1G 2G 3G 4G என்பதன் பொருள் என்ன?

1G 2G 3G 4G என்பதன் பொருள் என்ன?

சுப்பிரமணியம் சுவாமியின் ஒரு பேச்சிலிருந்து….

நிறைய பேருக்கு 1G, 2G, 3G, 4G என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. மன்மோகன் சிங்கிற்குக் கூடத் தெரியாது. மன்மோகன் சிங்கிடம் 2G பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டால், அவர் எனக்குத் தெரிந்த 2G என்பது ராகுல் ஜி அண்ட் சோனியா ஜி. அதைத் தவிர வேறெந்த 2G பற்றியும் தெரியாது என சொல்லி விட்டாராம். Jokes a part, Then he explained what is the difference between each G’s.

1G என்பது மொபைல் போன் வழியாக நீங்கள் எந்த போனுக்கும் wireconnection இல்லாமல் பேசும் வசதி மட்டும் கொண்டது.

2G என்பது பேசுதலோடு மட்டுமல்லாமல் SMS + Email+ Sending Pictures போன்ற வசதிகளுடையது.

3G என்பது 2G யோடு கூடுதலாக நீங்கள் யாருடன் பேசுகிறீர்களோ அவரின் முகத்தை உங்கள் மொபைல் போனில் பார்த்துக் கொண்டே பேசுதல்.

4G என்பது 3G வசதியோடு கூடுதலாக 10000 பக்க அளவிற்கு( GB) அளவிற்கு பக்கங்களுடன் கூடிய செய்தியையும் ஒருவருக்கு அனுப்பலாம் என்று விளக்கமளித்தார். Speed will be higher in each upgraded G’s.

அவருடைய பேச்சில் TAX ABOLISH பண்ணும் யோசனையை முன் வைக்கிறார். ஆனால் அதற்கு பல மாற்று யோசனைகளையும் முன்வைக்கிறார். பின்னர் எழுதுகிறேன்.

கோதுமையை ஏன் இந்தியா இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது?

கோதுமையை  ஏன் இந்தியா இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது?

அழகேச பாண்டியன் நேற்று ஒரு பதிவிட்டுள்ளார். அதில் இதுவரையிலும் கண்டிராத அளவிற்கு இந்தியா 5 லட்சம் மெட்ரிக் டன் கோதுமை இறக்குமதியை சில தனியார் நிறுவனங்கள் செய்வதைக் குறிப்பிட்டு உள்ளார். நேரடியாகத் தனியார் மில் என்று சொல்லவில்லை.

//இதுவரையிலும் கண்டிராத// போன்ற வார்த்தைகள் எல்லாம் தேவையற்றது. அது தவறும் கூட. மோடியின் ஆட்சி நிலை குறித்து அவ்வாறு குறிப்பிட முனைகிறார் என்பது புரிகிறது. 5 லட்சம் டன்னுக்கு இறக்குமதியாகும் வாய்ப்புள்ளது என்கிற செய்தி மட்டும் உண்மை. அது ஏன் என்பதைப் பார்க்குமுன் //இதுவரையிலும் கண்டிராத// போன்ற உயர்வு நவிற்சிக்கு பதில் சொல்வது முக்கியம்.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் கோதுமை அதிக அளவிற்கு இறக்குமதி ஆன ஆண்டுகள் 2006 & 2007. (UPA Rule) 2006 ஆம் ஆண்டில் 67,21,000 (67 lakshmetric ton) டன்னுக்கு இந்தியாவில் கோதுமை UPA ஆட்சிக் காலத்தில் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளது. 2007 ஆம் ஆண்டில் 19, 62,000 மெட்ரிக் டன் இறக்குமதி செய்துள்ளோம். ஆனால் வாஜ்பாயின் ஆட்சிக் காலத்தைப் பாருங்கள்.( 1999-2004 ) . அந்தக் காலத்திலும் கோதுமை இறக்குமதி 2001 – 05 வரை குறைவே. அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…

2011 க்குப் பிறகே இந்தியாவில் கோதுமை இறக்குமதி குறைந்திருந்தது. அதிக உற்பத்தி தான் காரணம். இந்தியாவிலிருந்து கோதுமை ஏற்றுமதியான காலக்கட்டத்தைப் பாருங்கள். வாஜ்பாயின் ஆட்சிக்காலத்தில் தான் கோதுமை இந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதி அதிக அளவிற்கு ஆகியுள்ளது.( 99-2004). UPA ஆட்சிக் காலத்தில் 2012 &13 இரு ஆண்டுகளில் மட்டுமே அதிக அளவு ஏற்றுமதி ஆகியுள்ளது. அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…

