மக்கள் போராட்டங்கள் வெற்றி பெற என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஜனநாயக நாட்டில் தமது உரிமைக்காக மக்கள் போராடுவதை எவரும் குறைகூற இயலாது. அதேபோல நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் பொது நலன் கருதி அரசுகள் சில முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் போது அரசையும் மேம்போக்காக குறை சொல்லிவிட முடியாது. மக்கள் நல அரசுகள் நாட்டின் முன்னேற்றம் கருதியும் உள் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்வதில் தவறில்லை.

 

ஆனால் அரசுகள் நிலங்களை விட்டுக்கொடுக்கும் மக்களுக்கும், அப்பகுதிக்கும் தேவையான சலுகைகளையும் உரிய சன்மானத்தையும், வேலை வாய்ப்புகளையும் முறையாக செய்ய வழிவகைகள் செய்யப்பட வேண்டும். நிலத்தை இழக்கும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் மக்களுக்கும், அப்பகுதி மக்களுக்கு அரசு உதவிகள் செய்ய அப்பகுதி மக்களை இணைத்து கமிட்டிகள் அமைத்தும், அரசு சார்பற்ற நீதிபதிகளின் தலைமையில் கமிட்டிகள் அமைத்தும் நிவாரண உதவிகளும் முறையாக நிவாரணமும் பணி நியமனங்களும் அமைந்துள்ளதா என வழி வகைகள் செய்யப்படலாம்.

 

உள் கட்டமைப்பை மேம்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளும் போது குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த மக்கள் அதிக விலையைக் கொடுக்கவேண்டியுள்ளது என்பதை மறுக்க இயலாது. ஆனால் இன்று எந்தவொரு திட்டத்திற்கும் எதிர்ப்புகளை முன்னெடுக்க சமூக ஆர்வலர்கள் என்ற போர்வையில் பகுதி மக்களில் ஒரு சாராரையோ, அல்லது ஒட்டு மொத்த கிராம மக்களையோ இணைத்துக் கொண்டு போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அது சரியா தவறா என்பது விவாதப் பொருளல்ல.

 

பகுதி நிலப்பகுதி மக்கள்தான் அதிகப் பாதிப்புக்கு உள்ளாவார்கள் என்பதால் இயல்பாக ஆதரவு கிடைப்பதில் வியப்பில்லை. ஆனால் இதர பகுதி மக்களுக்கு அரசின் திட்டங்கள் சரியென படும் போது அதற்குரிய ஆதரவு மற்ற நிலப்பகுதி மக்களிடமிருந்து வருவதில்லை. வரவும் செய்யாது. அவ்வாறு வர வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

 

உதாரணாமாக கூடங்குளம் அணு உலை விவகாரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இன்று வணிக ரீதியிலான உற்பத்தியை அணுசக்தி கழகம் அணு உலையிலிருந்து மின் உற்பத்தி செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டம் உள்ளூர் போராட்டம் என்ற அளவில் மிகப் பெரிய வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அப்போராட்டம் தேச அளவில் நோக்கினால் ஒரு தோல்விப் போராட்டமாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு சொல்வதை போராட்டக்குழுவினரோ அல்லது போராட்ட ஆதரவு தரப்போ எதிர் மறையாகப் பார்க்கக் கூடாது. போராட்டம் தோல்வி என சொல்வதற்கு நான் முன் வைக்கும் பிரதான குற்றச் சாட்டுகள் இவைதான்.

 

“ அணு உலைகள் இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்களில் கட்டப்பட்டு வருகின்றன என்பது யாவரும் அறிந்ததே. கூடங்குளம் அதில் ஒன்று மட்டுமே! இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆதரவு தெரிவித்தது அனைவருக்கும் தெரியும். அதன் தலைவர்களான கெஜ்ரிவாலும் பிரசாந்த் பூஷனும் கூடன்குளப் போராட்டத்திற்கு முழுமையான ஆதரவைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் கட்சி மூலமாகவும் தெரிவித்திருந்தார்கள்.

 

அணு உலைகள் கட்டமைப்பில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள மற்ற அணு உலை எதிர்ப்பு அமைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தும் அதை தமிழ்நாட்டு அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முறையாகக் கையாளவில்லை. அவர்கள் இங்கு போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது அதே நாளில் தொடர் போராட்டங்களையோ அல்லது உண்ணாவிரத முறைகளையோ மற்ற மாநிலங்களிலும் மக்களைத் திரட்டி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களே தமது போராட்டத்தை உள்ளூர் போராட்டமாக சுருக்கிக் கொண்டதே இப்போராட்டம் தோல்வி என நான் முன் வைப்பதற்கு முக்கியக் காரணம்.”

 

அன்னா ஹஸாரே போல போராட்டத்தைத் தமிழகத் தலைநகரிலோ, இந்தியத் தலை நகரிலோ ஆம் ஆத்மியின் தெரு முனைப் போராட்ட முன்னோடியான கேஜ்ரிவாலின் துணை கொண்டு இப்போராட்டத்தை மிகப் பெரிய அளவில் முன்னெடுத்திருக்கலாம். அதை இப்போராட்டக் குழுவினரும், ஆதரவை முன்னெடுத்தவர்களும் செய்யத் தவறினார்கள் என்பதே உண்மை. கூடவே ஐந்து  மாநில காவல்துறை அதிகாரிகளை நீக்கக் கோரி கெஜ்ரிவால் போராட்டம் செய்பவர். அவர் அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு என்ன செய்தார்? ஒரேயொரு நாள் இங்கு வந்து ஆதரவு தெரிவித்ததும், வழக்கில் உதவி செய்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்.

 

சர்வ நிச்சயமாக போராட்டத்தைப் பலப்படுத்த இயன்றும், வாய்ப்புகள் இருந்தும் போராட்ட குழுவினர் அதை இறுதி வரை செய்யாமல் போனதன் மர்மம்தான் புரியவில்லை.

 

ஓரளவுக்காகவாவது ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டம் மிகப் பெரிய அரசியல் அழுத்தத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம் அதை நாடு தழுவிய அளவில் மிகப் பெரிய போராட்டமாக மாற்றி அமைத்ததுதான். குறிப்பாக அனைத்து ஊடகங்களின் பார்வையையும் தமிழ் ஊடகம் மட்டுமில்லாமல் அனைத்து இந்திய ஊடகங்களின் வாயிலாக அழுத்தத்தைக் கொடுக்க அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராளிகள் செய்ய முனையவில்லை. ஆனால் ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு தேசிய ஊடக அரசியல் உதவியது போல இதற்கு அவ்வாய்ப்பை ஏற்படுத்த அணுஉலை எதிர்ப்புக் குழுவினர் பயன்படுத்தத் தவறினர் அல்லது விரும்பவில்லை அல்லது முனைப்புக் காட்டவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

 

இன்னமும் சொல்லப் போனால் எழுத்தாளர்கள் கையெழுத்து போட்டதும் மதுரையில் ஒரேயொருமுறை அடையாளமாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்து அடையாளப் போராட்டம் மட்டுமே தமிழகத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அணு உலை எதிர்ப்பு எழுத்துப் போராளிகள் இது பற்றி கட்டுரைகள் எழுதினார்கள், விவாத நிகழ்ச்சிகளில் தமது கருத்தை முன் வைத்தார்கள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

 

ஆனால் இன்றைய நிலையில் தேசம் முழுமைக்குமாக போராட்டத்திற்கான ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டிய பொறுப்பு போராட்டக்காரர்களுக்கு உண்டு. அணு உலை போல, இந்தியா முழுமைக்கும் சாலை மேம்பாடு, நிலக்கரி, இரும்பு, மீத்தேன் திட்டங்கள் போன்ற பொதுவான கனிம வளம் சார்ந்த திட்டங்களில் உள்ள பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் தேசத்தை இணைக்கிற அளவிற்கு மக்களை ஒருங்கிணைக்காத போராட்டங்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது.

 

இதற்கு நம்மிடம் மிகப் பெரிய முன்னுதாரணமுண்டு. நாடு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த காலத்தில், விடுதலை வேண்டி போராட்டங்கள் ஆரம்பத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விடுதலை தாகம் வேண்டி போராடி இருந்தாலும் காந்தியடிகள் இந்தியத் தலைவர்களை விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களை, தியாகிகளை நேரடியாகவும், கடிதங்கள் வாயிலாகவும் ஒருங்கிணைத்தார். அதை தேசம் முழுமைக்குமான ஒரே குரலில் ஒற்றை நோக்கம் நிறைவேற வேண்டி மக்கள் போராட்டங்களை அகிம்சை வழியில் தேசம் முழுமைக்குமான மக்களை போராட்டங்களில் பங்குபெறச் செய்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு மிகப் பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கச் செய்தார்கள்.

 

ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் கடிதங்கள் வாயிலாக தொலைபேசி வாயிலாக அனைத்து மாநிலத்திலும் ஒருங்கிணைத்து அதே நாளில் தேசம் முழுமைக்குமாக எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை காந்தியடிகள் தலைமையில் தேசம் மேற்கொண்டது நாமறிந்த வரலாறே!

