நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நேரு ஜி , நீங்கள் இந்த தேசத்தின் வளர்ச்சியிலும் சரி, தொலைநோக்குப் பார்வையிலும் சரி. இன்று வரை பெரியவர்களிலிருந்து குழந்தைகள் வரை ஹீரோவாகவே பார்க்கப்படுகிறீர்.உம்மைத் தான் இந்த தேசத்தின் ஹீரோவாகப் பார்க்க வைத்தார்கள். ஆனால் உமது ஆட்சியில் இந்தியாவின் நிலக் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தை வைத்து நிறைவேற்றிய திட்டங்கள் பற்றியோ, அதனால் நிலமிழந்த மக்களைப் பற்றியோ எவரும் இங்கு துளியளவும் பேசப்போவதில்லை.

நண்பர்களே, தற்போது நடைமுறையிலுள்ள நிலம் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தில் சில சாதகங்களும் உண்டு. சில பாதகங்களும் உண்டு. ஒன்று மட்டும் உறுதியாக சொல்ல முடியும். நேருவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இருந்த நிலக்கையகப்படுத்தலைக் காட்டிலும் இந்த சட்டமும் சரி. காங்கிரஸ் கடந்த வருடம் கொண்டு வந்த சட்டமும்சரி. பல்வேறுசாதகங்களைக் கொண்டது. நேருவின் காலத்தில் தான் முதன்முறையாக தனியாருக்கும் நிலம் கொடுக்கலாம் என்று சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. அன்றைய காலத்தில் நேரு செய்ததுஎல்லாம் தொலைநோக்குத் திட்டங்களாக வர்ணித்தவர்கள், இன்று ஏழைகளுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் தொல்லை தரும் திட்டங்களாகப் பார்க்க மட்டும் வைத்து விட்டார்கள். அது பற்றிய சிறு பார்வை.

இந்தியாவிற்கு நிலவுடமைச் சட்டம் என்பது காலனிய ஆதிக்க ஆட்சியின் இறக்குமதிதான். 1894 ல்தான் இந்தியாவில் நிலவுடமைச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தது. இந்தச் சட்டத்தை ஆங்கிலேயர்கள் கொண்டு வந்ததற்கு முக்கியக் காரணம் அவர்களின் வணிகத்திற்கும் பொருட்களை சந்தைப்படுத்தவுமாகவே வந்தது. குறிப்பாக ரயில் போக்குவரத்திற்காக, ரயில் தடங்களை அமைக்க தடங்கல் வரக்கூடாது என்பதற்காக என்றும் சொல்லலாம்.

சுதந்திர இந்தியாவும் அச்சட்டத்தையே ஆரம்பத்தில் வைத்திருந்தது. நாட்டின் தொழில் முன்னேற்றத்திற்காகவும் தேச வளர்ச்சிக்காகவும் “பொதுத் தேவை” என்ற பெயரில் மக்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசின் திட்டங்களுக்குக் கொடுக்கும் வகையில்தான் இருந்தது. ஆரம்ப காலக்கட்டத்தில் தனியார் நிலங்கள் பலவற்றை ஆக்கிரமித்துத் தான் அணைகள், இரும்பு ஆலைகள், நிலக்கரி சுரங்கங்கள், கனிம வளங்கள், நீர் மின் ஆலைகள், பெட்ரோ கெமிக்கல் ஆலைகள், பெர்டிலைசர் ஆலைகள், அனல் மின் நிலையங்கள், சிமெண்ட், பேப்பர் ஆலைகள், நாட்டின் பாதுகாப்பு வீரர்களுக்கான பயிற்சி கூடங்கள், பல்கலைக் கழகங்கள், விமான நிலையங்கள் ரயில் தொழிற்சாலைகள் என பல துறைகளின் முன்னேற்றத்திற்காக தனியார் நில உரிமையாளர்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசு பரிந்துரையால் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்ட விலைக்கு விற்க வேண்டி இருந்தது.

இதன் விளைவாகவே இந்தியாவில் பல்வேறு அணைத் திட்டங்களும், பிலாய், ரூர்கேலா, துர்காபூர், ரயில் ஆலைகள் என மேற்கூறிய பல திட்டங்கள் தொலைநோக்குப் பார்வையில் மக்களுக்குக் கிடைத்தவை.
இவையனைத்தும் மக்கள் நலன் (Greater Good for people) என்ற பெயரில் ஏற்படுத்தப்பட்ட திட்டங்கள் என்றே அரசுகள் விளக்கமளித்தன.

பொதுத்துறை என்ற பெயரில் நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு வந்த வேளையில் தனியார் நூற்பாலை அமைக்க நிலங்களை தனியாரிடம் பெற முயன்றதையடுத்து 1962 ல் உச்சநீதி மன்றத்தில் ஒரு வழக்கு வந்தது. உச்சநீதி மன்றம் அரசிடம் இதுகுறித்து கேள்விகள் எழுப்ப, அரசு நிலவுடமைச் சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டுவருவதாக விளக்கமளித்தது. பொதுத்துறை மட்டுமல்லாமல் தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் அரசே பொது ஏஜென்டாக இருப்பதற்கு அத்தாட்சியாக, நிலவுடமைச் சட்டத்தை தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் வழங்க வழிவகை செய்யும் சட்டத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்தது நேருவின் அரசு.

இப்போது சில கேள்விகள்:

1. தொழில் துறை முன்னேற்றத்திலும் சரி, அணை கட்டுதல், அனல் மின் நிலையங்கள், இன்னபிற தொழில் வளர்ச்சியில் அவரின் நிலக்கையகப்படுத்தும் சட்டம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? நேரு வேலை வாய்ப்பைப் பெருக்க , இந்தியாவை முன்னேற்ற பொதுச் சேவை என்ற பெயரில் நிலம் கையகப்படுத்த உபயோகித்த சட்டம் பற்றி என்ன கருதுகிறீர்கள்.

2. நேருவைக் ஹீரோவாக மட்டுமே காண்பிக்க முனைபவர்கள் இதுபற்றி விளக்க முன்வருவார்களா?

“மக்கள் போராட்டங்கள் வெற்றி பெற என்ன செய்ய வேண்டும்”?

கூடங்குளத்தை உதாரணமாக வைத்து இக்கட்டுரையை எழுதியுள்ளேன். இந்த மாத ஆழம் இதழில் வெளி வந்துள்ளது. கிழக்கிற்கும், நண்பர் திரு மருதனுக்கும் எனது நன்றிகள். smile emoticon

ஜனநாயக நாட்டில் தமது உரிமைக்காக மக்கள் போராடுவதை எவரும் குறைகூற இயலாது. அதேபோல நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் பொது நலன் கருதி அரசுகள் சில முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் போது அரசையும் மேம்போக்காக குறை சொல்லிவிட முடியாது. மக்கள் நல அரசுகள் நாட்டின் முன்னேற்றம் கருதியும் உள் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்வதில் தவறில்லை.

ஆனால் அரசுகள் நிலங்களை விட்டுக்கொடுக்கும் மக்களுக்கும், அப்பகுதிக்கும் தேவையான சலுகைகளையும் உரிய சன்மானத்தையும், வேலை வாய்ப்புகளையும் முறையாக செய்ய வழிவகைகள் செய்யப்பட வேண்டும். நிலத்தை இழக்கும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் மக்களுக்கும், அப்பகுதி மக்களுக்கு அரசு உதவிகள் செய்ய அப்பகுதி மக்களை இணைத்து கமிட்டிகள் அமைத்தும், அரசு சார்பற்ற நீதிபதிகளின் தலைமையில் கமிட்டிகள் அமைத்தும் நிவாரண உதவிகளும் முறையாக நிவாரணமும் பணி நியமனங்களும் அமைந்துள்ளதா என வழி வகைகள் செய்யப்படலாம்.

உள் கட்டமைப்பை மேம்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளும் போது குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த மக்கள் அதிக விலையைக் கொடுக்கவேண்டியுள்ளது என்பதை மறுக்க இயலாது. ஆனால் இன்று எந்தவொரு திட்டத்திற்கும் எதிர்ப்புகளை முன்னெடுக்க சமூக ஆர்வலர்கள் என்ற போர்வையில் பகுதி மக்களில் ஒரு சாராரையோ, அல்லது ஒட்டு மொத்த கிராம மக்களையோ இணைத்துக் கொண்டு போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அது சரியா தவறா என்பது விவாதப் பொருளல்ல.

பகுதி நிலப்பகுதி மக்கள்தான் அதிகப் பாதிப்புக்கு உள்ளாவார்கள் என்பதால் இயல்பாக ஆதரவு கிடைப்பதில் வியப்பில்லை. ஆனால் இதர பகுதி மக்களுக்கு அரசின் திட்டங்கள் சரியென படும் போது அதற்குரிய ஆதரவு மற்ற நிலப்பகுதி மக்களிடமிருந்து வருவதில்லை. வரவும் செய்யாது. அவ்வாறு வர வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

உதாரணாமாக கூடங்குளம் அணு உலை விவகாரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இன்று வணிக ரீதியிலான உற்பத்தியை அணுசக்தி கழகம் அணு உலையிலிருந்து மின் உற்பத்தி செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டம் உள்ளூர் போராட்டம் என்ற அளவில் மிகப் பெரிய வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அப்போராட்டம் தேச அளவில் நோக்கினால் ஒரு தோல்விப் போராட்டமாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு சொல்வதை போராட்டக்குழுவினரோ அல்லது போராட்ட ஆதரவு தரப்போ எதிர் மறையாகப் பார்க்கக் கூடாது. போராட்டம் தோல்வி என சொல்வதற்கு நான் முன் வைக்கும் பிரதான குற்றச் சாட்டுகள் இவைதான்.

“ அணு உலைகள் இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்களில் கட்டப்பட்டு வருகின்றன என்பது யாவரும் அறிந்ததே. கூடங்குளம் அதில் ஒன்று மட்டுமே! இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆதரவு தெரிவித்தது அனைவருக்கும் தெரியும். அதன் தலைவர்களான கெஜ்ரிவாலும் பிரசாந்த் பூஷனும் கூடன்குளப் போராட்டத்திற்கு முழுமையான ஆதரவைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் கட்சி மூலமாகவும் தெரிவித்திருந்தார்கள்.

அணு உலைகள் கட்டமைப்பில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள மற்ற அணு உலை எதிர்ப்பு அமைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தும் அதை தமிழ்நாட்டு அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முறையாகக் கையாளவில்லை. அவர்கள் இங்கு போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது அதே நாளில் தொடர் போராட்டங்களையோ அல்லது உண்ணாவிரத முறைகளையோ மற்ற மாநிலங்களிலும் மக்களைத் திரட்டி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களே தமது போராட்டத்தை உள்ளூர் போராட்டமாக சுருக்கிக் கொண்டதே இப்போராட்டம் தோல்வி என நான் முன் வைப்பதற்கு முக்கியக் காரணம்.”

