மக்கள் போராட்டங்கள் வெற்றி பெற என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஜனநாயக நாட்டில் தமது உரிமைக்காக மக்கள் போராடுவதை எவரும் குறைகூற இயலாது. அதேபோல நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் பொது நலன் கருதி அரசுகள் சில முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் போது அரசையும் மேம்போக்காக குறை சொல்லிவிட முடியாது. மக்கள் நல அரசுகள் நாட்டின் முன்னேற்றம் கருதியும் உள் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்வதில் தவறில்லை.

 

ஆனால் அரசுகள் நிலங்களை விட்டுக்கொடுக்கும் மக்களுக்கும், அப்பகுதிக்கும் தேவையான சலுகைகளையும் உரிய சன்மானத்தையும், வேலை வாய்ப்புகளையும் முறையாக செய்ய வழிவகைகள் செய்யப்பட வேண்டும். நிலத்தை இழக்கும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் மக்களுக்கும், அப்பகுதி மக்களுக்கு அரசு உதவிகள் செய்ய அப்பகுதி மக்களை இணைத்து கமிட்டிகள் அமைத்தும், அரசு சார்பற்ற நீதிபதிகளின் தலைமையில் கமிட்டிகள் அமைத்தும் நிவாரண உதவிகளும் முறையாக நிவாரணமும் பணி நியமனங்களும் அமைந்துள்ளதா என வழி வகைகள் செய்யப்படலாம்.

 

உள் கட்டமைப்பை மேம்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளும் போது குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த மக்கள் அதிக விலையைக் கொடுக்கவேண்டியுள்ளது என்பதை மறுக்க இயலாது. ஆனால் இன்று எந்தவொரு திட்டத்திற்கும் எதிர்ப்புகளை முன்னெடுக்க சமூக ஆர்வலர்கள் என்ற போர்வையில் பகுதி மக்களில் ஒரு சாராரையோ, அல்லது ஒட்டு மொத்த கிராம மக்களையோ இணைத்துக் கொண்டு போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அது சரியா தவறா என்பது விவாதப் பொருளல்ல.

 

பகுதி நிலப்பகுதி மக்கள்தான் அதிகப் பாதிப்புக்கு உள்ளாவார்கள் என்பதால் இயல்பாக ஆதரவு கிடைப்பதில் வியப்பில்லை. ஆனால் இதர பகுதி மக்களுக்கு அரசின் திட்டங்கள் சரியென படும் போது அதற்குரிய ஆதரவு மற்ற நிலப்பகுதி மக்களிடமிருந்து வருவதில்லை. வரவும் செய்யாது. அவ்வாறு வர வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

 

உதாரணாமாக கூடங்குளம் அணு உலை விவகாரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இன்று வணிக ரீதியிலான உற்பத்தியை அணுசக்தி கழகம் அணு உலையிலிருந்து மின் உற்பத்தி செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டம் உள்ளூர் போராட்டம் என்ற அளவில் மிகப் பெரிய வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அப்போராட்டம் தேச அளவில் நோக்கினால் ஒரு தோல்விப் போராட்டமாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு சொல்வதை போராட்டக்குழுவினரோ அல்லது போராட்ட ஆதரவு தரப்போ எதிர் மறையாகப் பார்க்கக் கூடாது. போராட்டம் தோல்வி என சொல்வதற்கு நான் முன் வைக்கும் பிரதான குற்றச் சாட்டுகள் இவைதான்.

 

“ அணு உலைகள் இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்களில் கட்டப்பட்டு வருகின்றன என்பது யாவரும் அறிந்ததே. கூடங்குளம் அதில் ஒன்று மட்டுமே! இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆதரவு தெரிவித்தது அனைவருக்கும் தெரியும். அதன் தலைவர்களான கெஜ்ரிவாலும் பிரசாந்த் பூஷனும் கூடன்குளப் போராட்டத்திற்கு முழுமையான ஆதரவைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் கட்சி மூலமாகவும் தெரிவித்திருந்தார்கள்.

 

அணு உலைகள் கட்டமைப்பில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள மற்ற அணு உலை எதிர்ப்பு அமைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தும் அதை தமிழ்நாட்டு அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முறையாகக் கையாளவில்லை. அவர்கள் இங்கு போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது அதே நாளில் தொடர் போராட்டங்களையோ அல்லது உண்ணாவிரத முறைகளையோ மற்ற மாநிலங்களிலும் மக்களைத் திரட்டி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களே தமது போராட்டத்தை உள்ளூர் போராட்டமாக சுருக்கிக் கொண்டதே இப்போராட்டம் தோல்வி என நான் முன் வைப்பதற்கு முக்கியக் காரணம்.”

 

அன்னா ஹஸாரே போல போராட்டத்தைத் தமிழகத் தலைநகரிலோ, இந்தியத் தலை நகரிலோ ஆம் ஆத்மியின் தெரு முனைப் போராட்ட முன்னோடியான கேஜ்ரிவாலின் துணை கொண்டு இப்போராட்டத்தை மிகப் பெரிய அளவில் முன்னெடுத்திருக்கலாம். அதை இப்போராட்டக் குழுவினரும், ஆதரவை முன்னெடுத்தவர்களும் செய்யத் தவறினார்கள் என்பதே உண்மை. கூடவே ஐந்து  மாநில காவல்துறை அதிகாரிகளை நீக்கக் கோரி கெஜ்ரிவால் போராட்டம் செய்பவர். அவர் அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு என்ன செய்தார்? ஒரேயொரு நாள் இங்கு வந்து ஆதரவு தெரிவித்ததும், வழக்கில் உதவி செய்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்.

 

சர்வ நிச்சயமாக போராட்டத்தைப் பலப்படுத்த இயன்றும், வாய்ப்புகள் இருந்தும் போராட்ட குழுவினர் அதை இறுதி வரை செய்யாமல் போனதன் மர்மம்தான் புரியவில்லை.

 

ஓரளவுக்காகவாவது ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டம் மிகப் பெரிய அரசியல் அழுத்தத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம் அதை நாடு தழுவிய அளவில் மிகப் பெரிய போராட்டமாக மாற்றி அமைத்ததுதான். குறிப்பாக அனைத்து ஊடகங்களின் பார்வையையும் தமிழ் ஊடகம் மட்டுமில்லாமல் அனைத்து இந்திய ஊடகங்களின் வாயிலாக அழுத்தத்தைக் கொடுக்க அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராளிகள் செய்ய முனையவில்லை. ஆனால் ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு தேசிய ஊடக அரசியல் உதவியது போல இதற்கு அவ்வாய்ப்பை ஏற்படுத்த அணுஉலை எதிர்ப்புக் குழுவினர் பயன்படுத்தத் தவறினர் அல்லது விரும்பவில்லை அல்லது முனைப்புக் காட்டவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

 

இன்னமும் சொல்லப் போனால் எழுத்தாளர்கள் கையெழுத்து போட்டதும் மதுரையில் ஒரேயொருமுறை அடையாளமாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்து அடையாளப் போராட்டம் மட்டுமே தமிழகத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அணு உலை எதிர்ப்பு எழுத்துப் போராளிகள் இது பற்றி கட்டுரைகள் எழுதினார்கள், விவாத நிகழ்ச்சிகளில் தமது கருத்தை முன் வைத்தார்கள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

 

ஆனால் இன்றைய நிலையில் தேசம் முழுமைக்குமாக போராட்டத்திற்கான ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டிய பொறுப்பு போராட்டக்காரர்களுக்கு உண்டு. அணு உலை போல, இந்தியா முழுமைக்கும் சாலை மேம்பாடு, நிலக்கரி, இரும்பு, மீத்தேன் திட்டங்கள் போன்ற பொதுவான கனிம வளம் சார்ந்த திட்டங்களில் உள்ள பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் தேசத்தை இணைக்கிற அளவிற்கு மக்களை ஒருங்கிணைக்காத போராட்டங்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது.

 

இதற்கு நம்மிடம் மிகப் பெரிய முன்னுதாரணமுண்டு. நாடு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த காலத்தில், விடுதலை வேண்டி போராட்டங்கள் ஆரம்பத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விடுதலை தாகம் வேண்டி போராடி இருந்தாலும் காந்தியடிகள் இந்தியத் தலைவர்களை விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களை, தியாகிகளை நேரடியாகவும், கடிதங்கள் வாயிலாகவும் ஒருங்கிணைத்தார். அதை தேசம் முழுமைக்குமான ஒரே குரலில் ஒற்றை நோக்கம் நிறைவேற வேண்டி மக்கள் போராட்டங்களை அகிம்சை வழியில் தேசம் முழுமைக்குமான மக்களை போராட்டங்களில் பங்குபெறச் செய்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு மிகப் பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கச் செய்தார்கள்.

 

ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் கடிதங்கள் வாயிலாக தொலைபேசி வாயிலாக அனைத்து மாநிலத்திலும் ஒருங்கிணைத்து அதே நாளில் தேசம் முழுமைக்குமாக எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை காந்தியடிகள் தலைமையில் தேசம் மேற்கொண்டது நாமறிந்த வரலாறே!

 

ஜனநாயகமற்ற நிலையிலிருந்த போதே இந்திய மக்களை ஒருங்கிணைக்க இயலுமெனில் இன்றைய ஊடக வளர்ச்சியையும், தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியையும் பயன்படுத்தாமல் உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு மட்டுமே போதுமென நினைத்து போராட்டத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டதே கூடங்குளம் போராட்டம் மிகப் பெரிய தோல்வி அடைந்ததற்குக் காரணம்!.

 

இதை போராட்டக் குழுவினர் அறிந்தே செய்தார்களா என்ற அச்சமும் உண்டு. இந்தியாவில் இதர மாநிலங்களில் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பை உருவாக்கும் நிலையில் இருந்தாலும் ஆம் ஆத்மி கட்சி தேசிய அளவில் எந்தப் போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்கவில்லை என்பது கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கது.

 

அரசிற்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் எதிர்ப்புக் காட்ட விரும்பும் போராட்டக் குழுக்கள் இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நிலப்பகுதிக்குள் மட்டுமே போராடி வெற்றி பெறலாம் எனக் கனவு கண்டால் அது பெரும்பாலான மக்கள் ஆதரவைப் பெறாது. போராட்டமும் வெற்றி பெறாது.