 

ஜனநாயகமற்ற நிலையிலிருந்த போதே இந்திய மக்களை ஒருங்கிணைக்க இயலுமெனில் இன்றைய ஊடக வளர்ச்சியையும், தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியையும் பயன்படுத்தாமல் உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு மட்டுமே போதுமென நினைத்து போராட்டத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டதே கூடங்குளம் போராட்டம் மிகப் பெரிய தோல்வி அடைந்ததற்குக் காரணம்!.

 

இதை போராட்டக் குழுவினர் அறிந்தே செய்தார்களா என்ற அச்சமும் உண்டு. இந்தியாவில் இதர மாநிலங்களில் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பை உருவாக்கும் நிலையில் இருந்தாலும் ஆம் ஆத்மி கட்சி தேசிய அளவில் எந்தப் போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்கவில்லை என்பது கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கது.

 

அரசிற்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் எதிர்ப்புக் காட்ட விரும்பும் போராட்டக் குழுக்கள் இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நிலப்பகுதிக்குள் மட்டுமே போராடி வெற்றி பெறலாம் எனக் கனவு கண்டால் அது பெரும்பாலான மக்கள் ஆதரவைப் பெறாது. போராட்டமும் வெற்றி பெறாது.

 

இது போன்ற போராட்டங்கள் தோல்வி அடைவதற்கு இன்னொரு பிரதான காரணமும் உண்டு. அது அரசியல் ரீதியிலான ஆதரவு எதிர்ப்பைச் சார்ந்தது. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதிமுக, திமுக, தேசியத்தைப் பொறுத்த வரையில் பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகள் இம்மாதிரியான உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தும் திட்டங்களுக்கு தெரிவிக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் மிக மிக முக்கியமானது. இதே கருத்து மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள பிரதான மாநில ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க் கட்சிக்கும் பொருந்தும்.

 

மாநில அரசையும் மத்திய அரசையும் ஆள்கிற அல்லது ஆளத் தகுதியாக உள்ள மக்கள் ஆதரவைப் பெற்ற கட்சிகள் இதுபோன்ற உள் கட்டமைப்பிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து விட்டால் பெரும்பாலான போராட்டங்கள் தோல்வியில் முடிவடைய வாய்ப்புண்டு. இதை முறியடிக்க வேண்டுமானால் எதிர்ப்பு மனநிலையை மக்களை ஒருங்கிணைத்து செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்பவர்களிடமிருந்து வர வேண்டும்.

 

சிறு கட்சிகளான பாமக, மதிமுக போன்ற கட்சிகள் மக்கள் நலன் என்ற பெயரில் ஆதரவுப் போராட்டங்கள் நடத்துவது பெரும்பாலும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வில்லை என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள் ஆதரவை இவர்களால் தேர்தல் அரசியலில் இதுவரை அதிமுக திமுகவைத் தாண்டிப் பெற முடியவில்லை என்பதும் கவனிக்க வேண்டியது. அவ்வாறானால் இவர்களின் மக்கள் நலப் போராட்டங்கள் என்ற பெயரில் நடத்தும் போராட்டங்களை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.  இதுபோன்ற கட்சிகள் ஆளும் அரசுகளாக மாறினால் அதிமுக, திமுக போன்ற நிலையைக் கூட எடுக்க வேண்டி வரலாம் என்பது யூகம் மட்டுமே.

இது போன்ற திட்டங்கள் கிடப்பிலோ அல்லது கைவிடப்பட வேண்டுமானால் பிரதான கட்சிகளின் ஆதரவை எவ்வகையிலாவது பெற முயற்சிகளை போராட்டக் குழுவினர் முயல வேண்டும் அல்லது மேற்கூறிய நிலையிலுள்ள பிரதான கட்சிகளின் எதிர்ப்பு இருக்கிற பட்சத்தில் மட்டுமே சில போராட்டங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

 

இதன் தொடர்ச்சியாக வரலாற்றிலிருந்து பார்த்தாலும், நடைமுறை அரசியல் நோக்கில் பார்த்தாலும் இயல்பாக நடக்கும் நிதர்சனங்களையும் உதாரணப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

 

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களே அதிகாரம் செய்ய இயலும் என்பதுதான் உலக நியதி!.  பலம் மூன்று வகைகளில் உள்ளது. அதிகார பலம், பண பலம், ஆள் பலம் என்பதே அது.இதில் யார் எந்த சூழ்நிலையில் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் தான்,  அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, அடுத்தவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பது தான் யதார்த்தம்.

 

இதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கூடங்குளம் பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை, பலம் வாய்ந்தவர்களாக அரசு இருந்தது. இது அதிகார பலம். கூடன்குளத்தைத் தவிர மாநிலத்தின் இன்ன பிற பகுதிகளில் சமூக ஆர்வலர்களோ , சமூக எழுத்தாளர்களோ, தொண்டு நிறுவனங்களோ பெருமளவில் மக்களுக்கு அணு உலை ஆபத்து, அது அப்பகுதியில் உள்ள குடிமக்களைப் பாதிக்கும் என்று பரப்புரை செய்து, அதன் மூலம் பெருவாரியான சமூகத்தை தங்களின் போராட்டத்திற்கு துணை நிற்கச் செய்து,அரசுகள் அணு உலையைத் திறக்காத வண்ணம் இருக்கச் செய்யத் தவறி விட்டார்கள். இதை சமூக ஆர்வலர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை இப்போராட்டம், தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்ட தலைநகரங்களில் பெரும் திரளான மக்களை ஒருங்கிணைத்து இருந்தால், அரசுகள் தடியடிக்குச் செல்லாது அடிபணிய வாய்ப்பிருந்திருக்கும்.

 

ஆனால், இங்கு பெருவாரியான மக்களின் பார்வையில், மின் சக்தியின் தேவை மட்டுமே பார்க்கப் படுகிறது. இதுவும் ஒரு மிகப் பெரிய பிரச்சினையாக சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இருந்திருக்கக் கூடும். மேலும் தமிழகத்தின் முன்னணி கட்சிகளான திமுகவும், அதிமுகவும் இந்தியாவின் முன்னணி கட்சிகளான பிஜேபி யும், காங்கிரசும் அணு உலையைப் பொறுத்தவரையில் அது தேவை என்பதற்காக பேசிய பிறகு போராட்டம் வெற்றி பெறாது என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.

 

 

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள். அதுதான் இப்பொழுது நடந்தேறி இருக்கிறது. ஆட்சி என்ற அதிகார பலத்தின் முன்பு, பெரும்பான்மையான தமிழக மக்களை ஒருங்கு இணைக்காத , சிறு அளவிலான மக்களின் கூட்டு முயற்சி பலமற்றுக் காணப்படுவதாலேயே போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது.

 

 

துனிசியாவில் பென் அலியாகட்டும், எகிப்தின் ஹோசினி முபாரக் ஆகட்டும், அதிகார பலத்தில் இருந்தார்கள் என்பதால் , அவர்களால் மக்களை அடக்கி ஆள இயலவில்லை என்பதை 2011 ஆம் ஆண்டில் உலகம் புரிந்து கொண்டிருக்கும். உலக சரித்திரத்தில் இதை விடச் சுருக்கமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வெற்றிகரமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்ட புரட்சிகள் இல்லை. மக்கள் சக்தி ஒழுங்காக ஒருங்கிணைக்கப் பட்டால், அதிகாரத்தில் யார் இருந்தாலும் வீழ்வார்கள் என்பது சம காலத்தில், சமீப ஆண்டில் நிகழ்ந்ததே!

 

சமூக ஊடகத்தின் வாயிலாக மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று வீதிகளில் மக்கள் இறங்கிப் போராடியதன் விளைவே சில நாட்களிலேயே ஆட்சியாளர்களை பதவியை விட்டு இறங்க வழி வகுத்தது. அந்த அளவிலான எதிர்ப்பு மனநிலை அணு மின் உற்பத்தி விஷயத்தில் இல்லை என்பதை மறுக்க இயலாது.

 

 

அதற்கும் , நான் சொல்கிற,யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பதே காரணம். ஆட்சியைப் பிடித்து அதிகாரத்தில் இருந்து கொண்டு அடுத்தவர்களை அடக்குவது ஒருவகை. எண்ணிக்கை அளவிலான பலத்தை நிருபித்து அடுத்தவர்களை அடி பணியச் செய்வது இன்னொரு வகை. பொருள் பலத்தைக் காட்டி அடுத்தவர்களை அடிமையாக்குவது மற்றொரு வகை. இந்த மூவரில் யார் , எந்த சூழ்நிலையில் பலசாலிகளாக உருவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் அடுத்தவர்களை ஆள்கிறார்கள்.

அரசு ஒடுக்குகிறது… அரசு மக்கள் நலனைப் புரியவில்லை என்ற வாசகங்கள் எந்த அளவுக்கு போராட்டக்காரர்களுக்கு வலு சேர்க்குமோ அதே அளவுக்கு பெருவாரியான மக்கள் உங்கள் பிரச்சினையை எப்படி புரிந்து வைத்துள்ளார்கள், தவறான புரிதலை எப்படி களைவது என்பதை சமூக எழுத்தாளர்களும், போராட்டக் குழுவினரும், சமூக ஆர்வலர்களும் எடுத்தாளவில்லை அல்லது பெருவாரியான மக்களை வீதிகளுக்கு வரவைக்கவில்லை.  ஆகையால்தான், போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியதே தவிர, அரசின் சர்வாதிகாரமல்ல! எல்லா அதிகாரமும் வீழ்ந்து போகும், அவர்கள் பலவீனமாக இருக்கும் வரை அல்லது சாமானியர்கள் பெருமளவில் தேசம் முழுமைக்கும் ஒன்று திரளும் போது என்பது மட்டுமே உண்மை.