அன்னா ஹஸாரே போல போராட்டத்தைத் தமிழகத் தலைநகரிலோ, இந்தியத் தலை நகரிலோ ஆம் ஆத்மியின் தெரு முனைப் போராட்ட முன்னோடியான கேஜ்ரிவாலின் துணை கொண்டு இப்போராட்டத்தை மிகப் பெரிய அளவில் முன்னெடுத்திருக்கலாம். அதை இப்போராட்டக் குழுவினரும், ஆதரவை முன்னெடுத்தவர்களும் செய்யத் தவறினார்கள் என்பதே உண்மை. கூடவே ஐந்து மாநில காவல்துறை அதிகாரிகளை நீக்கக் கோரி கெஜ்ரிவால் போராட்டம் செய்பவர். அவர் அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு என்ன செய்தார்? ஒரேயொரு நாள் இங்கு வந்து ஆதரவு தெரிவித்ததும், வழக்கில் உதவி செய்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்.

சர்வ நிச்சயமாக போராட்டத்தைப் பலப்படுத்த இயன்றும், வாய்ப்புகள் இருந்தும் போராட்ட குழுவினர் அதை இறுதி வரை செய்யாமல் போனதன் மர்மம்தான் புரியவில்லை.

ஓரளவுக்காகவாவது ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டம் மிகப் பெரிய அரசியல் அழுத்தத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம் அதை நாடு தழுவிய அளவில் மிகப் பெரிய போராட்டமாக மாற்றி அமைத்ததுதான். குறிப்பாக அனைத்து ஊடகங்களின் பார்வையையும் தமிழ் ஊடகம் மட்டுமில்லாமல் அனைத்து இந்திய ஊடகங்களின் வாயிலாக அழுத்தத்தைக் கொடுக்க அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராளிகள் செய்ய முனையவில்லை. ஆனால் ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு தேசிய ஊடக அரசியல் உதவியது போல இதற்கு அவ்வாய்ப்பை ஏற்படுத்த அணுஉலை எதிர்ப்புக் குழுவினர் பயன்படுத்தத் தவறினர் அல்லது விரும்பவில்லை அல்லது முனைப்புக் காட்டவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

இன்னமும் சொல்லப் போனால் எழுத்தாளர்கள் கையெழுத்து போட்டதும் மதுரையில் ஒரேயொருமுறை அடையாளமாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்து அடையாளப் போராட்டம் மட்டுமே தமிழகத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அணு உலை எதிர்ப்பு எழுத்துப் போராளிகள் இது பற்றி கட்டுரைகள் எழுதினார்கள், விவாத நிகழ்ச்சிகளில் தமது கருத்தை முன் வைத்தார்கள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

ஆனால் இன்றைய நிலையில் தேசம் முழுமைக்குமாக போராட்டத்திற்கான ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டிய பொறுப்பு போராட்டக்காரர்களுக்கு உண்டு. அணு உலை போல, இந்தியா முழுமைக்கும் சாலை மேம்பாடு, நிலக்கரி, இரும்பு, மீத்தேன் திட்டங்கள் போன்ற பொதுவான கனிம வளம் சார்ந்த திட்டங்களில் உள்ள பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் தேசத்தை இணைக்கிற அளவிற்கு மக்களை ஒருங்கிணைக்காத போராட்டங்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது.

இதற்கு நம்மிடம் மிகப் பெரிய முன்னுதாரணமுண்டு. நாடு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த காலத்தில், விடுதலை வேண்டி போராட்டங்கள் ஆரம்பத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விடுதலை தாகம் வேண்டி போராடி இருந்தாலும் காந்தியடிகள் இந்தியத் தலைவர்களை விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களை, தியாகிகளை நேரடியாகவும், கடிதங்கள் வாயிலாகவும் ஒருங்கிணைத்தார். அதை தேசம் முழுமைக்குமான ஒரே குரலில் ஒற்றை நோக்கம் நிறைவேற வேண்டி மக்கள் போராட்டங்களை அகிம்சை வழியில் தேசம் முழுமைக்குமான மக்களை போராட்டங்களில் பங்குபெறச் செய்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு மிகப் பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கச் செய்தார்கள்.

ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் கடிதங்கள் வாயிலாக தொலைபேசி வாயிலாக அனைத்து மாநிலத்திலும் ஒருங்கிணைத்து அதே நாளில் தேசம் முழுமைக்குமாக எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை காந்தியடிகள் தலைமையில் தேசம் மேற்கொண்டது நாமறிந்த வரலாறே!

ஜனநாயகமற்ற நிலையிலிருந்த போதே இந்திய மக்களை ஒருங்கிணைக்க இயலுமெனில் இன்றைய ஊடக வளர்ச்சியையும், தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியையும் பயன்படுத்தாமல் உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு மட்டுமே போதுமென நினைத்து போராட்டத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டதே கூடங்குளம் போராட்டம் மிகப் பெரிய தோல்வி அடைந்ததற்குக் காரணம்!.

இதை போராட்டக் குழுவினர் அறிந்தே செய்தார்களா என்ற அச்சமும் உண்டு. இந்தியாவில் இதர மாநிலங்களில் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பை உருவாக்கும் நிலையில் இருந்தாலும் ஆம் ஆத்மி கட்சி தேசிய அளவில் எந்தப் போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்கவில்லை என்பது கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கது.

அரசிற்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் எதிர்ப்புக் காட்ட விரும்பும் போராட்டக் குழுக்கள் இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நிலப்பகுதிக்குள் மட்டுமே போராடி வெற்றி பெறலாம் எனக் கனவு கண்டால் அது பெரும்பாலான மக்கள் ஆதரவைப் பெறாது. போராட்டமும் வெற்றி பெறாது.

இது போன்ற போராட்டங்கள் தோல்வி அடைவதற்கு இன்னொரு பிரதான காரணமும் உண்டு. அது அரசியல் ரீதியிலான ஆதரவு எதிர்ப்பைச் சார்ந்தது. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதிமுக, திமுக, தேசியத்தைப் பொறுத்த வரையில் பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகள் இம்மாதிரியான உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தும் திட்டங்களுக்கு தெரிவிக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் மிக மிக முக்கியமானது. இதே கருத்து மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள பிரதான மாநில ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க் கட்சிக்கும் பொருந்தும்.

மாநில அரசையும் மத்திய அரசையும் ஆள்கிற அல்லது ஆளத் தகுதியாக உள்ள மக்கள் ஆதரவைப் பெற்ற கட்சிகள் இதுபோன்ற உள் கட்டமைப்பிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து விட்டால் பெரும்பாலான போராட்டங்கள் தோல்வியில் முடிவடைய வாய்ப்புண்டு. இதை முறியடிக்க வேண்டுமானால் எதிர்ப்பு மனநிலையை மக்களை ஒருங்கிணைத்து செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்பவர்களிடமிருந்து வர வேண்டும்.

சிறு கட்சிகளான பாமக, மதிமுக போன்ற கட்சிகள் மக்கள் நலன் என்ற பெயரில் ஆதரவுப் போராட்டங்கள் நடத்துவது பெரும்பாலும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வில்லை என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள் ஆதரவை இவர்களால் தேர்தல் அரசியலில் இதுவரை அதிமுக திமுகவைத் தாண்டிப் பெற முடியவில்லை என்பதும் கவனிக்க வேண்டியது. அவ்வாறானால் இவர்களின் மக்கள் நலப் போராட்டங்கள் என்ற பெயரில் நடத்தும் போராட்டங்களை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இதுபோன்ற கட்சிகள் ஆளும் அரசுகளாக மாறினால் அதிமுக, திமுக போன்ற நிலையைக் கூட எடுக்க வேண்டி வரலாம் என்பது யூகம் மட்டுமே.

இது போன்ற திட்டங்கள் கிடப்பிலோ அல்லது கைவிடப்பட வேண்டுமானால் பிரதான கட்சிகளின் ஆதரவை எவ்வகையிலாவது பெற முயற்சிகளை போராட்டக் குழுவினர் முயல வேண்டும் அல்லது மேற்கூறிய நிலையிலுள்ள பிரதான கட்சிகளின் எதிர்ப்பு இருக்கிற பட்சத்தில் மட்டுமே சில போராட்டங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

இதன் தொடர்ச்சியாக வரலாற்றிலிருந்து பார்த்தாலும், நடைமுறை அரசியல் நோக்கில் பார்த்தாலும் இயல்பாக நடக்கும் நிதர்சனங்களையும் உதாரணப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களே அதிகாரம் செய்ய இயலும் என்பதுதான் உலக நியதி!. பலம் மூன்று வகைகளில் உள்ளது. அதிகார பலம், பண பலம், ஆள் பலம் என்பதே அது.இதில் யார் எந்த சூழ்நிலையில் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் தான், அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, அடுத்தவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பது தான் யதார்த்தம்.

இதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கூடங்குளம் பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை, பலம் வாய்ந்தவர்களாக அரசு இருந்தது. இது அதிகார பலம். கூடன்குளத்தைத் தவிர மாநிலத்தின் இன்ன பிற பகுதிகளில் சமூக ஆர்வலர்களோ , சமூக எழுத்தாளர்களோ, தொண்டு நிறுவனங்களோ பெருமளவில் மக்களுக்கு அணு உலை ஆபத்து, அது அப்பகுதியில் உள்ள குடிமக்களைப் பாதிக்கும் என்று பரப்புரை செய்து, அதன் மூலம் பெருவாரியான சமூகத்தை தங்களின் போராட்டத்திற்கு துணை நிற்கச் செய்து, அரசுகள் அணு உலையைத் திறக்காத வண்ணம் இருக்கச் செய்யத் தவறி விட்டார்கள். இதை சமூக ஆர்வலர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை இப்போராட்டம், தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்ட தலைநகரங்களில் பெரும் திரளான மக்களை ஒருங்கிணைத்து இருந்தால், அரசுகள் தடியடிக்குச் செல்லாது அடிபணிய வாய்ப்பிருந்திருக்கும்.

ஆனால், இங்கு பெருவாரியான மக்களின் பார்வையில், மின் சக்தியின் தேவை மட்டுமே பார்க்கப் படுகிறது. இதுவும் ஒரு மிகப் பெரிய பிரச்சினையாக சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இருந்திருக்கக் கூடும். மேலும் தமிழகத்தின் முன்னணி கட்சிகளான திமுகவும், அதிமுகவும் இந்தியாவின் முன்னணி கட்சிகளான பிஜேபி யும், காங்கிரசும் அணு உலையைப் பொறுத்தவரையில் அது தேவை என்பதற்காக பேசிய பிறகு போராட்டம் வெற்றி பெறாது என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.
யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள். அதுதான் இப்பொழுது நடந்தேறி இருக்கிறது. ஆட்சி என்ற அதிகார பலத்தின் முன்பு, பெரும்பான்மையான தமிழக மக்களை ஒருங்கு இணைக்காத , சிறு அளவிலான மக்களின் கூட்டு முயற்சி பலமற்றுக் காணப்படுவதாலேயே போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது.
துனிசியாவில் பென் அலியாகட்டும், எகிப்தின் ஹோசினி முபாரக் ஆகட்டும், அதிகார பலத்தில் இருந்தார்கள் என்பதால் , அவர்களால் மக்களை அடக்கி ஆள இயலவில்லை என்பதை 2011 ஆம் ஆண்டில் உலகம் புரிந்து கொண்டிருக்கும். உலக சரித்திரத்தில் இதை விடச் சுருக்கமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வெற்றிகரமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்ட புரட்சிகள் இல்லை. மக்கள் சக்தி ஒழுங்காக ஒருங்கிணைக்கப் பட்டால், அதிகாரத்தில் யார் இருந்தாலும் வீழ்வார்கள் என்பது சம காலத்தில், சமீப ஆண்டில் நிகழ்ந்ததே!

