யேசப்பாவும் இசக்கிமுத்துவும்:

அந்தந்த மதத்தில் இருக்கிறவன் கூட அமைதியா இருப்பான். ஆனால் திடீர்னு மதம் மாறினவன் பண்ற அலும்பு இருக்கே, அது செம காமெடியா இருக்கும்.

எங்க கிராமத்தில இசக்கிமுத்துவும் அப்படி திடீர்னு தையல் மெசினுக்காக பெந்தேகொஸ்துக்கு மாறிட்டான். இசக்கியோட அப்பா கோயில்ல பூஜை பண்ணுபவர் என்பது கூடுதல் தகவல். இசக்கி மதம் மாறின பிறகு, எதுக்கெடுத்தாலும் யேசப்பான்னு சொல்லிக்கிட்டே இருந்தான்.

ஒருநாள் சாதாரணமா பேசிக்கிட்டிருக்கும் போது ஒரு பையன் ஒரு கெட்ட வார்த்தையைப் போட்டு திட்டிவுடனே இசக்கிமுத்து,

“ஏசப்பா…” ன்னு சொல்ல,

நம்ம பையன் உடனே கெட்ட வார்த்தை போட்டவன்கிட்டே ,

“ ஏல… அவன்தான் இன்னும் ஏச சொல்றாம்லா, நல்ல ஏசுன்னுன்னான் …”

(திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி மாவட்டங்களில் ஏசு என்பதற்கு திட்டு என்று பொருள்)

ஒரு வருஷத்துக்கு யேசப்பா சொன்ன இசக்கி, கொஞ்சமா தெளிஞ்சு அம்மன் கோயில் கொடைக்கு வந்தான்.

“ஏ… மக்கா… இங்கே வர்றீய… யேசப்பா.. எதுவும் சொல்ல மாட்டாரா” ன்னு ஒருத்தன் கேட்டதுக்கு, “எனக்கு எம்மதமும் சம்மதம்ன்னான் இசக்கி.

ஊழியம் செய்றதுக்காக இசக்கியை வாராவாரம் பெந்தேகொஸ்து காரன் வந்து கூப்பிட, மெல்ல எரிச்சலான இசக்கி அவன் வீட்டு முன்னாலேயே சண்டை போட்டான்.

“ஏலே… ஒரு தையல் மெசினைக் கொடுத்துட்டா நீ கூப்பிடுற இடத்துகெல்லாம் வரணுமோ… மயிரு.. நீயுமாச்சு ..ஒன் மெசினுமாச்சு… எடுத்துட்டு ஓடிப்போயிருன்னான்”.

“ வந்தவன் சுற்றிலும் இந்து ஆட்களாக இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சவுடனே ரொம்ப பஞ்சாயத்து பண்ணாம மெசினை தூக்கிட்டு போயிட்டான்.”

ரெண்டு நாள் கழிச்சு “ இசக்கிக்கிட்டே ஏ… என்ன அவன் கூட சண்டை போட்டுட்டியாமே…”

“ஆமாடே… அவனுக தொல்லை தாங்க முடியல… ஞாயிற்றுக் கிழமை ஆச்சுன்னா உயிரை எடுக்க ஆரம்பிக்கானுக. அதான் அவனுகளை விட்டு முதல்ல வெளியே வந்துருவோம்னு முடிவெடுத்து சண்டையை போட்டு அனுப்பிட்டேன்.”

“அப்ப… தையல் மெசின்…”

“ தையல் மெசின் நாலு மாசமா ரிப்பேராகிக் கிடக்கு.. அதை ரிப்பேர் பண்ணி அவன் வேற யாரையாவது ரிப்பேராக்கட்டும். நான் கொஞ்சம் காலம் ரிப்பேராகிக் கிடந்தேன்… இப்ப தெளிஞ்சுட்டேன்னான். “

வேலை வேண்டும் விஸ்வநாதா !

சென்னைக்கு வந்த புதிதில் அண்ணனோடும் என் அத்தானோடும் நானும் எனது நண்பர்கள் இருவரும் ஒட்டிக் கொண்டோம். வேலை கிடக்க போஸ்ட் ஆபீஸ் சென்று ஒவ்வொரு நிறுவனத்திற்கும் பயோ டேட்டா அனுப்புவதே எங்கள் வேலை. அதேபோல வேலையைத் தேட ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு ஏரியாவாக செல்வோம். முதலில் சென்ற இடம் பெருங்குடி.

பெருங்குடியில் நாங்கள் மூவரும் நடந்தே சென்றோம். எங்கேயாவது எலெக்ட்ரிக்கல் என்றோ ஏலேக்ட்ரோனிக்ஸ் என்றோ எழுதி இருந்தால் உடனே அங்கு நமக்கு வேலை கிடைக்குமா என செக்குயுரிட்டியிடம் கேட்க ஆரம்பித்து விடுவோம். சில செக்குயுரிட்டி CV யை வாங்கிக் கொண்டு, நாங்கள் மனம் நோகக்கூடாது என்பதற்காக ஐயா வந்தவுடன் கொடுக்கிறேன். தேவையிருந்தால் call செய்வார்கள் என ஆறுதலாக சொல்வார்கள். சில சிறு நிறுவனங்களில் உள்ளே விடுவார்கள். சிலர் விரட்டி விடுவார்கள். சிலர் எரிந்து விழுவார்கள். ஏதாவது ஒரு நிறுவனத்தில் மானேஜரைப் பார்த்து அவரும் எங்களுடன் பேசி cvயை வாங்கி விட்டால் போதும்.

அங்கிருந்து வெளியே வந்தவுடன் , ஏ.. மக்கா நம்ம மூணு பேர்ல ஒருத்தனுக்கு வேலை கிடைச்சாலும் நல்லதுல. நம்ம செலவுக்காவாவது ஆகும் என கனவில் உள்ளதையெல்லாம் பேசிக்கொண்டே ரொம்ப சந்தோஷமாக செல்வோம். அப்படி நடந்து சென்ற போது கோவில்பட்டி பையன் டிப்ளோமா படிச்சவன், அண்ணே ஒத்தையில வேலை தேட ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு. பேசவே பயமாகவும் தயக்கமாகவும் இருக்கு. ஒங்க கூட வரட்டுமா என்றான்.

நம்ம ஏரியா பையன் , சரி வான்னு அவனையும் கூட்டிட்டுப் போனோம். ஒரு கம்பெனியில் வேலைக்கு ஆள் தேவை என்ற போர்டும், டிப்ளோமா இன் ஏலேக்ட்ரோனிக்ஸ் என்றும் எழுதி இருந்தது. உடனே அந்த டிப்ளோமா பையன் அண்ணே இங்கே கேட்போம்னே என்றான். மெல்ல உள்ளே போய்ப் பார்த்தால் யாருமில்லை.

சார்… சார் என கூப்பிட்டோம். ஒரு சத்தம் கூட வரலை.

அஞ்சு நிமிஷம் கழிச்சு, ஏ… மக்கா என்னல ஒரு ஆளைக் கூட காணோம். இங்கே அப்ப யாருதான் வேலைபாக்கா என்றான்.

திருப்பியும் சார்… சார் என கூப்பிட்டோம். ஒருத்தர் உள்ளே இருந்து வந்தார். நிறுவனர்.

அவருடைய பேச்சில் இருந்த அகங்காரமும், தோரணையையும் மறக்கவே முடியாது.

அந்தப் பையன்: சார்… வேலை காலின்னு போட்டிருந்தீங்க. நான் டிப்ளோமா தான்.

உடனே அவர் பதில்… அப்ப எதுக்கு இவனுங்க இங்கே நிக்கானுக.. அங்கே போய் நில்லுங்கன்னு எங்களுக்கு அட்வைஸ்.

பத்தடி தள்ளி நின்னோம்.

சரி… உனக்கு எந்த ஊரு?

அந்தப்பையன், சார் கோவில்பட்டி..

அப்படியா… வேலை கொஞ்சம் கஷ்டமானது. எங்கூட PCB போர்ட் செய்ய ஒத்தாசையா இருக்கணும். ப்ராஜெக்ட் முடிஞ்சவுடன் நான் சொல்ற காலேஜ்ல போய் கரெக்டா கொடுத்துட்டு வரனும். செய்வேன்னா சொல்லு.

ஓகே.. சார் செய்வேன் சார்.

என்ன சம்பளம் வேணும்?
சார்… 1500 ரூபாய் வேணும். (1998)

என்னது… ஆயிரத்தி ஐநூறா.. 650 ரூபாய் தர்றேன். வேணும்னா சரின்னு சொல்லு.

இல்லை சார். குறைஞ்சது 1300 ஆவது தாங்க சார்.

ஏ… என்ன வெளையாடுதியா? அதெல்லாம் தரமுடியாது. 650 தான் தருவேன்.