தமிழ்நாட்டில் ஆங்கில ஊடகங்கள் அமையவேண்டிய அவசியம் :

தமிழ்நாட்டில் ஆங்கில ஊடகங்கள் அமையவேண்டிய அவசியம் :

தமிழ்நாட்டில் ஆங்கில ஊடகங்களை நிறுவ வேண்டிய காலக்கட்டத்திற்கு வந்துள்ளோம். இல்லையென்றால் , தேசிய ஊடகங்கள் என்று தம்மைச் சொல்லிக் கொண்டு கேசரிவால் அரசு செய்கிற விஷயங்களை ஏதோ தேசப் பிரச்சினை போல காண்பித்தும், அதுதான் இந்தியாவின் பிரச்சினை போலவும் அல்லது டெல்லியில் மத்திய அரசுக்கும் கேசரி அரசுக்கும் உள்ள பிரச்சினைகள் தான் நாட்டின் பிரச்சினை போல மட்டுமே பேச/விவாதிக்க so called ஆங்கில ஊடகங்கள் பெரும்பாலும் செய்கின்றன. இல்லையா சிறுபான்மை பெரும்பான்மை சண்டை பற்றி ஊளையிடுகின்றன. அதிலும் மால்டா விஷயத்தைப் பற்றி பேசவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மோடி அரசுக்கு எதிரான எந்த சின்ன விஷயம் கிடைத்தாலும் அல்வா சாப்பிடுவது போல விவாதம் நடத்துவார்கள்.

இலங்கை தமிழர் பிரச்சினை பற்றி எந்த அண்டை மாநிலத்துக் காரனுக்குத் தெரியும்? பக்கத்து மாநிலக் காரனுக்குக் கூட கச்சத்தீவு பற்றியோ, காங்கிரஸ் தாரை வார்த்தது பற்றியோ, போரில் இருபக்கமும் நடந்த போர்க்குற்றங்கள் பற்றியோ மக்கள் வாழ்வு இழந்தது பற்றியோ பேச நமக்கு ஆங்கில ஊடகங்கள் அவசியம் தேவை. ஆங்கில மொழியில் பல தரப்பு கருத்துகளும் விவாதிக்கப்படும் போது மட்டுமே பக்கத்து மாநிலக் காரனுக்கு இது என்ன பிரச்சினை, யாருடைய நிலைப்பாடு சரியானது என்கிற புரிதலும் அதுசார்ந்த ஆதரவும் எதிர்ப்புமாவாவது கிடைக்கும்.

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை பற்றி பேச வேண்டுமா, ஜல்லிக்கட்டு பற்றிய விஷயம் நாடுமுழுக்க எடுத்துச் செல்ல, காவேரி பிரச்சினை பெரும் பிரச்சினையாக தேச அளவில் கொண்டு செல்ல, முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சினையை தேசிய ஊடகங்கள் விவாதிக்க, மால்டாவைப் போல ஆம்பூரில் நடந்த கலவரங்களைப் பற்றி தேச அளவில் பேசச் செய்ய, ஆகம விதிகள் பற்றி பேச, இன்னும் என்னென்ன பிரச்சினைகள் இருக்கிறதோ அதையெல்லாம் எடுத்துரைக்க தமிழ்நாட்டிலிருந்து குறைந்த பட்சம் மூன்று ஆங்கில ஊடகங்கள் அவசியம்.

இங்கே இருக்கிற அனைத்து ஊடகங்களையும் பாருங்கள். தந்தியில் நாஞ்சில் சம்பத் பேட்டி என்றால் அதே வாரத்தில் புதிய தலைமுறையிலும் நாஞ்சில் சம்பத், அன்றாடம் தமிழ்நாட்டில் கூட ஒரேயொரு பிரச்சினை என்பது போல எதையாவது ஊதிக் கிளப்பி அதில் பிரச்சனைகளை மேலும்மேலும் வரும் வரைக்கும் உள்ள நிகழ்ச்சிகளை மட்டும் ஒட்டுமொத்தமாக ஊடகங்கள் செய்கின்றன. தேசிய ஊடகங்களும் அந்தநாளில் ஒரே விஷயத்தை மட்டுமே விவாதிக்கும். அந்த வாரம் அவர்களாகவே ஒரேயொரு சிறப்பு நகர்தான் இன்றைய நாயகன் என்கிற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில்தான் நிகழ்ச்சிகள் கட்டமைக்கப்படுகின்றன.

ஒவ்வொரு ஊடகமும் வேறு வேறு வகையான விஷயங்களை பேச இயலும். ஆனால் செய்யாது. ஈயடிச்சான் காப்பிதான். அதனால் தான் சொல்கிறேன். இங்கிருந்து மூன்று ஆங்கில ஊடகங்கள் வந்தால்தான் தேசிய ஊடகங்கள் என்று சொல்லி நடத்தும் நாடக கம்பெனிகள் முறையாக இந்தியாவில் எது மிக முக்கியமான பிரச்சினை என்று பேசுவார்கள். இல்லையா ஜல்லிக்கட்டுக்கு NDTV காரன் டெல்லியில் உள்ளவனை வச்சி தமிழ்நாட்டு பிரச்சினையைப் பேசின மாதிரி எவரையாவது வைத்துப் பேசுவார்கள். நம்முடைய ஆட்களை வைத்துப் பேசவும், நம்முடைய பிரச்சினைகள் தேச அளவில் விவாதப் பொருளாக மாறவும், நமக்கான ஆங்கில ஊடகங்கள் அவசியம் தேவை. இல்லையெனில் டெல்லியில் மோசமான கற்பழிப்பு நடக்க வேண்டும். அங்கு கூச்சல் போட்டால் , அதை மட்டும் தேச பிரச்சினையாக அனைத்து தேசிய ஆங்கில ஊடகங்களும் கத்தும். அவசர சட்டம் கிடைக்கும். இப்படித்தான் அரசுகள் செயல்படுமெனில் அதைப் புரிந்து கொண்டு காலத்தின் கட்டாயம் கருதி ஆங்கில ஊடகங்கள் தமிழ்நாட்டில் அமைவது அவசியம் தேவை. காலத்தின் கட்டாயமும் கூட!

பெருமைப்பட வேண்டிய தேசம் பாரதம்

#‎PROUD_OF_MY_NATION_INDIA‬

2013 ஆம் ஆண்டில் Readers Digest ஒரு விநோதமான செயலைச் செய்தது. எந்த நாட்டு மக்கள் நேர்மையாக செயல்படுகிறார்கள்?. பணக்கார நாடுகள், ஏழை மக்கள் உள்ள நாடுகள், மனிதர்களின் குண நலன்களை அதாவது பண்பாட்டு ரீதியிலான செயல்பாடுகளை அறிய பணத்தையும்(Equal to 3000 Rs), மணிபர்சுக்குச் சொந்தக்காரரரின் முகவரியையும் எழுதி வைத்து, நகரின் முக்கியமான 12 இடங்களில் போட்டு விட்டார்கள். Readers Digest இந்தச் செயலுக்காக 16 நாடுகளின் மிக முக்கியமான நகரங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து 192 மணிபர்சை போட்டு விட்டது.

முடிவுகள் அவர்கள் எதிர்பார்த்தமைக்கு நேரெதிராக மிக அதிர்ச்சிகரமானதாகவும் ஆச்சர்யமாகவும் அமைந்திருந்ததாம். மக்கள் நெருக்கமுள்ள, அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட, மற்ற நாடுகளோடு ஒப்பிடுகையில் ஏழை நாடாக வர்ணிக்கப்பட்ட/ வர்ணிக்கப்படுகிற இந்தியா 9/12 Wallet ஐ உரிய நபர்களுக்குத் திருப்பித் தந்துள்ளார்கள். முதலிடத்தில் பின்லாந்தும், இரண்டாமிடத்தில் இந்தியாவும் போர்ச்சுக்கல் நாட்டில் ஒரேயொரு wallet மட்டுமே திருப்பித் தரப்பட்டதாம். Socalled இங்கிலாந்தில் 5/12, சுவிட்சர்லாந்தில் 4/12 மணிபர்சுகள் மட்டுமே உரிய நபர்களிடம் ஒப்படைத்தார்களாம்.

பண்பாட்டைக் கைவிடாத, குடும்ப அமைப்பு முறையைக் கைவிடாத மக்கள் தொகை அதிகமிக்க தேசமான இந்தியா குழந்தைகள் வளர்ப்பில் சிறப்பாகச் செயல்படுவதன் ஒரு அங்கமாகவே இதைப்பார்க்க வேண்டும். குடும்ப அமைப்பு முறையைத் தொலைக்கும் ஒரு சமூகம் எதை இழக்கும் என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணம் மட்டுமே. ஆனால் இங்கு ஒரு கூட்டம் தனி நபர் சுதந்திரம் என்ற பெயரில், பண்பாட்டை உடைக்கும் செயல்களை நாகரிகம் என்ற போர்வையில் மூடப்பார்க்கிறது. அவர்கள் இந்தியாவைப் பற்றி புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்காமல் போலி முற்போக்கு சிந்தனைகளைப் பரப்புவதை உணரவேண்டும். இப்பதிவு அவர்களுக்கே சமர்ப்பணம். நேர்மறையான இந்தியா பற்றிய பார்வை இன்னும் வரும்.