சமூக ஊடகத்தின் வாயிலாக மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று வீதிகளில் மக்கள் இறங்கிப் போராடியதன் விளைவே சில நாட்களிலேயே ஆட்சியாளர்களை பதவியை விட்டு இறங்க வழி வகுத்தது. அந்த அளவிலான எதிர்ப்பு மனநிலை அணு மின் உற்பத்தி விஷயத்தில் இல்லை என்பதை மறுக்க இயலாது.
அதற்கும் , நான் சொல்கிற,யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பதே காரணம். ஆட்சியைப் பிடித்து அதிகாரத்தில் இருந்து கொண்டு அடுத்தவர்களை அடக்குவது ஒருவகை. எண்ணிக்கை அளவிலான பலத்தை நிருபித்து அடுத்தவர்களை அடி பணியச் செய்வது இன்னொரு வகை. பொருள் பலத்தைக் காட்டி அடுத்தவர்களை அடிமையாக்குவது மற்றொரு வகை. இந்த மூவரில் யார் , எந்த சூழ்நிலையில் பலசாலிகளாக உருவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் அடுத்தவர்களை ஆள்கிறார்கள்.

அரசு ஒடுக்குகிறது… அரசு மக்கள் நலனைப் புரியவில்லை என்ற வாசகங்கள் எந்த அளவுக்கு போராட்டக்காரர்களுக்கு வலு சேர்க்குமோ அதே அளவுக்கு பெருவாரியான மக்கள் உங்கள் பிரச்சினையை எப்படி புரிந்து வைத்துள்ளார்கள், தவறான புரிதலை எப்படி களைவது என்பதை சமூக எழுத்தாளர்களும், போராட்டக் குழுவினரும், சமூக ஆர்வலர்களும் எடுத்தாளவில்லை அல்லது பெருவாரியான மக்களை வீதிகளுக்கு வரவைக்கவில்லை. ஆகையால்தான், போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியதே தவிர, அரசின் சர்வாதிகாரமல்ல! எல்லா அதிகாரமும் வீழ்ந்து போகும், அவர்கள் பலவீனமாக இருக்கும் வரை அல்லது சாமானியர்கள் பெருமளவில் தேசம் முழுமைக்கும் ஒன்று திரளும் போது என்பது மட்டுமே உண்மை.

இந்திய ரூபாயின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமென்ன?

1. வணிகத்தில் அதிக அளவிலாக ஏற்படும் பற்றாக்குறை:

இந்தியாவின் இறக்குமதியின் மதிப்பு ஏற்றுமதியைக் காட்டிலும் அதிகமாவதால் வணிகத்தில் ஏற்படும் பற்றாக்குறையால் ரூபாயின் மதிப்பு விழும்.

2. குறைந்த அளவிலான அன்னிய முதலீடு:

இந்தியா மிகப்பெரிய அளவிற்கு அன்னிய முதலீட்டைக் கவரும் வகையில் இருந்தாலும், முதலீடுகள் குறைவாகவும், வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்களின் பண வரவிற்குப் பிறகும் பற்றாக்குறையை நிவர்த்தி செய்ய இயலாமல் போவதால் இந்திய பணத்தின் மதிப்பு வீழும்.

3. டாலர் வீழ்ச்சியைப் பயன்படுத்தி நடக்கும் சூதாட்டம்:

இந்திய பணமதிப்பு ஓரளவுக்கு நன்றாக இருக்கும் பட்சத்தில், ஏற்றுமதியாளர்கள் டாலரை வெளிநாட்டிலேயே வைத்திருந்து, இந்திய பணத்தின் மதிப்பு கீழே விழுந்தால் இந்தியாவிற்கு டாலரை ரூபாயாக மாற்றலாம் என பதுக்குவார்கள்.

அந்நிய முதலீட்டாளர்கள் டாலருக்கான தேவையை அதிகரிக்கச் செய்து அதன் மூலம் கையிருப்பு இந்திய பணத்தை அதிக விலைக்குக் கொடுக்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்கி டாலரைத் தமது நாட்டிற்கு கொண்டு செல்வதற்காக இந்திய பணத்தின் மதிப்பு வீழும் சூழலை உருவாக்க/அல்லது காத்திருந்து டாலராக மாற்றுவார்கள்.

Demand and Supply க்கு இடையே ஏற்படும் அதிக இடைவெளியும் இந்திய பணத்தின் மதிப்பை வீழ்த்தும். இதை சின்ன உதாரணமாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் கடந்த வருடம் நீங்கள் நூறு ரூபாய்க்கு மூன்று சட்டைகள் வாங்கிய அதே தரத்திற்கு இப்போது நீங்கள் இரண்டு சட்டைகள் மட்டும்தான் வாங்க முடியுமென்றால் அதுவே பணவீக்கம் அதிகரித்தால் ஏற்படக்கூடியது. அதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு பணத்தைக் கொண்டு முன்பு வாங்கியதை விட குறைந்த அளவே பொருள் வாங்க இயலும் என்பதே பண வீக்கம் அதிகரித்ததற்க்கான பொருள். அதாவது பொருளின் விலைக்கான கிராக்கியை ஏற்படுத்த வேண்டும். supply குறைந்தால் தானாகவே demand அதிகரிக்கும். இதன் மூலமாகவும் பணத்தின் மதிப்பு வீழும்.

4. குறைந்த அளவிலான நாட்டின் வளர்ச்சியும் அதிக அளவிலான பண வீக்கமும்:

மிகக் குறைந்த அளவிலான நாட்டின் வளர்ச்சியும், அதிக பண வீக்கமும் அந்நிய முதலீட்டாளர்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தும்.
இந்தியப் பங்கு சந்தையின் வீழ்ச்சியும், ரூபாயின் வீழ்ச்சியும் சேர்ந்து அந்நிய முதலீடு செய்ய எவரும் முன் வர மாட்டார்கள். சில நிறுவனங்கள் பங்கு சந்தை வீழ்ச்சி காரணமாகத் தங்கள் பங்குகளைத் திரும்பப் பெறுவதாலும் அந்நிய முதலீடு திரும்ப எடுக்கப்படுவதாகவே உள்ளது. இத்தகைய காரணங்களால் வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் முதலீடு செய்வதில் தயக்கம் காட்டும். மேலும் பண வீக்கம் அதிகரிக்க உணவுப் பொருட்களின் விலையேற்றமும், ஆயிலின் விலையேற்றமும் மேலும் பண வீக்கத்தை அதிகப்படுத்துவதன் மூலம் இந்திய பணத்தின் மதிப்பு வீழும்.

5. ரூபாயை ஊக வணிகத்தில் ஈடுபடுத்தும் ரிசேர்வ் வங்கி எடுக்கும் முயற்சிகள்:

சில நேரங்களில் ரிசேர்வ் பேங்க் ஆப் இந்தியாவே டாலரை விற்கும் முயற்சியை சந்தையில் செய்ய முயற்சி செய்யும். Currency exchange செய்யும் வணிகர்களும் ஊகம் கொள்பவர்களும் இந்தியாவின் வங்கி பணத்தை பரிமாற்றம்(dollar = rupee) செய்வதில் சிக்கலில் உள்ளது என்பதை உணரும் போது அதில் ஈடுபடாமல் விலகிக் கொள்வார்கள். ஆகையால் பண மதிப்பு வீழும்.

6. நடப்பாண்டு கணக்கில் ஏற்படும் பற்றாக்குறை:
நடப்பாண்டு கணக்கில் ஏற்படும் பற்றாக்குறை , வணிகத்தில் ஏற்படும் பற்றாக்குறை போன்ற விஷயங்களால் மேலும் இந்திய பணத்தின் மதிப்பு வீழும்.

7. மக்கள் தொகையின் அதிகரிப்பு காரணமாக உணவு உற்பத்தியும் அதிகமாக வேண்டும். குறிப்பாக ஏற்றுமதி செய்கிற பொருட்களின் தேவை உள்நாட்டில் அதிகமாவதாலும், உற்பத்தியை அதிகப்படுத்தாமல் இருந்தாலோ , முன்பு ஏற்றுமதி செய்த அளவிற்கு ஒரு புறம் இந்தியாவால் ஏற்றுமதி செய்ய இயலாமல் போவதும், அதேபோல மக்கள் உபயோகிக்கிற பெட்ரோல், டீசல் போன்ற பொருட்களின் தேவையும் நாளுக்கு நாள் அதிகரிப்பதால் அவற்றை அதிக அளவிற்கு முன்பைக் காட்டிலும் இறக்குமதி செய்ய வேண்டி வருவதாலும் ஏற்றுமதி இறக்குமதி விகிதாச்சாரம் அதிகமாதல், Demand-supply போன்ற விஷயங்களை ஈடுகொடுக்க இயலாத காரனங்களால்தான் இந்திய பணத்தின் மதிப்பு வீழ்கிறது.

இன்று இறக்குமதி செய்கிற பொருட்களைத் தவிர்க்க இயலாது என்பது கண்கூடாகத் தெரிகிறது. ஆகையால் இதை உணர்ந்து மத்திய அரசு உரிய நடவடிக்கையை எடுக்க வேண்டும். மக்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதோடு, ஏற்றுமதி அதிகரிக்க வழி செய்தல், பண வீக்கத்தைக் குறைக்க வழி செய்தல் என அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் துரிதமாக செய்ய வேண்டியது அவசியம்.

இந்தியாவில் மோட்டார் சக்கர வாகனங்கள் உபயோகிப்பாளர்கள்:

இந்தியாவில் மோட்டார் சக்கர வாகனங்கள் பற்றிய கணக்கெடுப்பில் அதன் தேவையும் உபயோகிப்பாளர்களின் எண்ணிக்கையும் கூடிக்கொண்டே செல்கிறது. 2011 ஆம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பில் சொல்லப்பட்டுள்ள விவரங்கள் இதோ.

Passenger Vehicle ( அதிக பட்சமாக 9 பேர் வரையுள்ள கார்களை வைத்திருப்பவர்கள்) அதிகமாக உபயோகிப்பவர்களின் எண்ணிக்கையில் கர்நாடகா முதலிடத்திலும், குஜராத் இரண்டாமிடத்திலும், மகாராஷ்டிரா, ராஜஸ்தானை அடுத்து ஐந்தாம் இடத்தில் தமிழகமும் உள்ளது.