தற்போதைய இறக்குமதி என்பது நிச்சயமாக இந்தியாவிற்குத் தலைவலிதான். அதற்கு மிக முக்கியக் காரணம், இந்தியாவில் கோதுமை அதிக விளைச்சல் இருந்தாலும், இந்தியக் கோதுமையின் நிர்ணய விலை அதிகமாக உள்ளது. தற்போதைய நிலைக்குக் காரணம் எனக்குத் தெரிந்து நம்முடைய சந்தை விலை ஆஸ்திரேலியா, ரஸ்யா,பிரான்சைக் காட்டிலும் அதிக விலையாக உள்ளது. அதற்குக் காரணம், ஆஸ்திரேலியா, பிரான்சில் இந்த வருடம் கோதுமை அதிக அளவில் விளைந்துள்ளதால் அவர்கள் குறைந்த விலைக்கு இந்தியாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யத்தயாராக இருக்கிறார்கள். இதற்கான லிங்க்.

http://economictimes.indiatimes.com/…/article…/46115458.cms…

இங்குள்ள தனியார் மில் நிறுவனங்கள் தரம் + குறைந்த விலை இரண்டையும் காரணம் காட்டி இறக்குமதி செய்கிறது. அவை இந்திய விலை ஒப்பந்தத்திலும் கையெழுத்திட மறுத்து வருகிறது. இதனால் நம்முடைய கோதுமையின் விலை குறையத் தான் செய்யும். மேலும் இந்தியாவிற்கு ஏற்றுமதியும் இந்த வருடம் குறையும். ஒரு பக்கம் கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் சற்று குறைவான கோதுமை விளைச்சல், மற்ற நாடுகளில் அதிக விளைச்சலும் அவர்கள் குறைந்த விலைக்கு இந்தியாவில் உள்ள நிறுவனங்களுக்குத் தரத் தயாராக இருப்பதுமே இப்போதைய சிக்கலுக்குக் காரணம். ஏன் இந்த நிறுவனங்கள் இந்தியக் கோதுமையை வாங்க வேண்டும் என்று கட்டளை இடவில்லை அல்லது முடியவில்லை என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை உலக சந்தையில் குறைந்த விலைக்குக் கிடைக்கும் பொருட்களை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று சட்டம் இருக்கலாம். (WTO). அதனால்தானே மத்திய கிழக்கு நாட்டிலுள்ளவர்கள் டிவியைக் குறைந்த விலைக்கு வரி ஏதுமில்லாமல் இந்தியாவிற்கு வாங்கிச் செல்கிறார்கள். இந்தியாவில் வரியால் டிவி விலை அதிகம். இப்போது 19 inch டிவிக்கு மேல் வாங்கிச் சென்றால் வரியுண்டு என்று இந்த அரசு சட்டம் கொண்டு வந்துவிட்டது. அவனவன் தனக்குத் தேவையான டிவியையோ , இதர மின்னணு சாதனங்களையோ பொருளின் தரம், விலை என பார்த்து வெளிநாட்டில் இருந்து இந்தியாவிற்கு இறக்குமதி செய்வது போல இந்தத் தனியார் மில்கள் இயங்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அது சரியா தவறா என்பது அவசியமற்ற விவாதம்.

ஆகையால் அழகேச பாண்டியன் இதுவரையிலும் கண்டிராத என உலகத் தொலைக் காட்சி வரலாற்றில் என்றெல்லாம் பிரம்மாண்டம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர் அறிவாளி என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. பொதுவான விஷயங்களில் அவருடைய கருத்து பெரும்பாலும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்கதே. அதேபோல அவரது விவசாய ஆராய்ச்சிகளும் மெச்சத் தக்கவைதான். ஆனால் மோடி மீதான வெறுப்பில் சில வார்த்தைகள் கவனமின்மையாலும் வெறுப்பாலும் வந்து விழுவதைப் பார்க்கும் போதுதான் காமெடியாகவும் சில நேரங்களில் எரிச்சலாகவும் உள்ளது.

நிச்சயமாக கோதுமையின் ஏற்றுமதி விலையையும் சந்தை விலைக்குக் குறைக்க வேண்டி வரும். அதிக ஸ்டாக்கும் வைத்துக் கொள்ள முடியாது. டாலர் குறைந்தால் மட்டுமே ஏற்றுமதியை அதிகரிக்க முடியும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. கோதுமை அதிக விளைச்சல் என்பதெல்லாம் உண்மைதான். அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…
2015 ல் விளைச்சல் மழையின்மையால் குறையும் என்பதும் உண்மை. கோதுமை விஷயத்தில் நீண்ட வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்து விட்டு எடை போடுங்கள்.

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா?

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா? என்னுடைய கருத்துகளையும் ஐயங்களையும் முதலில் சொல்லி விடுகிறேன். மொழி வாரி மாநிலங்களாகப் பிரிக்கும் போதுள்ள சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சொல்கிற கருத்தாக எடுத்துக் கொள்ளவும். மொழி வாரியாகப் பிரித்த போது பெரும்பாலான மக்கள் தம் தாய்மொழிக் கல்வியைப் படிக்கும் பாக்கியம் கிட்டியது. அவ்வகையில் சரி. இன்னொரு விஷயம், எல்லையின் அடிப்படையில் மக்கள் தொகையைச் சரிசெய்யும் நோக்கில் மாநிலங்களைப் பிரித்திருந்தால் ஆங்காங்கே சாதிக் கட்சிகளைப் போல மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுபான்மை கட்சிகள் தோன்றி இருக்கக் கூடும். அது தற்போதைய நிலையை விட மோசமான நிலைக்கு இந்தியாவைக் கொண்டு சென்று இருக்கலாம். அவ்வகையில் மொழி வாரி மாநிலங்கள் பிரிவை வரவேற்கிறேன்.