 

இது போன்ற போராட்டங்கள் தோல்வி அடைவதற்கு இன்னொரு பிரதான காரணமும் உண்டு. அது அரசியல் ரீதியிலான ஆதரவு எதிர்ப்பைச் சார்ந்தது. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதிமுக, திமுக, தேசியத்தைப் பொறுத்த வரையில் பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகள் இம்மாதிரியான உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தும் திட்டங்களுக்கு தெரிவிக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் மிக மிக முக்கியமானது. இதே கருத்து மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள பிரதான மாநில ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க் கட்சிக்கும் பொருந்தும்.

 

மாநில அரசையும் மத்திய அரசையும் ஆள்கிற அல்லது ஆளத் தகுதியாக உள்ள மக்கள் ஆதரவைப் பெற்ற கட்சிகள் இதுபோன்ற உள் கட்டமைப்பிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து விட்டால் பெரும்பாலான போராட்டங்கள் தோல்வியில் முடிவடைய வாய்ப்புண்டு. இதை முறியடிக்க வேண்டுமானால் எதிர்ப்பு மனநிலையை மக்களை ஒருங்கிணைத்து செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்பவர்களிடமிருந்து வர வேண்டும்.

 

சிறு கட்சிகளான பாமக, மதிமுக போன்ற கட்சிகள் மக்கள் நலன் என்ற பெயரில் ஆதரவுப் போராட்டங்கள் நடத்துவது பெரும்பாலும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வில்லை என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள் ஆதரவை இவர்களால் தேர்தல் அரசியலில் இதுவரை அதிமுக திமுகவைத் தாண்டிப் பெற முடியவில்லை என்பதும் கவனிக்க வேண்டியது. அவ்வாறானால் இவர்களின் மக்கள் நலப் போராட்டங்கள் என்ற பெயரில் நடத்தும் போராட்டங்களை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.  இதுபோன்ற கட்சிகள் ஆளும் அரசுகளாக மாறினால் அதிமுக, திமுக போன்ற நிலையைக் கூட எடுக்க வேண்டி வரலாம் என்பது யூகம் மட்டுமே.

இது போன்ற திட்டங்கள் கிடப்பிலோ அல்லது கைவிடப்பட வேண்டுமானால் பிரதான கட்சிகளின் ஆதரவை எவ்வகையிலாவது பெற முயற்சிகளை போராட்டக் குழுவினர் முயல வேண்டும் அல்லது மேற்கூறிய நிலையிலுள்ள பிரதான கட்சிகளின் எதிர்ப்பு இருக்கிற பட்சத்தில் மட்டுமே சில போராட்டங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

 

இதன் தொடர்ச்சியாக வரலாற்றிலிருந்து பார்த்தாலும், நடைமுறை அரசியல் நோக்கில் பார்த்தாலும் இயல்பாக நடக்கும் நிதர்சனங்களையும் உதாரணப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

 

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களே அதிகாரம் செய்ய இயலும் என்பதுதான் உலக நியதி!.  பலம் மூன்று வகைகளில் உள்ளது. அதிகார பலம், பண பலம், ஆள் பலம் என்பதே அது.இதில் யார் எந்த சூழ்நிலையில் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் தான்,  அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, அடுத்தவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பது தான் யதார்த்தம்.

 

இதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கூடங்குளம் பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை, பலம் வாய்ந்தவர்களாக அரசு இருந்தது. இது அதிகார பலம். கூடன்குளத்தைத் தவிர மாநிலத்தின் இன்ன பிற பகுதிகளில் சமூக ஆர்வலர்களோ , சமூக எழுத்தாளர்களோ, தொண்டு நிறுவனங்களோ பெருமளவில் மக்களுக்கு அணு உலை ஆபத்து, அது அப்பகுதியில் உள்ள குடிமக்களைப் பாதிக்கும் என்று பரப்புரை செய்து, அதன் மூலம் பெருவாரியான சமூகத்தை தங்களின் போராட்டத்திற்கு துணை நிற்கச் செய்து,அரசுகள் அணு உலையைத் திறக்காத வண்ணம் இருக்கச் செய்யத் தவறி விட்டார்கள். இதை சமூக ஆர்வலர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை இப்போராட்டம், தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்ட தலைநகரங்களில் பெரும் திரளான மக்களை ஒருங்கிணைத்து இருந்தால், அரசுகள் தடியடிக்குச் செல்லாது அடிபணிய வாய்ப்பிருந்திருக்கும்.

 

ஆனால், இங்கு பெருவாரியான மக்களின் பார்வையில், மின் சக்தியின் தேவை மட்டுமே பார்க்கப் படுகிறது. இதுவும் ஒரு மிகப் பெரிய பிரச்சினையாக சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இருந்திருக்கக் கூடும். மேலும் தமிழகத்தின் முன்னணி கட்சிகளான திமுகவும், அதிமுகவும் இந்தியாவின் முன்னணி கட்சிகளான பிஜேபி யும், காங்கிரசும் அணு உலையைப் பொறுத்தவரையில் அது தேவை என்பதற்காக பேசிய பிறகு போராட்டம் வெற்றி பெறாது என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.

 

 

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள். அதுதான் இப்பொழுது நடந்தேறி இருக்கிறது. ஆட்சி என்ற அதிகார பலத்தின் முன்பு, பெரும்பான்மையான தமிழக மக்களை ஒருங்கு இணைக்காத , சிறு அளவிலான மக்களின் கூட்டு முயற்சி பலமற்றுக் காணப்படுவதாலேயே போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது.

 

 

துனிசியாவில் பென் அலியாகட்டும், எகிப்தின் ஹோசினி முபாரக் ஆகட்டும், அதிகார பலத்தில் இருந்தார்கள் என்பதால் , அவர்களால் மக்களை அடக்கி ஆள இயலவில்லை என்பதை 2011 ஆம் ஆண்டில் உலகம் புரிந்து கொண்டிருக்கும். உலக சரித்திரத்தில் இதை விடச் சுருக்கமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வெற்றிகரமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்ட புரட்சிகள் இல்லை. மக்கள் சக்தி ஒழுங்காக ஒருங்கிணைக்கப் பட்டால், அதிகாரத்தில் யார் இருந்தாலும் வீழ்வார்கள் என்பது சம காலத்தில், சமீப ஆண்டில் நிகழ்ந்ததே!

 

சமூக ஊடகத்தின் வாயிலாக மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று வீதிகளில் மக்கள் இறங்கிப் போராடியதன் விளைவே சில நாட்களிலேயே ஆட்சியாளர்களை பதவியை விட்டு இறங்க வழி வகுத்தது. அந்த அளவிலான எதிர்ப்பு மனநிலை அணு மின் உற்பத்தி விஷயத்தில் இல்லை என்பதை மறுக்க இயலாது.

 

 

அதற்கும் , நான் சொல்கிற,யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பதே காரணம். ஆட்சியைப் பிடித்து அதிகாரத்தில் இருந்து கொண்டு அடுத்தவர்களை அடக்குவது ஒருவகை. எண்ணிக்கை அளவிலான பலத்தை நிருபித்து அடுத்தவர்களை அடி பணியச் செய்வது இன்னொரு வகை. பொருள் பலத்தைக் காட்டி அடுத்தவர்களை அடிமையாக்குவது மற்றொரு வகை. இந்த மூவரில் யார் , எந்த சூழ்நிலையில் பலசாலிகளாக உருவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் அடுத்தவர்களை ஆள்கிறார்கள்.

அரசு ஒடுக்குகிறது… அரசு மக்கள் நலனைப் புரியவில்லை என்ற வாசகங்கள் எந்த அளவுக்கு போராட்டக்காரர்களுக்கு வலு சேர்க்குமோ அதே அளவுக்கு பெருவாரியான மக்கள் உங்கள் பிரச்சினையை எப்படி புரிந்து வைத்துள்ளார்கள், தவறான புரிதலை எப்படி களைவது என்பதை சமூக எழுத்தாளர்களும், போராட்டக் குழுவினரும், சமூக ஆர்வலர்களும் எடுத்தாளவில்லை அல்லது பெருவாரியான மக்களை வீதிகளுக்கு வரவைக்கவில்லை.  ஆகையால்தான், போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியதே தவிர, அரசின் சர்வாதிகாரமல்ல! எல்லா அதிகாரமும் வீழ்ந்து போகும், அவர்கள் பலவீனமாக இருக்கும் வரை அல்லது சாமானியர்கள் பெருமளவில் தேசம் முழுமைக்கும் ஒன்று திரளும் போது என்பது மட்டுமே உண்மை.

சட்டசபைத் தேர்தலில் தமிழக பாஜக என்ன செய்ய வேண்டும்?

சட்டசபைத் தேர்தலில் தமிழக பாஜக என்ன செய்ய வேண்டும்?

 

தன்னோட கட்சி வேட்பாளரை முதல்வர் வேட்பாளராக அறிவிக்க இயலாத தமிழக பாஜக , அதிமுகவோடு செல்வதே இருப்பை உறுதி செய்ய உதவும் & எதிர்காலத்தில் கட்சி வளரவும் உதவும். அதிமுக கூட்டணியில் இருந்தால் ஒருவேளை தேமுதிக கடந்த தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது போல அதிக இடங்கள் வெற்றி பெற்ற(பெற்றால்) கட்சி என்ற அடிப்படையில் எதிர்க்கட்சியாக பாஜக உறுதியோடு செயல்படவாவது உதவும். அதுவே எதிர்காலத்தில் இரண்டாம் கட்சியாக வளர்க்கவாவது உதவும். [! ? ]

இதில் அரசியல் ரீதியாகவும் பாஜகவிற்கு லாபமுண்டு. பாராளுமன்றம் மற்றும் ராஜ்யசபா இரண்டிலும் அதிமுகவின் ஆதரவு தேவை என்பதை உணர்ந்து செயல்படவேண்டும். தேமுதிகவுடன் சட்டசபைத் தேர்தலில் சேர்வதால், அதுவும் விஜயகாந்தை முதல்வர் வேட்பாளராக ஏற்றுக் கொண்டு செயல்பட முனைந்தால் பாஜக வளரவும் வாய்ப்பில்லை. மேலும் இந்தக் கூட்டணியை நம்பி மக்கள் வாக்களிக்கவும் மாட்டார்கள். பாஜக MLA க்களே இல்லாத கட்சியாக வரவேண்டுமானால் விஜயகாந்த் பின்னால் போகலாம். விஜயகாந்தால் ஒரு அரசியல் லாபமும் பாஜகவிற்கு LS/RS ல் கிடையாது.