Two Wheeler அதிகமாக வைத்திருப்பவர்களின் எண்ணிக்கையில் குஜராத் முதலிடத்திலும், தமிழகம் இரண்டாமிடத்திலும் உள்ளது. அடுத்த இடங்களை முறையே கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, ராஜஸ்தான் உள்ளது.

வீட்டு உபயோகத்திலுள்ள Two Wheeler மோட்டார் வாகன உபயோகிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை 2001 -11 குட்பட்ட காலத்தில் இந்தியாவில் 11.7% லிருந்து 21% ஆக உயர்ந்துள்ளது. கிராமங்களைப் பொறுத்தவரையில் அது 14.3 % ஆக பத்து ஆண்டுகளில் இரட்டிப்பைக் காட்டிலும் அதிகமாக வாங்கியுள்ளார்கள். நகர இந்தியாவைக் கணக்கில் எடுத்தால், 24.7% to 35.2% ஆக உபயோகிப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது.

Passenger Vehicle ஐப் பொறுத்தவரையில் 2001 -2011 குட்பட்ட காலத்தில் 2.5 % to 4.7% ஆக உபயோகிப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. நகர இந்தியாவில் 9.7%, கிராம இந்தியாவில் 2.3% அளவிற்கும் உபயோகிப்பாளர்கள் உள்ளார்கள். இந்தியாவில் கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் automobile நிறுவனங்கள் கொடுத்துள்ள தகவல் படி பார்த்தால் 13.4 million ( ஒரு கோடியே 34 லட்சம்) கார்கள் விற்கப்பட்டுள்ளன.

Bicycle ஐப் பொறுத்தவரையில் இந்தியாவில் 43.7% to 44.8% ஆக அதிகரித்துள்ளது. அதேவேளையில் நகர இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் சைக்கிள் உபயோகிப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை 46% to 41.9% ஆகக் குறைந்துள்ளது.

Click to access Census2011-AutoSector_PINC_150312.pdf

இஸ்லாமியர்களில் சாதிகள்/வகுப்பு இல்லையா?

கடந்த சில நாட்களாக தாய் மதம் திரும்புபவர்களுக்கு என்ன சாதியைக் கொடுப்பீர்கள் என்று கிண்டலுடன் கூடிய பதிவுகளும் கார்ட்டூன்களும் கண்ணில் படுகின்றன. குறிப்பாக இஸ்லாம் சமூகத்திலிருந்து திரும்புபவர்களுக்கு என்ன சாதியைக் கொடுப்பீர்கள் என்பதுதான் அது. ஏறத்தாழ கிருத்துவ மதத்தில் சாதிகள் உண்டு என்பது போலவும், இஸ்லாம் சமூகத்திலிருந்து வருபவர்களை எங்கு அடைப்பீர்கள் என்பதுதான் இவர்கள் கேட்கும் கேள்விகள்.

முஸ்லிம்கள் இந்திய இட ஒதுக்கீட்டின் அடிப்படையிலும், வாழ்வியல் முறையிலும் சாதியற்று இருக்கிறார்களா என அறிய வேண்டியுள்ளது. உண்மை அவ்வாறல்ல என்பதே! முஸ்லிம்களில் ஒரு பிரிவினர் தாங்களே உயர்வானவர்கள் என சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. குறிப்பாக Syed மற்றும் Shaik வகையைச் சேர்ந்த இஸ்லாமியர்கள் தாங்கள் அரபிலிருந்து வந்த வழியினர் என்றும், Mughals and Pathans வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் தாங்கள் துருக்கி, ஆப்கான் வழிவந்தவர்களாகவும், முஸ்லிம் மன்னர்களின் ஆட்சியில் Foreign Extraction வாயிலாக வந்தவர்களை அஷ்ரப் (Ashraf) என்றும் தாங்களே இஸ்லாமிய சமூகத்தின் உயர்நிலைப் பிரிவினர் எனவும் அழைக்கிறார்கள். இவர்களோடு இந்து சமயத்திலிருந்து மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட /மதமாற்றமான இஸ்லாமியர்கள் உயர் சாதி/வகுப்பிற்குள்ளும் வருகின்றனர்.

Ajlaf என்ற பிரிவினர் இந்து மதத்திலிருந்து இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறிய இடைநிலைச் சாதிகள் என்பதால் அவர்கள் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பிலும், Arzal என்ற பிரிவினர் வண்ணான், தலித், சவரம் செய்பவர்கள், பழங்குடியினர் மற்றும் மிகப் பின்தங்கிய நிலையிலிருந்த சாதிகள் இந்துமதத்திலிருந்து இஸ்லாம் தழுவியவர்கள் ஆவார்கள். இவர்களைப் பெரும்பாலும் ஏழ்மையைப் பயன்படுத்தியே மதம் மாற்றப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நடைமுறையில் இவர்களின் கல்வி, சமூக பொருளாதார நிலை இன்றளவிலும் மிக மோசமாகவே உள்ளது.

இந்தியாவில் 82 இஸ்லாம் வகுப்பினர்(சாதிகளாகத் தொகுக்கப்பட்டு) OBC பிரிவிலும், மேற்கூறிய ashraf வகையினர் போன்றோர் NON-OBC பிரிவிற்குள்ளாகவும் வருகிறார்கள். இஸ்லாமியர்களில் உயர் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் அனைத்து முஸ்லிம்களையும் சாதிப் பிரிவுகளுக்குள் அடக்கக் கூடாது எனவும் இஸ்லாமிய மார்க்கத்தின் படி அனைவரையும் ஒரே பிரிவினராகக் கொண்டு வர வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை ஒருபுறமும், தாழ்த்தப்பட்ட, சமூகத்தில் பின் தங்கிய OBC quotaவில் சிக்கிக் கொண்ட arzal வகையினர் தங்களை SC/ST பிரிவிற்கு மாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் முன் வைக்கின்றனர்.

ஒருபுறம் ரங்கராஜ் மிஸ்ரா கமிஷன் படி சாதிகளின்/வகுப்பின் அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் (SC/ST பிரிவை தங்களுக்கும் தர வேண்டுமெனவும்), இன்னொரு புறம் அதை நீக்கி அனைத்து இஸ்லாமியர்களுக்கும் உள்இட ஒதுக்கீடு கொடுத்தால் போதுமென்ற இரு முரணான கோரிக்கைகளும் முன் வைக்கப்படுகின்றன.

சட்டத்தின் படி குறிப்பாக ஏழை இந்துக்களை மதம் மாற்றம் செய்வதால்தான் இஸ்லாம் மதத்திற்குப் போகிறவர்களுக்கு OBC பிரிவின் கீழ் மட்டுமே இடம் கொடுக்க முடியும் என சட்டம் சொல்கிறது. அதேபோல உயர்சாதியில் பிறந்த ஒருவர் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறி BC வகுப்பினுள் நுழைவது வெறும் சலுகைகளுக்காக அமைந்து விடக்கூடாது என்பதாலேயே அவர்கள் மதம் மாறினாலும் NON-OBC(OC) பிரிவில் மட்டுமே வருவர் என இது குறித்த வழக்கொன்று சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தால் 2011 ல் ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டுள்ளது. இணைப்பு இதோ.

ஆனால் பிறப்பில் அவர்கள் எந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர்களோ அதன் அடிப்படையில் தான் அவர்கள் OBC or NON OBC பிரிவிற்குள் வருகிறார்கள். சட்ட ரீதியாக இது ஒருபுறமிருக்கட்டும். முஸ்லிம்கள் இதர பிரிவைச் சேர்ந்த முஸ்லிம்களை திருமணம் போன்ற விஷயங்களில் சேர்த்துக் கொள்கிறார்களா என்ன? ஆகவே தாய் மதம் திரும்புபவர்கள் பிராமணர்களாகவே இதர உயர்த்தப்பட்ட சாதிகளாகவோ கூட வரட்டும். எந்த பிரிவில் இருந்து வந்தாலும் எந்த சாதியில் சேர்ப்பீர்கள் என்பதில் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை, ஹிந்து என்ற உண்மையான மதச்சார்பின்மையே இங்கு முக்கியம். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் சாதி ஒழிப்புப் போராளிகளின் கவலைதான் மதம் மாறி வருபவர்களுக்கு எந்த சாதியை ஒதுக்குவீர்கள் என்று கேள்வி எழுப்புவது. உங்கள் சாதி ஒழிப்பில் தீயைத் தான் வைக்க வேண்டும்.

தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு மதமாற்றத்தில் நம்பிக்கைக் கிடையாது. மதம் மாறுபவர்களுக்கு என்ன சாதி ஒதுக்குவார்கள் என்று கேலி செய்பவர்கள், முஸ்லிம்கள் தரப்பில் OBC/ NON-OBC யில் எத்தனை சாதிகள் உள்ளன என்பது பற்றியும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர்களை வகுப்பு(சாதி) வாரியாகத் தான் இட ஒதுக்கீட்டில் உள்ளது என்பதை உணர வேண்டும். மாநில வாரியாக இஸ்லாமியர்களின் வகுப்பு/சாதி பற்றிய பட்டியலுக்கான இணைப்பு இதோ.

தற்போதைய இட ஒதுக்கீடு என்பது பிறப்பு அடிப்படையிலான சாதியின் அடிப்படை என சொல்ல முனைவதால் தாய் மதம் மாறுபவர்களுக்கு என்ன சாதி எனக் கொடுப்பதில் என்ன சிக்கல் இருக்க இயலும் என்பதே நமது கேள்வி.

நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீட்டில் மத்திய அரசைச் சூழ்ந்துள்ள சவால்கள் :

நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீடு முறைகேட்டிற்கும் தீர்ப்பிற்கும் முன்பாக நாம் மத்திய அரசின் சில சட்ட திருத்த நடவடிக்கைகளை அறிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. நிலக்கரி உள்ள நிலப்பகுதியில் சுரங்கத் தொழிலில் தனியார் நிறுவனங்கள் முறையாக செயல்படவில்லையென்பதைக் கணக்கில் கொண்ட மத்திய அரசு தனியார் நிறுவனங்கள் உரிமை கொண்டாட இயலாது என அறிவித்து 1973 ஆண்டு Coal mines Nationalisation act என்ற சட்டத்தின் வாயிலாக ஒரு திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தது. அதன்கீழ் 1975 ஆம் ஆண்டில் அனைத்து நிலக்கரி சுரங்கத் தொழிலும் கோல் இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்தது. 1973 to `1993 வரை கோல் இந்தியா நிறுவனம் மட்டுமே சுரங்கத் தொழிலில் ஈடுபட்டு வந்தது. ஆனால் நிலக்கரியை மின் உற்பத்திற்குத் தேவையான அளவு உற்பத்தி செய்வதிலுள்ள பற்றாக்குறையை நிவர்த்தி செய்வதன் பொருட்டு 1993 ஆம் ஆண்டு மின்சாரத் துறையில் ஈடுபடும் நிலக்கரி, இரும்பு, எஃகிரும்பு, சிமெண்ட் .போன்ற துறைகளில் ஈடுபடும் நிறுவனங்களும் பங்கேற்க வழி செய்யும் சட்டத் திருத்தம் கொண்டு வரப்பட்டது.