இந்தியைத் திணிக்கும் முயற்சிகள் தவறு என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் திராவிடக் கட்சிகளும் தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்களும் தமக்கு இலகுவான விஷயத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் கேள்வி கேட்பதுதான் சரியல்ல என்று படுகிறது. நேர்மையாக விவாதிப்போம்.

மத்திய அரசு இங்குள்ள இதர மாநில மொழிகளை அலுவல் மொழியாக ஆக்காமல் ஐ.நாவில் இந்தியை அலுவல் மொழிகளில் ஒன்றாக ஆக்க முயல்வது தவறு என்பது கருணாநிதி மற்றும் தமிழ் தேசியம் பேசும் , திராவிடம் பேசுபவர்களின் கருத்தாக உள்ளது. இக்கேள்வி நேர்மையென ஒருவர் கருதும் பட்சத்தில் என்னிடம் அடிப்படையாக சில கேள்விகள் உள்ளன.

இந்தி மீதோ, இதர மொழிகள் மீதோ தங்களுக்கு எந்தக் காழ்ப்பும் இல்லையென வாயில் சொல்லிக் கொள்கிற தமிழ் தேசியம், திராவிடம் பேசுபவர்கள் திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில் ஏன் மூன்றாம் மொழியாக மாணவர்கள் விரும்பும் மொழியை அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் வாய்ப்பைக் கெடுத்தார்கள். உதாரணமாக தெலுகு பேசும் நாயக்கர்களும், செட்டியார்களும், நாயுடுகளும் இதர தெலுகை அடிப்படையாகக் கொண்ட சென்னை, வேலூர் சார்ந்த மாகாண மக்களும் கல்வி கற்க மூன்றாம் பாடமாக (முதல் பாடமாக வேண்டாம்) தமிழக அரசே அரசுப் பள்ளிகளில் ஏன் கொண்டுவரவில்லை? மலையாளம், கன்னடம் பேசும் மக்களுக்காக அரசுப் பள்ளியில் இல்லாமல் இரு மொழிப் பாடக்கொள்கையோடு திராவிட அரசுகள் நிறுத்திக் கொண்டது ஏன்?

மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அரசு எனில் ஆங்கில வழிக் கல்வி முறையைத் தமிழகத்திற்கு ஏன் அறிமுகப்படுத்தினார்கள்? அங்கு ஹிந்தி மூன்றாம் பாடமாகக் கற்பிக்கப்படும் போது ஏன் மௌனம் சாதித்தார்கள்? சாதிக்கிறார்கள்? மற்ற மொழியின் மீது மாற்றாந்தாயாக மத்திய அரசுகள் நடந்து கொள்கிறது என சொல்பவர்கள் தமிழகத்திலும் கணிசமான மக்கள் மாற்று மொழியைச் சேர்ந்தவர்கள் காலங்காலமாக இங்குள்ளார்கள் என்பதை மறந்தது எப்படி?

ஒரு வகுப்பில் பதினைந்து மாணவர்களுக்கு மேல் படிக்க சேரும் பட்சத்தில் மூன்றாம் பாடமாக தெலுங்கையோ, இந்தியையோ, கன்னடத்தையோ, மலையாளத்தையோ வைப்பதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? உண்மையில் மற்ற மொழிகள் மீது காழ்ப்பு கிடையாது, அது திணிக்கப்படுவதாலேயே எதிர்க்கப்படுகிறது என சொல்லிக் கொண்டு இங்குள்ள மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மையினருக்குத் தமது கல்வியை அரசே ஏற்படுத்திக் கொடுக்காமல் வேண்டுமென்றால் அவர்கள் நடத்தும் தனியார் பள்ளிகளில் போய் படிக்கட்டும் என்று சொல்வது எவ்வகையில் சேர்த்தி? மாநிலங்களில் பன்மைத் தன்மை பேணிக்காக்கப் பட வேண்டிய அவசியம் கிடையாதா? இந்தியை சாமானியர்கள் படிப்பதை வைத்து எதிர்காலத்தில் மத்திய அரசு இந்தியை எளிதாகத் திணித்து விடும் என்ற அடிப்படையில் தூக்கியது என நியாயம் கற்பிக்க இயலும். அது சரியெனக் கொண்டால், ஜெர்மன் மொழிக்குப் பதிலாக இந்திய மொழியை (சமஸ்கிருதம்) கட்டாயமாக்கலை எதிர்ப்பது மட்டும் எவ்வகையில் நியாயமாகும். அங்கு மட்டும் மாணவர் நலன் , மாணவர் விருப்பம் எங்கிருந்து வருகிறது? திராவிடக் கட்சிகள் தமிழர் நலன் கருதி முடிவெடுத்தால் சரியென்றும், அதையே இந்திய மொழி மீதுதான் முக்கியத்துவம் கொடுக்க முடியுமென மத்திய அரசு கொள்கை முடிவெடுப்பதை மட்டும் தவறு என எந்தத் தார்மீகத்தில் கேள்வி எழுப்ப முடிகிறது?