சீக்கிரம் முடிவைச் சொல்லுன்னவர்… உங்களுக்கு எந்த ஊருடேன்னார். நாங்க திருநெல்வேலிகாரங்க.

படிச்சு முடிச்சுட்டா பையைத் தூக்கிட்டு மெட்ராஸ் வந்துர்றது. ஏன் அங்கெல்லாம் வேலை தேட முடியாதோ. சார், அங்கே எங்க படிப்புக்கு ஏத்த வேலை இல்லை.

நண்பன் அவரிடம் சார் உங்களுக்கு எந்த ஊர்ன்னான். எனக்கா எனக்கும் அந்தப்பக்கம்தான் தூத்துக்குடி. இங்கே வந்து இருபது வருஷமாச்சுன்னவர்…

ஏ.. என்ன , என்ன முடிவெடுத்திருக்கே… சீக்கிரம் சொல்லு. ஊர்ல இருந்து இங்கே வந்துட்டு இந்தச் சம்பளம் கொடுக்கேன்னு சொன்னதுக்கப்புறமும் பெரிய எல்லாந்தெரிஞ்சவன் மாதிரி யோசிக்க… பெருசா வந்துட்டானுக, பையைத் தூக்கிக்கிட்டு… ஊர்லயே இருந்துத் தொலைய வேண்டியதுதானே என்று மீண்டும் அறிவுரை.

உடனே எனக்கும் நண்பனுக்கும் சரியான கோபம். சார்.. அங்கே வேலை கிடைச்சா இந்த ஊர்ல வந்து எதுக்கு சார் வேலை தேடுறோம். அங்கே கிடைக்கலன்னுதானே இங்கே வந்திருக்கோம். பையைத் தூக்கிக்கிட்டு வந்துருக்கோம்னு, எப்படி சார் நா கூசாம சொல்றீங்க.

அதெல்லாம் இருக்கட்டும் சார்… எங்களை பையைத் தூக்கிக்கிட்டு வந்துட்டானுகன்னு சொல்றீங்களே.. நீங்க எதுக்கு இந்த ஊருக்கு வந்தீய.. நீங்க அங்கே கம்பெனி ஆரம்பிச்சிருந்தா நாங்களும் இங்கே வந்து தேட மட்டோம்லா.

உன் friendக்கு வேலை வேணுமா வேண்டாமா? என அதே கேள்விக்குப் போனார்.

அந்தப் பையன் இல்ல சார், இது ரொம்ப கம்மி சாலரிசார், நான் வரலன்னான்.

திருப்பியும் நால்வரையும் ஒருமையில் திட்ட ஆரம்பித்தார். வந்துட்டானுக தாலிய அறுக்க…

டேய்… இங்கே இவர் மட்டுந்தான் இருக்காருடா.. எங்கே முன்னாலேயே உன்னை இப்படி பேசுறாருன்னா தனியா இவருகிட்டே மாட்டினே, நீ செத்த..
வேற இடத்தில் வேலை தேடலாம்னோம்.

நேரத்தை வீணடிச்ச வெறும்பையளுகளா வெளியே போங்கடன்னார்.

அப்படி சொன்னவுடன், யோவ் மரியாதையா பேசு… இங்கே உன்னை அடிச்சுப் போட்டுட்டு போனோம்னா ஒரு பைய இங்கே கெடையாது. கேட்க நாதியில்லாத இடத்தில இருக்க, ஏன் உன் கம்பெனியில ஒரு பைய கூட இல்லன்னு இப்ப தெரியுதுன்னு சொல்லிட்டு வெளியே வந்தோம்.

அவ்வளவு ரணகளம் நடந்து வெளியே வந்தவுடன் நண்பன் சொன்னான்.

மயிராண்டிகளா.. கொஞ்சம் பொறுமையா டீல் பண்ணி இருந்தா , அவன் ஆபீசெலேயே தண்ணி குடிச்சிருப்பேன்னு சொரணை இல்லாமலேயே சொல்லிக் கொண்டு எங்களைத் கோபத்துடன் திட்டிக் கொண்டே கூட வந்தான்.

அந்த டிப்ளோமா பைய இனி நம்ம கூட வருவானா என்ன? என இன்னொருத்தன் சொன்னான். மக்கா இப்படி நடந்து போச்சுன்னு நாம சோர்ந்து போயிறக் கூடாதுடா… நாளைக்கு கிண்டி போறோம். அங்கே நெறைய கம்பெனி இருக்காம்.

நாளைக்கு கிண்டி அனுபவத்தைக் கிண்டுவோம்.

கொள்ளையடிப்பதில் என்னென்ன முறைகளையெல்லாம் பயன்படுத்துகிறார்கள்?

கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பாக சவுதியில் EXTRA என்ற elctronics கடையில் big sale with upto 50% offer, இது நான்கு நாட்கள் மட்டுமே என அறிவித்திருந்தார்கள். வணிகத்தில் என்னென்ன சூட்சமமெல்லாம் மேற்கொள்கிறார்கள், இனி offer ல் பொருள் வாங்கும்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது தான் நாம் கற்க வேண்டியது.

1. ஒரு சில பொருட்களின் விலையை அதிக விலைக்கு ஒட்டி பின்னர் அதை க்ராஸ் symbol போட்டு, புதிய விலையை எழுதி offer —% என போட்டு விற்பதை மயங்கித் தான் நாம் பொருள் வாங்குகிறோம். அவ்வாறே செய்வதில் என்ன சூட்சமம் செய்தார்கள் என்றால் , சில பொருட்களுக்கு ஒரிஜினல் விலையைக் காட்டிலும் அதிக விலைக்குப் போட்டு, அடித்து எழுதிய போது மற்ற கடைகளைப் போலவும், சில பொருட்களுக்குத் தள்ளுபடி செய்தும் விற்றார்கள்.

2. இதையும் எப்படிச் செய்தார்கள் என்றால் அவர்களின் அனைத்து கிளைக்கடைகளிலும் செய்யாமல் ஒரு சில கடைகளில் மட்டும் இந்த ஏமாற்று வேலையைச் செய்திருந்தார்கள். இது குறித்த புகார்கள் எழுந்தவுடன் அக்கடைகளை அரசாங்கம் உடனடியாக மூடச் செய்தது.

3. சில பொருட்களுக்கான விலையை மற்ற கடைகளில் விற்பனை செய்யும் விலைக்கு மேலாகவும் அதாவது மிக அதிக விலையைப் போட்டு, அதையடித்து அதையும் மற்ற கடைகளைக் காட்டிலும் அதிக விலைக்கு போட்டும் விற்பனை செய்துள்ளார்கள்.

4. இது போன்ற ஏமாற்று வேலைகளைத் தான் நமது மாநில அரசும் வேலை இடங்களை நிரப்பும் போது செய்யும். அதாவது 100 காலி பணியிடங்கள் நிரப்பப்பட வேண்டுமானால் 25 to 50 இடங்கள் வரை எந்த கையூட்டும் வாங்காமல் பணிக்கு எடுப்பார்கள். மீதி இருக்கிற 50 to 75 காலி இடங்களை லஞ்சம் வாங்கி பணியமர்த்துவார்கள். இதுமாதிரியாக வேலை கிடைத்தவர்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்பினர், நான் நையா பைசா கொடுக்காமல் சேர்ந்தேன் என சொல்வதன் வாயிலாக அரசாங்கம் நேர்மையாக நடந்த பிரமையை ஏற்படுத்த செய்வார்கள்.

இந்த ஏமாற்று வேலையைத் தான், இந்தக் கடையும் செய்திருக்கிறது. சில பொருட்களில் கொள்ளை விலைக்கும், சில பொருட்களைத் தள்ளுபடி விலைக்கும்(மிகக்குறைந்த தள்ளுபடி விலையிலும் அதிக தள்ளுபடி விலையிலும்), சில பொருட்களை மார்க்கெட் விலைக்கும் வைத்து விற்பதன் மூலம், வாங்கியவர்கள் நண்பர்களிடம் சொல்வதன் வாயிலாக வாடிக்கையாளர்களை கடைகளை நோக்கி வரச் செய்யும் தந்திரத்தைக் கையாளவே offer BIG SALE என போட்டு வரச் செய்கிறார்கள். ஆகவே offer ல் நீங்கள் வாங்கப் போகும் பொருளை வாங்குமுன் மற்ற கடைகளில் என்ன விலை போட்டிருக்கிறார்கள் எனப் பார்த்து விட்டு வாங்கினால் மட்டுமே நாம் தப்பிக்க இயலும் என்பதே நாமறியவேண்டியது.