 

இந்து மதத்தின் ஜாதிகள் சமூக பலத்தின் அடையாளம் :

இந்து மதத்தின் ஜாதிகள் சமூக பலத்தின் அடையாளம் :

மனிதர்கள் கூட்டமைப்பாக அல்லாமல் தனி மனிதர்களாக செயல்படுதல் அவர்களின் அடிப்படையை வெளியிலிருந்து வரும் சக்திகளால்  எளிதில் வீழ்த்த முடியும். ஆனால் மனிதர்கள் கூட்டாக செயல்படும்போது, அவை தங்களின் பாதுகாப்புக் கருதி ஓர் அமைப்பாக மாறும்போது அவைகள் பலம் பெறக்கூடும். சில நேரங்களில் பலவீனமாகக் காணப்பட்டாலும் சமூக மாற்றங்களில் மேலும் கீழுமான நிலைக்குப் போகும் என்பதும் யதார்த்தம்.

 

குடும்ப அமைப்புகளின் நீட்சியாகத் தான் குழு வாழ்க்கையைப் பார்க்க வேண்டும். அக்குழு வாழ்க்கை முறைதான் பிற்காலத்தில் சாதிய அமைப்பாக மாறி இருக்கக் கூடும். இன்றும் ஜாதிகளின் பலமாக இருப்பது. 1. ஒரு குழுவாக எதிரிகளிடமிருந்து தம்மையும் தமது பண்பாட்டையும் காப்பது. 2. சமூக முதலீடு. திருப்பூரில் கவுண்டர் சமூகத்தினரையும் குஜராத்தின் டைமன்ட் தொழிலில் ஈடுபடும் சமூகத்தினரையும், மளிகை வியாபாரத்தில் நாடார் சமூகமும் சாதித்துக்காட்டியுள்ளன.

இந்தியாவில் ஹிந்து மதத்தில் ஜாதிய அமைப்பில் பல தீங்கான ஒதுக்கக்கூடிய பல அம்சங்கள் இருந்தாலும் சாதிய அமைப்புகள் பல்வேறு வகையில் முரண்பட்டு கிடப்பதும், கம்யுனிஸ்ட் வாதிகள் முன்வைக்கும் ஸ்மிருதி என்ற ஒற்றை நூலின் வழியாகத்தான் இந்து மதம் இயங்குவது போல ஒரே பொய்யை மீண்டும் மீண்டும் சொன்னாலும், அவ்வாறாக இந்து மதமும் அதன் சாதி அமைப்புகளும் கிடையாது. அவை ஒவ்வொன்றும் தமது வழிபாட்டு முறைகளில், சடங்கு முறைகளில் வெவ்வேறு வகைகளைப் பின்பற்றுதலும் கூட்டு சமூகமாக எதிரிகளை எதிர்ப்பதன் வாயிலாக தமது சாதிகளை மட்டுமல்ல, இந்து மதத்தைக் காப்பாற்றியுள்ளது என்பதில் சாதிகளின் பங்கு அளப்பரியது.

சாதியமாக அல்லாமல் ஒரே குழுவாக , இயங்கிய நாடுகளை எகிப்து, ஈரான், மெசபடோமியா, இன்னும் பல பௌத்த நாடுகளில் அங்குள்ள மக்கள்வழிபடும் மைய அமைப்பினைத் தகர்ப்பதன் வாயிலாகவும், அங்குள்ள மக்களை முழுவதுமாக இஸ்லாம் மதத்தை, கிருத்துவத்தை பின்பற்ற எடுத்த நடவடிக்கைகளில் வெற்றி பெற்றவர்களால் முழுவதுமாக இந்தியாவில் மதமாற்றத்தில் வெற்றி பெற முடியாமல் போனதற்கு மிக முக்கியக் காரணம் இங்குள்ள பல்வேறு சாதிய குழுக்களும், குல அமைப்பு முறைகளும் பின்பற்றிய முரண்பட்ட வழிபாட்டு முறைகளுமே முக்கியக் காரணம்.

இல்லன்னா ஒட்டு மொத்தமாக மதம் மாற்றியிருப்பார்கள்.

To consider resilience, think of the fact that of all the civilizations that the Muslims encountered when they swept out of Arabia, the Hindu civilization is the only one that did not get wiped out. Great, established cultures such as Egypt and Persia, and all the Buddhist cultures of Central Asia were completely erased in a very short time.

http://swarajyamag.com/magazine/jati-as-social-horsepower/

அருமையான கட்டுரை. வாசியுங்கள்.

விவசாயத்தையும் விவசாயிகளையும் வளர்ச்சிப்பாதையில் கொண்டு செல்ல மத்தியப் பிரதேச முதல்வரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவைகள் :

விவசாயத்தையும் விவசாயிகளையும் வளர்ச்சிப்பாதையில் கொண்டு செல்ல மத்தியப் பிரதேச முதல்வரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவைகள் :

இந்தியாவில் ஒரு முதலமைச்சர் மீண்டும் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டுமானால், தொழில் நுட்பத்திற்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தால் போதாது. விவசாயத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். ஆந்திராவில் சந்திரபாபு நாயுடு ஹைதராபாத்தை மிகச் சிறந்த தொழில்நுட்ப நகரமாக மாற்றிக் காட்டினார். அது அவரை மறுமுறை தேர்தலில் வெற்றி பெறச் செய்தது. ஆனால் அதற்கடுத்த முறை மாபெரும் தோல்வியைச் சந்தித்தார். அதற்கு அவர் மேல் வைக்கப்பட்ட மிக முக்கியமான குற்றச்சாட்டு, கிராமங்களையும், விவசாயத்தையும் அவர் கவனிக்கவில்லை என்பதே!

சில தினங்களுக்கு முன்பாக அசோக் குலாதி மத்தியப் பிரதேச முதல்வர் வேளாண்மையில் காட்டி வரும் அக்கறை பற்றியும்,மத்தியப் பிரதேசத்திடமிருந்து மற்ற மாநிலங்கள் கற்க வேண்டியதையும் பற்றிய அழகான கட்டுரை எழுதியுள்ளார். அதில் அவர் சொல்லும் விஷயங்களின் சாராம்சம் இதுதான். FY2006 to FY2015 குட்பட்ட காலத்தில் சராசரியாக 9.7% per Annum வளர்ச்சியை விவசாயத்தில் காட்டியுள்ளார். குறிப்பாக கடந்த ஐந்து வருடத்தில் 14.2 % வளர்ச்சியையும் ம.பி சாதித்துக் காட்டியுள்ளது. விவசாயத்தில் முதலிடத்தில் இருந்த குஜராத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளியும் உள்ளார். இகாலக் கட்டத்தில் குஜராத் 7.7% வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தியாவின் வேளாண்மையின் சராசரி வளர்ச்சி 3.3%. பாஜக ஆட்சி செய்யாத பல மாநிலங்கள் விவசாயத்தில் காட்டிவரும் அக்கறை மிக மோசமாக உள்ளது என்பதே நிதர்சனம்.

மூன்றாம் முறையாக சிவ்ராஜ் சிங் சவுகான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட மிக முக்கியக் காரணம் விவசாயிகளையும் வேளாண்மையையும் புரிந்து செயல்படுதல் என்கிறார். எந்தெந்த மாநிலங்கள் விவசாயிகளின் வளர்ச்சியை முறையாக மேற்கொள்கிறதோ, அது அவர்களுக்கு பொருளாதார வளர்ச்சியில் மட்டுமல்ல, அரசியல் ரீதியாகவும் வெற்றி பெற உதவும் என்கிறார். அதைத் தான் சிவராஜ் செய்துவருகிறார்.

விளைச்சலில் 30.6% (FY2005) to 41.2% (FY2014), சராசரியாக 35% வளர்ச்சியைக் கடந்த பத்து வருடங்களாக செய்து காண்பித்துள்ளார். Tractor sales from 28,500 in FY06 to 87,100 in FY15, என்ற அளவில் Tractor விற்பனையின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. Certified Seed Producer ல் இன்று ம.பி முதலிடத்தில் உள்ளது. கோதுமை, சோயாபீன், அரிசி மற்றும் தானியங்களின் விளைச்சலிலும் அதிகம். விவசாயிகளுக்கு டன்னுக்கு அதிக விலை கிடைக்கும் வகையிலும் செய்துள்ளார்.

