திக்கக் கூடிய செயலைச் செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கு இந்த பரிசு ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் வழங்கப்படும் என அறிவிக்கிறது.

இங்கு மீண்டும் ஒரு சுவராஸ்யம். லால் பிகாரிக்கு விசா வழங்கப் படவில்லை. காரணம் பாஸ்போர்ட் இல்லாத ஒருவருக்கு எப்படி அமெரிக்கா விசா வழங்கும்? இறந்தவருக்கு நாங்கள் எப்படி பாஸ்போர்ட் கொடுக்க முடியுமென இந்திய பாஸ்போர்ட் ஆபிஸ் அறிவிக்கிறது. நீங்கள் கேசை வென்ற பின்னரே இனி நாங்கள் முடிவு செய்ய இயலும். ஆகையால் பாஸ்போர்ட் வழங்க முடியாது என்று சொல்லி விடுகிறார்கள். இறுதியாக குந்தன் ஷா என்பவர் லால் பிகாரி சார்பாகச் சென்று விருதை வாங்கி வருகிறார்.

ஒரு வழியாக இவரின் செயல்பாடுகளையும் மற்ற விஷயங்களையும் அறிந்து தாசில்தார் அலுவலகம் அவர் உயிரோடு இருப்பதாகவும் தவறுதலாக இறந்து விட்டார் என பதிவு பண்ணியதாகவும் சான்றிதழ் வழங்குகிறார்.

லால் பிகாரி இறுதியாக அந்த நிலத்தை மாமாவிடம் தரச் சொல்லி கேட்கவில்லை. அவருக்கு இந்தியச் சட்டத்தையும், அது எப்படி செயல்படுகிறது? தான் இறந்தவனில்லை என்பதை நிருபிக்க 1976 லிருந்து 1994 வரை தேவைப்படுகிறது என்பதை அறிந்து கொண்டதாகக் கூறுகிறார்.

எல்லாம் சரி, இவரது சங்கத்தில் உறுப்பினராக இருந்த 24999 பேரின் நிலைமை என்ன ஆனது? யார் கண்டார், இன்னும் தாங்கள் உயிருடன் இருப்பதை நிருபிக்க அன்றாடம் செத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இந்தியாவில் சட்டம் எவ்வாறு ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அணுகுகிறது? அரசு அலுவலகங்கள் சாமானியர்களின் பிரச்சனைகளை எப்படி அணுகுகிறது என்பதற்கு இந்த ஓர் உதாரணம் போதாதா?