வெளிநாட்டு மக்களின் பணப்பரிமாற்றமும் தேவையான மாற்றங்களும்:

dilipratha

மனதில் வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்கள் இந்தியாவிற்குப் பணம் அனுப்புவது பற்றியும், அதனால் என்ன நன்மை என்று  எழுத வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தாலும் அது பற்றிய தரவுகளை நம்மால் தனிப்பட்ட முறையில் அதுவும் அத்தொழிலில் இல்லாத  போது சில விடயங்களை சுட்டிக் காட்ட இயலாது அல்லவா? ஆகையால் இந்தக் கட்டுரை எழுதக் காரணகர்த்தாவாக மட்டுமல்லாமல் அதற்காகவே உழைப்பவரைப் பற்றி முதலில் சொல்லி விட்டு கட்டுரையில் என்ன அறிய வேண்டியுள்ளது என்பதைப் பார்க்கலாம்.

திலிப் ராதா ஓர் இந்தியர், ஒரிய மண்ணின் மைந்தர். பொருளாதார வல்லுனர். அவர் உலக வங்கியில் பல்வேறு பொறுப்புகளில் உள்ளார்.   Manager, Migration and Remittances Unit and CEO, Global Knowledge Partnership on Migration and Development (KNOMAD), Development Prospects Group, World Bank போன்ற பொறுப்புகளை வகித்து வருகிறார். இந்தக் கட்டுரையில் வெளி நாடுகளில் சென்று பணிபுரியும் ஒவ்வொரு தேசத்து மக்களும் தமது தேசத்திற்குப் பணம் அனுப்புவதையும், இந்தியர்களின் பங்கு பற்றியும், பணம் அனுப்புவதற்காக வசூலிக்கும் வங்கிகளின் சேவைக் கட்டணம் ( Commission/Service Charge ) பற்றியும், அதைக் குறைத்தால் என்னென்ன பலன்கள் என்பதையும் பார்க்கலாம்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாக வெளிநாட்டில் பணி புரியும் தொழிலாளர்கள் வங்கிக் கணக்கை திறப்பதற்கான வசதிகள் மிகக் குறைவு. அதற்கான காரணங்கள் பல. தமது ஊரில் உள்ள வங்கிக்கும் தாம் வெளிநாட்டிலிருந்து அனுப்பக் கூடிய வங்கிக்கும் நேரடி ஒப்பந்தம் இருக்காது.  அம்மாதிரியான நேரத்தில் அனுப்பப்படும் பணத்திற்கு வெளிநாட்டில் உள்ள வங்கி இந்தியாவில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு சில வங்கிகளுடன் மட்டும் ஒப்பந்தம் செய்திருக்கும். அவ்வங்கிக்கே முதலில் பணப்பரிமாற்றம் செய்யப்படும். பின்னர் நீங்கள் கணக்கு வைத்துள்ள வங்கியும் , வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் நேரடியாக வந்த இந்திய வங்கிக்கும் உள்ள ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் பணப்பரிமாற்றம் செய்யப்படும். அதற்கு இங்குள்ள வங்கி சேவைக் கட்டணமாக ஒரு தொகையை வசூலிக்கும்.

Ex:

Your Bank AccountCanara Bank ICICI Bank  TiedWith  Foreign Bank Foreign Bank TiedWith ICICI Bank
Service Charge ServiceCharge

வெளி நாட்டில் வாழும் மக்கள் தத்தமது நாடுகளுக்கு பணம் அனுப்ப (Foreign Remittance)  வங்கிகள்  Commission Charge என ஒரு தொகையை வசூலிக்கும். இந்த Commission/Service Charge பற்றி சில நேரங்களில் சிந்திப்பதுண்டு.

என்னுடைய அனுபவத்திலிருந்து பகிர்ந்து கொள்கிறேன். சவுதியிலிருந்து இந்தியாவிற்குப் பணம் அனுப்ப ஒவ்வொரு பணப் பரிமாற்றத்திற்கும் (Transaction) 16- 20 SAR சேவைக் கட்டணமாக சவுதியிலுள்ள வங்கிக்குச் செலுத்த வேண்டியுள்ளது. அதிலும் Online Transaction (100SAR)/ Western Union Bank ( 32SAR) செலுத்த வேண்டும். இது நாட்டிற்கு நாடு வேறுபடும். இதிலுள்ள சிக்கல் யாதெனில், லட்சம் ரூபாய் அனுப்புபவனுக்கும் ( பல லட்சங்கள் அனுப்பினாலும் அதிக பட்சத் தொகை 50,000 Riyals) , ஆயிரம் ரூபாய் அனுப்புகிற ஏழைக்கும் சராசரியாக ஒரு Transaction க்கு 16- 20 சவூதி ரியாலை வங்கிகள் (வங்கிகளுக்கு ஏற்ப இத்தொகை மாறுபடும்) வசூலிக்கிறார்கள். இவ்வாறு வசூலிப்பது சரியா எனத் தோன்றியதுண்டு.

இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இதனால் ஏற்பட்ட தீமைகளை /முறைகேடற்ற செயல்கள் என்னவென்பது அதை விட முக்கியமாகிறது.

பல்வேறு நாடுகளில் வங்கிகள் commission charge என்ற பெயரில் கொள்ளையடிப்பதைத் தான் தாவுத் இப்ராஹிம் போன்ற கடத்தல் கும்பல்கள், பணத்தை உங்கள் வீட்டிற்குப் பத்திரமாகச் சேர்த்து விடுவோம், கவலைப்படாதீர்கள் என ஏழைகளைகச் சம்மதம்(convince) பெறச்செய்து அவர்கள் வழியாக பணத்தைத் தங்கள் ஊருக்குப் பல ஏழைகள் அனுப்பினர். நமக்கு ஏமாற்றமில்லை என்பது மட்டுமே ஏழையின் பிரச்சினை. ஆனால் அதைப் பயன்படுத்தியே ஹவாலா மன்னன் என்று பெயரெடுத்த ஹர்ஷத் மேத்தா  போன்ற கடத்தல் பேர் வழிகள் பல கோடிகளைச் சம்பாதித்தது. இவ்வாறு முறையற்ற வழியில் பணம் அனுப்பியதைத் தான் உண்டியல் வழியாக அனுப்பினேன் என்பார்கள். இன்று ஓரளவுக்கு மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் இதைத் தீவிரமாகக் கண்காணித்து ஒழித்துள்ளார்கள் அல்லது குறைத்துள்ளார்கள்.

money

ஏழையைப் பொறுத்தவரையில் இங்குள்ள வங்கியில் வங்கிக் கணக்கு திறக்க வேண்டும். அடுத்து நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்ட தமது இந்திய வங்கிக்கும், தாம் பணிபுரியும் வெளி நாட்டு வங்கிக்கும் ஒப்பந்தம், ஒப்பந்தம் இல்லாத பட்சத்தில் இரு வங்கிகளுக்கு சேவைக்கட்டணம் , பற்றாக்குறைக்கு பணம் தமது வங்கிக்குப் போய் சேர ஒரு வாரமாகலாம்.  இந்த இன்னல்களை அனுபவிக்க விரும்பாத ஏழைகள் உண்டியல் வழியாகப் பணம் அனுப்பினால் தந்தையின் கைக்கோ. மனைவியின் கைக்கோ அடுத்த நாளே நேரடியாகக் கிடைப்பதைப் பேருதவியாக எண்ணினார்கள். மேலும் சேவைக்கட்டணமும் குறைவு. இதைத் தான் தாவுத் இப்ராஹீம் போன்றவர்கள் பயன்படுத்தினார்கள்.

இப்போது உலகில் வாழும் வெளிநாட்டு மக்கள் அனுப்பிய பணப் பரிமாற்றத்தைக் காணலாம். கடந்த வருடம் உலகம் முழுவதும் உள்ள வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் தொழிலாளிகள் தங்கள் நாடுகளுக்கு அனுப்பிய பணத்தின் மதிப்பு 413 பில்லியன் டாலர். (இந்திய மதிப்பில் 24,78,000 கோடி இந்தியன் ரூபாய்களாகும். ). உலக வங்கி ஏழை மற்றும் உலக நாடுகளுக்கு இயற்கைச் சீற்றம், நோயிலிருந்து விடுபட என உதவி நிதியாக ஒதுக்கும் தொகையைக்(135  பில்லியன் டாலர்) காட்டிலும் மூன்று மடங்கு பணம் சொந்த தேசத்திற்கு மக்கள் அனுப்புகிறார்கள்.