இதெல்லாம் நடக்க வேண்டுமானால் திமுக தேமுதிக, காங்கிரஸ் கூட்டணி வரவேண்டும். இல்லையேல் அம்மா பாஜகவை சீண்டகூட மாட்டார் என்றே நினைக்கிறேன். எனினும் அதிமுகவிற்கு தேர்தல் நெருங்க நெருங்க கிளம்புகிற எதிர்ப்பே அக்கட்சியைக் கூட்டணி நோக்கி நகர்த்தும். எனவே அதிமுகவை சரமாரியாக எதிர்த்து எழுதுங்கள் நடுநிலையாளர்கள் மற்றும் என் அன்புக்குரிய கம்யுனிஸ்ட் நண்பர்களே ! smile emoticon உங்கள் கையில் தான் அம்மா பாஜகவை consider பண்ணுவது உள்ளது. பாஜகவினரோ ஆதரவாளர்களோ மீசையை முறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. என்னைத் திட்டவும் வேண்டாம். பாஜகவின் நிலைமை ICU வில் சேர்க்க வேண்டிய நிலையில்தான் தமிழகத்தில் உள்ளது. நான் சொல்வது பாஜகவின் இருப்பை உறுதி செய்யவும், வளமான எதிர்க்கட்சியாக வளர்வதற்கான யோசனைகள் மட்டுமே. smile emoticon

பி.கு: உண்மையைச் சொல்லப்போனால் விஜயகாந்துக்குப் பேசத் தெரியாது. ஆனால் ஏழைகளுக்கு உதவுவதில் அவர் ஒரு கறுப்பு எம்ஜிஆர் தான். அந்தவகையில் ஜெ, கருணாவைக் காட்டிலும் விஜயகாந்தை வரவேற்பேன்.smile emoticon

விவசாயத்தையும் விவசாயிகளையும் வளர்ச்சிப்பாதையில் கொண்டு செல்ல மத்தியப் பிரதேச முதல்வரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவைகள் :

விவசாயத்தையும் விவசாயிகளையும் வளர்ச்சிப்பாதையில் கொண்டு செல்ல மத்தியப் பிரதேச முதல்வரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவைகள் :

இந்தியாவில் ஒரு முதலமைச்சர் மீண்டும் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டுமானால், தொழில் நுட்பத்திற்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தால் போதாது. விவசாயத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். ஆந்திராவில் சந்திரபாபு நாயுடு ஹைதராபாத்தை மிகச் சிறந்த தொழில்நுட்ப நகரமாக மாற்றிக் காட்டினார். அது அவரை மறுமுறை தேர்தலில் வெற்றி பெறச் செய்தது. ஆனால் அதற்கடுத்த முறை மாபெரும் தோல்வியைச் சந்தித்தார். அதற்கு அவர் மேல் வைக்கப்பட்ட மிக முக்கியமான குற்றச்சாட்டு, கிராமங்களையும், விவசாயத்தையும் அவர் கவனிக்கவில்லை என்பதே!

சில தினங்களுக்கு முன்பாக அசோக் குலாதி மத்தியப் பிரதேச முதல்வர் வேளாண்மையில் காட்டி வரும் அக்கறை பற்றியும்,மத்தியப் பிரதேசத்திடமிருந்து மற்ற மாநிலங்கள் கற்க வேண்டியதையும் பற்றிய அழகான கட்டுரை எழுதியுள்ளார். அதில் அவர் சொல்லும் விஷயங்களின் சாராம்சம் இதுதான். FY2006 to FY2015 குட்பட்ட காலத்தில் சராசரியாக 9.7% per Annum வளர்ச்சியை விவசாயத்தில் காட்டியுள்ளார். குறிப்பாக கடந்த ஐந்து வருடத்தில் 14.2 % வளர்ச்சியையும் ம.பி சாதித்துக் காட்டியுள்ளது. விவசாயத்தில் முதலிடத்தில் இருந்த குஜராத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளியும் உள்ளார். இகாலக் கட்டத்தில் குஜராத் 7.7% வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தியாவின் வேளாண்மையின் சராசரி வளர்ச்சி 3.3%. பாஜக ஆட்சி செய்யாத பல மாநிலங்கள் விவசாயத்தில் காட்டிவரும் அக்கறை மிக மோசமாக உள்ளது என்பதே நிதர்சனம்.

மூன்றாம் முறையாக சிவ்ராஜ் சிங் சவுகான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட மிக முக்கியக் காரணம் விவசாயிகளையும் வேளாண்மையையும் புரிந்து செயல்படுதல் என்கிறார். எந்தெந்த மாநிலங்கள் விவசாயிகளின் வளர்ச்சியை முறையாக மேற்கொள்கிறதோ, அது அவர்களுக்கு பொருளாதார வளர்ச்சியில் மட்டுமல்ல, அரசியல் ரீதியாகவும் வெற்றி பெற உதவும் என்கிறார். அதைத் தான் சிவராஜ் செய்துவருகிறார்.

விளைச்சலில் 30.6% (FY2005) to 41.2% (FY2014), சராசரியாக 35% வளர்ச்சியைக் கடந்த பத்து வருடங்களாக செய்து காண்பித்துள்ளார். Tractor sales from 28,500 in FY06 to 87,100 in FY15, என்ற அளவில் Tractor விற்பனையின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. Certified Seed Producer ல் இன்று ம.பி முதலிடத்தில் உள்ளது. கோதுமை, சோயாபீன், அரிசி மற்றும் தானியங்களின் விளைச்சலிலும் அதிகம். விவசாயிகளுக்கு டன்னுக்கு அதிக விலை கிடைக்கும் வகையிலும் செய்துள்ளார்.

மேலும் ஒரு மாநிலத்தின் தலைவர் எவ்வாறெல்லாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டுமென்பதில் அக்கறை செலுத்தி வருகிறார் என்றும், இப்போது சாலைகள், மின்சாரம் மற்றும் கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவதிலும் மற்றும் சந்தை, crop இன்சுரன்ஸ் ஆகியவற்றை மேம்படுத்தவும் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்துவருவதைப் பாராட்டுகிறார். 2015 ஆம் ஆண்டைப் பொறுத்தவரையிலும் ம.பிக்கும் மிக மோசமான வருஷம். மழை பொய்த்துப் போனதால் விவசாயம் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியைச் சந்தித்துள்ளது. ஆனால் சிவராஜ் சவுகான், எந்த மாநில முதல்வரும் மேற்கொள்ளத் தவறிய பல விஷயங்களைச் செய்து வருகிறார். 164 IAS, IPS and IFS Officers ஐ கிராமங்களுக்கும், விவசாயிகளுடனும் பேச்சு வார்த்தை நடத்தி அவர்களின் பிரச்சினைகள் என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவும், எம்மாதிரியான ஆலோசனைகள் விவசாயிகளிடமிருந்து வருகிறது என்பதைக் கேட்கவும் அதிகாரிகளை அனுப்பி வைத்துள்ளார். Experts ன் ஆலோசனைப் படி, பல விஷயங்களை நடைமுறைப்படுத்தியும் உள்ளார். இது இந்தியாவின் பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகள் செய்வதில்லை என்றும், அதைச் செய்து வரும் சவுகான் மிகுந்த பாராட்டுக்குரியவர் என்கிறார்.

இறுதியாக மோடி அரசு , சவுகான் செய்துவருவதைப் போல மற்றவர்களையும் செய்வதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். மத்திய அரசு விவசாயத்திற்கு மிகுந்த முக்கியத்துவமும், எவ்வாறு மீண்டும் விவசாய உற்பத்தியை வளர்ச்சிப் பாதையில் கொண்டு வர நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். விவசாயத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு மாநில அரசைப் புரிந்து கொள்ள படித்த சமூகம் இன்னும் கற்க வேண்டியது நிறையவே உள்ளது.

மோடி விவசாயத்திற்கு எதிரானவரா?

மோடி விவசாயத்திற்கு எதிரானவரா?
——————————————————–
வேளாண் உற்பத்தியில் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை மனதில் கொண்டு, மத்திய அரசு இயங்க வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிட்டு “ மோடி அரசுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை மணி ” என்று முகநூலில் ஒரு பதிவிட்டிருந்தேன். [மோடி அரசுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை மணி கட்டுரை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ]

அதைப்படித்த ஒரு நண்பர் மோடி விவசாயத்திற்கும் விவசாயிகளுக்கும் எதிரானவர், அவர் ஒரு கார்ப்பரேட் கைக்கூலி என்று குறைப்பட்டுக் கொண்டார். பாஜகவே விவசாயிகளுக்கு எதிரான கட்சி எனக் குற்றம் சுமத்தினார். அவரைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. தமிழகத்தின் அறிவு ஜீவிகளில் பாஜக வெறுப்பை மட்டும் பிரதானமாகக் கொண்டிருப்பவர்களின் மிக முக்கியமான பிரச்சாரமும் இதுதானே !

பாஜகவையும் மோடியையும் இந்த அறிவு ஜீவிகள் விவசாயிகளுக்கு எதிரானவர்கள் என்ற பிரம்மையைக் கொடுப்பதற்குப் பின்னால் மிகப் பெரிய அரசியலும், சாமானிய மக்களின் மனதில் ஏற்படும் உளவியல் மாற்றங்களும் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதில் ஐயம் கொள்ளலாகாது.