மேலும் ஒரு மாநிலத்தின் தலைவர் எவ்வாறெல்லாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டுமென்பதில் அக்கறை செலுத்தி வருகிறார் என்றும், இப்போது சாலைகள், மின்சாரம் மற்றும் கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவதிலும் மற்றும் சந்தை, crop இன்சுரன்ஸ் ஆகியவற்றை மேம்படுத்தவும் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்துவருவதைப் பாராட்டுகிறார். 2015 ஆம் ஆண்டைப் பொறுத்தவரையிலும் ம.பிக்கும் மிக மோசமான வருஷம். மழை பொய்த்துப் போனதால் விவசாயம் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியைச் சந்தித்துள்ளது. ஆனால் சிவராஜ் சவுகான், எந்த மாநில முதல்வரும் மேற்கொள்ளத் தவறிய பல விஷயங்களைச் செய்து வருகிறார். 164 IAS, IPS and IFS Officers ஐ கிராமங்களுக்கும், விவசாயிகளுடனும் பேச்சு வார்த்தை நடத்தி அவர்களின் பிரச்சினைகள் என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவும், எம்மாதிரியான ஆலோசனைகள் விவசாயிகளிடமிருந்து வருகிறது என்பதைக் கேட்கவும் அதிகாரிகளை அனுப்பி வைத்துள்ளார். Experts ன் ஆலோசனைப் படி, பல விஷயங்களை நடைமுறைப்படுத்தியும் உள்ளார். இது இந்தியாவின் பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகள் செய்வதில்லை என்றும், அதைச் செய்து வரும் சவுகான் மிகுந்த பாராட்டுக்குரியவர் என்கிறார்.

இறுதியாக மோடி அரசு , சவுகான் செய்துவருவதைப் போல மற்றவர்களையும் செய்வதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். மத்திய அரசு விவசாயத்திற்கு மிகுந்த முக்கியத்துவமும், எவ்வாறு மீண்டும் விவசாய உற்பத்தியை வளர்ச்சிப் பாதையில் கொண்டு வர நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். விவசாயத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு மாநில அரசைப் புரிந்து கொள்ள படித்த சமூகம் இன்னும் கற்க வேண்டியது நிறையவே உள்ளது.

இந்தியாவில் ஒவ்வொரு முறையும் ரயில் பட்ஜெட் மிகப் பெரிய எதிர்பார்ப்போடும், இந்த பட்ஜெட்டில் அதை விட்டு விட்டார்கள், இது ஏழைகளுக்கான பட்ஜெட், நிறைய திட்டங்கள் இன்னும் முடிக்கப்படவில்லை, ஆரம்பிக்கவில்லை என்ற கோஷங்களை ஒவ்வொரு பட்ஜெட் தாக்குதலின் போதும் பார்க்கிறோம்.

இந்தியாவின் ரயில்வே திட்டங்களை சீன ரயில்வே திட்டங்களுடன் ஒப்பிட்டால் ரயில்வே பட்ஜெட் பற்றி நம்முடைய கருத்தே வராது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் சீனாவில் 20000 கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு கூடுதலாக ரயில் வழித்தடம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நீளம் என்பது UK and Japan நாட்டின் ஒட்டு மொத்த ரயில்வே வழித்தடத்தின் நீளத்திற்கு இணையானது என்றால் மிகையல்ல. இந்தியாவிலோ வெறும் 860கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு மட்டுமே வழித்தடம் அமைந்துள்ளது.

2010 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 130 பில்லியன் டாலர்க்கு ஒரு வருட பட்ஜெட்டாக அறிவித்தார்கள். அன்றைய நிலவரத்தில் இந்தியாவின் பட்ஜெட்டைக் காட்டிலும் 14 மடங்கு அதிகமாக நிதி ஒதுக்கீட்டை சீனா செய்திருந்தது.

இந்திய ரயில்வே பற்றி சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் 1853ல் தான் ரயில்சேவை ஆரம்பித்தது. சீனாவைக் காட்டிலும் 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே இந்தியாவில் ரயில்வழித்தடங்களும் ரயில் சேவையும் ஆரம்பமாகி விட்டது.

முதன்முதலில் ரயில் சேவை மும்பைக்கும் தானேவிற்கும் இடையில் தான் விடப்பட்டது. இந்திய ரயில்வே துறை ஒரு government monopoly ஆகவே இருந்து வருகிறது. இந்தியாவில் உள்ள மக்கள் நெடுந்தொலைவு பயணம் செய்வதை சீனர்களோடு ஒப்பிட்டால், சீனர்களில் நான்கில் ஒரு பகுதியினரே பயணிக்கிறார்கள்.

” Trains Can not be Run for Charity” said by Mahatma Gandhi. சீனப் புரட்சியின் போது (1949)சீனாவில் வெறும் 22000 கிலோமீட்டர் நீளம் மட்டுமே ரயில் வழித்தடம் இருந்தது. அன்றைய நிலையில் இந்தியாவின் ரயில் வழித்தடத்தின் நீளம் சீனாவைக் காட்டிலும் இரு மடங்கு அதிகமானது.

1991 ல் சீனாவின் ரயில் வழித்தடத்தின் நீளம் 58000 கிலோமீட்டர். இந்தியாவைக் காட்டிலும் 4000 கிலோமீட்டர் மட்டுமே வழித்தடத்தின் நீளம் குறைவாக இருந்தது. 1991ல் சீனா ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. அன்றிலிருந்து சீனா ரயில் அமைச்சகத்தின் பணி ரயில் சேவை(Service) என்பதற்குப் பதிலாக Supervisor and Operator ஆக மட்டும் தன்னை மாற்றிக் கொண்டது. மேலும் மத்திய அரசு மட்டுமே பொறுப்பு என்பதை மாற்றி மாநிலங்களின் பங்கீடு மற்றும் மாநகராட்சிகளின் பங்கீட்டுடன் கூடிய கூட்டுத் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. மேலும் தொழிற்சாலைகளும் ரயில் வழித்தடங்களை அமைக்க வழி விட்டது. தனியார் நிறுவனம் ஒன்றும் புதிதாக ரயில் வழித்தடத்திலும் ரயில் சேவையையும் ஆரம்பித்துள்ளது.

இந்தப் புதிய சட்டத்தின் படி மாநிலங்களே முதலீடும் செய்து கொள்ளலாம். பயணிகளுக்கான ரயில் கட்டணத்தையும் தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம். இந்தியாவைப் போல zonal ஆக பல ரயில்வே பிரிவுகள் உள்ளது. இதில் பணிபுரியும் ஊழியர்களுக்கு அந்த வருடத்தில் முறையாக ரயில் சேவை புரிதல், மற்றும் விபத்துகள் இல்லாமல் ரயில் சேவை செய்தால் அனைவருக்கும் போனஸ் கூடுதலாகக் கிடைக்கும். இதில் தவறுகள் நிகழ்ந்தால் ஊழியர்களுக்கு போனஸ் கிடைக்காது. தவறிழைத்தவர்கள் மீது கடுமையான நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படும். இந்தியாவிலோ 3.6 பில்லியன் டாலர் ரயில் விபத்து நிவாரணமாக அளிக்கப்படுகிறது. இப்புதிய சட்டத்திற்குப் பிறகு 88000 கிலோமீட்டர்(2010) நீளத்திற்கு தடம் அமைக்கப்பெற்றுள்ளது. உலக வங்கியின் கணக்கின் படி(2012) 66300கிலோமீட்டர் நீளம் சீனாவிலும், 64,460கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு இந்தியாவிலும் வழித்தடத்தின் நீளம் குறிப்படப்பட்டுள்ளது. சர்வ நிச்சயமாக 1991 to 2012 கால இடைவெளியில் இந்தியாவைக் காட்டிலும் சீனா வெகு வேகமாகத் திட்டங்களை நிறைவேற்றி உள்ளது.இதில் 10000 கிலோமீட்டர்நீளத்திற்கு மாநில மற்றும் மாநகராட்சிகளின் பங்களிப்பும் உள்ளது.

நல்ல  செய்தி: உலகிலேயே Highest Rail Bridge இந்தியாவில் அமைக்கப்படுகிறது. ஜம்மு-பாராமுல்லாவிற்கு இடையே chenab river க்கு மேலே அமைக்கப்படும் இந்த பாலம் 359 மீட்டர் உயரத்தில் நில மட்டத்திலிருந்து அமையப்பெறும். அவ்வளவு உயரத்தில் ரயிலில் பயணிப்பதே ஒரு திரில் அனுபவமாக அமையும். 2016 இறுதியிலோ 2017 லிலோ ரயில் சேவை தொடங்கும் என திட்டமிட்டு பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன.

மோடி விவசாயத்திற்கு எதிரானவரா?

மோடி விவசாயத்திற்கு எதிரானவரா?
——————————————————–
வேளாண் உற்பத்தியில் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை மனதில் கொண்டு, மத்திய அரசு இயங்க வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிட்டு “ மோடி அரசுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை மணி ” என்று முகநூலில் ஒரு பதிவிட்டிருந்தேன். [மோடி அரசுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை மணி கட்டுரை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ]

அதைப்படித்த ஒரு நண்பர் மோடி விவசாயத்திற்கும் விவசாயிகளுக்கும் எதிரானவர், அவர் ஒரு கார்ப்பரேட் கைக்கூலி என்று குறைப்பட்டுக் கொண்டார். பாஜகவே விவசாயிகளுக்கு எதிரான கட்சி எனக் குற்றம் சுமத்தினார். அவரைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. தமிழகத்தின் அறிவு ஜீவிகளில் பாஜக வெறுப்பை மட்டும் பிரதானமாகக் கொண்டிருப்பவர்களின் மிக முக்கியமான பிரச்சாரமும் இதுதானே !

பாஜகவையும் மோடியையும் இந்த அறிவு ஜீவிகள் விவசாயிகளுக்கு எதிரானவர்கள் என்ற பிரம்மையைக் கொடுப்பதற்குப் பின்னால் மிகப் பெரிய அரசியலும், சாமானிய மக்களின் மனதில் ஏற்படும் உளவியல் மாற்றங்களும் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதில் ஐயம் கொள்ளலாகாது.