413 பில்லியன் டாலரில் வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்கள் மூலம் கடந்த ஆண்டில் இந்தியாவிற்கு வந்த பண மதிப்பு 72 பில்லியன் டாலர்களாகும். ( இந்திய மதிப்பில் 4,32,000 கோடி ரூபாய்களாகும்).  வெளிநாட்டிலிருந்து  தங்கள் நாடுகளுக்கு பணம் அனுப்புவதில் 17%  அளவிற்கு பணம் வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்களால் அனுப்பப் பட்டுள்ளது. மேலும் உலகில் அதிக அளவிற்கு வெளிநாட்டில் இருக்கும் தங்கள் பிரஜைகளால் அதிக பணத்தைப் பெற்ற நாடாக இந்தியாவே விளங்குகிறது. இதற்கு அடுத்த படியாக சீனாவிற்கு 64 பில்லியன் டாலர்கள் வரை அந்நாட்டு மக்களால் அனுப்பப்பட்டுள்ளது.

உலகமயமாதலில் தீமைகளும் உண்டு. நன்மைகளும் உண்டு. இது Globalisation னில் இந்தியாவிற்குக் கிடைத்த மிகப் பெரிய நன்மை. இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP), FDI மூலம் இந்தியாவிற்குக் கிடைத்த வருவாயைக் காட்டிலும் ஏறத்தாழ  இரு மடங்கு வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்கள் மூலம் இந்தியாவிற்குக் கிடைக்கிறது. இதை உலகமயமாதலில் Mobility effect மற்றும் Labour effect என்பார்கள். இந்த இரு விஷயமும் இந்தியாவிற்கு உலகமயமாதலின் வரப்பிரசாதமாகவே பார்க்க வேண்டும். இனி மீண்டும் விஷயத்திற்கு வருவோம்.

இந்த commission charge உலக வங்கிகள் பிரிக்கிற வசூலில் 8% , அதாவது நாம் அனுப்புகிற பணத்தில் 8% வங்கிகள் எடுத்துக் கொள்கின்றன. அதுவும் post office to banks, banks to banks ன் commission charge இதில் சேர்த்தி இல்லை. இதன் பொருள் என்னவென்றால் நாம் அனுப்புகிற வெளி நாட்டு வங்கிக்கும் நம்முடைய account உள்ள இந்திய வங்கிக்கும் நேரடி ஒப்பந்தம் இல்லாத இடங்களுக்கு 8% பொருந்தாது. அதையும் சேர்த்தால் இன்னும் உயரும். தற்போதைய நிலவரப் படி, 30 பில்லியன் டாலர்கள் வங்கிகளின் Commission Charge ஆக செல்கிறது என்பதே.

இந்த 8% கொள்ளையைக் குறைக்கவும் , முறையற்ற வழியில் பணம் அனுப்புவதைத் தடுக்கவும் திலிப் சில யோசனைகளை முன் வைக்கிறார்.

  1. குறைந்த அளவு பணம் அனுப்புபவர்களுக்குக் குறைந்த commission charge என திலிப் சொல்கிறார். அவர் குளோபல் ஆக பார்ப்பதால் பொதுவாக சொல்லி இருக்கிறார்.

ஏழைகளுக்கு 20 SAR என்பது இன்றைய தேதியில் 320 ரூபாயாகும். அது அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் மிகப் பெரிய தொகை. அனுப்புகிற 2000ரூபாய்க்கும் 3000ரூபாய்க்கும் வங்கிகள் வசூலிக்கும் இத்தொகை மிகக் கொடுமையானதும் கூட!

இதை வலியுறுத்திச் சொல்ல மேலும் சில காரணங்கள் உண்டு. நமக்கே தெரியும், ஏழைகள் வெளிநாட்டு வேலை கிடைத்தால் ஏஜென்ட் , டிக்கெட், விசா செலவு என ஒரு லட்சம் முதல் ஒன்றரை லட்சம் வரை செலவழித்தே வருகிறார்கள். அவர்களின் வெளிநாட்டு வருமானத்திலிருந்து குறைந்த பட்சம் இரு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு இக்கடனை செலுத்தவே உழைக்க வேண்டி இருக்கிறது. அடுத்ததடுத்த ஆண்டுகள் பணி புரியும் பட்சத்தில் மட்டுமே அவர் சேமிப்புக்கோ, குடும்பச் செலவுக்கோ பணம் அனுப்ப இயலும்.

  1. இந்திய அரசே வங்கிகளிடம் வெளிநாட்டிலிருந்து ஒரு நபர் அனுப்பும் பணம் குறிப்பிட்ட லட்சத்திற்கு மேல் இருந்தால் மக்கள் நலனுக்கான நலத் திட்டம் என்ற பெயரில் 2% to 3% பிடித்தால் கூட அது பெருமளவு Infrastructure க்குப் பயன்படும். திலீப் தமது மத்திய அரசு கொண்டு வருகிற bullet train மற்றும் மலேரியா ஒழிப்பு போன்ற திட்டங்களுக்கு இதுமாதிரி வசூல் செய்யலாம், அவ்வாறு வசூல் செய்தால் அதில் தமது பங்கும் இருக்கும் என்கிறார். மேலும் அதிக பணம் சம்பாதிக்கிற வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்கள் உவகையுடன் செய்வார்கள்.
  2. இந்த 8% சேவைக்கட்டணத்தை 1%க்குக் கொண்டு வந்தாலே வங்கிகளுக்கு எவ்விழப்பும் கிடையாது என்கிறார்.

தகவல்களுடன் உணர்வோடு பேசிய பேச்சு ரொம்பவே பாராட்டுக்குரியது. TED இணையதளத்திலும் உள்ளது. உலக வங்கியில் அவர் எழுதும் பிளாக்கில் ஏராளமான தகவல்கள் உள்ளன.

முறையற்ற வழியில் பணம் அனுப்புவதைத் தடுக்கவும், வங்கிகள் ஏழைகளுக்கு மிகக் குறைந்த சேவைக் கட்டணத்தை வசூலிப்பதன் மூலம் இன்னும் பல்வேறு குடும்ப , சமூக நலத்திட்டங்கள் உலக நாடுகளுக்குக் கிடைக்கும் என்பதே நாமறிந்து கொள்ள வேண்டியது. அதற்கான முயற்சியில் தான் திலீப் ராதாவும் உள்ளார் என்பது பெருமைப்பட வேண்டியதும் கூட.

லெட்சுமியும் நாராயணசாமியும்

cinema theatre

கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே ஊருக்கு செல்லும்போதெல்லாம் எனக்குக் கிடைக்கிற தகவல் லெட்சுமிக்கும் நாராயணசாமிக்கும் இன்னும் நேரம் சரியாக அமையவில்லை என்பதுதான். பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றும் போதெல்லாம் ஒண்ணு லெட்சுமியைத் தனியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. இல்லையென்றால் நாராயணசாமியைத் தனியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. லெட்சுமியையும் நாராயணசாமியையும் எப்போது சேர்த்துப் பார்க்கப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை.

இசக்கிக்கிட்டே , ‘மக்கா இந்தத் தடவை லெட்சுமியைப் பார்க்க முடியுமா? நாராயணசாமியை மட்டுந்தான் பாக்க முடியுமான்னு?’ கேட்டேன். இன்னைக்கு, இல்ல நாளைக்குள்ள பாக்கப் போயிருவோம். ஏன்னா… நான் நாளாக்கழிச்சி மெட்ராசுக்குப் போயிருவேன்.

இந்தத் தடவை ஒனக்கு அந்தக் கொடுப்பினையும் இல்லல. லெட்சுமி, நாராயணசாமி ரெண்டு தியேட்டருமே இப்ப பூட்டிக் கெடக்கு.

எனக்கு அது அதிர்ச்சிச் செய்திதான். ஒருபோதும் ரெண்டு தியேட்டரையும் ஒண்ணா சீல் வச்சதோ அல்லது ரெண்டு பேருமே ஒரே நேரத்தில மூடியதோ கிடையாது. பெரும்பாலும் ஏ படம் போட்டோ அல்லது ஏதாவது குடும்பப் பிரச்சினை காரணமாகவோ மட்டுமே பூட்டுவார்கள். பதினைந்து இருபது நாட்களில் திறந்து விடுவார்கள்.

நாராயணசாமியும் லெட்சுமியும் அப்பா காலத்திலிருந்தே சாத்தான்குளத்தில் இருக்கிறது. நான் சிறுவனாக இருந்த போது தியேட்டருக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னு அம்மா சொல்லி விட்டால் வயிறு கூடப் பசிக்காது. அம்மா மிரட்டியே சாப்பிட வைப்பாள். அப்பா தியேட்டருக்குப் படம் பார்க்க என்னை இதுவரை அழைத்துக் கொண்டு சென்றதில்லை. அப்போது அவருக்கு இதற்கெல்லாம் நேரமும் கிடையாது.