இதில்தான் அதிக அளவு ஊழல்கள் நடந்தன என்று மத்திய அரசின் மீது வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது. நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீட்டில் உள்ள முறைகேடு தொடர்பான வழக்கில் 1993 to 2010 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் மொத்தம் 218 நிறுவனங்களுக்கு மத்திய அரசுகள் தான்தோன்றித்தனமான முடிவுகளை சுரங்க ஒதுக்கீடு விஷயத்தில் எடுத்துள்ளன என அறிவுறுத்தி நான்கு நிறுவனங்களைத் தவிர்த்து இதர நிறுவனங்களுக்கான ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்ற தீர்ப்பை உச்சநீதி மன்றம் செப்டம்பர் 24,2014ல் அளித்தது. அனுமதியுள்ள நான்கு நிறுவனங்களும் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள SAIL மற்றும் NTPC யே ஆகும். இது தவிர 36 நிலக்கரி சுரங்கங்களில் பணிபுரியும் நிறுவனங்கள் 31-03-15 வரை மட்டுமே செயலாற்ற வேண்டுமெனவும் அதன் பின்னர் அந்த சுரங்கங்கள் கோல் இந்தியாவின் சொந்த பொறுப்பிற்கு சென்று விடும் என்றும் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

கோல் இந்தியா 01-04-15 க்கு முன்னதாகவே சரியான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும். கோல் இந்தியா பற்றி சொல்வதானால் உலகிலேயே மிகப் பெரிய நிலக்கரி நிறுவனம் என்ற பெருமையுடையது. அதேபோல கோல் இந்தியாவும் அதிக எண்ணிக்கையிலான பணியாளர்கள் கொண்ட நிறுவனங்களில் ஒன்று. நிலக்கரி துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்கி வரும் கோல் இந்தியா நிறுவனத்தில் 3,46, 638 ( As on April 2014) தொழிலாளிகள் பணி புரிகிறார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 429 நிலக்கரிச் சுரங்கங்களைக் கோல் இந்தியா கொண்டுள்ளது. 2013 – 2014 ஆம் நிதியாண்டில் 462.62 மில்லியன் டன் நிலக்கரியை உற்பத்தி செய்துள்ளது. 89,374.5 கோடி அளவிற்கு மொத்த விற்பனை செய்துள்ளது.

நிலக்கரி சுரங்கப் பணிகள் தங்கு தடையின்றி செயல்படவேண்டும். ஒருவேளை நிலக்கரி சுரங்கப் பணிகள் நிறுத்தப்பட்டால், தற்போது நிலக்கரியை இறக்குமதி செய்வதைக் காட்டிலும் அதிகமாக இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிலை வரும். மேலும் மின் உறபத்தியில் தடை ஏற்படும். அது அரசுகளுக்கு மிகுந்த நெருக்கடியைத் தரும். தொழிற்சாலைகளில் உற்பத்தி பெருமளவு பாதிக்கப்படும். ஏனெனில் இந்தியாவின் மின் உற்பத்தியில் ஏறத்தாழ 68% நிலக்கரியை மூலதனமாகக் கொண்ட அனல் மின் நிலையம் வாயிலாக என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

1990 வரையிலும் இந்தியா நிலக்கரியை இறக்குமதி செய்யவில்லை. ஆனால் அதன் பிறகு மின்தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய ஏற்பட்ட பற்றாக்குறை காரணமாக இறக்குமதி செய்யவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. கடந்த 2013 ஆம் ஆண்டில் 21% (142 Million tones with the worth of 16 Billion Dollars) அளவிற்கு நிலக்கரி இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்தோனேசியா, தென் ஆப்பிரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் கனடா போன்ற நாடுகளிலிருந்தே நிலக்கரி இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. இந்தோனேசியாவிடமிருந்தே 50% க்கும் அதிக அளவில் இறக்குமதி செய்து வருகிறோம். அதிகரித்து வரும் மின்தேவையால் இந்த ஆண்டில் 170 million tones அளவிற்கு இறக்குமதி செய்ய வேண்டி வரும் என்று எதிர்ப்பார்க்கப்பட்டுள்ளது. நிலக்கரி இறக்குமதியை எந்த அளவுக்குக் குறைக்க வேண்டுமோ அந்த அளவிற்குக் குறைக்க மத்திய அரசும் கோல் இந்தியாவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Kotak Institutional Equities செய்த பரிந்துரையில், 600-800Rs/Tonneஅளவிற்கு captive coal உற்பத்திக்கு செலவாகிறது என்றும் அதையே இறக்குமதி செய்வதாக இருந்தால் 3500 Rs/tonne வரை செலவாகும் என்றும் தெரிவித்துள்ளது. ஏறத்தாழ ஐந்து முதல் ஆறு மடங்கு அதிக பொருட்செலவில் இறக்குமதி செய்வதால் மின் உற்பத்தி செலவும் அதிகரிக்கும். உள்நாட்டில் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் மோடியின் அரசு செயல்பட முனைய வேண்டும். அவ்வாறு நடவடிக்கை எடுக்கும் பட்சத்தில் நிறைய வேலை வாய்ப்புகளையும் எளிதாக உருவாக்க இயலும்.

நிலக்கரி இறக்குமதி மாபெரும் சுமையை அரசுக்கும், தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் ஏற்படுத்துகின்றன என்பது ஒருபுறம். மற்றொரு புறம் அதிக அளவிற்கு நிலக்கரி இறக்குமதியைச் செய்கிற அளவிற்கு இந்தியாவிடம் முறையான port வசதிகளும், coal linkage வசதிகளும் இல்லை என்பது சிக்கலாக உள்ளது. இந்திய ரயில்வே துறையால் இந்தியாவின் பல்வேறு முனைகளிலுள்ள மின் உற்பத்தி மையங்களுக்குக் கொண்டு செல்கிற அளவிற்கு முறையான வசதிகள் இல்லை. இவ்விடத்தில் சின்ன விஷயத்தை மேற்கோள் காட்ட வேண்டியுள்ளது. உடன்குடியில் அனல் மின் நிலையம் அமையப் பெறும் என தமிழக மாநில அரசு அறிவித்தும் இன்று வரையிலும் அதன் coal linkage திட்டமிடப்படவில்லை. Environmental clearance ம் இன்று வரை பெறவில்லை.

Enam Securities மதிப்பீட்டின் படி 37,000 கோடி அளவிற்கு சுரங்க பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ள நிறுவனங்களுக்கு வங்கிகள் கடன் அளித்துள்ளது. நிலக்கரி சுரங்க நிறுவனங்களின் மீதான ரத்து நடவடிக்கையை அடுத்து வங்கிகள் மிகப் பெரிய அழுத்தத்திற்குள்ளாகும் நிலை வந்துள்ளது. குறிப்பாக ஆந்திர வங்கியும் UCO வங்கியும் தான் தொழில்துறை கடனாக நிலக்கரி சுரங்கத்தில் ஈடுபடும் நிறுவனங்களுக்கு 13 % அதிகமாக வழங்கியுள்ளதால் மிகப் பெரிய பாதிப்புக்குள்ளாகியுள்ளது.

நிலக்கரி சுரங்கத் தொழிலிலும் , நிலக்கரி மின் உற்பத்தி நிலையங்களுக்கு environment clearance மிகப் பெரிய சவாலாக உள்ளது. மேலும் அதற்கான நிலத்தை ஆக்கிரமிப்பதிலும், பகுதி மக்களை ஏற்றுக் கொள்ள செய்யவும் மத்திய அரசும் மாநில அரசும் போராட வேண்டியுள்ளது.

உச்ச நீதி மன்றத் தீர்ப்பையடுத்து மத்திய அரசு மின்னணு முறையில் இ ஏலம்(E auction) என்ற முறையைக் கையாளப்போவதாக அறிவித்துள்ளது. அது வெளிப்படையான(Transparency) தன்மையைத் தரும் என்று அருண்ஜெட்லி தெரிவித்துள்ளார். இதன் மூலம் என்.டி.பி.சி. மற்றும் நில மின்சார வாரியங்களுக்கும் நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீடு செய்யப்படும். சுரங்க ஒதுக்கீடு வெளிப்படையாக நடைபெறும். அனைத்து ஏல நடவடிக்கைகளும் மாநில அரசு மூலமாகவே நடைபெறும். மேலும் சிமெண்ட், ஸ்டீல், மின்சாரத் துறையில் இயங்கி வரும் தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் போதிய நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் இ-ஏலம் மூலம் விடப்படும்.

இதன் மூலம் ஒடிசா, சத்தீஸ்கர், மேற்கு வங்காளம், தெலுங்கானா, ஜார்க்கண்ட், மத்திய பிரதேசம், லிக்னைட் மூலமாக தமிழ்நாடு என மாநில அரசுகளுக்கு நிறைய வருவாய் கிடைக்கும். மாநிலங்களுக்கு நலன் அளிக்கக்கூடிய வகையில் முடிவெடுத்துள்ள மோடி அரசு பாராட்டுக்குரியதே. அவசரச் சட்டம் வாயிலாக குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலையும் மத்திய அரசு பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீட்டில் நிறுவனங்களுக்கு இ ஏலம் விடுவதில் தொடங்கி, தேவையான அளவிற்கு உற்பத்தி, ஊழலுக்கு இடம் கொடுக்காமல் செயல்படுதல், இறக்குமதியைக் குறைக்க நடவடிக்கை, வங்கிகளுக்கான சிக்கலைத் தீர்த்தல், இறக்குமதி வசதிகள், மாநில நலன்கள், மின் உறபத்தியில் தங்குதடையின்மை, முறையாகவும் விரைவாகவும் வழித்தடங்களை அமைத்தல், நிலக்கரியை மூலப் பொருளாகக் கொண்ட அனல் மின் நிலையங்களை சுரங்கத்திற்கு அருகிலுள்ள பகுதியில் அமைக்க ஆவண செய்தல், சுற்றுச் சூழல் தடைநீக்கம் பெறுதல் என சுற்றிலும் அக்னி வலைகள் நிரம்பி உள்ளன என்பதை உணர்ந்து செயல்படவேண்டிய இடத்தில் மோடி தலைமையிலான மத்திய அரசும் கோல் இந்தியா நிறுவனமும் உள்ளது என்பதே தற்போதைய நிலை.

பித்தத்தில் ஆம் ஆத்மியும் மோடி வெறுப்பாளர்களும்:

ஆம் ஆத்மி கட்சியும் மோடி வெறுப்பு வெறியர்களும் ஒரு பொய்யைப் பிரதானமாக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளனர். அதாவது மோடி 3,00,000 க்கும் அதிகமான போலி வாக்காளர்களை தமது கட்சிக்காக சேர்த்துத்தான் வெற்றி பெற்றார் என்பதே. இது பற்றிய எனது ஆய்வையும், வாக்கு விவரங்களை இந்திய தேர்தல் ஆணைய இணையதளத்திலிருந்து எடுத்தே முன்வைக்கிறேன்.