உலக மயமாதலுக்குள் இந்தியா காலடி எடுத்த ஆண்டிலிருந்து [1991], அடுத்த 20 ஆண்டுகளில் விவசாயத்தில் எத்தகைய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளது என்பதைப் புள்ளி விவரங்களுடன் அசோக் குலாதி விவரிக்கிறார். புள்ளி விவரங்களைப் பார்க்குமுன் அசோக் குலாதி யார் என்பதை அறிந்து கொள்வோம். மன்மோகனின் ஆட்சியில் விவசாயம் சார்ந்த ஆய்வுகளையும், அரசு மேற்கொள்ள வேண்டிய நடவடிக்கைகளுக்கு உரிய பரிந்துரைகளையும் செய்தவர். மேலும் பல பொறுப்புகளில் உள்ளார். He is an Agriculture expert as well. அசோக் குலாதி பற்றி குறிப்பிட வேண்டிய அவசியம் ஒன்றே ஒன்று தான். அவரின் அரசுப் புள்ளி விவரங்களைக் கூட சுருக்கி மோடியின் கையாள் என்று சொல்லிவிடக் கூடாதல்லவா?

உலக மயமாதலில் காலடி எடுத்து வைத்த பிறகு பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை உள்ள புள்ளி விவரங்களை வெளியிட்டுள்ளார். 1991 to 2001 வரை மாநிலங்களில் இருந்த விவசாய வளர்ச்சியையும்/ வீழ்ச்சியையும், 2001 to 2011 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் அனைத்து மாநிலங்களின் விவசாய வளர்ச்சியையும்/ வீழ்ச்சியையும் ஒப்பிட்டு பேசுகிறார்.

2001 to 2011 காலக்கட்டத்தில் பாஜக ஆண்ட குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களில் விவசாயத்தில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி அசாத்தியமானது. இந்த மாநிலங்களோடு ராஜஸ்தான் (காங்கிரஸ் + பாஜக) மாறி மாறி ஆட்சி செய்த மாநிலமும் மிகப் பெரிய பங்களிப்பை விவசாய வளர்ச்சியில் அளித்துள்ளது.

[ 1991 to 2001 காலக் கட்டத்தில் மாநிலங்கள் Agricultural % of Growth/Annum அடைப்புக் குறிக்குள்ளும் , 2001 to 2011 காலக் கட்டத்தில் Agricultural % of Growth/Annum வெளியேயும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது ]

குஜராத் 9.8 % [ 1.9 %], ராஜஸ்தான் 9.6 % [ 3.9% ], சத்திஸ்கர் 8.9 % [ -4.0 % ], மத்தியப் பிரதேசம் 7.4 % [1.9 % ] வளர்ச்சியையும் அடைந்துள்ளது. தேசிய சராசரி 3.3 % ஆகும். தமிழ்நாடு 2.9 % [ 3.9 %] ஆக வீழ்ச்சியையும் சந்தித்துள்ளது. கழகங்கள் ஆட்சி புரியும் தமிழகம்தான் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியை விவசாயத்தில் சந்தித்துள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது. தண்ணீர் வசதியிலும், மண் வளத்த்திலும் மற்ற மாநிலங்களோடு ஒப்பிட்டால் குஜராத் குறைவு என்பதும், அவ்வாறிருந்தும் மோடியின் ஆட்சியில் விவசாயத்தில் குஜராத் செய்த சாதனைகள் மிகப் பெரியது என்கிறார்.

அசோக் குலாதி தமது உரையில் இரு விஷயங்களைக் குறிப்பிடுகிறார். மூன்று முறை தொடர்ச்சியாக பாஜக இந்த மாநிலங்களில் ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள மிக முக்கியமான காரணம், விவசாய வளர்ச்சி என்கிறார். அவர் தமது பேச்சில் விவசாயத்தில் முதலிடத்துக்குத் தமது மாநிலத்தைக் கொண்டு வந்த குஜராத் முதல்வராக இருந்தவர்தான், தற்போது இந்தியாவின் பிரதமராக உள்ளார் என்கிறார். மேலும் மோடி தம்மிடம் குஜராத் விவசாய வளர்ச்சி குறித்துப் பேசும் போது “ PER DROP MORE CROP “ என்பதே தமது ஆட்சியின் ஸ்லோகன் என்று கூறியதாகப் பகிர்கிறார். மோடியின் அந்த ஸ்லோகனை இந்தியா முழுக்க உள்ள மாநிலங்கள் கொண்டு வர வேண்டும் என்கிறார்.

குஜராத் அரசு மற்ற அரசுகளைப் போல குறைந்த கால அரசியல் நலன் கருதி செயல்படாமல் மிகப் பெரிய திட்டத்துடன் செயல்பட்டதே விவசாய வெற்றிக்குக் காரணம் என்கிறார். [ அரசியல் லாபம் கருதி தமிழகம் மின்சாரம் இலவசம், கடன் தள்ளுபடி என்று நாடகம் போடுகிறது ]. ஆனால் மோடி 24 * 7 தடங்கலில்லா மின் வசதியையும்[ இலவசம் கிடையாது], மானியங்களைக் குறைத்து அதே வேளையில் தண்ணீர்ப் பாசனத்தையும் உறுதி செய்தார். நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை உயர்த்திக் காட்டியதும் மோடி குஜராத்தில் செய்த சாதனை என்கிறார்.

மோடிக்குக் குஜராத்தைக் கையாண்டதைப் போல இந்தியா முழுமையையும் கையாள்வதில் சில சிக்கல்கள் உள்ளன. விவசாயம் சார்ந்த பல பாலிசி மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் மாநில அரசுகளுக்கு அதிக பொறுப்பை வழங்க வேண்டும். MSP யை விவசாயிகளுக்கு நலன் பலக்கும் வகையில் உறுதி செய்ய வேண்டும். இப்படி பல சிக்கல்கள் மோடிக்கு உள்ளது.

மோடி விவசாயத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும் எதிரானவர் என்கிற பிரம்மைக்கு மிக முக்கியக் காரணம், அவர் ஏதோ உற்பத்தி நிறுவனங்களுக்கும், சேவைத் துறைக்கும், தனியார் நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே முக்கியத்தும் கொடுத்தது போல மட்டுமே முன்னிறுத்தப் பட்டுள்ளார். கடந்த காலத்தில் மோடி விவசாயத்தில் தமது ஆட்சியில் இந்தியாவின் முதன்மை மாநிலமாக மாற்றியதிலிருந்து புரியவில்லையா?

மோடிக்கு எச்சரிக்கை என்பது அவருக்கு விவசாயம் சார்ந்த அக்கறையல்ல என்று பொருள் கொள்ளலாகாது. மேலும் மோடியை விவசாயத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும் எதிரானவர் என சித்தரிப்பதை, அரசியல் பிழைப்பை நடத்துவதற்கு மட்டுமே உதவும் என்பதாகவே புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. விவசாயத்தையும், விவசாயிகளையும் நேசித்த தலைவனால் மட்டுமே அரை பாலைவன மாநிலத்தைக் கூட விவசாய முன்னோடி மாநிலமாக மாற்றிக் காட்டவும் செய்ய முடியும். மோடி அதைச் சாதித்துக் காட்டிய மாபெரும் தலைவர்.

ஆதாரம் : காணொளியில் 17.25 மணித் துளியிலிருந்து பார்க்கவும்.

https://www.youtube.com/watch?v=mWz9sAP8C04

மோடி அரசுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை மணி :
==============================

கடந்த மூன்று வருடங்களாக விவசாயம் மிகப் பெரிய வீழ்ச்சியைச் சந்தித்து வருகிறது. காலநிலைகள் தான் காரணமென்றாலும் , மத்திய அரசு மிகுந்த கவனத்தை விவசாயத்தின் மீது திருப்ப வேண்டியது கட்டாயம். கண்ணை மூடிக் கொண்டிருந்தால் மிகப் பெரிய இழப்புகளை அரசும் விவசாயிகளும் எதிர் கொள்ள வேண்டி வரும். 4% Growth /Annum என்பது குறைந்த பட்ச இலக்கு என இருந்தும், வெறும் 2% க்கும் குறைவான வளர்ச்சிதான் உள்ளதாகப் புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

விவசாயத்தில் மத்திய அரசும், மாநில அரசுகளும் என்ன முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும்? Trade Policy, How MSP has to be decided, How farmers to get Premium when there is storm or natural calamity etc.,. and how the farmers shall get money into their account?, How Insurance policy has to be transferred to States? How much Irrigation land has to be minimum Insured?

அசோக் குலாதி குஜராத், ம.பி, சத்தீஸ்கர் போன்ற மாநிலங்களில் ஆட்சியை மீண்டும் மீண்டும் பிடிக்க முக்கியக்காரணம் விவசாய உற்பத்தி 7% க்கும் அதிகமாக இருந்தது என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

மத்திய அரசின் காட்டன் துறை இந்த வருடம் CRISIS ஏற்பட்டதை மிகத் திறமையாகக் கையாண்டது போல, MSP and Trade Policy க்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என பல விளக்கங்களை அசோக் குலாதி விவரிக்கிறார். மோடி அரசு அனைவருக்கும் பேங்க் அக்கௌன்ட் ஓப்பன் பண்ண சொன்னது, இதற்கு நிச்சயம் உதவும். அசோக் குலாதி மோடி அரசின் நிதி ஆயோக்கின் உறுப்பினராக உள்ளார் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய காணொளி.