ஊரே நல்ல படம் போட்டிருந்தால் செட்டிக்குளத்திலிருந்து ஒவ்வொரு நாளாகக் கிளம்பிச் செல்வார்கள். அப்பவெல்லாம் மதியம் ரெண்டரை மணி ‘மேட்னி ஷோ’ பார்க்கத் தான் பெண்கள், குழந்தைகளோடு போவார்கள். வேகாத வெயிலிலும் பேசிக்கொண்டே நடந்து செல்வார்கள். சில நேரங்களில் பேருந்தில் செல்வார்கள். நாராயணசாமி தியேட்டருக்கு அமுதுண்ணாக் குடி வழியாகப் போனால் அஞ்சு கிலோமீட்டர் நடந்து போனால் போதும். அமிர்தவிளை நகரை ஏன் அமுதுண்ணாக் குடின்னு கூப்பிடுறாங்கன்னு இன்னைக்கு வரைக்கும் காரணம் தெரியாது. ஆனால் லெட்சுமி தியேட்டருக்குப் போகணும்னா ஒரு கிலோமீட்டர்கூட நடக்கணும். அது சாத்தான்குளத்தோட அந்தக் கடைசியில் இருக்குது.

நல்ல படங்கள், புதிய படங்களை வெள்ளிக் கிழமைதான் போடுவார்கள். வெள்ளியிலிருந்து செவ்வாய் வரை ஓடும். சுமாரான படமென்றால் ஞாயிற்றுக் கிழமையோடு தியேட்டரை விட்டுப் போயிரும். புதன், வியாழன் இரு தினங்களுக்கும் ஏதேனும் மொக்கை படங்களைப் போடுவார்கள். தெலுங்கு டப்பிங், ஹிந்தி டப்பிங், பழைய படங்களாகப் போடுவார்கள்.

பட போஸ்டர்களை செட்டிக்குளத்து பவுண்டு(மாடு அடைக்கும் கொட்டகை) சுவத்தில் தான் ஒட்டுவார்கள். பெரிய நடிகர்கள் படமென்றால் எழுத்துப் போஸ்டரோடு படத்துடன் கூடிய போஸ்டரையும் ஒட்டிச் செல்வார். அதில் ஒரு சுவாராஸ்யம் இருக்கிறது. ஊரே அடங்கித் தூங்கிக்கிட்டு இருக்கும் போது ராத்திரி ரெண்டு மணிக்குத் தான் ஒட்டிச் செல்வார்.

எங்கூர்ல குளிக்க, காலைக் கடனை முடிக்க பம்புசெட் பக்கம் காலையிலேயே ஆண்கள் செல்லும் வழக்கமுண்டு. அவர்களின் முதல் பணி , ஏதாவது படம் மாத்திருக்கான்னு பார்க்கிறதுதான். போஸ்டரில் உங்கள் அபிமான நாராயணசாமி திரையரங்கில் நவரச நாயகன் கார்த்திக், குஷ்பு, சார்லி, ஜனகராஜ் மற்றும் பலர் நடித்த “வருஷம் பதினாறு” என எழுதி, புத்தம் புதிய திரைப்படம் 70 mm என்று அடியில் போட்டிருப்பார்கள். பக்கத்தில் இன்னொரு போஸ்டரில் உங்களின் அபிமான லெட்சுமி திரையரங்கத்தில் பார்த்திபன், சீதா, வி.கே.ராமசாமி, நாசர் மற்றும் பலர் நடித்த “புதிய பாதையைப்” போட்டிருப்பார்கள். சிவாஜி, எம்ஜிஆர் படங்களுக்கு ஈஸ்ட்மென் கலரில், புதிய காப்பி என்ற அடைமொழியோடு போஸ்டரை ஒட்டி இருப்பார்கள். அதையே மூணு தடவை வாசிப்போம். டீக்கடை, டைலர் கடையில நின்னு எது நல்ல படம்னு ஆராய்ச்சி செஞ்சிக்கிட்டும் இருப்போம்.
ரெண்டு தியேட்டரிலும் போட்டிப் படங்களாக போடுவார்கள். நமக்குத் தான் எந்தப் படத்துக்குப் போறதுன்னு தெரியாது.

குளிச்சிட்டு வீட்டுக்குப் போகிறப்போ மல்லிகாக்கா கூப்பிடுவாங்க. ‘ஏப்பு… கணேஷ் படம் மாத்திட்டானா? என்ன படம்ப்பு போட்டுருக்கான்?’ நம்மதான் மல்லிக்காக்காவின் தகவல் தொடர்பு செயலாளர் என்கிற பெருமிதம் எப்பவுமே உள்ளே ஓடிக்கிட்டு இருக்கும். சில நேரங்களில் நல்ல போஸ்டரை மூணாவது நாள் அல்லது நாலாவது நாள், பயலுக பிளான் பண்ணி கிழிச்சிட்டுப் போயிருவானுக. பெரிசுகள் பார்த்தால் அவ்வளவுதான். திட்டுவாங்க. அதுக்குன்னே ஒரு குருப்பு அப்பப்ப கொஞ்சம் கொஞ்சமா கிழிச்சு வைக்கும். யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் போஸ்டரை ஆட்டையைப் போட்டுருவானுக.

குறிப்பாக பொங்கல், தீபாவளி வரப்போகிறதென்றால் வீட்டில் அதைக் காரணம் காட்டியே படத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போக மாட்டாங்க. ‘ஏல… அம்மா சொல்றம்லா பொங்கலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறன்னு… சொன்னா கேளு’ என்பாள். ‘சாமி சத்தியமா?’ என்று கேட்டால் அதுக்கும் திட்டுவாள். ‘எதுக்குத் தான் சத்தியம் கேப்பன்னு ?’ சத்தியத்தை உப்பு சப்பில்லா காரணங்களுக்குக் கொடுப்பதும் கேட்பதும் அந்த வயதில் சர்வ சாதாரணம்!

விஷேச நாட்களில் என்ன படம் வரப் போகிறது என்பதை இருபது நாட்கள் முன்னமே டிக்கெட் கொடுக்கிறவங்கக் கிட்டேயிருந்து மேனேஜர் வரைக்கும் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்குவாங்க. அந்த நியூஸ் கொடுக்கிறவர் கூட ஊர்ல பெரிய ஆள் தான்.

‘ஏலே… பாண்டி அண்ணன்கிட்ட கேளு. அவருக்குத் தான் நாராயணசாமியில என்ன படம் வருதுன்னு தெரியும். ஏம்னா அவரு பிரண்டுதான் மேனேஜரா இருக்காரு. பாண்டி அண்ணனுக்கும், முருகன்னனுக்கும் அந்த டயத்துல கிராக்கிதான்.’

விஷேச நாட்களுக்குரிய போஸ்டரை மட்டும் ஊருக்குள் சந்தியிலுள்ள சக்தி கோயில், வடக்குத் தெரு முத்தையா தேவர் வீட்டு சுவத்திலேயும் ஒட்டுவார்.

பெரும்பாலும் குடும்பத்தோடு சென்றால் கூட பொம்பளை ஆட்களும், குழந்தைகளும் பெண்கள் வரிசையில் நிற்பார்கள். ஆண்கள் அந்தப்பக்கம் வழியாக உள்ளே செல்வார்கள். சில நேரங்களில் மட்டுமே வேற்று பெண்களோடு வரவில்லைஎன்றால் கணவனை நச்சரித்து குடும்பத்தோடு டிக்கெட் எடுத்து உள்ளே செல்வார்கள். ஒரு நிமிஷம் தாமதமானாக் கூட டிக்கெட் எடுக்கும் போதே படம் போட்டாச்சா என்ற கேள்வியோடே எடுப்பார்கள்.

எழுத்து ஆரம்பிப்பதற்குள்ளாக தியேட்டருக்குள் இருக்க வேண்டும். எழுத்துப் போட்டுட்டான்னா இசக்கிக்குக் கெட்ட கோபம் வரும். இப்ப என்னடேன்னு அந்த நேரம் எவனாவது கேட்டுத் தொலச்சான்னா அந்தால ஒரு அறை தான் விழும். படம் போடலன்னா மட்டும் இசக்கிய தைரியமா எதுக்குடே இவ்வளவு டென்சன் ஆகிற ன்னு அன்னாவி மாதிரி சங்கர் கேள்வி கேப்பான். இசக்கிக்கு மட்டுமல்ல. நம்மில் பலருக்கும் படம் ஆரம்பிக்குமுன்னேயே உள்ளே போய் நல்ல இடம் பார்த்து பேனுக்கு அடியில உட்காரணும்.

ரொம்ப சின்னப்பயலா இருக்கும் போது திரைக்குப் பக்கத்தில் உட்காரணும், கொஞ்சம் பெரிய பயலாயிட்டா அதை விடப் பின்னுக்கு உக்காரணும், பெரிய ஆளாயிட்டா காசு இருக்கிறதுக்குத் தகுந்த மாதிரி ஒரு நல்ல இடம் பாத்து உட்காரணும். அவ்வளவுதான்.