வாரணாசி 2009 மொத்த வாக்காளர்கள் எண்ணிக்கை = 15,61,854

வாரணாசி 2014 மொத்த வாக்காளர்கள் எண்ணிக்கை = 17,66,487

வாரணாசி வாக்காளர் வித்தியாசம் (2014 -2009) = 2,04,633

2009 தேர்தல் வாக்கு சதவீதம்/பதிவான வாக்குகள் = 42.6 % ( 6,70,891)

2014 தேர்தல் வாக்கு சதவீதம்/பதிவான வாக்குகள் = 58.35 % (10,30,685)

பதிவான வாக்குகள் வித்தியாசம் 2014 – 2009 = 15.75% ( 3,59,794)

BSP ஓட்டு வித்தியாசம் (2009 -2014 தேர்தல்) = 1,85,882 – 60,534= 1,25,348(இழப்பு ஓட்டுகள்)

SP ஓட்டு வித்தியாசம் (2009 – 2014 ) = 1,23,826 – 45,266 = 78,560(இழப்பு ஓட்டுகள்)

Congress ஓட்டு வித்தியாசம் (2009 – 2014) = 66,352 -75541 = -9189 (அதிக ஓட்டுகள் 2009 –யோடு compare செய்தால்)

ஆம் ஆத்மி 2009 தேர்தலில் நிற்கவில்லை = 2,09,111 (2014 தேர்தலில் பெற்ற ஓட்டுகள்)

ஆம் ஆத்மி இல்லாமல் பிரதான கட்சிகளான BSP + SP + Cong கட்சிகள் 2009 ல் பெற்ற ஓட்டுகள் = 3,76,060

ஆம் ஆத்மியையும் சேர்த்து இந்த கட்சிகள் 2014 ல் பெற்ற ஓட்டுகள் = 4,23,746

அப்னா தள் (2009ல் பெற்ற ஓட்டுகள்) = 65,907 (2014 ல் பாஜக கூட்டணியில் வந்துவிட்டது.)

பாஜக 2009 ல் பெற்ற வாக்குகள் = 2,02,969 + 65,907 = 2,67,907

மோடி பெற்ற வாக்குகள் = 5,80,423

இந்த விடயங்களை ஆராய்ந்தால் சில விஷயங்கள் புலப்படும்.

1. ஓட்டு சதவீதம் 15.75 % கடந்த தேர்தலைக் காட்டிலும் இந்தத் தேர்தலில் அதிகரித்துள்ளது.

2. புதிய வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை 2009 தேர்தலோடு ஒப்பிடுகையில் 2,04,633 அதிகரித்திருப்பது + 3,59,794 வாக்குகள் 2014 தேர்தலில் அதிகமாகப் பதிவாகி இருப்பது கவனிக்க வேண்டியது. இது ஏதோ வாரணாசியில் மட்டும் அதிகரித்த வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கையோ/ வாக்கு சதவீத வித்தியாசமோ அல்ல. இந்தியா முழுவதும் ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் அதிகரித்துள்ளது.

3. நாட்டின் பிரதம வேட்பாளர் என அறிவித்துக் கொண்ட இரண்டு தலைவர்கள் நேருக்கு நேர் மோதுகிறார்கள். அங்கு இயல்பாகவே இருதரப்பு ஆதரவாளர்களும் வாக்களிக்க ஆர்வம் காட்டுவார்கள். ஆதலால் பிரதமராக யார் வரவேண்டும் என மக்கள் நினைக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு அதிக வாக்குகளை அளிப்பார்கள் என்பது நிதர்சனம். இந்தியா முழுவதும் மோடி என்ற மனிதன் மீது நம்பிக்கை வைத்து பாஜகவை இந்தியா முழுக்க பாஜகவே கனவில் காணாத தனிப் பெரும்பான்மையை மக்கள் அளித்துள்ளார்கள் என்பது இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டியது. நிச்சயமாக 25,000 to 30,000 வரை போலி வாக்காளர்கள் இருக்கக் கூடும் இது வாரணாசி என்கிற ஒரு தொகுதிக்கு மட்டும் பொருத்தமல்ல.

4. SP, BSP ஆகிய இரு கட்சிகளும் தமது வாக்கைப் பெருமளவுக்கு இந்தத் தேர்தலில் உத்திரப்பிரதேசம் முழுவதுமே இழந்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஆதரவு ஓட்டுகளை வாரணாசியில் (2,03,908) இந்த முறை இழந்ததையும் , புதிய வாக்காளர்களையும்தான் (2,04,633) மோடியும் கெஜ்ரிவாலும் பகிர்ந்துள்ளார்கள் என்பதை மேற்கூறிய எண்ணிக்கை வித்தியாசத்திலிருந்து நம்மால் உணர இயலும்.

5. கேஜ்ரிவாலுக்கு விழுந்த ஓட்டுகள் எங்கிருந்து வந்தது என்பதை அவர்தான் விளக்க வேண்டும். டெல்லி சட்டசபைத் தேர்தலில் ,2008 தேர்தலைக் காட்டிலும் 10 சதவீதம் வாக்குகள் 2013 தேர்தலில் விழுந்ததற்காக குதுகலித்தவர் மக்கள் ஆட்சி மாற்றத்தை விரும்புவதே மாநிலத்தில் 10 % அதிக அளவுக்கு வாக்குகள் பதிவானதற்குக் காரணம் என்றாரே. இப்போது இரு பிரதம வேட்பாளர்கள் நிற்கிற வாரணாசியில் 15% அதிகரித்திருப்பதற்கு மட்டும் போலி வாக்காளர் வாக்குப் பதிவு என எப்படி சொல்ல இயலும்.

மோடியை வெல்ல இயலாதவர்கள் மோடியின் வெற்றி போலியானது என்று சொல்ல முனைவது இந்திய வாக்காளர்களை முட்டாள்கள் என்று சொல்ல முனைவதற்கு சமம்தான். ஆம் ஆத்மிக்கு எதிராக டெல்லி தேர்தல் முடிவுகள் சொல்லும். அப்போதும் மோடி மக்களை ஏமாற்றுகிறார் என சொல்லிக் கொண்டு மனதைத் தேற்றுவது ஒன்றே ஆம் ஆத்மி ஆதரவாளர்களும் மோடி வெறுப்பாளர்களும் செய்ய வேண்டி இருக்கும்.

நேரு மாமாவும் பொது சிவில் சட்டமும்:

நேரு மாமாவின் பிறந்த நாளில் அவரின் கனவு என சொல்லிக் கொண்ட ஒன்றான அனைவருக்கும் பொது சிவில் சட்டத்தைக் கொண்டு வர பிஜேபி இந்நாளில் அனைத்து மக்களுக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் அழைப்பு விடுக்க வேண்டும்.

பொது சிவில் சட்டம் பற்றி பேசுமுன் இந்து சமயச் சீர்திருத்த சட்டங்கள் காலத்திற்குத் தகுந்தாற்போல மாறிக்கொண்டே வர வேண்டும் அல்லது மாற்றங்கள் தேவைதானா என்ற அடிப்படையில் ஏற்றுக்கொண்டேயாக வேண்டும் என்பதே எனது பார்வை. அவ்வாறு தான் இந்து மக்கள்” அரசுகளும், மன்னர்களும் செய்ய விரும்பியதை ஏற்றுக்கொண்டு செயல்பட்டுள்ளார்கள் என்பதே வரலாறு. ஒவ்வொரு காலத்திலும் அதற்கேற்றாற்போல சடங்கு, வழிபாட்டு முறைகள் என தன்னைத் தானே புதுப்பித்துக் கொண்டும், சமய ஆன்மிகவாதிகளின் துணை கொண்டு இந்து மதம் ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் புதுப்பொலிவுடன் தன்னிடத்தை இழந்து விடாமல் இந்து மதம் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் என்று ஆழமாக நம்புகிறேன். இனி பொது சிவில் சட்டம் ஏன் கொண்டு வரப்பட வேண்டும் என்பது பற்றி பார்ப்போம்.

அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் 44 ஆவது பிரிவு ” இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள அனைத்து பிரிவு மக்களுக்கும் (இந்து, கிருத்துவ, இஸ்லாமிய, சீக்கிய, பௌத்த, ஜைன, யூத, பார்சி) பொது சிவில் சட்டம் அளிக்க அரசாங்கம் பாடுபடும் ” என்று தெரிவித்தது.

இதைப்பற்றி விவாதம் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது சபையில் பலத்த எதிர்ப்புக் கிளம்பியது. குறிப்பாக முஸ்லிம் உறுப்பினர்கள் பெரும் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தார்கள். இதை அம்பேத்கார் பலமாக எதிர்த்தார்.

ஆகையால் முதலில் இந்து சமயச் சீர்திருத்த சட்டம் மட்டும் கொண்டு வரலாம் என்ற முடிவில் அதை விவாதிக்க ஆரம்பித்தனர். அதற்கு இந்து அடிப்படைவாதிகளிடமிருந்து பலத்த எதிர்ப்பு வந்தது. குறிப்பாக ராஜேந்திர பிரசாத் போன்றவர்களிடமிருந்து எதிர்ப்பு வந்தது. RSS இந்து சமய சீர்திருத்தம் மட்டும் தனியாக ஏன் என தனது எதிர்ப்பைக் காட்டியது. இறுதியாக மசோதா நிறைவேறமுடியாமல் போனதில் அம்பேத்காருக்கு நேரு மீது மிகுந்த வருத்தம் ஏற்பட்டது. ஆகையால் அவர் காங்கிரசிலிருந்து வெளியேறி தனிக்கட்சி ஆரம்பித்தார்.

1952 தேர்தலில் காங்கிரஸ் மிகப் பெரிய வெற்றி அடைந்ததையடுத்து நேரு மீண்டும் இந்து சட்ட மசோதாவை முன் வைக்கிறார். இப்போது எதிர்ப்பு பலமாக இல்லை. 1954 – 56 காலக்கட்டத்தில்தான் ஒவ்வொரு இந்து சமய சட்ட சீர்திருத்த மசோதா நிறைவேறுகிறது. இறுதியாக ஒவ்வொரு சட்டமாக ஒவ்வொரு கூட்டத் தொடரிலும் இந்து சட்ட மசோதாவில் விவாகரத்து, ஒருவனுக்கு ஒருத்தி, பெண்களுக்கான சொத்துரிமை என மசோதா அமலுக்கு வந்தது.