தமிழ்நாட்டில் பெரும்பான்மை மொழியாக தமிழ் இருக்கும்பட்சத்தில் அதை முதல் மொழியாகக் கொண்டு நடத்துவதுதான் சரி. அதைப் போலவே ஐ.நாவில் இந்தியாவில் இந்தியை அதிக மக்கள் பேசும், புரிந்து கொள்ளும் மொழி என சேர்க்க முயற்சிப்பது மட்டும் தவறா? இப்போதும் சொல்கிறேன். இந்தி படிக்காமல் ஆங்கிலம் படித்ததால் தமிழன் முன்னேறி இருக்கிறான் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் இந்திய அரசியல் நிலைப்பாட்டில் மத்திய அரசின் மீது நமக்கு இலகுவான விவாதத்தை மட்டும் எடுத்து வைத்துக் கொள்வதில் என்ன நியாயம் உள்ளது? அலுவல் மொழியாக தமிழ் இருந்தால் ஒவ்வொரு தமிழனும் மகிழ்வான் என்பது போலவே, மாநில அரசுகளே மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மை மக்களும் அவர்தம் தாய்மொழியை அறிந்து கொள்ள மூன்றாம் பாடமாக அமைத்து ஆசிரியரைப் பணியில் அமர்த்துவதுதானே முறை. அதிக அளவில் மக்கள் பேசுகிற மொழி தான் முதல் பாடமாக இருக்க வேண்டும் என்பது சரியெனில் , ஐநாவில் இந்தியை எடுத்துச் செல்வது மட்டும் எவ்வாறு தவறு என சொல்ல முடியும். இந்தியாவின் பன்மைத் தன்மையைக் காட்டத் தான் இந்தியாவின் பணத்தாளில் 17 மொழிகளும் அச்சிடப்பட்டுள்ளது என சொன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப்போகிறோமா? என் வாயை நீங்கள் இவ்வாறு ஒரே வரியில் அடைத்து விட்டுச் செல்லலாம். “ ஐ.நாவில் இந்தி , இந்தியாவில் அதிக மக்கள் பேசுவதன் அடிப்படையில் கொண்டு செல்வதை ஆதரிப்பதற்கு இத்தனை நன்னூல் கேள்விகள் தேவையற்றது” என சொல்லி விட்டுக் கடந்து செல்லலாம். ஆனால் என்னுடைய கேள்விகள் உங்களுக்கும் நிச்சயமாக சில நேர்மையான கேள்விகளை எழுப்பவே செய்யும். அவரவர்க்கு அவரவர் அரசியலில் பிழைத்துக்கிடக்க மொழியும் கிடைத்துள்ளது.

“ஒரு விஷயம் தெளிவாக உள்ளது. அரசுகள் அவர்கள் விரும்பும்
————————————————————————————————————
கொள்கை முடிவுகளைமட்டுமே எடுப்பார்கள்.”
—————————————————————————–

GST BILL கொண்டு வருவது இந்தியாவிற்கு லாபமா?

GST (சரக்கு மற்றும் சேவை வரி or Goods and Services Tax):
==================================================

இந்தியாவில் தற்போது நடைமுறையிலுள்ள வரி முறைகளுக்கு மாற்றாக முன் வைக்கும் திட்டமே சரக்கு மற்றும் சேவை வரியாகும். இது ஓர் மதிப்புக் கூட்டு வரியாகும். (Value Added Tax). கடந்த 65 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் பொருட்களுக்கான மறைமுகவரியாக நடுவண் அரசு கலால்/சுங்க வரி(Excise Duty) மற்றும் நடுவண் விற்பனை வரியையும்(Central Sales Tax) சேவைகளுக்கு சேவை வரியையும்(Central Service Tax) வசூலித்து வருகிறது. மாநில அரசுகள் விற்பனை வரியையும்(State Sales Tax) சேவைகளுக்கு கேளிக்கை வரி, உல்லாச வரி(State Service Tax) எனவும் வசூலித்து வருகின்றன. இவை விதிக்கப்படும் பொருட்களும் சேவைகளும் அவற்றிற்கான வரிவிகிதமும் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் மாறுபடுகிறது.