உலக மயமாதலுக்குள் இந்தியா காலடி எடுத்த ஆண்டிலிருந்து [1991], அடுத்த 20 ஆண்டுகளில் விவசாயத்தில் எத்தகைய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளது என்பதைப் புள்ளி விவரங்களுடன் அசோக் குலாதி விவரிக்கிறார். புள்ளி விவரங்களைப் பார்க்குமுன் அசோக் குலாதி யார் என்பதை அறிந்து கொள்வோம். மன்மோகனின் ஆட்சியில் விவசாயம் சார்ந்த ஆய்வுகளையும், அரசு மேற்கொள்ள வேண்டிய நடவடிக்கைகளுக்கு உரிய பரிந்துரைகளையும் செய்தவர். மேலும் பல பொறுப்புகளில் உள்ளார். He is an Agriculture expert as well. அசோக் குலாதி பற்றி குறிப்பிட வேண்டிய அவசியம் ஒன்றே ஒன்று தான். அவரின் அரசுப் புள்ளி விவரங்களைக் கூட சுருக்கி மோடியின் கையாள் என்று சொல்லிவிடக் கூடாதல்லவா?

உலக மயமாதலில் காலடி எடுத்து வைத்த பிறகு பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை உள்ள புள்ளி விவரங்களை வெளியிட்டுள்ளார். 1991 to 2001 வரை மாநிலங்களில் இருந்த விவசாய வளர்ச்சியையும்/ வீழ்ச்சியையும், 2001 to 2011 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் அனைத்து மாநிலங்களின் விவசாய வளர்ச்சியையும்/ வீழ்ச்சியையும் ஒப்பிட்டு பேசுகிறார்.

2001 to 2011 காலக்கட்டத்தில் பாஜக ஆண்ட குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களில் விவசாயத்தில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி அசாத்தியமானது. இந்த மாநிலங்களோடு ராஜஸ்தான் (காங்கிரஸ் + பாஜக) மாறி மாறி ஆட்சி செய்த மாநிலமும் மிகப் பெரிய பங்களிப்பை விவசாய வளர்ச்சியில் அளித்துள்ளது.

[ 1991 to 2001 காலக் கட்டத்தில் மாநிலங்கள் Agricultural % of Growth/Annum அடைப்புக் குறிக்குள்ளும் , 2001 to 2011 காலக் கட்டத்தில் Agricultural % of Growth/Annum வெளியேயும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது ]

குஜராத் 9.8 % [ 1.9 %], ராஜஸ்தான் 9.6 % [ 3.9% ], சத்திஸ்கர் 8.9 % [ -4.0 % ], மத்தியப் பிரதேசம் 7.4 % [1.9 % ] வளர்ச்சியையும் அடைந்துள்ளது. தேசிய சராசரி 3.3 % ஆகும். தமிழ்நாடு 2.9 % [ 3.9 %] ஆக வீழ்ச்சியையும் சந்தித்துள்ளது. கழகங்கள் ஆட்சி புரியும் தமிழகம்தான் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியை விவசாயத்தில் சந்தித்துள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. தண்ணீர் வசதியிலும், மண் வளத்த்திலும் மற்ற மாநிலங்களோடு ஒப்பிட்டால் குஜராத் குறைவு என்பதும், அவ்வாறிருந்தும் மோடியின் ஆட்சியில் விவசாயத்தில் குஜராத் செய்த சாதனைகள் மிகப் பெரியது என்கிறார்.

அசோக் குலாதி தமது உரையில் இரு விஷயங்களைக் குறிப்பிடுகிறார். மூன்று முறை தொடர்ச்சியாக பாஜக இந்த மாநிலங்களில் ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள மிக முக்கியமான காரணம், விவசாய வளர்ச்சி என்கிறார். அவர் தமது பேச்சில் விவசாயத்தில் முதலிடத்துக்குத் தமது மாநிலத்தைக் கொண்டு வந்த குஜராத் முதல்வராக இருந்தவர்தான், தற்போது இந்தியாவின் பிரதமராக உள்ளார் என்கிறார். மேலும் மோடி தம்மிடம் குஜராத் விவசாய வளர்ச்சி குறித்துப் பேசும் போது “ PER DROP MORE CROP “ என்பதே தமது ஆட்சியின் ஸ்லோகன் என்று கூறியதாகப் பகிர்கிறார். மோடியின் அந்த ஸ்லோகனை இந்தியா முழுக்க உள்ள மாநிலங்கள் கொண்டு வர வேண்டும் என்கிறார்.

குஜராத் அரசு மற்ற அரசுகளைப் போல குறைந்த கால அரசியல் நலன் கருதி செயல்படாமல் மிகப் பெரிய திட்டத்துடன் செயல்பட்டதே விவசாய வெற்றிக்குக் காரணம் என்கிறார். [ அரசியல் லாபம் கருதி தமிழகம் மின்சாரம் இலவசம், கடன் தள்ளுபடி என்று நாடகம் போடுகிறது ]. ஆனால் மோடி 24 * 7 தடங்கலில்லா மின் வசதியையும்[ இலவசம் கிடையாது], மானியங்களைக் குறைத்து அதே வேளையில் தண்ணீர்ப் பாசனத்தையும் உறுதி செய்தார். நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை உயர்த்திக் காட்டியதும் மோடி குஜராத்தில் செய்த சாதனை என்கிறார்.

மோடிக்குக் குஜராத்தைக் கையாண்டதைப் போல இந்தியா முழுமையையும் கையாள்வதில் சில சிக்கல்கள் உள்ளன. விவசாயம் சார்ந்த பல பாலிசி மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் மாநில அரசுகளுக்கு அதிக பொறுப்பை வழங்க வேண்டும். MSP யை விவசாயிகளுக்கு நலன் பலக்கும் வகையில் உறுதி செய்ய வேண்டும். இப்படி பல சிக்கல்கள் மோடிக்கு உள்ளது.

மோடி விவசாயத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும் எதிரானவர் என்கிற பிரம்மைக்கு மிக முக்கியக் காரணம், அவர் ஏதோ உற்பத்தி நிறுவனங்களுக்கும், சேவைத் துறைக்கும், தனியார் நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே முக்கியத்தும் கொடுத்தது போல மட்டுமே முன்னிறுத்தப் பட்டுள்ளார். கடந்த காலத்தில் மோடி விவசாயத்தில் தமது ஆட்சியில் இந்தியாவின் முதன்மை மாநிலமாக மாற்றியதிலிருந்து புரியவில்லையா?

மோடிக்கு எச்சரிக்கை என்பது அவருக்கு விவசாயம் சார்ந்த அக்கறையல்ல என்று பொருள் கொள்ளலாகாது. மேலும் மோடியை விவசாயத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும் எதிரானவர் என சித்தரிப்பதை, அரசியல் பிழைப்பை நடத்துவதற்கு மட்டுமே உதவும் என்பதாகவே புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. விவசாயத்தையும், விவசாயிகளையும் நேசித்த தலைவனால் மட்டுமே அரை பாலைவன மாநிலத்தைக் கூட விவசாய முன்னோடி மாநிலமாக மாற்றிக் காட்டவும் செய்ய முடியும். மோடி அதைச் சாதித்துக் காட்டிய மாபெரும் தலைவர்.

ஆதாரம் : காணொளியில் 17.25 மணித் துளியிலிருந்து பார்க்கவும்.

https://www.youtube.com/watch?v=mWz9sAP8C04

மோடி அரசுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை மணி :
==============================

கடந்த மூன்று வருடங்களாக விவசாயம் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியைச் சந்தித்து வருகிறது. காலநிலைகள் தான் காரணமென்றாலும் , மத்திய அரசு மிகுந்த கவனத்தை விவசாயத்தின் மீது திருப்ப வேண்டியது கட்டாயம். கண்ணை மூடிக் கொண்டிருந்தால் மிகப் பெரிய இழப்புகளை அரசும் விவசாயிகளும் எதிர் கொள்ள வேண்டி வரும். 4% Growth /Annum என்பது குறைந்த பட்ச இலக்கு என இருந்தும், வெறும் 2% க்கும் குறைவான வளர்ச்சிதான் உள்ளதாகப் புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

விவசாயத்தில் மத்திய அரசும், மாநில அரசுகளும் என்ன முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும்? Trade Policy, How MSP has to be decided, How farmers to get Premium when there is storm or natural calamity etc.,. and how the farmers shall get money into their account?, How Insurance policy has to be transferred to States? How much Irrigation land has to be minimum Insured?

அசோக் குலாதி குஜராத், ம.பி, சத்தீஸ்கர் போன்ற மாநிலங்களில் ஆட்சியை மீண்டும் மீண்டும் பிடிக்க முக்கியக்காரணம் விவசாய உற்பத்தி 7% க்கும் அதிகமாக இருந்தது என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

மத்திய அரசின் காட்டன் துறை இந்த வருடம் CRISIS ஏற்பட்டதை மிகத் திறமையாகக் கையாண்டது போல, MSP and Trade Policy க்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என பல விளக்கங்களை அசோக் குலாதி விவரிக்கிறார். மோடி அரசு அனைவருக்கும் பேங்க் அக்கௌன்ட் ஓப்பன் பண்ண சொன்னது, இதற்கு நிச்சயம் உதவும். அசோக் குலாதி மோடி அரசின் நிதி ஆயோக்கின் உறுப்பினராக உள்ளார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய காணொளி.

மத்திய அரசு விவசாயத்தைக் கவனத்தில் கொள்ளாவிட்டால் மிகப் பெரிய சிக்கலை எதிர்கொள்ள நேரும். அதைக் காட்டிலும் விவசாயிகள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பதைக் கவனத்தில் கொண்டு மோடி உடனடியாக நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.

ஐரோப்பிய நாடுகளின் உளறல்கள்

ஐரோப்பிய நாடுகளின் உளறல்கள்:
=============================

2008 Economic Crisis க்கு அப்புறம் ஐரோப்பாகாரனுங்க சொல்ற ஒவ்வொரு கருத்திலிருந்தும் இன்னொரு நாட்டோடு ஒப்பிடுவதிலிருந்தும் ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிகிறது. பொருளாதார சிக்கலிலிருந்து மீள்வதற்கு வழி தெரியாமல் தத்து பித்தென உளறிக் கொட்டுகிறார்கள். அதில் சில உதாரணங்கள்.

