மக்கள் போராட்டங்கள் வெற்றி பெற என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஜனநாயக நாட்டில் தமது உரிமைக்காக மக்கள் போராடுவதை எவரும் குறைகூற இயலாது. அதேபோல நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் பொது நலன் கருதி அரசுகள் சில முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் போது அரசையும் மேம்போக்காக குறை சொல்லிவிட முடியாது. மக்கள் நல அரசுகள் நாட்டின் முன்னேற்றம் கருதியும் உள் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்வதில் தவறில்லை.

 

ஆனால் அரசுகள் நிலங்களை விட்டுக்கொடுக்கும் மக்களுக்கும், அப்பகுதிக்கும் தேவையான சலுகைகளையும் உரிய சன்மானத்தையும், வேலை வாய்ப்புகளையும் முறையாக செய்ய வழிவகைகள் செய்யப்பட வேண்டும். நிலத்தை இழக்கும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் மக்களுக்கும், அப்பகுதி மக்களுக்கு அரசு உதவிகள் செய்ய அப்பகுதி மக்களை இணைத்து கமிட்டிகள் அமைத்தும், அரசு சார்பற்ற நீதிபதிகளின் தலைமையில் கமிட்டிகள் அமைத்தும் நிவாரண உதவிகளும் முறையாக நிவாரணமும் பணி நியமனங்களும் அமைந்துள்ளதா என வழி வகைகள் செய்யப்படலாம்.

 

உள் கட்டமைப்பை மேம்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளும் போது குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த மக்கள் அதிக விலையைக் கொடுக்கவேண்டியுள்ளது என்பதை மறுக்க இயலாது. ஆனால் இன்று எந்தவொரு திட்டத்திற்கும் எதிர்ப்புகளை முன்னெடுக்க சமூக ஆர்வலர்கள் என்ற போர்வையில் பகுதி மக்களில் ஒரு சாராரையோ, அல்லது ஒட்டு மொத்த கிராம மக்களையோ இணைத்துக் கொண்டு போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அது சரியா தவறா என்பது விவாதப் பொருளல்ல.

 

பகுதி நிலப்பகுதி மக்கள்தான் அதிகப் பாதிப்புக்கு உள்ளாவார்கள் என்பதால் இயல்பாக ஆதரவு கிடைப்பதில் வியப்பில்லை. ஆனால் இதர பகுதி மக்களுக்கு அரசின் திட்டங்கள் சரியென படும் போது அதற்குரிய ஆதரவு மற்ற நிலப்பகுதி மக்களிடமிருந்து வருவதில்லை. வரவும் செய்யாது. அவ்வாறு வர வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

 

உதாரணாமாக கூடங்குளம் அணு உலை விவகாரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இன்று வணிக ரீதியிலான உற்பத்தியை அணுசக்தி கழகம் அணு உலையிலிருந்து மின் உற்பத்தி செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டம் உள்ளூர் போராட்டம் என்ற அளவில் மிகப் பெரிய வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அப்போராட்டம் தேச அளவில் நோக்கினால் ஒரு தோல்விப் போராட்டமாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு சொல்வதை போராட்டக்குழுவினரோ அல்லது போராட்ட ஆதரவு தரப்போ எதிர் மறையாகப் பார்க்கக் கூடாது. போராட்டம் தோல்வி என சொல்வதற்கு நான் முன் வைக்கும் பிரதான குற்றச் சாட்டுகள் இவைதான்.

 

“ அணு உலைகள் இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்களில் கட்டப்பட்டு வருகின்றன என்பது யாவரும் அறிந்ததே. கூடங்குளம் அதில் ஒன்று மட்டுமே! இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆதரவு தெரிவித்தது அனைவருக்கும் தெரியும். அதன் தலைவர்களான கெஜ்ரிவாலும் பிரசாந்த் பூஷனும் கூடன்குளப் போராட்டத்திற்கு முழுமையான ஆதரவைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் கட்சி மூலமாகவும் தெரிவித்திருந்தார்கள்.

 

அணு உலைகள் கட்டமைப்பில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள மற்ற அணு உலை எதிர்ப்பு அமைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தும் அதை தமிழ்நாட்டு அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முறையாகக் கையாளவில்லை. அவர்கள் இங்கு போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது அதே நாளில் தொடர் போராட்டங்களையோ அல்லது உண்ணாவிரத முறைகளையோ மற்ற மாநிலங்களிலும் மக்களைத் திரட்டி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களே தமது போராட்டத்தை உள்ளூர் போராட்டமாக சுருக்கிக் கொண்டதே இப்போராட்டம் தோல்வி என நான் முன் வைப்பதற்கு முக்கியக் காரணம்.”