ரெண்டு தியேட்டரிலும் தரை டிக்கெட் மூணு ரூவா, பென்ச் டிக்கெட் அஞ்சு ரூவா, சேர் ஏழு ரூவா, சோபா சேர் பத்து ரூவா எனக் கேட்பார்கள். நல்ல படம்னா மட்டும் சோபா சேர் முதல்லேயே நிரம்பும். பெரும்பாலும் ‘பர்ஸ்ட் ஷோ’ப்ப தான் சோபா சேர் நிரம்பும். (evening show வை அப்படித் தான் சொல்வோம்).

சில நாட்களில் குடும்பத்தோடு திருச்செந்தூர் கோயிலுக்கோ வெளியூரோ வேனில் சென்று வருகிற குடும்பம் அன்னைக்கு மட்டும் சோபா சேர் டிக்கெட் தான் எடுப்பாங்க. அதுதான் எழுதப்படாத விதி. அதுகூட என்ன மாதிரியான மனநிலையோ?

சோபா சேர்ல தான் அதிகமா மூட்டை கடிக்கும்கிறது தெரிய ஆரம்பிச்சவன் அதுல போய் உட்கார மாட்டான்.

“ஏ.. என்னப்பா ஒரே மூட்டையா இருக்குன்னு தியேட்டர்காரன்கிட்ட கேட்டா , ஆமாவே நாங்க தான் ஒங்க குண்டியைக் கடிக்கட்டும்னு கொண்டு வந்து விடுதோமொன்னு” எரிஞ்சு விழுவார். ஒரு விஷயத்தைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள். உங்களுக்கேப் புரியும். ஒரே கேள்விக்கான பதிலைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் இருப்பவர்கள் ரெண்டாவது தடவையாக ஒரே கேள்வியைப் புரியலன்னு கேட்டால் எரிஞ்சு விழுவார்கள். அது கண்டக்டர், பேங்க் என எல்லா இடங்களிலும் அப்படித்தான்.

இதெல்லாம் கூட நார்மல்தான். லேடீஸ் பக்கம் உள்ள ஸ்க்ரீனுக்கு இந்தப் பக்கமா ஆண்கள் பக்கம் உட்கார்ந்து பார்க்கும் போதுதான் சுவாராஸ்யமா இருக்கும். கதாநாயகியையோ , ஹீரோவோட அம்மாவையோ வில்லன் கொல்லும் போது, ச்சச்சோ…. அடப்பாவிப் பய இப்படிக் கொல்லுதானே… இப்ப பார்த்து இவன் (ஹீரோவை) எங்க போய்த்தொலஞ்சான் என்று பெண்கள் உச்சுக் கொட்டுவார்கள். கிளைமாக்சில் ஹீரோ வில்லனைப் புரட்டி எடுக்கும் போது, ‘அப்படித்தான்… கொல்லு… விடாத அவனை… ‘ என தமது கோபத்தை சத்தம் போட்டுக் கொட்டுவார்கள். பெண்களுக்கு அவர்கள் குழந்தையாக இருந்தாலும் சரி, வேற வீட்டுப் பிள்ளையாக இருந்தாலும் சரி, ஏதேனும் பாட்டுக்கு நன்றாக ஆடிவிட்டால் முத்தம் கொடுத்து மகிழ்வார்கள். அப்படியே யக்கா… ஒங்களுக்கு எந்த ஊரு… பிள்ளை நல்லா ஆடுதானே’ என்று பாராட்டுவார்கள்.

ஆண்கள் பக்கம் பேப்பரைக் கிழித்துப் பறக்க விடுவதும் கைதட்டுவது, விசிலடிப்பது, முடிஞ்சா தலைவனோட படம்னா திரைக்கு முன்னேயே சென்று ஹீரோ வருகிற காட்சியில் ஆட்டமும் போடுவார்கள்.

இன்னொரு குருப்பு சோகக் காட்சியில் கண்ணீரைக் கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொண்டிருக்கும். சிரிப்புக் காட்சியில் நல்ல சத்தம் போட்டு சிரித்துக் கொண்டிருக்கும்.

மனிதர்களில்தான் எத்தனை வகை? உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதில் உள்ள வித்தியாசங்களை எங்களூர் தியேட்டரிலேயே பார்க்க முடியும். சில நேரங்களில் திடீரென சண்டையும் நடக்கும். சண்டை நடக்கிறதுக்கு ஒரே காரணம் தான். காலைத் தூக்கி முன்னே இருக்கிற பெஞ்சில் வைப்பது, தலை மறைக்குதுன்னு சொன்னா அட்ஜஸ்ட் பண்ணாம இருந்தாக் கூட தியேட்டரில் ரகளைதான். மதியக் காட்சி நடக்கும் போது எவனாவது கதவை வெளியே போகும் போது பூட்டலன்னாக் கூட கத்துவார்கள்.

அன்னைக்கும் சரி, இன்னைக்கும் சரி எல்லாரும் சொல்ற ஒரே டையலாக். தியேட்டரில் இருக்கும் சினாக்ஸ் கடைக்காரன் என்னா… கொள்ளையடிக்கான் என்பதுதான். ஆனாலும் அங்கே வாங்கித் திங்கலன்னா தெய்வக் குத்தம்லா என்பான் அமச்சியார். நம்பல நம்பித்தாம்ல லீசுக்கு எடுத்து நடத்துறான். ‘பொலச்சிப் போகட்டும்னு..’ ராயலா டையலாக் விடுவான்.
படம் முடிஞ்ச பிறகு தான் வெயிலில் மதியம் வந்த உடம்பு வலி தெரியும். சைக்கிளை மிதித்து சாத்தையைக் கடந்தவுடன் வலியை மறந்து அந்தப் படத்துக் கதையை ஊர்ப் போய் சேர்ற வரைக்கும் பேசுவோம். சில நேரம் மறுநாள் கூட அதைப் பத்தியே பேசுவோம். குறிப்பாக மறக்காமல் கேட்கிற கேள்வி, ‘ஏலே… உனக்கு எந்த சீன்ல பிடிச்சிருக்கு’ .
ஒவ்வொருத்தனும் ஒவ்வொரு காட்சியாக சொல்லும் போது… ஆமால எனக்கும் அது பிடிச்சிருக்கு என இடையிடையே சொல்லிக் கொள்வார்கள்.

சின்னப் பயலா இருக்கும் போது படம் பிடிச்சிருந்ததான்னு அம்மா கேட்டால், ம்ம்… நல்லா இருந்தது என்று மட்டுமே சொல்லி இருக்கிறேன். எது நல்ல படம் என்று அறியாத வயதில் குழந்தைகளுக்கு சண்டைப்படங்களும், அவர்களுக்குப் புரியிற மாதிரியான காமெடிப் படங்களும் கதை எப்படி இருக்குதுன்னு கவலை இல்லாமல் பிடிக்கும் மாயம் இன்று வரை எனக்குப் புலப்படாத ஒன்று. அதை இன்று என் மகள் ரூபத்திலும் பார்க்கிறேன்.

தியேட்டர் என்பது 80 – 2000 வரை வாழ்வின் மிக முக்கியமான இடம். அது கூட ஒரு கோயில்தான். இப்போதும் லெட்சுமி, நாராயணசாமியில் எந்தப் படம் ஓடுகிறது என்பதற்காக இசக்கியோடும் நண்பர்களோடும் போவதில்லை.
அது சாத்தான்குளத்துடனான எனது உறவு. விஷாலாட்சி அம்மன் கோயில், நான் படித்த பள்ளிக் கூடம், படிக்கிற ஸ்தலமான ஊருணிப் பிள்ளையார் கோயில், மாலையில் அமர்ந்து பேசிய ஆறுகண் பாலம் அனைத்தையும் இந்த வருஷமும் பார்த்தாச்சு. ரெண்டு தியேட்டரும் பூட்டி இருக்குனு சொன்னப்போ என்னையும் அறியாமல் எனக்குள் ஏற்பட்ட பதற்றம் சொல்லிப் புரியக்கூடியதல்ல. அனுபவிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த வலி புரியும்.

மறுநாள் காலையில் குளிக்கப் போவோம்னு போகும் போது என்னையும் அறியாமல் கண் பவுண்டு சுவத்தை நோக்கிப் போனது. “ சதுரங்க வேட்டை ” மீண்டும் ரசிகர்களை மகிழ்விக்கும் பொருட்டு உங்கள் லெட்சுமியில் என்று ஒட்டி இருந்தார்கள்.