• “Spain is not Greece” – ELENA SALGADO, SPANISH FINANCE MINISTER, FEBRUARY, 2010

• “Greece is not Ireland” – George Papandreou, Greek Finance Minister, 22 November, 2010

• “Portugal is not Greece” – The Economist, 22 April, 2010

• “Spain is neither Ireland nor Portugal” – Elena Salgado, Spanish FInance Minister, 16 November, 2010

• “Ireland is not in Greek territory” – Brian Lenihan, Irish Finance Minister

• “Neither Spain nor Portugal is Ireland” – Angela Gurria, Secretary-General, OECD, 18 November, 2010

• “Italy is not Spain” – ED PARKER, FITCH MD, 12 JUNE, 2012

இப்படியே பக்கத்து நாடுகளோடு ஒப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களில் ஸ்பெயின் ஒருபடி மேலே போய் ஸ்பெயினின் பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை விளக்க ஒப்பிட எடுத்துக் கொண்ட நாடு எது தெரியுமா? உகண்டா. உகண்டாவோடு ஒப்பிட வேண்டிய அவசியமென்ன? அப்படியானால் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்பது புரிகிறதா?

“Spain is not Uganda” – EMARIANO RAJOY, SPANISH PRIME MINISTER, JUNE 9, 2010

சும்மா இருக்குமா உகண்டா? அதுவும் பதிலடி கொடுத்தது. smile emoticon

• “Uganda does not want to be Spain.” Ugandan foreign minister, June 13, 2012

ஐரோப்பாவின் பொருளாதார எதிர்காலத்திற்கும் அங்குள்ள புதிய வேலை வாய்ப்புகளுக்கும் கூட உள்நாட்டு மக்கள் தொகை போதாது என்பது கூடுதல் தகவல். முதல் உலகப்போரின் போது 1900 களில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் போரில் இறந்த போதிலும், உலகின் மக்கள் தொகையில் 25% அளவிற்கு ஐரோப்பாவின் மக்கள்தொகை இருந்தது. அதாவது உலகில் பிறக்கும் நான்கு குழந்தைகளில் ஐரோப்பிய குழந்தை ஒன்று என்ற அளவில் இருந்தது. குடும்ப வாழ்க்கையைத் தொலைத்த ஐரோப்பாவில் இன்றைய மக்கள் தொகை 10% க்கும் கீழாக உள்ளது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பீலிங் என்பது போல ஒவ்வொருவருக்கும் பல்வேறு பிரச்சினைகள். ஐரோப்பா இப்போது அதிக குழந்தைகளைப் பெற்றால் என்னென்ன சலுகைகளை வழங்கும் என்று சொல்லிப்பார்க்கிறது. குடும்ப அமைப்புகள் சிதைந்த நிலையில் , குழந்தைகளைப் பெறுவதிலும் சிக்கல் உள்ளது. சராசரியாக 1.3 என்ற அளவில்தான் பிறப்பு விகிதம் உள்ளது. உலக சராசரி 2.1 ஆகும்.

மோடி செல்லுமிடங்களிலெல்லாம் அடிக்கடி சொல்லும் உலகிற்குத் தேவையான சேவையைப் பூர்த்தி செய்வதில் இந்தியாவின் மனித வளம் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர முடிகிறது. ஒவ்வொரு ஐரோப்பிய நாடுகளையும் ஆண்டுதோறும் இந்தியா பின்னுக்குத் தள்ளி பொருளாதார வளர்ச்சியில் முன்னுக்கு வருவதை நாம் இப்போது பார்த்து வருகிறோம். இப்போதுGDP as per PPP யில் உலக நாடுகளின் வரிசையில் சீனா, அமெரிக்காவிற்கு அடுத்து இந்தியா உள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா?

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா? என்னுடைய கருத்துகளையும் ஐயங்களையும் முதலில் சொல்லி விடுகிறேன். மொழி வாரி மாநிலங்களாகப் பிரிக்கும் போதுள்ள சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சொல்கிற கருத்தாக எடுத்துக் கொள்ளவும். மொழி வாரியாகப் பிரித்த போது பெரும்பாலான மக்கள் தம் தாய்மொழிக் கல்வியைப் படிக்கும் பாக்கியம் கிட்டியது. அவ்வகையில் சரி. இன்னொரு விஷயம், எல்லையின் அடிப்படையில் மக்கள் தொகையைச் சரிசெய்யும் நோக்கில் மாநிலங்களைப் பிரித்திருந்தால் ஆங்காங்கே சாதிக் கட்சிகளைப் போல மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுபான்மை கட்சிகள் தோன்றி இருக்கக் கூடும். அது தற்போதைய நிலையை விட மோசமான நிலைக்கு இந்தியாவைக் கொண்டு சென்று இருக்கலாம். அவ்வகையில் மொழி வாரி மாநிலங்கள் பிரிவை வரவேற்கிறேன்.

இந்தியைத் திணிக்கும் முயற்சிகள் தவறு என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் திராவிடக் கட்சிகளும் தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்களும் தமக்கு இலகுவான விஷயத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் கேள்வி கேட்பதுதான் சரியல்ல என்று படுகிறது. நேர்மையாக விவாதிப்போம்.

மத்திய அரசு இங்குள்ள இதர மாநில மொழிகளை அலுவல் மொழியாக ஆக்காமல் ஐ.நாவில் இந்தியை அலுவல் மொழிகளில் ஒன்றாக ஆக்க முயல்வது தவறு என்பது கருணாநிதி மற்றும் தமிழ் தேசியம் பேசும் , திராவிடம் பேசுபவர்களின் கருத்தாக உள்ளது. இக்கேள்வி நேர்மையென ஒருவர் கருதும் பட்சத்தில் என்னிடம் அடிப்படையாக சில கேள்விகள் உள்ளன.

இந்தி மீதோ, இதர மொழிகள் மீதோ தங்களுக்கு எந்தக் காழ்ப்பும் இல்லையென வாயில் சொல்லிக் கொள்கிற தமிழ் தேசியம், திராவிடம் பேசுபவர்கள் திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில் ஏன் மூன்றாம் மொழியாக மாணவர்கள் விரும்பும் மொழியை அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் வாய்ப்பைக் கெடுத்தார்கள். உதாரணமாக தெலுகு பேசும் நாயக்கர்களும், செட்டியார்களும், நாயுடுகளும் இதர தெலுகை அடிப்படையாகக் கொண்ட சென்னை, வேலூர் சார்ந்த மாகாண மக்களும் கல்வி கற்க மூன்றாம் பாடமாக (முதல் பாடமாக வேண்டாம்) தமிழக அரசே அரசுப் பள்ளிகளில் ஏன் கொண்டுவரவில்லை? மலையாளம், கன்னடம் பேசும் மக்களுக்காக அரசுப் பள்ளியில் இல்லாமல் இரு மொழிப் பாடக்கொள்கையோடு திராவிட அரசுகள் நிறுத்திக் கொண்டது ஏன்?

மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அரசு எனில் ஆங்கில வழிக் கல்வி முறையைத் தமிழகத்திற்கு ஏன் அறிமுகப்படுத்தினார்கள்? அங்கு ஹிந்தி மூன்றாம் பாடமாகக் கற்பிக்கப்படும் போது ஏன் மௌனம் சாதித்தார்கள்? சாதிக்கிறார்கள்? மற்ற மொழியின் மீது மாற்றாந்தாயாக மத்திய அரசுகள் நடந்து கொள்கிறது என சொல்பவர்கள் தமிழகத்திலும் கணிசமான மக்கள் மாற்று மொழியைச் சேர்ந்தவர்கள் காலங்காலமாக இங்குள்ளார்கள் என்பதை மறந்தது எப்படி?

ஒரு வகுப்பில் பதினைந்து மாணவர்களுக்கு மேல் படிக்க சேரும் பட்சத்தில் மூன்றாம் பாடமாக தெலுங்கையோ, இந்தியையோ, கன்னடத்தையோ, மலையாளத்தையோ வைப்பதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? உண்மையில் மற்ற மொழிகள் மீது காழ்ப்பு கிடையாது, அது திணிக்கப்படுவதாலேயே எதிர்க்கப்படுகிறது என சொல்லிக் கொண்டு இங்குள்ள மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மையினருக்குத் தமது கல்வியை அரசே ஏற்படுத்திக் கொடுக்காமல் வேண்டுமென்றால் அவர்கள் நடத்தும் தனியார் பள்ளிகளில் போய் படிக்கட்டும் என்று சொல்வது எவ்வகையில் சேர்த்தி? மாநிலங்களில் பன்மைத் தன்மை பேணிக்காக்கப் பட வேண்டிய அவசியம் கிடையாதா? இந்தியை சாமானியர்கள் படிப்பதை வைத்து எதிர்காலத்தில் மத்திய அரசு இந்தியை எளிதாகத் திணித்து விடும் என்ற அடிப்படையில் தூக்கியது என நியாயம் கற்பிக்க இயலும். அது சரியெனக் கொண்டால், ஜெர்மன் மொழிக்குப் பதிலாக இந்திய மொழியை (சமஸ்கிருதம்) கட்டாயமாக்கலை எதிர்ப்பது மட்டும் எவ்வகையில் நியாயமாகும். அங்கு மட்டும் மாணவர் நலன் , மாணவர் விருப்பம் எங்கிருந்து வருகிறது? திராவிடக் கட்சிகள் தமிழர் நலன் கருதி முடிவெடுத்தால் சரியென்றும், அதையே இந்திய மொழி மீதுதான் முக்கியத்துவம் கொடுக்க முடியுமென மத்திய அரசு கொள்கை முடிவெடுப்பதை மட்டும் தவறு என எந்தத் தார்மீகத்தில் கேள்வி எழுப்ப முடிகிறது?