1947 லிலிருந்து 1956 வரையாகியும் முஸ்லிம்கள் மீதான சமய சீர்திருத்த சட்டத்தைக் கொண்டு வர எந்த முயற்சியையும் நேரு மேற்கொள்ளவில்லை. அதற்கு அவர் சொன்ன காரணம் விசித்திரமானது. பிரிவினைக்குப் பின் இங்கு தங்கிவிட்ட முஸ்லிம்களை பாதுகாப்பற்ற உணர்விற்கு ஆழ்த்தி இருப்பதாகவும், இந்த நிலையில் முஸ்லிம்கள் புனிதமாகக் கருதிய மரபு நெறியில், அல்லாவின் திருவசனம் என்றே கருதியதில் குறுக்கிடுவது இஸ்லாமியர்களுக்கு மிகுந்த வலியைத்தரும் , மேலும் அவர்களைப் பாதுகாப்பின்மைக்கு உள்ளாக்கும்” என தெரிவிக்கிறார்.

பொது சிவில் சட்டம் கொண்டு வருவதில் என்ன சிக்கல் என்று கேட்ட போது நேருவின் பதில் இதுதான். “1956 ல் (ஏறத்தாழ 7 வருடங்கள் கழிந்தும்) அப்போதைய சூழலில் பொது சிவில் சட்டம் நிறைவேற்ற காலம் கனியவில்லைஎன்றும், ஆனால் பொது சிவில் சட்டம் கொண்டு வர தமது ஆதரவு உண்டு என்றும், இந்த இந்து சட்ட மாற்றங்கள் (இந்துக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு கொண்டு வரப்பட்ட மாற்றங்கள்) அதற்கான தளத்தை உருவாக்க அமையும் ” என்றும் பதில் அளித்தார்.

சிலர் நேருவின் எச்சரிக்கை உணர்வை தமது பார்வையில் மிகத் தெளிவாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்தனர். குறிப்பாக சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி.

தற்காலிக நாடாளுமன்றத்தில், “ஒருவருக்கு ஒருதாரம் என்பது வேறு எவருக்குமல்ல. அது இந்துக்களுக்கும், சீக்கியர்களுக்கும், பௌத்தர்களுக்கும் மட்டுமே; எல்லாருக்கும் ஒருதார மனச் சட்டம் என்று கொண்டு வருவதில் கூடவா அரசுக்கு இயலவில்லை.இந்தக் கேள்வியைக் கேட்ட பிறகு சியாமாவே பதிலும் அளித்தார்.

“நான் இந்த விஷயத்தில் தலையிடப்போவதில்லை. ஏனென்றால் இந்த மசோதாவைக் (இந்து மசோதாவை மட்டும்) கொண்டு வந்தவர்களுடைய பலவீனம் எனக்குத் தெரியும். முஸ்லிம்களை சிறுபான்மை என சொல்லிக் கொண்டு அவர்கள் விஷயத்தைத் தொட மாட்டீர்கள். ஏனெனில் இந்துக்களைப் போல அல்லாது , அவ்வாறு சின்ன சட்ட மாற்றத்தை நீங்கள் கொண்டு வர முயற்சி செய்தால் கூட இந்தியா முழுவதிலுமிருந்தும் இந்த அரசாங்கத்திற்குக் கடும் எதிர்ப்புக் கிளம்பும். மிகப் பெரிய போராட்டங்கள் வெடிக்கும். ஆனால் சர்வ நிச்சயமாக நீங்கள் இந்து சமய விஷயத்தில் மட்டும் என்ன விளைவுகள் ஏற்பட்டாலும் எதையும் செய்யலாம் ” என்றார்.

1956 லிருந்து இன்று வரை பொது சிவில் சட்டம் கொண்டு வருவதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பது யார்? காங்கிரஸ் காரர்கள்தானே. மதச் சார்பற்றவர்கள் எனக் காட்டிக் கொள்ளும் இந்தியாவின் அனைத்து மதச் சார்பற்ற கட்சிகள் தானே. சிறுபான்மை மக்களின் உணர்வுகள் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பது தான் மதச் சார்பின்மைபோல!

ஆகவே நேரு மாமாவின் பிறந்த நாளில் பொது சிவில் சட்டத்தைக் கொண்டு வர நேரு மாமாவின் ஆசி அதற்கு உண்டு என சொல்லி பாஜக அரசு இந்த விவாதத்தை நேருவின் பெயரை முன்வைத்தே எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

உண்மையாக அனைவருக்கும் பொது சிவில் சட்டம் வேண்டும் என்று சொல்பவர்களை மட்டும் இந்து அடிப்படைவாதிகள் என்ற கூண்டுக்குள் அடைக்க மட்டுமே பாஜக எதிர்ப்பாளர்களும் நடுநிலை என்று சொல்லிக்கொண்டு பாஜக மீது எதிர்ப்பு விஷ வார்த்தைகளைத் துவுபவர்களும் செய்வார்கள். அதுதான் இந்த தேசத்தில் நடக்கும்.

இந்து அடிப்படைவாதிகள் இந்தியாவில் மீண்டும் குழப்பத்தைக் கொண்டு வர முயற்சி செய்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டை முன் வைத்து பொது சிவில் சட்டம் வேண்டும் என்பவர்களையும் வாயடைக்கச் செய்ய நீ இந்து அடிப்படை வாதி என்பதால்தான் இதை வர வேண்டும் என்கிறாய் என சொல்லியும் பொது சிவில் சட்டம் தேவையென்று சொன்னால், தாம் சிறுபான்மை மக்களின் பாதுகாவலன் என்று சொல்ல இயலாமல் போய் விடும் என்று கருதி எதையாவது பிதற்றுவார்கள்.

Common civil code

தற்கொலைகள்

sucide 1

தற்கொலைகள் பற்றி நான் எழுதிய கட்டுரை ஆழத்தில் வெளிவந்துள்ளது. திரு மருதனுக்கும், ஆழத்திற்கும் எனது நன்றிகள். கட்டுரையின் முழு வடிவம் கீழே.

தற்கொலைகள்:

உலகம் முழுவதும் ஆண்டுதோறும் தற்கொலையில் இறப்பவர்களின் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டே செல்கிறது. தற்கொலைகள் பெரும்பாலும் தூக்கு, விஷம் அருந்துதல், தீக்குளித்தல், அதிகக் குடியினால் தன்னிலை மறந்த நிலை, தன்னைத் தானே சுட்டுக் கொல்லுதல், கட்டடங்களின் மேலிருந்து குதித்தல், பாலங்களின் மேலிருந்து குதித்தல், தண்ணீரில் குதித்தல் போன்ற செயல்களால் கணப்பொழுதில் நிறைவேறி விடுகின்றன. இவ்வாறு தற்கொலைகள் செய்பவர்கள் யாரென உற்று நோக்கினால் பிரச்சினைகளை எதிர் கொள்ள இயலாமல் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளானவர்கள், விளிம்பு நிலை சமூகத்திலுள்ளவர்கள், நோய்வாய்ப்பட்டவர்கள், அடுத்தவர்களுக்குப் பாரமாய் இருக்க விரும்பாத வயதினர், காதல் தோல்வியுற்றவர்கள், தேர்வில் தோல்வியுற்றவர்கள், வேலை வாய்ப்பற்றவர்கள், ஏமாற்றத்தைத் தாங்க இயலாதவர்கள், வேலையிலிருந்து திடீரென பணி நீக்கம் செய்யப்பட்டவர்கள், வணிகக் கடனாளிகள், குடும்ப வறுமை, தலைவர்களின் இறப்புகளையோ, தமக்கு நெருக்கமானவர்களின் இறப்பைத் தாங்கிக் கொள்ளாதவர்கள், சமூகம் கொடுக்கிற அழுத்தம் மற்றும் ஊடக வெளிச்சத்தால் அவமானத்திற்குள்ளானவர்கள் என அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். ஒரே வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டுமானால் மன அழுத்தத்தைத் தாங்க இயலாதவர்கள், வாழ்வில் நம்பிக்கையை இழந்தவர்கள் என்று தற்கொலையில் இறப்பவர்களைச் சுருக்கி விடலாம். தற்கொலையில் இறந்து போனவர்களைப் பற்றிய சில செய்திகள் நமக்கு அதிர்ச்சியையும், விட்டில் பூச்சிகளாய் கணப்பொழுதில் இறந்து போகிறவர்களைத் தடுக்க என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற கேள்விகளும் தானாய் எழுகின்றன.

தற்கொலைகள் பற்றிய உலக சுகாதார அமைப்ப்பின் தகவல்கள்:

1. உலக சுகாதார அமைப்பின் தகவல் படி, உலகில் ஒவ்வொரு 40 வினாடிகளுக்கும் ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்.

2. வருடத்திற்கு 8,00,000 க்கும் அதிகமானோர் உலகெங்கிலும் தற்கொலையால் இறந்துள்ளார்கள் எனவும் உ.சு.அ சொல்கிறது. தற்கொலையால் இறந்து போனவர்களைக் காட்டிலும் தற்கொலை செய்ய முயற்சி செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை இதை விட அதிகமாம்.

3. ஆச்சர்யத்துக்குரிய செய்தி! அதிக வருவாயுள்ள நாடுகளில் தற்கொலையால் இறந்து போகிறவர்களின் எண்ணிக்கையை விகித அளவில் ஒப்பிட்டால் நடுத்தர மற்றும் குறைந்த வருவாயுள்ள நாடுகளைக் காட்டிலும் அதிகம்.

4. அதிக வருவாய் உள்ள நாடுகளில் சராசரியாக 12.7 பேரும் (ஒரு லட்சம் பேர் என்ற விகிதத்திற்கு), நடுத்தர மற்றும் குறைந்த வருவாயுள்ள நாடுகளில் 11.2 பேரும் (ஒரு லட்சம் பேர் என்ற விகிதத்திற்கு) தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.

5. 2012 ஆம் ஆண்டின் கணக்கின் படி அதிக வருவாய் நாடுகளாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட நாடுகளில் 24.5% (1,97,200பேர் ), நடுத்தர மற்றும் குறைந்த வருவாய் நாடுகளாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட நாடுகளில் 74.5% (6,06,700 பேர்) தற்கொலையால் இறந்தவர்களாவர்.

6. உலகெங்கும் தற்கொலையால் இறப்பவர்களை சராசரியாகக் கணக்கிட்டால் 11.4 பேர் (ஒரு லட்சம் பேர் என்ற விகிதத்திற்கு) இறந்தாலும் ஆண்களின் எண்ணிக்கை பெண்களின் தற்கொலை எண்ணிக்கையோடு ஒப்பிடுகையில் இரு மடங்கு அதிகமாக உள்ளது என்கிறது ஆய்வறிக்கை.

7. போரினாலோ, இயற்கைச் சீரழிவுகளால் இறப்பவர்களைக் காட்டிலும் தற்கொலைகளால் இறப்பவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம்.

8. 15 – 29 வயதுக்குட்பட்டவர்களின் இறப்பு எண்ணிக்கையில் தற்கொலைகள் தான் இரண்டாமிடம் வகிக்கிறது. தற்கொலை செய்பவர்களில் பெரும்பாலோர் 70 வயதையொட்டிய ஆண் பெண்களேயாவர்.