 

அன்னா ஹஸாரே போல போராட்டத்தைத் தமிழகத் தலைநகரிலோ, இந்தியத் தலை நகரிலோ ஆம் ஆத்மியின் தெரு முனைப் போராட்ட முன்னோடியான கேஜ்ரிவாலின் துணை கொண்டு இப்போராட்டத்தை மிகப் பெரிய அளவில் முன்னெடுத்திருக்கலாம். அதை இப்போராட்டக் குழுவினரும், ஆதரவை முன்னெடுத்தவர்களும் செய்யத் தவறினார்கள் என்பதே உண்மை. கூடவே ஐந்து  மாநில காவல்துறை அதிகாரிகளை நீக்கக் கோரி கெஜ்ரிவால் போராட்டம் செய்பவர். அவர் அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு என்ன செய்தார்? ஒரேயொரு நாள் இங்கு வந்து ஆதரவு தெரிவித்ததும், வழக்கில் உதவி செய்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்.

 

சர்வ நிச்சயமாக போராட்டத்தைப் பலப்படுத்த இயன்றும், வாய்ப்புகள் இருந்தும் போராட்ட குழுவினர் அதை இறுதி வரை செய்யாமல் போனதன் மர்மம்தான் புரியவில்லை.

 

ஓரளவுக்காகவாவது ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டம் மிகப் பெரிய அரசியல் அழுத்தத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம் அதை நாடு தழுவிய அளவில் மிகப் பெரிய போராட்டமாக மாற்றி அமைத்ததுதான். குறிப்பாக அனைத்து ஊடகங்களின் பார்வையையும் தமிழ் ஊடகம் மட்டுமில்லாமல் அனைத்து இந்திய ஊடகங்களின் வாயிலாக அழுத்தத்தைக் கொடுக்க அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராளிகள் செய்ய முனையவில்லை. ஆனால் ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு தேசிய ஊடக அரசியல் உதவியது போல இதற்கு அவ்வாய்ப்பை ஏற்படுத்த அணுஉலை எதிர்ப்புக் குழுவினர் பயன்படுத்தத் தவறினர் அல்லது விரும்பவில்லை அல்லது முனைப்புக் காட்டவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

 

இன்னமும் சொல்லப் போனால் எழுத்தாளர்கள் கையெழுத்து போட்டதும் மதுரையில் ஒரேயொருமுறை அடையாளமாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்து அடையாளப் போராட்டம் மட்டுமே தமிழகத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அணு உலை எதிர்ப்பு எழுத்துப் போராளிகள் இது பற்றி கட்டுரைகள் எழுதினார்கள், விவாத நிகழ்ச்சிகளில் தமது கருத்தை முன் வைத்தார்கள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

 

ஆனால் இன்றைய நிலையில் தேசம் முழுமைக்குமாக போராட்டத்திற்கான ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டிய பொறுப்பு போராட்டக்காரர்களுக்கு உண்டு. அணு உலை போல, இந்தியா முழுமைக்கும் சாலை மேம்பாடு, நிலக்கரி, இரும்பு, மீத்தேன் திட்டங்கள் போன்ற பொதுவான கனிம வளம் சார்ந்த திட்டங்களில் உள்ள பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் தேசத்தை இணைக்கிற அளவிற்கு மக்களை ஒருங்கிணைக்காத போராட்டங்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது.

 

இதற்கு நம்மிடம் மிகப் பெரிய முன்னுதாரணமுண்டு. நாடு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த காலத்தில், விடுதலை வேண்டி போராட்டங்கள் ஆரம்பத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விடுதலை தாகம் வேண்டி போராடி இருந்தாலும் காந்தியடிகள் இந்தியத் தலைவர்களை விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களை, தியாகிகளை நேரடியாகவும், கடிதங்கள் வாயிலாகவும் ஒருங்கிணைத்தார். அதை தேசம் முழுமைக்குமான ஒரே குரலில் ஒற்றை நோக்கம் நிறைவேற வேண்டி மக்கள் போராட்டங்களை அகிம்சை வழியில் தேசம் முழுமைக்குமான மக்களை போராட்டங்களில் பங்குபெறச் செய்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு மிகப் பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கச் செய்தார்கள்.

 

ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் கடிதங்கள் வாயிலாக தொலைபேசி வாயிலாக அனைத்து மாநிலத்திலும் ஒருங்கிணைத்து அதே நாளில் தேசம் முழுமைக்குமாக எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை காந்தியடிகள் தலைமையில் தேசம் மேற்கொண்டது நாமறிந்த வரலாறே!

 

ஜனநாயகமற்ற நிலையிலிருந்த போதே இந்திய மக்களை ஒருங்கிணைக்க இயலுமெனில் இன்றைய ஊடக வளர்ச்சியையும், தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியையும் பயன்படுத்தாமல் உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு மட்டுமே போதுமென நினைத்து போராட்டத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டதே கூடங்குளம் போராட்டம் மிகப் பெரிய தோல்வி அடைந்ததற்குக் காரணம்!.

