மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 1

மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம்:
============================================

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

இது பற்றி விளங்க ஒரு சிறுகதை. கழுகொன்று வாத்தைக் கொத்தித் தின்ன வந்ததாம். வாத்து அங்கு வந்த மனிதனிடம் என்னைக் காப்பாற்று என சொன்னதாம். வாத்தின் மீது இரக்கம் கொண்ட மனிதன், வாத்தைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டானாம்.

கழுகு மனிதனிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தது. ” நீ ஏன் என் உணவைத் தடுக்கிறாய்?” என்றது.

மனிதன், “உனக்கு வேண்டுமானால் வேறு எதையாவது சாப்பிடு. வேண்டுமானால் வேறு வாத்தை சாப்பிடு.”

கழுகு கேட்டது. ” மற்ற உயிர்கள் இறந்தால் பரவாயில்லையா?”

மனிதன், ” சரி உனக்குத் தானியங்களைத் தருகிறேன். எதையும் கொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை”. தான் கருணையுள்ளம் கொண்டவன் என்றும் என்னிடம் இந்த வாத்து “உயிர்ப் பிச்சைக் கேட்டு வந்திருக்கிறது” என்றானாம்.

கழுகு ,” நீ நாளையே இறந்தால் நாளை இந்த வாத்து எனக்கோ, மற்றவருக்கோ இரையாகுமே. அப்போது என்ன செய்வாய்?”

கழுகு தொடர்ந்தது. “நீ ஹீரோ. எனக்கான உணவைத் தேட வந்த நான் வில்லன். வாத்து பாதிக்கப்பட்டவன்.” என்ற பிரமையை ஏன் ஏற்படுத்துகிறாய்.

அப்படியே கேள்வியை மாற்றிப் போடுங்கள். கழுகிற்கு அன்று கிடைக்கக்கூடிய உணவைத் தடுத்தவன் வில்லன் என்று கழுகு நினைத்தால்….. மனிதனின் கற்பனை, கேள்வியை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்கிறதல்லவா.

இதேபோல இன்னொரு கதையும் உண்டு. ஒரு சிறிய மீனைப் பெரிய மீன் தின்னப் போக அதைப்பார்த்துப் பரிதாபப்பட்ட மனிதனொருவன், நீ இந்த கடலில் கிடப்பதால் தானே உன்னை அந்த மீன் தின்னப் பார்க்கிறது. ஆகையால் உன்னை நான் வீட்டில் வைத்து வளர்க்கிறேன் என எடுத்துச் சென்றானாம்.

கொஞ்ச நாளில் மீன் பெரிதாக பெரிய தொட்டி ஒன்றை வடிவமைத்தானாம். மீண்டும் பெரிதாக என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல், நீ பெரியதாகி விட்டாய். உன்னை யாரும் அடித்துத் தின்ன மாட்டார்கள். ஆகையால் உன்னை ஆற்றில் விடுகிறேன் என சொன்னானாம்.

இரு கேள்விகள். பெரிய மீனாக மாறிய இந்த மீன், சின்ன மீனை சாப்பிடும் என்றோ, கடலில் போய் இந்த மீன் சேர்ந்தால் இதைவிட பெரிய மீன் இதைத் தின்னும் என்கிற அளவிற்கு அடிப்படையில்லாமால் இரக்கம் காட்டுகிறேன் என்ற பெயரில் முன் வந்தது சரியா? இந்த அடிப்படை கூட புரியாமல் அதை எடுத்து வளர்த்தானே, இவன் முட்டாளா? மனிதனின் கற்பனையில் விளைந்த ஒவ்வொரு கதையிலும் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது.

இயற்கையும், இயற்கையையும் உயிரினங்களையும் படைத்தவனைத் தவிர்த்து அனைத்துமே மனித கற்பனையில் விளைந்தவையாகக் கூட இருக்கலாம். கலாச்சாரம் தொடங்கி …… மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் மட்டுமே. இதைத் தவிர்த்து மனிதனுக்கும் விலங்கிற்கும் எந்த வேறுபாடும் கிடையாது.

சர்வைவலுக்காக அன்றாடம் ஓடிக்கொண்டிருப்பதே விலங்கின் தன்மை. அதைத் தவிர்த்த எந்த குரூர எண்ணமும் விலங்கிற்குக் கிடையாது. மனிதனுக்கு மட்டுமே கற்பனையில் எண்ணியதை நிறைவேற்றவும், அவன் விதித்த கற்பனைக்கும், விதிகளுக்கும் உட்பட்டு வராத அத்தனை பேரையும் தகுதியற்றவர்களாக, தரங்கெட்டவர்களாக அடையாளம் காட்டி வாழ்வதுமே மனித நாகரிகம் என பெருமையாக அழைக்கப்படுகிறது.