தற்போதுள்ள வரி விதிப்பு முறையைப் புரிந்து கொள்ள சின்ன உதாரணம். Raw materials க்கான உற்பத்திச் செலவு = Rs 1000 என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதற்கு CST 10% tax போட்டால் Rs1100 வாங்கும் செலவாகும். அதன் பிறகு லாபம் Rs 200 சேர்த்தால் Rs 1300 ஆகும். பின்னர் அதற்கு மாநில அரசின் வரி விதிப்பு (SST) 10% Tax போட்டால் Rs 1430 ஆகும். இதனுடன் மறைமுகமாக பல வரிகளையும் சேர்த்தே மத்திய மாநில அரசுகள் வசூலித்து வந்தது. இதில் வெளிப்படைத்தன்மை என்பது சுத்தமாக இராது. தற்போதைய GST முறை அமலுக்கு வந்தால், உற்பத்திச் செலவிற்கு விதிக்கும் வரிகளுக்குப் பிறகான மறைமுக வரிகள் எதுவும் அதிகமாக இராது என்பதால் பொருளின் விலை குறையவும், பணவீக்கம் குறையவும் நிறைய வாய்ப்புண்டு. உற்பத்தியின் செலவும் குறைவதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்கிறார்கள்.

இதனால்தான் GST கொண்டு வர மத்திய அரசு முயற்சிக்கிறது. இச்சட்டம் அமலுக்கு வர வேண்டுமானால் மூன்றில் இரு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் பில் பாஸ் பண்ணப்படவேண்டும். இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தால் அது இந்தியாவின் வரலாற்றிலேயே பொருளாதார வரி விதிப்பில் கொண்டுவரப்பட்ட மிகப் பெரிய மாற்றமாகும். தற்போது நடைமுறையிலுள்ள வரி முறையை ஒப்பிடும் போது GST வெளிப்படைத்தன்மையுடன் கூடிய வரியமைப்பாக இருக்கும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை.

பொருளாதார விஷயத்திலும் வெளியுறவுக் கொள்கைகளிலும் எந்தப் பெரிய மாற்றமும் பாஜகவிற்கும் காங்கிரசுக்கும் இல்லை. இருக்கப்போவதுமில்லை. மேற்கூறிய விஷயங்கள் அமெரிக்காவிற்கும், இதர நாடுகளுக்கும் கூட பொருந்தும். அதன் செயலாக்கத்தில்தான் அவற்றின் நடவடிக்கைகளின் மூலமாகவே அவை மேம்படுகிறதா இல்லையா என்பதில்தான் வேறுபாடுகள் இருக்க முடியும். இந்த GST விஷயமும் அப்படித்தான். வாஜ்பாய் ஆட்சிக்காலத்திலிருந்தே இதற்கான யோசனைகளும் செயல்படுத்துவதற்கான வரைமுறைகளையும் இரு கட்சிகளும் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டன.

GST வந்தால் நல்லதுதான். தனித்தனியாக வரிவிதிப்பதைத் தடுத்து இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே விலையில் எல்லா இடங்களிலும் கிடைக்கச் செய்யலாம். ஆனால் தற்போதைய நிலையில் மாநிலங்கள் இதை எதிர்ப்பதற்குக் காரணமும் உண்டு. குறிப்பாக மாநிலங்கள் கோரும் ( Compensation Tax for the state taxes & Indirect Taxes, Petrol Tax, entry Tax) ஆகியவற்றை உள்ளே கொண்டு வர வேண்டும் என்பதே பெரும்பாலான மாநிலங்களின் கோரிக்கையாகும்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் மற்ற வரிகளில் மத்திய அரசு கொடுக்கிறதோ இல்லையோ Compensation Tax விஷயத்தில் மத்திய அரசு மாநிலங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வருவாயைக் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக எந்தெந்த மாநிலங்கள் மாநில வரியை அதிகமாக வைத்து அதன் மூலமாக தமது மாநில அரசிற்கு வருவாய் அதிகமாகக் கிடைக்க வழி செய்திருந்தத மாநிலங்கள் இதனால் பாதிப்படைய வாய்ப்புண்டு. சில மாநிலங்களுக்கு நன்மையும் கிடைக்க வழியுண்டு. காரணம் மத்திய அரசு இதற்கென பொதுவான ஒரு வரிவிகிதத்தைக் கொண்டு வந்து பகிரச் செய்யும். அப்போது அதிக வரிவிதித்த மாநிலங்கள் பாதிப்பாகும் என்பதாலேயே எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றன.

மாநில நிதிக்குழு சமர்பித்த அறிக்கையில், GSTயை நடைமுறைப்படுத்தும் பட்சத்தில் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு இதனால் ஏற்படும் இழப்புகளுக்கு மத்திய அரசு பொறுப்பேற்று அதற்கான இழப்பீட்டை வழங்க வேண்டும் என்று கோரியுள்ளது. மத்திய அரசோ ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் CST (Central sales Tax) மூலமாக மாநிலங்களுக்கு 11,000 கோடி ரூபாயைத் தருவதாகக் கூறியுள்ளது என்று மாநிலங்கள் நிதிக் குழுவின் பொறுப்பாளரான அப்துல் ரஹீம் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் அவர் கூறுகையில் தாங்கள் கோரிய மூன்று விஷயங்களில் ஒன்றே ஒன்றை ( Divisive Pool) மட்டுமே மத்திய அரசு ஒத்துக் கொண்டுள்ளதாகவும் தெரிவிக்கிறார்.