 

இதை போராட்டக் குழுவினர் அறிந்தே செய்தார்களா என்ற அச்சமும் உண்டு. இந்தியாவில் இதர மாநிலங்களில் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பை உருவாக்கும் நிலையில் இருந்தாலும் ஆம் ஆத்மி கட்சி தேசிய அளவில் எந்தப் போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்கவில்லை என்பது கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கது.

 

அரசிற்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் எதிர்ப்புக் காட்ட விரும்பும் போராட்டக் குழுக்கள் இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நிலப்பகுதிக்குள் மட்டுமே போராடி வெற்றி பெறலாம் எனக் கனவு கண்டால் அது பெரும்பாலான மக்கள் ஆதரவைப் பெறாது. போராட்டமும் வெற்றி பெறாது.

 

இது போன்ற போராட்டங்கள் தோல்வி அடைவதற்கு இன்னொரு பிரதான காரணமும் உண்டு. அது அரசியல் ரீதியிலான ஆதரவு எதிர்ப்பைச் சார்ந்தது. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதிமுக, திமுக, தேசியத்தைப் பொறுத்த வரையில் பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகள் இம்மாதிரியான உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தும் திட்டங்களுக்கு தெரிவிக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் மிக மிக முக்கியமானது. இதே கருத்து மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள பிரதான மாநில ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க் கட்சிக்கும் பொருந்தும்.

 

மாநில அரசையும் மத்திய அரசையும் ஆள்கிற அல்லது ஆளத் தகுதியாக உள்ள மக்கள் ஆதரவைப் பெற்ற கட்சிகள் இதுபோன்ற உள் கட்டமைப்பிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து விட்டால் பெரும்பாலான போராட்டங்கள் தோல்வியில் முடிவடைய வாய்ப்புண்டு. இதை முறியடிக்க வேண்டுமானால் எதிர்ப்பு மனநிலையை மக்களை ஒருங்கிணைத்து செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்பவர்களிடமிருந்து வர வேண்டும்.

 

சிறு கட்சிகளான பாமக, மதிமுக போன்ற கட்சிகள் மக்கள் நலன் என்ற பெயரில் ஆதரவுப் போராட்டங்கள் நடத்துவது பெரும்பாலும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வில்லை என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள் ஆதரவை இவர்களால் தேர்தல் அரசியலில் இதுவரை அதிமுக திமுகவைத் தாண்டிப் பெற முடியவில்லை என்பதும் கவனிக்க வேண்டியது. அவ்வாறானால் இவர்களின் மக்கள் நலப் போராட்டங்கள் என்ற பெயரில் நடத்தும் போராட்டங்களை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.  இதுபோன்ற கட்சிகள் ஆளும் அரசுகளாக மாறினால் அதிமுக, திமுக போன்ற நிலையைக் கூட எடுக்க வேண்டி வரலாம் என்பது யூகம் மட்டுமே.

இது போன்ற திட்டங்கள் கிடப்பிலோ அல்லது கைவிடப்பட வேண்டுமானால் பிரதான கட்சிகளின் ஆதரவை எவ்வகையிலாவது பெற முயற்சிகளை போராட்டக் குழுவினர் முயல வேண்டும் அல்லது மேற்கூறிய நிலையிலுள்ள பிரதான கட்சிகளின் எதிர்ப்பு இருக்கிற பட்சத்தில் மட்டுமே சில போராட்டங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

 

இதன் தொடர்ச்சியாக வரலாற்றிலிருந்து பார்த்தாலும், நடைமுறை அரசியல் நோக்கில் பார்த்தாலும் இயல்பாக நடக்கும் நிதர்சனங்களையும் உதாரணப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

 

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களே அதிகாரம் செய்ய இயலும் என்பதுதான் உலக நியதி!.  பலம் மூன்று வகைகளில் உள்ளது. அதிகார பலம், பண பலம், ஆள் பலம் என்பதே அது.இதில் யார் எந்த சூழ்நிலையில் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் தான்,  அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, அடுத்தவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பது தான் யதார்த்தம்.

 

இதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கூடங்குளம் பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை, பலம் வாய்ந்தவர்களாக அரசு இருந்தது. இது அதிகார பலம். கூடன்குளத்தைத் தவிர மாநிலத்தின் இன்ன பிற பகுதிகளில் சமூக ஆர்வலர்களோ , சமூக எழுத்தாளர்களோ, தொண்டு நிறுவனங்களோ பெருமளவில் மக்களுக்கு அணு உலை ஆபத்து, அது அப்பகுதியில் உள்ள குடிமக்களைப் பாதிக்கும் என்று பரப்புரை செய்து, அதன் மூலம் பெருவாரியான சமூகத்தை தங்களின் போராட்டத்திற்கு துணை நிற்கச் செய்து,அரசுகள் அணு உலையைத் திறக்காத வண்ணம் இருக்கச் செய்யத் தவறி விட்டார்கள். இதை சமூக ஆர்வலர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை இப்போராட்டம், தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்ட தலைநகரங்களில் பெரும் திரளான மக்களை ஒருங்கிணைத்து இருந்தால், அரசுகள் தடியடிக்குச் செல்லாது அடிபணிய வாய்ப்பிருந்திருக்கும்.