இசக்கியோடு லெட்சுமியை இந்த வருடமும் பார்த்து விட்டேன். நாங்கள் எப்பவும் உட்காரும் இடத்திற்கு எந்தப் போட்டியும் இல்லை. மனிதர்கள் இப்போது ரொம்பவே மாறி இருக்கிறார்கள். ஆனால் லெட்சுமி மட்டும் தன்னைப் புதுப்பிக்காமல் அப்படியே இன்னமும் இருக்கிறாள்.

பெருமாள் கோயில் கொடையும் அம்மன் கோயில் கொடையும்:

 

 

saamiyaadi

 

 

“ஏண்ணே… எப்படி இருக்கீய? நல்லா இருக்கியேலா!”

“நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்க?”

“இந்தா பார்க்கியல்லா…” பொன் பாண்டி எப்பவுமே இப்படித்தான் பதில் சொல்வான். ரொம்ப நாள் ஊர்ல பார்க்கவில்லையென்றாலும் கூட அதே உரிமையில் பதில் சொல்வது கிராமத்துக் கதைகளை அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு எளிதாகவே நகர்த்திச் செல்ல உதவுகிறது.

அவன் மட்டுமல்ல. கிராமத்திலுள்ள பெரிசுகள் முதல் நண்டு நசுக்குங்க வரைக்கும் ஆரம்பக் கேள்வியிலேயே அந்த உரிமையை எடுத்துக் கொள்வார்கள். கேள்வியும் பதிலும் வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டு ரகம் தான். வயசுப்பசங்ககிட்டே கூடவே நக்கல் தொனியும் தென்படும்.

ஏ… பொன்பாண்டி பெருமாள் கோயில் கொடை முடிஞ்சிருச்சா ? இல்ல இனிம தானா? (பெருமாள் கோயில்னு சின்னப் பிள்ளைகளிலிருந்தே சொல்லிப் பழகியாச்சு. ஆனால் அதுல ஒரு அம்மனும் உண்டு.)

“ஏண்ணே…. அது இப்ப வைகாசியிலல்லா கொடுக்காக…”

“ஆடியில தானல எப்பவும் கொடுப்பாக…”

“பெருமாளுக்கு ஆடியில கொடை கொடுத்தாப் பிடிக்கும். ஆனா பக்தர்களுக்கு வைகாசிதானே வே பிடிச்சிருக்கு…”

சாமி கொண்டாடி பாண்டி நாடார் சில வருடங்களுக்கு முன்னாடியே, சாமியாடும் போது “ யாரைக் கேட்டுப்பா…. வைகாசியில மாத்துனேன்னு கேட்டுச்சு… “

தாமோதர நாடார் தான் எப்பவுமே சாமிக்கிட்டே கேள்வியும் கேப்பார்… பதிலும் சொல்வார். “ ஏன் வைகாசி உனக்கு ஆகலையா” ன்னார்.

“ம்ம்ம்…. எனக்குக் கொடை கொடுக்கியா…. இல்ல… ஒன் சவூர்யத்தப் பார்க்கியா” – இது சாமி.

“சரி… பிடிக்கலன்னா சொல்லு… அடுத்த வருஷத்திலேருந்து ஆடியிலேயே கொடுத்துப்புடலாம்..”

“சாமி, ஒரு முப்பது செகண்டு கழிச்சு அடி மேளத்தை” ன்னார்.

அதுக்கப்புறம் ஆடியில தான் கொடை கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க… இப்ப திருப்பியும் வைகாசியில கொடையை மாத்திட்டு இருக்காங்க…

பொன் பாண்டி ஏன் திருப்பியும் வைகாசிக்கு மாத்திட்டாக…
அதாண்ண… ஆடியில கொடுத்தா ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சிருதுல்லா… வைகாசின்னா பிள்ளையளுக்கு ஸ்கூல் லீவு. வைகாசின்னா பிள்ளையள கூட்டிக்கிட்டு ஒரு நாலு நாளைக்கி முன்னையே எல்லா வீட்டுல உள்ள பொண்டாட்டிமார்களும் பிள்ளையளும் வந்துரும். அந்தால இங்கனக்குள்ளே திருச்செந்தூர்…. கன்னியாகுமரின்னு எங்கியாவது டூர் போவாவ… அவ்வோ நாடாக்கமார் பூரா பேரும் திருப்பூர், கோயம்புத்தூர், மெட்ராஸ்ல இருக்கிற அவ்வவோ கடையை சனிக்கிழமை அடைச்சிட்டு, ஞாயித்துக் கெளம காலையில வந்துருவாவோ…

“அது சரில… சாமி கோபப் படலயா”

“அப்ப பாண்டி நாடார் ஆடுன்னார்… இப்ப அவருக்கு வயசாகிட்டுன்னு அவர் மவன் சரவணன் தான் ஆடுதான். இப்ப அவன் பிள்ளையளும் திருப்பூர்ல படிக்கில்லா.. அதான் சாமி கோபப் படல போல…” மீண்டும் நக்கலோடு பதில் சொன்னான் பொன்பாண்டி. ஊர்ல உள்ள பெரிசுக தான் “ஆடியிலதான் கொடுக்கணும்… ஆடியிலதான் கொடுக்கணும்னு ஆடி… ஆடி… பார்த்தாவ… “ எவம்ண்ணே கேக்கான்.

“ஏன் ஒருத்தனும் கேக்கலங்கிற…..”

அதான் சொன்னம்லாவே! ஆடியில கொடுத்தா நீரு வேணா முதல்ல போரும்…. நானும் பிள்ளைகளும் ஞாயித்துக் கெளம காலையில வந்துட்டு திங்கட் கெளம கெளம்பிருவோம்… பத்தாக்குறைக்கு பரீட்சை வந்துட்டா…. இந்த வருஷம் நாங்க வரலன்னுட்டு ஒரே சண்டை வீட்டுக்கு வீடு.

“பின்ன..”

பின்ன என்னவே… போன வருஷம் அவ்வோல்லாம் பிள்ளையள கூட்டிக்கிட்டி வரவா செஞ்சாவ… நீரு சொல்லித் தான் போன வருஷம் வந்தோம்… ஆடிக் கொடைன்னா நீங்க மட்டும் போயிட்டு வாங்கன்னு… இங்க பிள்ளைகளுக்குப் படிப்பு இருக்கு. பொண்டாட்டிமாருக மொகத்த திருப்பிக்கிட்டாளுக. அம்புட்டுத்தான்… கொடையை வைகாசிக்கு மாத்தியாச்சு.
“அப்படியால… அது சரி… இந்த வருஷம் கொடைக்குக் கூட்டம் எப்படி இருந்துச்சு..”

ஏண்ணே…. எல்லா வீட்டுலயும் வந்துருந்தாவ… ஆனா என்ன கோயிலுக்குத் தான் மணியடிக்க ஆரம்பிச்சாதான் எல்லாம் வந்தாக. முன்னல்லாம் கொடைன்னா வில்லுப் பாட்டு ஆரம்பிச்சாலே நல்லா மேக்கப் போட்டுக்கிட்டு கோயில்ல வந்து அங்கனக்குள்ளே உக்காந்து கதை பேசுவாங்க.. இப்ப அவ்வோ வர்றதுக்கு அவென்அவென் போன்ல கூப்டுதான். சாமிக்கு அலங்காரம் ஆயிருச்சு. கெளம்பி வாங்கன்னு….

நான் சின்னப் பயலா இருந்தப்போ… கோயில் கொடைன்னா… ஊர் முழுக்க பந்தல்… ஸ்பீக்கர் செட்… கலர் கடைகள், முறுக்கு கடைகள் என ஊரே எப்பப் பாத்தாலும் கோயிலை சுத்திச் சுத்தி வரும். ஏல… செத்த நேரம் தூங்கம்ல ன்னு சொன்னா, அதான் வருஷம் புல்லா தூங்கத் தான செய்றோம். இது நம்ம கொடை…. நாம நிக்கலைன்னா எவன் வருவான்னு கொடை கொடுக்கிறவன் அத்தனை பேரும் புது டிரெஸ்ஸ போட்டுக்கிட்டு கோயிலை சுத்திச் சுத்தி வருவானுங்க… இப்ப என்னடான்னா ஸ்பீக்கரும் பந்தலும் இருக்கு. வயசான பெருசுங்க மட்டும் கோயில்ல உட்கார்ந்துருக்காங்களாம். பெண்களெல்லாம் கொடை ஆரம்பிக்கும் போதுதான் வர்றாங்களாம்.

“பொம்பளையாட்கள் வரலன்னா அதெண்ணன கோயில் கொடை” என்றான் பொன்பாண்டி.

ஆமாம் என்று தலையாட்டி வைத்தவன், . அம்மன் கோயில் கொடை எப்படில நடந்துச்சு.