மத்திய அரசு விவசாயத்தைக் கவனத்தில் கொள்ளாவிட்டால் மிகப் பெரிய சிக்கலை எதிர்கொள்ள நேரும். அதைக் காட்டிலும் விவசாயிகள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பதைக் கவனத்தில் கொண்டு மோடி உடனடியாக நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.

1G 2G 3G 4G என்பதன் பொருள் என்ன?

1G 2G 3G 4G என்பதன் பொருள் என்ன?

சுப்பிரமணியம் சுவாமியின் ஒரு பேச்சிலிருந்து….

நிறைய பேருக்கு 1G, 2G, 3G, 4G என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. மன்மோகன் சிங்கிற்குக் கூடத் தெரியாது. மன்மோகன் சிங்கிடம் 2G பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டால், அவர் எனக்குத் தெரிந்த 2G என்பது ராகுல் ஜி அண்ட் சோனியா ஜி. அதைத் தவிர வேறெந்த 2G பற்றியும் தெரியாது என சொல்லி விட்டாராம். Jokes a part, Then he explained what is the difference between each G’s.

1G என்பது மொபைல் போன் வழியாக நீங்கள் எந்த போனுக்கும் wireconnection இல்லாமல் பேசும் வசதி மட்டும் கொண்டது.

2G என்பது பேசுதலோடு மட்டுமல்லாமல் SMS + Email+ Sending Pictures போன்ற வசதிகளுடையது.

3G என்பது 2G யோடு கூடுதலாக நீங்கள் யாருடன் பேசுகிறீர்களோ அவரின் முகத்தை உங்கள் மொபைல் போனில் பார்த்துக் கொண்டே பேசுதல்.

4G என்பது 3G வசதியோடு கூடுதலாக 10000 பக்க அளவிற்கு( GB) அளவிற்கு பக்கங்களுடன் கூடிய செய்தியையும் ஒருவருக்கு அனுப்பலாம் என்று விளக்கமளித்தார். Speed will be higher in each upgraded G’s.

அவருடைய பேச்சில் TAX ABOLISH பண்ணும் யோசனையை முன் வைக்கிறார். ஆனால் அதற்கு பல மாற்று யோசனைகளையும் முன்வைக்கிறார். பின்னர் எழுதுகிறேன்.

கோதுமையை ஏன் இந்தியா இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது?

கோதுமையை  ஏன் இந்தியா இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது?

அழகேச பாண்டியன் நேற்று ஒரு பதிவிட்டுள்ளார். அதில் இதுவரையிலும் கண்டிராத அளவிற்கு இந்தியா 5 லட்சம் மெட்ரிக் டன் கோதுமை இறக்குமதியை சில தனியார் நிறுவனங்கள் செய்வதைக் குறிப்பிட்டு உள்ளார். நேரடியாகத் தனியார் மில் என்று சொல்லவில்லை.

//இதுவரையிலும் கண்டிராத// போன்ற வார்த்தைகள் எல்லாம் தேவையற்றது. அது தவறும் கூட. மோடியின் ஆட்சி நிலை குறித்து அவ்வாறு குறிப்பிட முனைகிறார் என்பது புரிகிறது. 5 லட்சம் டன்னுக்கு இறக்குமதியாகும் வாய்ப்புள்ளது என்கிற செய்தி மட்டும் உண்மை. அது ஏன் என்பதைப் பார்க்குமுன் //இதுவரையிலும் கண்டிராத// போன்ற உயர்வு நவிற்சிக்கு பதில் சொல்வது முக்கியம்.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் கோதுமை அதிக அளவிற்கு இறக்குமதி ஆன ஆண்டுகள் 2006 & 2007. (UPA Rule) 2006 ஆம் ஆண்டில் 67,21,000 (67 lakshmetric ton) டன்னுக்கு இந்தியாவில் கோதுமை UPA ஆட்சிக் காலத்தில் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளது. 2007 ஆம் ஆண்டில் 19, 62,000 மெட்ரிக் டன் இறக்குமதி செய்துள்ளோம். ஆனால் வாஜ்பாயின் ஆட்சிக் காலத்தைப் பாருங்கள்.( 1999-2004 ) . அந்தக் காலத்திலும் கோதுமை இறக்குமதி 2001 – 05 வரை குறைவே. அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…

2011 க்குப் பிறகே இந்தியாவில் கோதுமை இறக்குமதி குறைந்திருந்தது. அதிக உற்பத்தி தான் காரணம். இந்தியாவிலிருந்து கோதுமை ஏற்றுமதியான காலக்கட்டத்தைப் பாருங்கள். வாஜ்பாயின் ஆட்சிக்காலத்தில் தான் கோதுமை இந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதி அதிக அளவிற்கு ஆகியுள்ளது.( 99-2004). UPA ஆட்சிக் காலத்தில் 2012 &13 இரு ஆண்டுகளில் மட்டுமே அதிக அளவு ஏற்றுமதி ஆகியுள்ளது. அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…

தற்போதைய இறக்குமதி என்பது நிச்சயமாக இந்தியாவிற்குத் தலைவலிதான். அதற்கு மிக முக்கியக் காரணம், இந்தியாவில் கோதுமை அதிக விளைச்சல் இருந்தாலும், இந்தியக் கோதுமையின் நிர்ணய விலை அதிகமாக உள்ளது. தற்போதைய நிலைக்குக் காரணம் எனக்குத் தெரிந்து நம்முடைய சந்தை விலை ஆஸ்திரேலியா, ரஸ்யா,பிரான்சைக் காட்டிலும் அதிக விலையாக உள்ளது. அதற்குக் காரணம், ஆஸ்திரேலியா, பிரான்சில் இந்த வருடம் கோதுமை அதிக அளவில் விளைந்துள்ளதால் அவர்கள் குறைந்த விலைக்கு இந்தியாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யத்தயாராக இருக்கிறார்கள். இதற்கான லிங்க்.

http://economictimes.indiatimes.com/…/article…/46115458.cms…

இங்குள்ள தனியார் மில் நிறுவனங்கள் தரம் + குறைந்த விலை இரண்டையும் காரணம் காட்டி இறக்குமதி செய்கிறது. அவை இந்திய விலை ஒப்பந்தத்திலும் கையெழுத்திட மறுத்து வருகிறது. இதனால் நம்முடைய கோதுமையின் விலை குறையத் தான் செய்யும். மேலும் இந்தியாவிற்கு ஏற்றுமதியும் இந்த வருடம் குறையும். ஒரு பக்கம் கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் சற்று குறைவான கோதுமை விளைச்சல், மற்ற நாடுகளில் அதிக விளைச்சலும் அவர்கள் குறைந்த விலைக்கு இந்தியாவில் உள்ள நிறுவனங்களுக்குத் தரத் தயாராக இருப்பதுமே இப்போதைய சிக்கலுக்குக் காரணம். ஏன் இந்த நிறுவனங்கள் இந்தியக் கோதுமையை வாங்க வேண்டும் என்று கட்டளை இடவில்லை அல்லது முடியவில்லை என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை உலக சந்தையில் குறைந்த விலைக்குக் கிடைக்கும் பொருட்களை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று சட்டம் இருக்கலாம். (WTO). அதனால்தானே மத்திய கிழக்கு நாட்டிலுள்ளவர்கள் டிவியைக் குறைந்த விலைக்கு வரி ஏதுமில்லாமல் இந்தியாவிற்கு வாங்கிச் செல்கிறார்கள். இந்தியாவில் வரியால் டிவி விலை அதிகம். இப்போது 19 inch டிவிக்கு மேல் வாங்கிச் சென்றால் வரியுண்டு என்று இந்த அரசு சட்டம் கொண்டு வந்துவிட்டது. அவனவன் தனக்குத் தேவையான டிவியையோ , இதர மின்னணு சாதனங்களையோ பொருளின் தரம், விலை என பார்த்து வெளிநாட்டில் இருந்து இந்தியாவிற்கு இறக்குமதி செய்வது போல இந்தத் தனியார் மில்கள் இயங்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அது சரியா தவறா என்பது அவசியமற்ற விவாதம்.

ஆகையால் அழகேச பாண்டியன் இதுவரையிலும் கண்டிராத என உலகத் தொலைக் காட்சி வரலாற்றில் என்றெல்லாம் பிரம்மாண்டம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர் அறிவாளி என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. பொதுவான விஷயங்களில் அவருடைய கருத்து பெரும்பாலும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்கதே. அதேபோல அவரது விவசாய ஆராய்ச்சிகளும் மெச்சத் தக்கவைதான். ஆனால் மோடி மீதான வெறுப்பில் சில வார்த்தைகள் கவனமின்மையாலும் வெறுப்பாலும் வந்து விழுவதைப் பார்க்கும் போதுதான் காமெடியாகவும் சில நேரங்களில் எரிச்சலாகவும் உள்ளது.