தற்போதைய நிலையில் வைத்துப் பார்த்தால் ஸ்டாக் மார்க்கெட்டில் சரிவு ஏற்படலாம். ஆனால் நீண்ட கால அடிப்படையில் பார்த்தால் நிச்சயம் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் மூலம் வரவும் அதிகரிக்கும். அதிக போட்டி முறையும் உருவாகும். மாநிலங்களுக்குச் சேர வேண்டிய நியாயமான பங்கீட்டிற்கான வழிமுறையை மாநிலங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் விதத்தில் கொண்டு வந்துவிட்டால் GST (Goods and Services Tax) முறை உண்மையிலேயே இந்தியப் பொருளாதரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைக் கொண்டுவரும்.

பாமகவின் தேர்தல் அறிக்கையின் சாராம்சங்கள்:

பாமகவின் தேர்தல் அறிக்கையின் சாராம்சங்கள்:
——————————————————————————-

பாமக தனது தேர்தல் அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது. அறிக்கையைப் படித்துப் பார்த்த பிறகு சிங்கப்பூரைக் காட்டிலும் தரமான மாநிலமாக மாற்றி விடுவார்கள் என்கிற எண்ணம் ஏற்படும் அளவிற்கு செயல் திட்டங்களை அடுக்கியுள்ளார்கள்.

1. அனைத்து மாணவர்களுக்கும் கல்வி இலவசம். தனியார் பள்ளிகளுக்கும் அரசே கட்டணம் நிர்ணயித்து, அரசே கட்டணம் செலுத்தும்.

2. அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவம். அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகள் மூலமாக இலவச மருத்துவ சேவையை வழங்குதல்.

3. வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவு செய்து ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேல் வேலையில்லாமல் இருப்பவர்களுக்கு உதவித் தொகையாக Rs 2000 to Rs 3000 வரை அரசு வழங்கும். அரசு வேலை வாய்ப்பு பெறாதவர்கள் அனைவருக்கும் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டுமா? அவர்களே 3 கோடியே 28 லட்சம் பேர் வேலை செய்யத் தயாராக உள்ள நிலையில் 24 லட்சம் பேருக்கே வேலை வாய்ப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் 86 லட்சம் பேர் வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவு செய்து விட்டு வேலைக்குக் காத்திருப்பதாகவும் சொல்கிறார்கள். அவர்களின் தேர்தல் அறிக்கைப் படி பார்த்தால் குறைந்தது வேலை கிடைக்காத 86 லட்சம் பேருக்கு மட்டும் அரசு 1720 to 2580 கோடி மாதம் செலவு செய்ய வேண்டி வரும். என்ன பைத்தியக்காரத்தனமான மக்களை முட்டாளாக்கும் பித்தலாட்டம் இது.

4. கல்வி, மருத்துவம், விவசாயம் மூலம் ஆண்டுக்கு ஒரு குடும்பத்துக்கு ஒரு லட்சம் இலவசமாகக் கிடைக்கும். திமுக அதிமுக ஆட்சியில் வெறும் 12,000 மட்டுமே கிடைக்க வழி செய்ததாகக் குறை பட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

5. இலவசத்தை எதிர்க்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டே 60 வயதைக் கடந்த அனைவருக்கும் இலவச பேருந்து பயணம், Rs 2000 ஓய்வு ஊதியம் வழங்கப்படும். இதில் அனைவருக்கும் என்பது ஏன் என்கிற கேள்விக்கு பாமக விடை அளிக்க வேண்டும்.

6. கணவனை இழந்த பெண்கள், ஊனமுற்றோருக்கு உதவித் தொகையாக 2500 ரூபாய் இலவசமாக வழங்கப்படும்.

7. தாழ்த்தப்பட்டோர் பழங்குடியினருக்கான இட ஒதுக்கீடு, கல்வி உதவித் தொகை முழுமையாக வழங்கப்படும். சிறுபான்மையினருக்கு அவர்களின் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப இட ஒதுக்கீடு வழங்க வழி செய்யும். மக்கள் தொகைக்கேற்ப அனைத்து சாதியினருக்கும் இட ஒதுக்கீடு முறை அமல்படுத்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும். தனியார் நிறுவனங்களிலும் இட ஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்தப்படும்.

8. லோகாயுக்தா, ஒரு சொட்டு மது இல்லா தமிழகம், விவசாய மேம்பாடு, கதிர், காற்றாலை மின் உற்பத்தித் திட்டங்கள், தடுப்பணைகள், ஊழல் இல்லா தமிழகம் என பல விஷயங்களும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அணு மின் உற்பத்தி பற்றி எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. இழுத்து மூடுவோம் என்றோ, அல்லது புதிதாக உருவாக்க அனுமதிக்க மாட்டோம் என்றோ எதுவுமில்லை.