தமிழ்நாட்டில் பெரும்பான்மை மொழியாக தமிழ் இருக்கும்பட்சத்தில் அதை முதல் மொழியாகக் கொண்டு நடத்துவதுதான் சரி. அதைப் போலவே ஐ.நாவில் இந்தியாவில் இந்தியை அதிக மக்கள் பேசும், புரிந்து கொள்ளும் மொழி என சேர்க்க முயற்சிப்பது மட்டும் தவறா? இப்போதும் சொல்கிறேன். இந்தி படிக்காமல் ஆங்கிலம் படித்ததால் தமிழன் முன்னேறி இருக்கிறான் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் இந்திய அரசியல் நிலைப்பாட்டில் மத்திய அரசின் மீது நமக்கு இலகுவான விவாதத்தை மட்டும் எடுத்து வைத்துக் கொள்வதில் என்ன நியாயம் உள்ளது? அலுவல் மொழியாக தமிழ் இருந்தால் ஒவ்வொரு தமிழனும் மகிழ்வான் என்பது போலவே, மாநில அரசுகளே மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மை மக்களும் அவர்தம் தாய்மொழியை அறிந்து கொள்ள மூன்றாம் பாடமாக அமைத்து ஆசிரியரைப் பணியில் அமர்த்துவதுதானே முறை. அதிக அளவில் மக்கள் பேசுகிற மொழி தான் முதல் பாடமாக இருக்க வேண்டும் என்பது சரியெனில் , ஐநாவில் இந்தியை எடுத்துச் செல்வது மட்டும் எவ்வாறு தவறு என சொல்ல முடியும். இந்தியாவின் பன்மைத் தன்மையைக் காட்டத் தான் இந்தியாவின் பணத்தாளில் 17 மொழிகளும் அச்சிடப்பட்டுள்ளது என சொன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப்போகிறோமா? என் வாயை நீங்கள் இவ்வாறு ஒரே வரியில் அடைத்து விட்டுச் செல்லலாம். “ ஐ.நாவில் இந்தி , இந்தியாவில் அதிக மக்கள் பேசுவதன் அடிப்படையில் கொண்டு செல்வதை ஆதரிப்பதற்கு இத்தனை நன்னூல் கேள்விகள் தேவையற்றது” என சொல்லி விட்டுக் கடந்து செல்லலாம். ஆனால் என்னுடைய கேள்விகள் உங்களுக்கும் நிச்சயமாக சில நேர்மையான கேள்விகளை எழுப்பவே செய்யும். அவரவர்க்கு அவரவர் அரசியலில் பிழைத்துக்கிடக்க மொழியும் கிடைத்துள்ளது.

“ஒரு விஷயம் தெளிவாக உள்ளது. அரசுகள் அவர்கள் விரும்பும்
————————————————————————————————————
கொள்கை முடிவுகளைமட்டுமே எடுப்பார்கள்.”
—————————————————————————–

GST BILL கொண்டு வருவது இந்தியாவிற்கு லாபமா?

GST (சரக்கு மற்றும் சேவை வரி or Goods and Services Tax):
==================================================

இந்தியாவில் தற்போது நடைமுறையிலுள்ள வரி முறைகளுக்கு மாற்றாக முன் வைக்கும் திட்டமே சரக்கு மற்றும் சேவை வரியாகும். இது ஓர் மதிப்புக் கூட்டு வரியாகும். (Value Added Tax). கடந்த 65 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் பொருட்களுக்கான மறைமுகவரியாக நடுவண் அரசு கலால்/சுங்க வரி(Excise Duty) மற்றும் நடுவண் விற்பனை வரியையும்(Central Sales Tax) சேவைகளுக்கு சேவை வரியையும்(Central Service Tax) வசூலித்து வருகிறது. மாநில அரசுகள் விற்பனை வரியையும்(State Sales Tax) சேவைகளுக்கு கேளிக்கை வரி, உல்லாச வரி(State Service Tax) எனவும் வசூலித்து வருகின்றன. இவை விதிக்கப்படும் பொருட்களும் சேவைகளும் அவற்றிற்கான வரிவிகிதமும் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் மாறுபடுகிறது.

தற்போதுள்ள வரி விதிப்பு முறையைப் புரிந்து கொள்ள சின்ன உதாரணம். Raw materials க்கான உற்பத்திச் செலவு = Rs 1000 என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதற்கு CST 10% tax போட்டால் Rs1100 வாங்கும் செலவாகும். அதன் பிறகு லாபம் Rs 200 சேர்த்தால் Rs 1300 ஆகும். பின்னர் அதற்கு மாநில அரசின் வரி விதிப்பு (SST) 10% Tax போட்டால் Rs 1430 ஆகும். இதனுடன் மறைமுகமாக பல வரிகளையும் சேர்த்தே மத்திய மாநில அரசுகள் வசூலித்து வந்தது. இதில் வெளிப்படைத்தன்மை என்பது சுத்தமாக இராது. தற்போதைய GST முறை அமலுக்கு வந்தால், உற்பத்திச் செலவிற்கு விதிக்கும் வரிகளுக்குப் பிறகான மறைமுக வரிகள் எதுவும் அதிகமாக இராது என்பதால் பொருளின் விலை குறையவும், பணவீக்கம் குறையவும் நிறைய வாய்ப்புண்டு. உற்பத்தியின் செலவும் குறைவதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்கிறார்கள்.

இதனால்தான் GST கொண்டு வர மத்திய அரசு முயற்சிக்கிறது. இச்சட்டம் அமலுக்கு வர வேண்டுமானால் மூன்றில் இரு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் பில் பாஸ் பண்ணப்படவேண்டும். இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தால் அது இந்தியாவின் வரலாற்றிலேயே பொருளாதார வரி விதிப்பில் கொண்டுவரப்பட்ட மிகப் பெரிய மாற்றமாகும். தற்போது நடைமுறையிலுள்ள வரி முறையை ஒப்பிடும் போது GST வெளிப்படைத்தன்மையுடன் கூடிய வரியமைப்பாக இருக்கும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை.

பொருளாதார விஷயத்திலும் வெளியுறவுக் கொள்கைகளிலும் எந்தப் பெரிய மாற்றமும் பாஜகவிற்கும் காங்கிரசுக்கும் இல்லை. இருக்கப்போவதுமில்லை. மேற்கூறிய விஷயங்கள் அமெரிக்காவிற்கும், இதர நாடுகளுக்கும் கூட பொருந்தும். அதன் செயலாக்கத்தில்தான் அவற்றின் நடவடிக்கைகளின் மூலமாகவே அவை மேம்படுகிறதா இல்லையா என்பதில்தான் வேறுபாடுகள் இருக்க முடியும். இந்த GST விஷயமும் அப்படித்தான். வாஜ்பாய் ஆட்சிக்காலத்திலிருந்தே இதற்கான யோசனைகளும் செயல்படுத்துவதற்கான வரைமுறைகளையும் இரு கட்சிகளும் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டன.

GST வந்தால் நல்லதுதான். தனித்தனியாக வரிவிதிப்பதைத் தடுத்து இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே விலையில் எல்லா இடங்களிலும் கிடைக்கச் செய்யலாம். ஆனால் தற்போதைய நிலையில் மாநிலங்கள் இதை எதிர்ப்பதற்குக் காரணமும் உண்டு. குறிப்பாக மாநிலங்கள் கோரும் ( Compensation Tax for the state taxes & Indirect Taxes, Petrol Tax, entry Tax) ஆகியவற்றை உள்ளே கொண்டு வர வேண்டும் என்பதே பெரும்பாலான மாநிலங்களின் கோரிக்கையாகும்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் மற்ற வரிகளில் மத்திய அரசு கொடுக்கிறதோ இல்லையோ Compensation Tax விஷயத்தில் மத்திய அரசு மாநிலங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வருவாயைக் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக எந்தெந்த மாநிலங்கள் மாநில வரியை அதிகமாக வைத்து அதன் மூலமாக தமது மாநில அரசிற்கு வருவாய் அதிகமாகக் கிடைக்க வழி செய்திருந்தத மாநிலங்கள் இதனால் பாதிப்படைய வாய்ப்புண்டு. சில மாநிலங்களுக்கு நன்மையும் கிடைக்க வழியுண்டு. காரணம் மத்திய அரசு இதற்கென பொதுவான ஒரு வரிவிகிதத்தைக் கொண்டு வந்து பகிரச் செய்யும். அப்போது அதிக வரிவிதித்த மாநிலங்கள் பாதிப்பாகும் என்பதாலேயே எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றன.

மாநில நிதிக்குழு சமர்பித்த அறிக்கையில், GSTயை நடைமுறைப்படுத்தும் பட்சத்தில் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு இதனால் ஏற்படும் இழப்புகளுக்கு மத்திய அரசு பொறுப்பேற்று அதற்கான இழப்பீட்டை வழங்க வேண்டும் என்று கோரியுள்ளது. மத்திய அரசோ ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் CST (Central sales Tax) மூலமாக மாநிலங்களுக்கு 11,000 கோடி ரூபாயைத் தருவதாகக் கூறியுள்ளது என்று மாநிலங்கள் நிதிக் குழுவின் பொறுப்பாளரான அப்துல் ரஹீம் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் அவர் கூறுகையில் தாங்கள் கோரிய மூன்று விஷயங்களில் ஒன்றே ஒன்றை ( Divisive Pool) மட்டுமே மத்திய அரசு ஒத்துக் கொண்டுள்ளதாகவும் தெரிவிக்கிறார்.

தற்போதைய நிலையில் வைத்துப் பார்த்தால் ஸ்டாக் மார்க்கெட்டில் சரிவு ஏற்படலாம். ஆனால் நீண்ட கால அடிப்படையில் பார்த்தால் நிச்சயம் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் மூலம் வரவும் அதிகரிக்கும். அதிக போட்டி முறையும் உருவாகும். மாநிலங்களுக்குச் சேர வேண்டிய நியாயமான பங்கீட்டிற்கான வழிமுறையை மாநிலங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் விதத்தில் கொண்டு வந்துவிட்டால் GST (Goods and Services Tax) முறை உண்மையிலேயே இந்தியப் பொருளாதரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைக் கொண்டுவரும்.

பாமகவின் தேர்தல் அறிக்கையின் சாராம்சங்கள்:

பாமகவின் தேர்தல் அறிக்கையின் சாராம்சங்கள்:
——————————————————————————-

பாமக தனது தேர்தல் அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது. அறிக்கையைப் படித்துப் பார்த்த பிறகு சிங்கப்பூரைக் காட்டிலும் தரமான மாநிலமாக மாற்றி விடுவார்கள் என்கிற எண்ணம் ஏற்படும் அளவிற்கு செயல் திட்டங்களை அடுக்கியுள்ளார்கள்.

1. அனைத்து மாணவர்களுக்கும் கல்வி இலவசம். தனியார் பள்ளிகளுக்கும் அரசே கட்டணம் நிர்ணயித்து, அரசே கட்டணம் செலுத்தும்.

2. அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவம். அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகள் மூலமாக இலவச மருத்துவ சேவையை வழங்குதல்.

3. வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவு செய்து ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேல் வேலையில்லாமல் இருப்பவர்களுக்கு உதவித் தொகையாக Rs 2000 to Rs 3000 வரை அரசு வழங்கும். அரசு வேலை வாய்ப்பு பெறாதவர்கள் அனைவருக்கும் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டுமா? அவர்களே 3 கோடியே 28 லட்சம் பேர் வேலை செய்யத் தயாராக உள்ள நிலையில் 24 லட்சம் பேருக்கே வேலை வாய்ப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் 86 லட்சம் பேர் வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவு செய்து விட்டு வேலைக்குக் காத்திருப்பதாகவும் சொல்கிறார்கள். அவர்களின் தேர்தல் அறிக்கைப் படி பார்த்தால் குறைந்தது வேலை கிடைக்காத 86 லட்சம் பேருக்கு மட்டும் அரசு 1720 to 2580 கோடி மாதம் செலவு செய்ய வேண்டி வரும். என்ன பைத்தியக்காரத்தனமான மக்களை முட்டாளாக்கும் பித்தலாட்டம் இது.

4. கல்வி, மருத்துவம், விவசாயம் மூலம் ஆண்டுக்கு ஒரு குடும்பத்துக்கு ஒரு லட்சம் இலவசமாகக் கிடைக்கும். திமுக அதிமுக ஆட்சியில் வெறும் 12,000 மட்டுமே கிடைக்க வழி செய்ததாகக் குறை பட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

5. இலவசத்தை எதிர்க்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டே 60 வயதைக் கடந்த அனைவருக்கும் இலவச பேருந்து பயணம், Rs 2000 ஓய்வு ஊதியம் வழங்கப்படும். இதில் அனைவருக்கும் என்பது ஏன் என்கிற கேள்விக்கு பாமக விடை அளிக்க வேண்டும்.

6. கணவனை இழந்த பெண்கள், ஊனமுற்றோருக்கு உதவித் தொகையாக 2500 ரூபாய் இலவசமாக வழங்கப்படும்.

7. தாழ்த்தப்பட்டோர் பழங்குடியினருக்கான இட ஒதுக்கீடு, கல்வி உதவித் தொகை முழுமையாக வழங்கப்படும். சிறுபான்மையினருக்கு அவர்களின் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப இட ஒதுக்கீடு வழங்க வழி செய்யும். மக்கள் தொகைக்கேற்ப அனைத்து சாதியினருக்கும் இட ஒதுக்கீடு முறை அமல்படுத்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும். தனியார் நிறுவனங்களிலும் இட ஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்தப்படும்.

8. லோகாயுக்தா, ஒரு சொட்டு மது இல்லா தமிழகம், விவசாய மேம்பாடு, கதிர், காற்றாலை மின் உற்பத்தித் திட்டங்கள், தடுப்பணைகள், ஊழல் இல்லா தமிழகம் என பல விஷயங்களும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அணு மின் உற்பத்தி பற்றி எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. இழுத்து மூடுவோம் என்றோ, அல்லது புதிதாக உருவாக்க அனுமதிக்க மாட்டோம் என்றோ எதுவுமில்லை.

9. வருமானத்தைப் பெருக்க தாது மணல் எடுத்தல், கல்குவாரி, கிரானைட் எடுத்தல் அனைத்தும் அரசே மேற்கொள்வதன் மூலம் வருமானம் ஏற்படுத்தப்படும். வரியை மேம்படுத்துவதன் மூலமும் அரசு வருமானம் அதிகரிக்கும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.

10. வழக்கம் போல அரசு ஊழியர்களையும் கவனத்தில் கொண்டுள்ளது தேர்தல் அறிக்கை. புதிய ஓய்வூதிய திட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டு பழைய திட்டம் நடைமுறைக்கு வரும். பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை அரசு பணியில் இருப்பவர் பதவி உயர்வு பெற உறுதி வழங்கப்பட்டுள்ளது.

11. மகளிர் பேருந்துகள், மகளிருக்கு உள்ளாட்சித் தேர்தலில் 50% இட ஒதுக்கீடு என மகளிரையும் கவனத்தில் கொண்டுள்ளது.

12. காவல்துறையினர் 8 மணி நேரம் மட்டுமே பணி செய்யும் வழிவகை, நீதி உடனடியாகக் கிடைக்க வழி, மொழிக்கு முன்னுரிமை போன்ற விஷயங்களையும் அறிக்கை பேசுகிறது.

இதையெல்லாம் படித்த பிறகு எது சரி எது தேவையற்றது எது நடைமுறையில் சாத்தியம் எது ஏமாற்று வேலைகள் எது பயனுள்ளது என நீங்களே முடிவெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

இந்தியாவின் குடித்தனம் (Household) நகரமயமாதலை எப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?

இந்தியாவின் குடித்தனம் (Household) நகரமயமாதலை
================================================
எப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?
==============================

இந்தியாவின் முதுகெழும்பு கிராமங்கள் என்கிறோம். ஆனால் பெரிய மாநிலங்களாகக் (150 சட்டசபை கொண்ட மாநிலங்களைக்) கணக்கில் கொண்டால் பொருளாதாரத்தில் முன்னேறிய மாநிலங்கள், நகரமயமாதலுக்குத் தன்னை வெகுவேகமாக மாற்றிக் கொண்ட மாநிலங்கள் என்பதிலிருந்து நாம் எதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்? அல்லது இந்தியாவை எவ்வாறு புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?

பெரிய மாநிலங்களின் வரிசையில் பார்த்தால் நகரமயமாதலில் முதலிடத்தில் இருப்பது தமிழகம். % of house holds ஐக் கிராமம் நகரம் என எடுத்துக்கொண்டால் இந்தியாவின் சராசரி முறையே 73.44 %, 26.56% என மத்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள SECC2011 கணக்கெடுப்பு சொல்கிறது. தமிழகம் நகரமக்களின் வாழிடத்தைப் பொறுத்தவரையில் 42.47% ஆகும். தமிழகத்தைக் காட்டிலும் நகர குடித்தனம் அதிகமுள்ளவை சிறிய மாநிலங்களான/ UT சண்டிகார் (92.69%), டெல்லி(69.01%), பாண்டிச்சேரி( 58.84%), மிசோரம்(50.64%) போன்றவை. இதுபோன்ற சிறிய யூனியன் பிரதேசத்தையும், மாநிலத்தையும் விட்டு விடுவோம். பெரிய மாநிலங்களைக் கணக்கில் கொண்டால் நகரத்தில் வசிப்பவர்களின் பட்டியலில் தமிழகம் தான் முதலிடத்தில் உள்ளது. தமிழகத்திற்கு அடுத்த படியாக குஜராத்(40.48%), மகாராஷ்டிரா(40.16%), கர்நாடகா(38.74%), ஹரியானா(35.88%) பஞ்சாப்(35.04%), தெலுங்கானா(31.31%) போன்ற மாநிலங்கள் தேசிய சராசரியைக் காட்டிலும் அதிகமாக, நகரமாக மாறியுள்ளது.

தொழில் வளர்ச்சி பெறாத மாநிலங்கள் என்றும் சொல்லலாம் அல்லது விவசாயத்தைத் துடிப்பாக செய்யும் மாநிலங்கள் என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம் அல்லது கல்வியறிவு குறைவான மாநிலங்கள் என்றும் ஓரளவுக்கு சொல்லலாம். அவைதான் நகரமயமாதலில் தேசிய சராசரியைக் காட்டிலும் குறைவாக உள்ளன. நகரப்புற குடித்தனத்தை, பெரிய மாநிலங்களை மட்டும் எடுத்துப்பார்த்தால் உத்திரப்பிரதேசம்(19.81%), பீகார்(9.99%), மத்தியப் பிரதேசம்(23.34%), மேற்கு வங்காளம்(22.64%), ஒரிசா(12.77%), ராஜஸ்தான்(22.18%), கேரளா(17.98%) போன்ற மாநிலங்கள் ஆகும். இதில் கேரளா மட்டும் விதிவிலக்கான மாநிலமாகக் கொள்ளலாம். அங்குள்ள நிலப்பரப்பே கிராமம், நகரம் இரண்டும் கலந்தே வரும் என்பதையும், அதன் உள் மாநில உற்பத்தியில் அதிக பங்கு வகிப்பது வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் கேரளத்தினர் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இத்தகவல்கள் அரசின் இணையதளத்திலேயே உள்ளது. மற்ற விவரங்களையும் அறிந்து கொள்ளலாம்.http://www.secc.gov.in/staticReportData?getReportId=Z_11

இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் விவசாயம் மட்டுமல்லாது தொழிற்சாலைகளைச் சார்ந்த மாநிலங்களாக நகரமயமாதலுக்குத் தன்னை அதிக அளவிற்கு உட்படுத்திக் கொண்ட மாநிலங்கள்தான், தனி நபர் வருமானத்திலும் அதிக அளவிற்கு உள்ளனர் என்பது எதைக்காட்டுகிறது? வணிகத்தில் விவசாயியே தனது விளைப்பொருட்களுக்கான விலையை நிர்ணயிக்க முடியாமல் உள்ளது. விவசாயம் சார்ந்து இயங்கும் குடும்பங்களைப் பொருளாதார அளவில் பின்னுக்குத் தள்ளியுள்ளன என்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. விவசாயம் செய்பவர்கள் விலையை நிர்ணயிக்க இயலாமல் இருப்பது தொடருமானால் ஏழை மக்கள் விவசாயத்தை விட்டு வெளியேறுவதே அவர்களுக்கு நல்லது.

விவசாயம் இந்தியாவின் முதுகெழும்பு என்று சொல்பவர்கள் அதைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கும் வட மாநிலங்களின் விவசாயப் பங்களிப்பையும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். வட மாநிலங்கள் கல்விக்கு அதிகம் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதன் மூலமாகவும், அதிக தொழில் நிறுவனங்களை நிறுவுவதன் மூலமாகவும் பொருளாதார வளர்ச்சியையும் எட்ட இயலும். விவசாயம், தொழிற் வளர்ச்சி ஆகிய இரண்டையும் சரிசமமாக நிலை நிறுத்துகிற திட்டங்கள்தான் இந்தியாவை பொருளாதார வளர்ச்சியிலும் அதிக உயரத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல முடியும்.