9. உலக அளவில் இறந்து போகிறவர்களின் எண்ணிக்கையில் , 2012 ஆம் ஆண்டின் கணக்கின் படி தற்கொலைகள் 15ஆவது இடத்திலும், இறப்பவர்களில் 1.4 % தற்கொலையால் இறந்து போயுள்ளார்கள் என உ.சு.அ வின்  அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

sucide

இந்தியாவில் தற்கொலைகள்:

இந்தியாவில் 2012 ஆம் ஆண்டின் கணக்கின் படி, ஏறத்தாழ 2,60,000 பேர் தற்கொலையால் இறந்துள்ளார்கள். உலகில் எண்ணிக்கையளவில் அதிகமாகத் தற்கொலையால் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கையில் இந்தியா தான் முதலிடத்தில் உள்ளது. இந்தியாவை விட மக்கள் தொகையில் கூடுதலான சைனாவைக் காட்டிலும்(1,20,000 பேர்) இரு மடங்கிற்கும் அதிகமாக இந்தியாவில் தற்கொலையால் இறப்பவர்களின் எண்ணிக்கை உள்ளது. கடந்த 12 ஆண்டுகளில் இந்தியா 9.2% என்ற விகித அளவில் தான் தற்கொலையில் இறப்பவர்களைக் குறைத்துள்ளது. சைனாவோ அதே காலக்கட்டத்தில் 59% அளவிற்குக் குறைத்துள்ளது.

இந்தியாவில் ஆண்கள் 1.6 மடங்கு பெண்களைக் காட்டிலும் அதிகமாகத் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார்கள்.15-29 வயதுள்ள இந்தியர்களில் லட்சத்திற்கு 35 – 38 பேர் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.
உலக நாடுகளில் அதிக எண்ணிக்கையில் தற்கொலை செய்ததில் முன்னிலையில் உள்ள நாடுகள்:

உலக நாடுகளில் 1,00,000 பேருக்கு அதிக எண்ணிக்கையில் சராசரியாக இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை விவரம்.

Guyana (44.2 per 100,000), followed by North and South Korea (38.5 and 28.9 respectively).

Sri Lanka (28.8), Lithuania (28.2), Suriname (27.8), Mozambique (27.4), Nepal and Tanzania

(24.9 each), Burundi (23.1), India (21.1), and South Sudan (19.8). Next were Russia and

Uganda (both with 19.5), Hungary (19.1), Japan (18.5), and Belarus (18.3).
தற்கொலைகளைத் தடுக்க என்ன செய்யலாம்?

தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களை மேற்குறிப்பிட்ட சூழலில் தனித்து விடாமல் முன்னெச்செரிக்கையாகக் கவனித்துக் கொள்ளுதல் அவர்களுக்கு அவ்வெண்ணத்திலிருந்து விடுபட உதவும். கடை நிலை மனிதர்களின் கஷ்டத்தைப் புரிந்து கொள்ளுதலும், மன அழுத்ததிற்குள்ளானவர்களுக்கு நேர்மறையான ஆலோசனைகளும், ஆறுதல்களும், உதவிகளையும் செய்வதன் வழியாகவும் தற்கொலை எண்ணத்திலிருந்து காக்கலாம். ஊடகங்கள் செய்திகளை sensational ஆக்குதலை விடுத்து responsible ஆக செயல்படுதல், இது குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துதல்தான் அவசியம். மேலும் அரசுகள் விளிம்பு நிலை மக்களுக்கு(விவசாயம்,நெசவு, இன்னபிற தொழில்களில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு முறையான திட்டங்களையும், ஆரோக்கியத்தைப் பேணிக் காக்கும் முறையான மருத்துவ வசதிகளையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தல் தற்கொலை எண்ணத்திலிருந்து ஒருவரை விடுபடச் செய்ய உதவும். சமூகம் தமது கட்டமைப்பின் மூலம் தனி ஒருவனுக்குக் கொடுக்கிற அழுத்தம் அதாவது பொருளாதாரம், மான அவமானச் சின்னங்களை உருவாக்குவதன் மூலமும் பெரும்பாலான நேரங்களில் தற்கொலைகள் நடந்து விடுகின்றன. அதிலிருந்து விடுபட சமூகமே அம்மனிதர்களை அரவணைத்தல் மட்டுமே ஒருவனை இதிலிருந்து விடுபடச் செய்யும்.

தற்கொலையும் ஒரு நோய் என்பதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வும், மன தைரியத்தைக் கொண்டு வர தியானம், நேர்மறை சிந்தனைகளைப் பெறச் செய்தல், ஆரோக்கிய வாழ்வு பற்றிய விழிப்புணர்வு, உதவிகள் மூலமாக பெருமளவு குறையச் செய்யலாம் என்பதே நாமறிந்து கொள்ள வேண்டியது.

மத்திய அரசு சமசுகிருதத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தேயாக வேண்டும் !!!

1. மத்திய அரசு சமசுகிருத வாரமாக அனைத்து மாநிலங்களிலும் உள்ள CBSE பள்ளிகள் கொண்டாடுவது சரியா? தவறா? என்ற கேள்வியை முன் வைப்பவர்களுக்கான பதில் கட்டுரை அல்ல இது.

2. தமிழைக் காட்டிலும் சமசுகிருதம் உயர்ந்த மொழி என்று வாதிடுவதற்காக எழுதப்படவில்லை. தமிழை நீங்கள் எந்த அளவுக்கு நேசிக்கிறீர்களோ அதே அளவிற்கு உளப்பூர்வமாகக் காதலிக்கிறேன். ஆதலால் தமிழைக் காட்டிலும் சமசுகிருதத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாக நீங்களாகப் பொருள் கொண்டு என்னிடம் கேள்வி எழுப்புவதால் எந்தப்பயனும் இல்லை.

இப்போது சமசுகிருதத்திற்கு மத்திய அரசு ஏன் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றிச் சொல்லி விடுகிறேன். ஒவ்வொரு சமயத்திற்குமான மூல நூல்கள் குறிப்பிட்ட மொழியில்தான் அதிகம் உள்ளன. அவ்வகையில் என்னுடைய இந்தியாவின் ஆதிகாலச் சமயமான இந்து சமயத்தின்(அதுதான் இந்தியாவின் அடிப்படை கலாச்சார, பண்பாட்டின் அடையாளங்கள்) மூல வேதங்களான ரிக், யசூர்,சாம, அதர்வணம் போன்ற வேத நூல்களாகட்டும், இரு பெரும் இதிகாசங்களான மகாபாரதம், ராமாயாணம், பகவத் கீதையாகட்டும். அவையாவும் சமசுகிருத மொழியில் தான் முதன்முதலாக எழுதப்பட்டுள்ளன.

இந்தியா ஆகச்சிறந்த தத்துவார்த்த நாடாக விளங்குவதற்கு இந்நூல்கள் கற்பிக்கும் வாழ்வியல் பாடங்கள் முக்கியம். சமசுகிருதத்தை தமிழ் மீது கொண்ட காதலால் வெறுப்பவர்களை மன்னித்து விடலாம். மத நம்பிக்கைகளில் ஈடுபாடில்லாதவர்களுக்கு இது முக்கிய விடயமாகப் படப்போவதில்லை. ஆனால் இந்து என்கிற உணர்வோடு இருக்கிறவர்கள் எந்த அடிப்படையையும் புரிந்து கொள்ளாமல் இந்திய அரசு, சமசுகிருதத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதை எதிர்ப்பதைத் தான் ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை. நம்மவர்களுக்கு கட்சித் தலைமைகள் சொல்வதே வேத வாக்கு. அதன் அடிப்படையில் மட்டுமே ஒவ்வொரு விடயத்தையும் அணுகுகிறார்கள். அதுதான் அடிப்படைப் பிரச்சினை.

அவர்களின் முக்கியக் குற்றச்சாட்டே பேச்சு வழக்கற்ற தற்போதைய காலக்கட்டத்தில் எழுத்து வழக்கிலும் அல்லாத மொழிக்கு தமிழைக் காட்டிலும் (பிற பிராந்திய மொழியைக் காட்டிலும்) பன்மடங்கு அதிக நிதியை ஒதுக்குவதைத் தான் பொறுக்க முடியாமல் எதிர்க்கிறார்கள். அவர்கள் எக்காரணத்தைக் கொண்டு எதிர்க்கிறார்களோ அதே காரணத்திற்காகத் தான் நான் ஆதரிக்கிறேன். ஏன் என்ற கேள்வி முன் வைக்கப்படலாம்?

கோடிக்கணக்கிலான மக்கள் பெருவாரியாக பேசுகிற , எழுதுகிற பிராந்திய மொழிக்குக் கல்விக்கு ஒதுக்குகிற நிதியும், மாநிலங்கள் கொடுக்கிற முக்கியத்துவம் மற்றும் பிராந்திய மொழியைப் பயன்படுத்துபவர்களைக் கொண்டே, அம்மொழிகளை பேணிக்காக்க இயலும். குறிப்பாக மாநில அரசுகள் தாய்மொழி வழிக் கொள்கைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தல், அரசு வேலை வாய்ப்பில் தாய்மொழிக் கல்வி கற்றவர்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தல், அரசு அலுவல் மொழி மற்றும் மொழி ஆய்வுத்துறைகளுக்கான மாநில நிதி ஒதுக்கீட்டின் கீழ் மொழி வளர்ச்சிக்கான வழிமுறையைக் கையாள்வதன் மூலம் மொழியை மேம்படுத்தச் செய்ய இயலும்.

சமசுகிருதம் உத்திரகாண்டில் கூட இரண்டாம் மொழியே ஒழிய பிரதான மொழியாக இல்லை என்பதையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள். லத்தீன் மொழி பயன்பாட்டாளர்கள் இன்று யார் உள்ளார்கள்? ஆனால் அதைப் பொக்கிஷமாகப் பாதுக்காக்க அவர்கள் தொடர் முயற்சியைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும் அறிந்து கொள்வோம். மேலும் சமசுகிருத்ததிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதை நீங்கள் எதிர்க்கக் குறிப்பிடும் முக்கியமான காரணமாகிய எவனும் பேசாத, எழுதாத மொழிக்கு மத்திய அரசு முக்கியத்துவம் கொடுத்து இந்து சமயத்தின் நூல்களையும் , அதில் சொல்லப்பட்டுள்ள தத்துவார்த்த விடயங்களையும், வானியல், அறிவியல், கணிதம் சம்பந்தப்பட்ட விபரங்களைப் பேணிப் பாதுகாக்கா விடில் நம்முடைய அடிப்படையை இழந்து விடுவோம் என்பதைக் கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல் கண்ணை மூடிக் கொண்டு எதிர்ப்பது எவ்வாறு? மத்திய அரசு அதைச் செய்யாவிட்டால் யார்தான் அதைச் செய்வார்கள்?. சிந்தியுங்கள் நண்பர்களே. இந்து சமயத்தின் வளர்ச்சியில் அக்கறை உள்ளவர்கள் இதை ஆதரிக்க வேண்டும்.