9. வருமானத்தைப் பெருக்க தாது மணல் எடுத்தல், கல்குவாரி, கிரானைட் எடுத்தல் அனைத்தும் அரசே மேற்கொள்வதன் மூலம் வருமானம் ஏற்படுத்தப்படும். வரியை மேம்படுத்துவதன் மூலமும் அரசு வருமானம் அதிகரிக்கும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.

10. வழக்கம் போல அரசு ஊழியர்களையும் கவனத்தில் கொண்டுள்ளது தேர்தல் அறிக்கை. புதிய ஓய்வூதிய திட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டு பழைய திட்டம் நடைமுறைக்கு வரும். பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை அரசு பணியில் இருப்பவர் பதவி உயர்வு பெற உறுதி வழங்கப்பட்டுள்ளது.

11. மகளிர் பேருந்துகள், மகளிருக்கு உள்ளாட்சித் தேர்தலில் 50% இட ஒதுக்கீடு என மகளிரையும் கவனத்தில் கொண்டுள்ளது.

12. காவல்துறையினர் 8 மணி நேரம் மட்டுமே பணி செய்யும் வழிவகை, நீதி உடனடியாகக் கிடைக்க வழி, மொழிக்கு முன்னுரிமை போன்ற விஷயங்களையும் அறிக்கை பேசுகிறது.

இதையெல்லாம் படித்த பிறகு எது சரி எது தேவையற்றது எது நடைமுறையில் சாத்தியம் எது ஏமாற்று வேலைகள் எது பயனுள்ளது என நீங்களே முடிவெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 1

மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம்:
============================================

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

இது பற்றி விளங்க ஒரு சிறுகதை. கழுகொன்று வாத்தைக் கொத்தித் தின்ன வந்ததாம். வாத்து அங்கு வந்த மனிதனிடம் என்னைக் காப்பாற்று என சொன்னதாம். வாத்தின் மீது இரக்கம் கொண்ட மனிதன், வாத்தைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டானாம்.

கழுகு மனிதனிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தது. ” நீ ஏன் என் உணவைத் தடுக்கிறாய்?” என்றது.

மனிதன், “உனக்கு வேண்டுமானால் வேறு எதையாவது சாப்பிடு. வேண்டுமானால் வேறு வாத்தை சாப்பிடு.”

கழுகு கேட்டது. ” மற்ற உயிர்கள் இறந்தால் பரவாயில்லையா?”

மனிதன், ” சரி உனக்குத் தானியங்களைத் தருகிறேன். எதையும் கொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை”. தான் கருணையுள்ளம் கொண்டவன் என்றும் என்னிடம் இந்த வாத்து “உயிர்ப் பிச்சைக் கேட்டு வந்திருக்கிறது” என்றானாம்.

கழுகு ,” நீ நாளையே இறந்தால் நாளை இந்த வாத்து எனக்கோ, மற்றவருக்கோ இரையாகுமே. அப்போது என்ன செய்வாய்?”

கழுகு தொடர்ந்தது. “நீ ஹீரோ. எனக்கான உணவைத் தேட வந்த நான் வில்லன். வாத்து பாதிக்கப்பட்டவன்.” என்ற பிரமையை ஏன் ஏற்படுத்துகிறாய்.

அப்படியே கேள்வியை மாற்றிப் போடுங்கள். கழுகிற்கு அன்று கிடைக்கக்கூடிய உணவைத் தடுத்தவன் வில்லன் என்று கழுகு நினைத்தால்….. மனிதனின் கற்பனை, கேள்வியை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்கிறதல்லவா.

இதேபோல இன்னொரு கதையும் உண்டு. ஒரு சிறிய மீனைப் பெரிய மீன் தின்னப் போக அதைப்பார்த்துப் பரிதாபப்பட்ட மனிதனொருவன், நீ இந்த கடலில் கிடப்பதால் தானே உன்னை அந்த மீன் தின்னப் பார்க்கிறது. ஆகையால் உன்னை நான் வீட்டில் வைத்து வளர்க்கிறேன் என எடுத்துச் சென்றானாம்.

கொஞ்ச நாளில் மீன் பெரிதாக பெரிய தொட்டி ஒன்றை வடிவமைத்தானாம். மீண்டும் பெரிதாக என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல், நீ பெரியதாகி விட்டாய். உன்னை யாரும் அடித்துத் தின்ன மாட்டார்கள். ஆகையால் உன்னை ஆற்றில் விடுகிறேன் என சொன்னானாம்.

இரு கேள்விகள். பெரிய மீனாக மாறிய இந்த மீன், சின்ன மீனை சாப்பிடும் என்றோ, கடலில் போய் இந்த மீன் சேர்ந்தால் இதைவிட பெரிய மீன் இதைத் தின்னும் என்கிற அளவிற்கு அடிப்படையில்லாமால் இரக்கம் காட்டுகிறேன் என்ற பெயரில் முன் வந்தது சரியா? இந்த அடிப்படை கூட புரியாமல் அதை எடுத்து வளர்த்தானே, இவன் முட்டாளா? மனிதனின் கற்பனையில் விளைந்த ஒவ்வொரு கதையிலும் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது.