பொருளாதாரத்தில் திருப்பம் தரவல்ல திட்டம் – முத்ரா வங்கி

பிரதமரின் பெயரில் பல திட்டங்களை தற்போதைய மத்திய அரசு அறிவித்து வருகிறது. அவற்றில் குறுந்தொழில் நிறுவனங்களின் வணிகம் மிகச் சிறப்பாக நடந்தால்தான் இந்தியப் பொருளாதாரத்தை இன்னும் வலுப்படுத்த இயலும் என்ற எண்ணத்தின் அடிப்படையில் கொண்டு வரப்படுகின்ற திட்டமே முத்ரா வங்கி திட்டமாகும். இந்தத் திட்டம் உறுதியாக பொருளாதாரத்தில் மிகப்பெரிய திருப்பத்தைத் தரும் என பொருளாதார வல்லுனர்கள் பலரும் கருத்துரைத்துள்ளார்கள்.
முத்ரா வங்கி திட்டத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் முன்பாக இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில்(GDP) (Small , Micro Enterprise or Unincorporate) நிறுவனங்களே 50% க்குப் பங்களிப்பு செய்கிறது. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் பங்கு 12 to 14% மும், விவசாயம் மற்றும் அரசின் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் தலா 18% மும் உள்ளது.

12 % to 14% இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பங்களிக்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் 40% அளவிற்குக் கடனுதவி பெறுகின்றன. ஆனால் மற்ற நிறுவனங்களோ குறைந்த அளவிற்கே கடனுதவியை வங்கியின் மூலம் பெறுகின்றன. பெரும்பாலும் வட்டி மூலமே தமது வணிகத்தை மேற்கொள்ள நடவைக்கைகளை எடுத்து வருகின்றன.

முத்ரா வங்கி திட்டம் ஏன் கொண்டுவரப்படுகிறது?
==========================================

1. கடன் நிதியுதவியை வங்கியின் மூலம் குறுந்தொழில் செய்பவர்களுக்கு வழங்குதல். அவர்களை முறையாகப் பதிவு செய்ய வைத்தல்.

2. தொழில் வளர்ச்சி பெருகுவதன் மூலம் அதிக வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கல்.

3. நிதி அமைச்சகத்தின் தகவலின் படி 5.77 கோடி(57.7 million) சிறு, குறுந் தொழில் நிறுவனங்கள் உள்ளதென தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. Economic Access 2014 ன் கணக்கின் படி, குறுந் தொழில் செய்பவர்களின் Gross Fixed Asset11.5 இலட்சம் கோடி ஆகும். கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களை விட இவை மிகவும் திறம் வாய்ந்தவை. (Efficient one)

RBI யின் கணக்கின் படி, மைக்ரோ தொழில் செய்யும் நிறுவனங்கள், அவர்களின் Gross Fixed Asset ல் 55% (6.26 Laksh Crore) அதிக பங்கீட்டைத் தருவதாகவும், இந்தியக் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் வெறும் 36% தான் பங்கீடு தருகிறது எனவும் தெரிவிக்கிறது. இதுவரையிலும் வெறும் 4% அளவிற்கே வங்கிக் கடனாக மைக்ரோ தொழில் செய்பவர்கள் பெற்றுள்ளார்கள். அதாவது 11.5 Laksh Crore ல் வெறும் 46,000 கோடிதான் கடனாகப் பெற்றுள்ளார்கள். ஆனால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் 50 லட்சம் கோடியைக் கடனாக FDI , FII and வங்கிகள் மூலமாக 1991 லிருந்து 2011 வரைக்குள்ளான காலத்தில் பெற்றுள்ளார்கள். ஆனால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மூலம் கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் (1991-2011) 29 மில்லியன் வேலை வாய்ப்புகளே பெருகியுள்ளது. அதாவது ஆண்டுக்குத் தோராயமாக ஒரு லட்சம் மக்களுக்கே வேலைவாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது. Economic Access 2014 ன் கணக்கின்படி, சிறு மற்றும் குறுந் தொழில் நிறுவனங்கள் (பெரும்பாலும் பதிவு செய்யப்படாத இந்த நிறுவனங்கள்) மூலம் 128 மில்லியன் வேலை வாய்ப்புகள் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளதாகத் தெரிவிக்கிறது. இதில் கட்டுமானப்பணியில் வேலை வாய்ப்பு பெற்றவர்களைக் கணக்கில்கொள்ளவில்லை என்றும் தெரிவிக்கிறது.
இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தைத் தூக்கி நிறுத்துவது கார்ப்பரேட்டுகள் மட்டுமல்ல.. கார்ப்பரேட் அல்லாத கம்பெனிகள் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட மத்திய அரசு செயல்படுத்த முன் வந்துள்ள திட்டமே முத்ரா வங்கி திட்டமாகும்.
கார்ப்பரேட் அல்லாத இந்த நிறுவனங்களின் பங்களிப்பு உற்பத்தித் துறையிலும் சேவைத் துறையிலும் அளப்பரியது. குறிப்பாக சேவைத் துறையில். கட்டுமானம், வணிகம், போக்குவரத்து, லாட்ஜ், உணவகங்கள், மளிகைக்கடைகள், ரியல் எஸ்டேட், சொந்தமாகத் தாமாகவே செய்துவரும் எலெக்ட்ரிசியன், ப்ளம்பர், மெக்கானிக், வக்கீல், ஆடிட்டர்கள் என சொந்தத் தொழில் செய்துவருபவர்களின் பங்களிப்பு 70 க்கும் அதிகமாக சேவைத் துறையில் உள்ளது.
நடைமுறை வாழ்க்கையில் சிறு மற்றும் குறுந்தொழில் செய்பவர்களைப் பாருங்கள். சொந்தத் தொழில் செய்பவர்கள் காலையில் 100 ரூபாயைக் கடனாக வாங்கி மாலையில் 110ரூபாய் கொடுப்பவர்கள் உண்டு. இது உதாரணம் மட்டுமே. 10000 ரூபாய் கடன் வாங்குபவரை எடுத்துப்பார்த்தால் அவரின் வருட வட்டி விகிதம் குறைந்த பட்சம் 20 % to 30% க்கும் அதிகமாக இருக்கும். நம்மூரில் கந்து வட்டி முறையில் அரசிற்கும் பலனில்லாமல், சொந்தத் தொழில் செய்பவர்களும் முன்னேற முடியாமல் கறுப்புப் பணம் சம்பாதிப்பவர்களின் கைகளில் பணம் சென்று சேர்கிறது. கந்து வட்டி, சீட்டு உடன்படிக்கை, பத்திர ஒப்பந்தம் போட்டு கடன் கொடுத்தல் என பல வழிகளில் கடன் பெறுவோர் அதிகமிருப்பதை அன்றாடம் நாம் காண இயலும்.
இவர்களைக் கணக்கில்கொண்டே முத்ரா வங்கியின் மூலம் அவர்கள் பயன்பெறும் வகையில் குறைந்த வட்டியில் கடன் கொடுக்கும் திட்டத்தை மத்திய அரசு அறிவித்துள்ளது. இதன் மூலம் 5.77 கோடி சிறு தொழில் செய்பவர்கள் பலன் பெறுவார்கள்.
வங்கயில் இதன் ஆரம்ப முதலீடாக 20,000 கோடியையும், கடன் உத்தரவாதத்திற்கு 3000 கோடியும் இருக்கும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் கடன் பெறுபவர்களை மூன்று வகையாகப் பிரித்துள்ளார்கள்.

சிசு : முதன் முதலாக தொழில் செய்யும் சிறு தொழில் செய்பவர்களுக்குக் கடனாக ரூபாய் 50,000 வழங்கப்படும்.

கிஷோர்: இந்த நிலையை அடைந்தவர்களுக்கு Rs 50,000 to Rs 5,00,000 வரையிலும் கடன் வழங்கப்படும்.

தருண்: இந்நிலையை அடைந்தவர்களுக்கு Rs 5,00,000 to Rs 10,00,000 வரை கடனுதவி கிடைக்கும்.
முத்ரா வங்கி இந்தப் பணம் கொடுத்தல், திரும்பப் பெறல், எப்படி பெறுவது என்பதற்கான சட்ட திட்டங்களை வகுத்து அதன் அடிப்படையில் செயல்படும் எனவும், இன்னும் ஒரு வருடத்திற்குள்ளாக இவற்றை முழுமையாக நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்படும் என மத்திய அரசு தெரிவித்துள்ளது. ஆரம்பத்தில் சிபியின் துணையோடு செயல்படும் என்றும், பின்னர் தனி வங்கியாக செயல்படும் என்றும் அரசு தெரிவித்துள்ளது.
குறுந் தொழில் செய்பவர்களில் 62% த்தினர் SC, ST and OBC வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றும் அரசே தெரிவித்துள்ளது. இவர்கள் பலன் பெறும் வகையில் கொண்டுவரப்பட்ட திட்டமே முத்ரா வங்கி திட்டமாகும். “Funding the unfunded companies “ என்பதை அருண் ஜெட்லி பட்ஜெட் உரையில் குறிப்பிடுகிறார். அதில் சிறு குறுந் தொழில் நிறுவனங்களுக்கு முறையாக பதிவு செய்ய வைத்தல் மற்றும் வங்கி மூலமாகக் கடன் உதவி செய்வதன் மூலம் அதிக வேலை வாய்ப்புகளையும், அதிகளவிற்கு உள் நாட்டு உற்பத்தியையும் பெருக்க இயலும் என்று அறிவித்தார்.
முத்ரா வங்கியின் முதலீட்டை இன்னும் மத்திய அரசு அதிகப்படுத்த வேண்டும். இதை முதலில் வெற்றிகரமாக அமல்படுத்தினாலே இந்தியா தமது பொருளாதாரத்தில் மிகப் பெரிய திருப்பத்துடன் கூடிய பெரிய வளர்ச்சியைப் பெறும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதை நிச்சயமாக மோடி செய்வார் என்றே தோன்றுகிறது. 2016 ஏப்ரலுக்குள் முழுமையாக நடைமுறைக்கு வரும் என்று மத்திய அரசு அறிவித்துள்ளது. அடுத்த பட்ஜெட்டில் இதன் முழு வடிவம் பற்றிய தெளிவும் நமக்குக் கிடைக்கும்.