நிச்சயமாக கோதுமையின் ஏற்றுமதி விலையையும் சந்தை விலைக்குக் குறைக்க வேண்டி வரும். அதிக ஸ்டாக்கும் வைத்துக் கொள்ள முடியாது. டாலர் குறைந்தால் மட்டுமே ஏற்றுமதியை அதிகரிக்க முடியும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. கோதுமை அதிக விளைச்சல் என்பதெல்லாம் உண்மைதான். அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…
2015 ல் விளைச்சல் மழையின்மையால் குறையும் என்பதும் உண்மை. கோதுமை விஷயத்தில் நீண்ட வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்து விட்டு எடை போடுங்கள்.

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா?

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா? என்னுடைய கருத்துகளையும் ஐயங்களையும் முதலில் சொல்லி விடுகிறேன். மொழி வாரி மாநிலங்களாகப் பிரிக்கும் போதுள்ள சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சொல்கிற கருத்தாக எடுத்துக் கொள்ளவும். மொழி வாரியாகப் பிரித்த போது பெரும்பாலான மக்கள் தம் தாய்மொழிக் கல்வியைப் படிக்கும் பாக்கியம் கிட்டியது. அவ்வகையில் சரி. இன்னொரு விஷயம், எல்லையின் அடிப்படையில் மக்கள் தொகையைச் சரிசெய்யும் நோக்கில் மாநிலங்களைப் பிரித்திருந்தால் ஆங்காங்கே சாதிக் கட்சிகளைப் போல மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுபான்மை கட்சிகள் தோன்றி இருக்கக் கூடும். அது தற்போதைய நிலையை விட மோசமான நிலைக்கு இந்தியாவைக் கொண்டு சென்று இருக்கலாம். அவ்வகையில் மொழி வாரி மாநிலங்கள் பிரிவை வரவேற்கிறேன்.

இந்தியைத் திணிக்கும் முயற்சிகள் தவறு என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் திராவிடக் கட்சிகளும் தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்களும் தமக்கு இலகுவான விஷயத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் கேள்வி கேட்பதுதான் சரியல்ல என்று படுகிறது. நேர்மையாக விவாதிப்போம்.

மத்திய அரசு இங்குள்ள இதர மாநில மொழிகளை அலுவல் மொழியாக ஆக்காமல் ஐ.நாவில் இந்தியை அலுவல் மொழிகளில் ஒன்றாக ஆக்க முயல்வது தவறு என்பது கருணாநிதி மற்றும் தமிழ் தேசியம் பேசும் , திராவிடம் பேசுபவர்களின் கருத்தாக உள்ளது. இக்கேள்வி நேர்மையென ஒருவர் கருதும் பட்சத்தில் என்னிடம் அடிப்படையாக சில கேள்விகள் உள்ளன.

இந்தி மீதோ, இதர மொழிகள் மீதோ தங்களுக்கு எந்தக் காழ்ப்பும் இல்லையென வாயில் சொல்லிக் கொள்கிற தமிழ் தேசியம், திராவிடம் பேசுபவர்கள் திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில் ஏன் மூன்றாம் மொழியாக மாணவர்கள் விரும்பும் மொழியை அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் வாய்ப்பைக் கெடுத்தார்கள். உதாரணமாக தெலுகு பேசும் நாயக்கர்களும், செட்டியார்களும், நாயுடுகளும் இதர தெலுகை அடிப்படையாகக் கொண்ட சென்னை, வேலூர் சார்ந்த மாகாண மக்களும் கல்வி கற்க மூன்றாம் பாடமாக (முதல் பாடமாக வேண்டாம்) தமிழக அரசே அரசுப் பள்ளிகளில் ஏன் கொண்டுவரவில்லை? மலையாளம், கன்னடம் பேசும் மக்களுக்காக அரசுப் பள்ளியில் இல்லாமல் இரு மொழிப் பாடக்கொள்கையோடு திராவிட அரசுகள் நிறுத்திக் கொண்டது ஏன்?

மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அரசு எனில் ஆங்கில வழிக் கல்வி முறையைத் தமிழகத்திற்கு ஏன் அறிமுகப்படுத்தினார்கள்? அங்கு ஹிந்தி மூன்றாம் பாடமாகக் கற்பிக்கப்படும் போது ஏன் மௌனம் சாதித்தார்கள்? சாதிக்கிறார்கள்? மற்ற மொழியின் மீது மாற்றாந்தாயாக மத்திய அரசுகள் நடந்து கொள்கிறது என சொல்பவர்கள் தமிழகத்திலும் கணிசமான மக்கள் மாற்று மொழியைச் சேர்ந்தவர்கள் காலங்காலமாக இங்குள்ளார்கள் என்பதை மறந்தது எப்படி?

ஒரு வகுப்பில் பதினைந்து மாணவர்களுக்கு மேல் படிக்க சேரும் பட்சத்தில் மூன்றாம் பாடமாக தெலுங்கையோ, இந்தியையோ, கன்னடத்தையோ, மலையாளத்தையோ வைப்பதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? உண்மையில் மற்ற மொழிகள் மீது காழ்ப்பு கிடையாது, அது திணிக்கப்படுவதாலேயே எதிர்க்கப்படுகிறது என சொல்லிக் கொண்டு இங்குள்ள மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மையினருக்குத் தமது கல்வியை அரசே ஏற்படுத்திக் கொடுக்காமல் வேண்டுமென்றால் அவர்கள் நடத்தும் தனியார் பள்ளிகளில் போய் படிக்கட்டும் என்று சொல்வது எவ்வகையில் சேர்த்தி? மாநிலங்களில் பன்மைத் தன்மை பேணிக்காக்கப் பட வேண்டிய அவசியம் கிடையாதா? இந்தியை சாமானியர்கள் படிப்பதை வைத்து எதிர்காலத்தில் மத்திய அரசு இந்தியை எளிதாகத் திணித்து விடும் என்ற அடிப்படையில் தூக்கியது என நியாயம் கற்பிக்க இயலும். அது சரியெனக் கொண்டால், ஜெர்மன் மொழிக்குப் பதிலாக இந்திய மொழியை (சமஸ்கிருதம்) கட்டாயமாக்கலை எதிர்ப்பது மட்டும் எவ்வகையில் நியாயமாகும். அங்கு மட்டும் மாணவர் நலன் , மாணவர் விருப்பம் எங்கிருந்து வருகிறது? திராவிடக் கட்சிகள் தமிழர் நலன் கருதி முடிவெடுத்தால் சரியென்றும், அதையே இந்திய மொழி மீதுதான் முக்கியத்துவம் கொடுக்க முடியுமென மத்திய அரசு கொள்கை முடிவெடுப்பதை மட்டும் தவறு என எந்தத் தார்மீகத்தில் கேள்வி எழுப்ப முடிகிறது?

தமிழ்நாட்டில் பெரும்பான்மை மொழியாக தமிழ் இருக்கும்பட்சத்தில் அதை முதல் மொழியாகக் கொண்டு நடத்துவதுதான் சரி. அதைப் போலவே ஐ.நாவில் இந்தியாவில் இந்தியை அதிக மக்கள் பேசும், புரிந்து கொள்ளும் மொழி என சேர்க்க முயற்சிப்பது மட்டும் தவறா? இப்போதும் சொல்கிறேன். இந்தி படிக்காமல் ஆங்கிலம் படித்ததால் தமிழன் முன்னேறி இருக்கிறான் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் இந்திய அரசியல் நிலைப்பாட்டில் மத்திய அரசின் மீது நமக்கு இலகுவான விவாதத்தை மட்டும் எடுத்து வைத்துக் கொள்வதில் என்ன நியாயம் உள்ளது? அலுவல் மொழியாக தமிழ் இருந்தால் ஒவ்வொரு தமிழனும் மகிழ்வான் என்பது போலவே, மாநில அரசுகளே மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மை மக்களும் அவர்தம் தாய்மொழியை அறிந்து கொள்ள மூன்றாம் பாடமாக அமைத்து ஆசிரியரைப் பணியில் அமர்த்துவதுதானே முறை. அதிக அளவில் மக்கள் பேசுகிற மொழி தான் முதல் பாடமாக இருக்க வேண்டும் என்பது சரியெனில் , ஐநாவில் இந்தியை எடுத்துச் செல்வது மட்டும் எவ்வாறு தவறு என சொல்ல முடியும். இந்தியாவின் பன்மைத் தன்மையைக் காட்டத் தான் இந்தியாவின் பணத்தாளில் 17 மொழிகளும் அச்சிடப்பட்டுள்ளது என சொன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப்போகிறோமா? என் வாயை நீங்கள் இவ்வாறு ஒரே வரியில் அடைத்து விட்டுச் செல்லலாம். “ ஐ.நாவில் இந்தி , இந்தியாவில் அதிக மக்கள் பேசுவதன் அடிப்படையில் கொண்டு செல்வதை ஆதரிப்பதற்கு இத்தனை நன்னூல் கேள்விகள் தேவையற்றது” என சொல்லி விட்டுக் கடந்து செல்லலாம். ஆனால் என்னுடைய கேள்விகள் உங்களுக்கும் நிச்சயமாக சில நேர்மையான கேள்விகளை எழுப்பவே செய்யும். அவரவர்க்கு அவரவர் அரசியலில் பிழைத்துக்கிடக்க மொழியும் கிடைத்துள்ளது.

“ஒரு விஷயம் தெளிவாக உள்ளது. அரசுகள் அவர்கள் விரும்பும்
————————————————————————————————————
கொள்கை முடிவுகளைமட்டுமே எடுப்பார்கள்.”
—————————————————————————–