 

ஆனால், இங்கு பெருவாரியான மக்களின் பார்வையில், மின் சக்தியின் தேவை மட்டுமே பார்க்கப் படுகிறது. இதுவும் ஒரு மிகப் பெரிய பிரச்சினையாக சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இருந்திருக்கக் கூடும். மேலும் தமிழகத்தின் முன்னணி கட்சிகளான திமுகவும், அதிமுகவும் இந்தியாவின் முன்னணி கட்சிகளான பிஜேபி யும், காங்கிரசும் அணு உலையைப் பொறுத்தவரையில் அது தேவை என்பதற்காக பேசிய பிறகு போராட்டம் வெற்றி பெறாது என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.

 

 

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள். அதுதான் இப்பொழுது நடந்தேறி இருக்கிறது. ஆட்சி என்ற அதிகார பலத்தின் முன்பு, பெரும்பான்மையான தமிழக மக்களை ஒருங்கு இணைக்காத , சிறு அளவிலான மக்களின் கூட்டு முயற்சி பலமற்றுக் காணப்படுவதாலேயே போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது.

 

 

துனிசியாவில் பென் அலியாகட்டும், எகிப்தின் ஹோசினி முபாரக் ஆகட்டும், அதிகார பலத்தில் இருந்தார்கள் என்பதால் , அவர்களால் மக்களை அடக்கி ஆள இயலவில்லை என்பதை 2011 ஆம் ஆண்டில் உலகம் புரிந்து கொண்டிருக்கும். உலக சரித்திரத்தில் இதை விடச் சுருக்கமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வெற்றிகரமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்ட புரட்சிகள் இல்லை. மக்கள் சக்தி ஒழுங்காக ஒருங்கிணைக்கப் பட்டால், அதிகாரத்தில் யார் இருந்தாலும் வீழ்வார்கள் என்பது சம காலத்தில், சமீப ஆண்டில் நிகழ்ந்ததே!

 

சமூக ஊடகத்தின் வாயிலாக மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று வீதிகளில் மக்கள் இறங்கிப் போராடியதன் விளைவே சில நாட்களிலேயே ஆட்சியாளர்களை பதவியை விட்டு இறங்க வழி வகுத்தது. அந்த அளவிலான எதிர்ப்பு மனநிலை அணு மின் உற்பத்தி விஷயத்தில் இல்லை என்பதை மறுக்க இயலாது.

 

 

அதற்கும் , நான் சொல்கிற,யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பதே காரணம். ஆட்சியைப் பிடித்து அதிகாரத்தில் இருந்து கொண்டு அடுத்தவர்களை அடக்குவது ஒருவகை. எண்ணிக்கை அளவிலான பலத்தை நிருபித்து அடுத்தவர்களை அடி பணியச் செய்வது இன்னொரு வகை. பொருள் பலத்தைக் காட்டி அடுத்தவர்களை அடிமையாக்குவது மற்றொரு வகை. இந்த மூவரில் யார் , எந்த சூழ்நிலையில் பலசாலிகளாக உருவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் அடுத்தவர்களை ஆள்கிறார்கள்.

அரசு ஒடுக்குகிறது… அரசு மக்கள் நலனைப் புரியவில்லை என்ற வாசகங்கள் எந்த அளவுக்கு போராட்டக்காரர்களுக்கு வலு சேர்க்குமோ அதே அளவுக்கு பெருவாரியான மக்கள் உங்கள் பிரச்சினையை எப்படி புரிந்து வைத்துள்ளார்கள், தவறான புரிதலை எப்படி களைவது என்பதை சமூக எழுத்தாளர்களும், போராட்டக் குழுவினரும், சமூக ஆர்வலர்களும் எடுத்தாளவில்லை அல்லது பெருவாரியான மக்களை வீதிகளுக்கு வரவைக்கவில்லை.  ஆகையால்தான், போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியதே தவிர, அரசின் சர்வாதிகாரமல்ல! எல்லா அதிகாரமும் வீழ்ந்து போகும், அவர்கள் பலவீனமாக இருக்கும் வரை அல்லது சாமானியர்கள் பெருமளவில் தேசம் முழுமைக்கும் ஒன்று திரளும் போது என்பது மட்டுமே உண்மை.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s