அது பட்டையைக் கெளப்பிருச்சுல்லா. வில்லுப்பாட்டு, கரகம், நாதஸ்வரம் அம்புட்டு பேரையும் நல்லா சுலுக்கு எடுத்துட்டுதான அம்மன்கோயில் கொடையில விடுவாங்க. கொடைக்காரனுக முக்காவாசி பேருக்கு மேல இங்க தான இருக்கானுக.

அம்மன் கோயில் கொடையைப் பொறுத்தவரையில் தேவர், ஆசாரி, பண்டாரம் மூணு பட்டறை காரங்களும் சேர்ந்துதான் கொடுக்கிறாங்க. பெரும்பாலும் உள்ளூர்ல உள்ள கொத்தனார் வேலை, மர வேலை, பூ கட்டுறது, வயலைப் பார்த்துக்கிறது, கந்து வட்டி போன்ற தொழில்களோடு வெட்டியாவே ஒரு குருப்பும் ஊர்ல வலம் வரும். இந்த வெட்டிக் குருப்புங்க ஒரு நாள் வேலைக்குப் போகும், நாலு நாளைக்கு வெட்டியா கதையடிச்சுக்கிட்டும் சீட்டு வெளையாடிகிட்டும் நேரத்தைப் போக்கிக்கிட்டு இருக்கும்.

அம்மன் கோயில் கொடை எப்பவுமே கூடுதல் வசீகரம்தான். இத்தனைக்கும் வரித்தொகை கம்மி. ஆனால் கொஞ்சம் கூடுதல் குடும்பங்கள் வரி கொடுக்கின்றன. மூணு பட்றையிலிருந்தும் ஓரொரு தர்மகத்தா செலக்ட் பண்ணி இருப்பாங்க.

பெருமாள் கோயில் கொடையில் பூஜை நடக்கும் போது வந்தா பெரிய மனுஷ அடையாளம். ஆனா அம்மன் கோயில் கொடையில கோயில்ல முன்ன நின்னுக்கிட்டு மூணு நாள்ல தொண்டை கட்டுற அளவுக்கு ஸ்பீக்கர் சத்தத்திலும் பேசிக்கிட்டு, குளிக்க மட்டும் வீட்டுக்குப் போய்க்கிட்டு இருக்கிறவுக தான் பெரிய மனுஷன். அவுகதான் கொடை கொடுக்கிறதில முக்கியமான ஆட்கள்.

ரெண்டு கோயில் கொடையிலும் ஒரே காமனான விஷயம், அப்பப்ப மைக்கில, எங்கிருந்தாலும் ஜெயபால் நாடார் அவர்கள் கோயிலுக்கு வரும் படி விழாக்கமிட்டியார் அழைக்கிறார்கள். முத்தையா தாத்தா எங்கிருந்தாலும் உடனடியாக அம்மன் கோயிலுக்கு வரும்படி விழாக் கமிட்டியார் அழைக்கிறார்கள். இந்த மாதிரி டையலாக் மட்டும் வந்துக்கிட்டே இருக்கும்.

பொன்பாண்டி இதையெல்லாம் சொல்லச் சொல்ல நான் புரிஞ்சுக்கிட்டது இதுதான். பிழைப்பைத் தேடி பெரும்பாலும் வெளியில் சென்ற குடும்பங்கள் கொடுக்கிற பெருமாள் கோயில் கொடையில், அவர்கள் ஊருக்கு வர்றதையே விருந்துக்கு வந்து செல்வதுபோல ஆகி இருக்கிறார்கள். அவர்களில் வசதி படைத்த, படைக்காத ரெண்டு குடும்பங்களுக்கும் இது பொருந்தும். அம்மன் கோயில் கொடையைப் பொறுத்தமட்டில், பெரும்பாலோர் இன்னமும் மண்ணின் மைந்தர்களாக அவர்களும் அவரது வாரிசுகளும் ஊரையே உலா வருவதால் இன்னமும் கோயில் கொடை அன்னைக்கு அதே உற்சாகத்தோடு கொண்டாடுகிறார்கள்.

கடைசியா பொன்பாண்டி சொன்ன செய்தி, எல்லாரும் கூடி மகிழத்தான கொடை கொடுக்கிறோம். அப்ப நமக்கு எப்ப சவ்ர்யமோ அப்ப கொடுக்கிறதில என்னண்ணே தப்பு இருக்கு.. இன்னொன்னையும் சொன்னான், நாங்க பொழப்ப தேடி வெளிய போனதால, எங்கே நம்ம பிள்ளைகள் சொந்த ஊரை மறந்துருமோங்கிற பயத்தில தான் வைகாசிக்கு கொடை கொடுக்க சம்மதித்ததாக நாடார் சமூக ஆண்கள் சொன்னதாக பொன் பாண்டி கடைசியில் சொன்னான். கோயில் கொடைகள் கூடி மகிழ, அப்ப தான நம்ம ஆட்கள் அத்தனைப் பேரையும் பார்க்க முடியும்னு சொன்ன போதுதான் பெருமாள் நிச்சயம் இந்த பக்தர்களின் வேண்டுதலை ஏத்துக்குவார் என்று நம்ப ஆரம்பித்தேன்.

சாதி ஒழிய என்ன தேவை?

This gallery contains 1 photo.

  தமில்பேப்பரில் இக்கட்டுரையை வெளியிட்ட திரு மருதன் அவர்களுக்கும் கிழக்குப் பதிப்பக ஆசிரியக் குழுவிற்கும் எனது நன்றிகள். அமெரிக்காவில் கறுப்பர் வெள்ளையர் இனப்பிரிவினை பார்க்கக்கூடாது என 1968 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க அரசு Fair Housing Act என்ற சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட வெள்ளை இனத்தவரின் சம்மதத்துடனே சட்டம் நிறைவேறியது. சட்டத்துக்கும் நடைமுறைக்கும் உள்ள முரண் இனப்பிரிவினையிலும் தொடர்ந்து இருக்கிறதா என்பதை அறிய ஹுபர்ட் ஓ கோர்மான் என்பவர் ஓர் ஆய்வை மேற்கொண்டார்.   … Continue reading

இந்தியைப் பள்ளிகளில் கட்டாயமாகக் கொண்டு வர வேண்டுமா?

This gallery contains 1 photo.

    நண்பர் Vaa Manikandan அவர்கள் ஹிந்தியை அரசியல் ரீதியாகப் பள்ளிகளில் படிக்க விடாமல் இருந்ததற்குப் பதிலாக அதை ஒரு பாடமாக வைப்பதால் தமிழ் அழியாது, மாறாக ஹிந்தியும் ஒரு கருவியாகப் படிப்பது தான் , பிற மாநிலங்களில் வேலைக்குச் செல்லும் போது அது எளிதாக இருக்குமென்று சொல்வதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதனால் நாம் எதையும் இழந்து விட்டதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. ஏனெனில் நானும் servicing field ல் தான் பல வருடங்களாகப் பணி புரிந்து வருகிறேன். … Continue reading

கட்டை அடி ஆட்டம் (பகடை)

நேற்று விஜய் டிவியின் மகாபாரதத்தில் பகடை உருட்டும் காட்சி நடந்தது. உடனே எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது எங்கூரு கோயில் கொடையில் நாங்க கட்டை விளையாடியது தான்.எங்க கிராமத்தில் நடக்கும் கோயில் கொடையின் போது கட்டை உருட்டுவார்கள். ஒரே கூட்டமா இருக்கும். சில நேரம் சின்ன பசங்களை சேர்க்க மாட்டாங்க. நாங்க என்ன பண்ணுவோம்னா வீட்டில் கலர் குடிக்க பைசா வேணும்னு கேட்டு ஒரு ரூபாயோ ரெண்டு ரூபாயோ வாங்கிக்கிறது. கலர்ன்னா , வேற ஒண்ணுமில்ல. சீனியைப் போட்டு கலர் … Continue reading

தேர்தல் ஆணையமும் ஓட்டலாட்டு சட்ட திட்டமும்

This gallery contains 1 photo.

தேர்தல் ஆணையம் பல விதிமுறைகளைக் கூறியுள்ளது. அதில் தேர்தல் தேதியன்று யாரும் சின்னத்தையோ, தமது கட்சிக்கு சாதகமாகவோ, வேட்பாளருக்கு சாதகமாகவோ எதையும்  100 மீட்டர் இடைவெளிக்குள் செயல்படுத்தக் கூடாது என்பதே அது. இன்று மோடி தாமரை சின்னத்தை வாக்களித்து விட்டு வெளிவந்து 100 மீட்டர் இடைவெளிக்குள் காட்டியுள்ளதாகவும், மேலும் அம்மா மகனை மக்கள் அகற்றுவார்கள் என்ற பிரச்சாரத்தைப் பேட்டி என்ற வகையில் அளித்துள்ளதாகவும் , ஆதலால் அவர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்துள்ளது தேர்தல் ஆணையம். வழக்குப் … Continue reading