இயற்கையும், இயற்கையையும் உயிரினங்களையும் படைத்தவனைத் தவிர்த்து அனைத்துமே மனித கற்பனையில் விளைந்தவையாகக் கூட இருக்கலாம். கலாச்சாரம் தொடங்கி …… மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் மட்டுமே. இதைத் தவிர்த்து மனிதனுக்கும் விலங்கிற்கும் எந்த வேறுபாடும் கிடையாது.

சர்வைவலுக்காக அன்றாடம் ஓடிக்கொண்டிருப்பதே விலங்கின் தன்மை. அதைத் தவிர்த்த எந்த குரூர எண்ணமும் விலங்கிற்குக் கிடையாது. மனிதனுக்கு மட்டுமே கற்பனையில் எண்ணியதை நிறைவேற்றவும், அவன் விதித்த கற்பனைக்கும், விதிகளுக்கும் உட்பட்டு வராத அத்தனை பேரையும் தகுதியற்றவர்களாக, தரங்கெட்டவர்களாக அடையாளம் காட்டி வாழ்வதுமே மனித நாகரிகம் என பெருமையாக அழைக்கப்படுகிறது.

லால் பிகாரியும் இந்திய சட்ட பிழைகளும்

லால் பிகாரி – சுவாராஸ்ய மனிதனின் வாழும் போதே
===============================================
இறந்த கதை:
===========

லால் பிகாரி. உத்திரப் பிரதேசத்தில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர். அவர் தனக்கு ID Proof எடுக்க தாலுகா ஆபிசுக்கு சென்ற போது, அவருக்கு ID கொடுக்க மறுத்து விட்டனர். அவரிடம் ” நீ யார்? “. உனக்கேன் லால் பிகாரி பெயரில் ID வேண்டும் எனக் கேள்விகள் முன் வைக்கப்பட்டன. அவருக்கு அதிர்ச்சி!

“சார், நான்தான் லால் பிகாரி. எனக்கு ID வேண்டுமென நான் கேட்காமல் யார் கேட்பார்கள்?”

“ஹலோ… நீங்க ஏற்கனவே இறந்து விட்டீர்கள். அப்படித்தான் ரிஜிஸ்தர் ஆகியுள்ளது. மன்னிக்கவும், உங்களுக்கு ID தர முடியாது.”

“சார், நான் உயிரோடத் தான் இருக்கேன். எப்ப செத்தேன்?”

“ நீங்க போன வருஷம் இறந்து விட்டீர்கள். உங்கள் தாய்மாமா தான் அரசுக்குத் தகவல் கொடுத்து, உங்கள் குடும்பச் சொத்தான ஒரு ஏக்கருக்கும் குறைவான உங்கள் நிலத்தை அவர்களின் பெயரில் எழுதிக் கொண்டு போயுள்ளார்”

“ யாருய்யா, நான் இறந்தேன் என certificate கொடுத்தது.?”

“ போன வருஷம் இருந்த தாசில்தார்.”

விசாரித்த போது 300 ரூபாய்க்கு நான் இறந்துள்ளேன் என பிற்காலத்தில் லால் பிகாரி நகைச்சுவையுடன் தெரிவிக்கிறார்.

நாம் இனி உயிரோடு இருக்கிறோம் என்பதை proof பண்ண வேண்டும் என்பதற்காக பல கோல்மால் வழிகளை, நேர்வழிகளை கையாள்கிறார். அவர் கையாண்ட முதல் வழி: அவரது Cousin brother ஐக் கடத்துகிறார். யாராவது நம்மை போலீசில் கம்ப்ளைண்ட் பண்ணுவார்கள். அதை வைத்து நான் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்பதை proof பண்ணி விட வேண்டியது தான்.

விதி, கடத்தப்பட்டவரின் வீட்டிலிருந்து நான்கு நாட்களாகியும் யாரும் காவல்துறையில் புகார் கொடுக்கவில்லை. அவனை சினிமாவுக்குக் கூட்டிச் சென்றதுதான் மிச்சம். உடனே அவனது சட்டையில் ஆட்டு ரத்தம் தடவி அதை கசின் வீட்டு முன்பாக போடலாம் என நினைத்து கசாப்புக் கடைக்காரரிடம் போகிறார். அவர் முடியாது என மறுக்கிறார். கடைசியில் இது சரியில்லை என அந்த ஐடியாவைக் கைவிடுகிறார்.

இதற்கிடையில் உத்திரப்பிரதேச சட்டசபை முன்பாக தர்ணா செய்கிறார். யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. தினமும் தர்ணாக்கள் நடந்ததால் யாரும் இவரது பிரச்சினையைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவரும் அவரது சகோதரரும் சேர்ந்து கலவரத்தில் ஈடுபடுகிறோம், எங்களைக் கைது செய்யுங்கள் எனச் சொல்லி போலீசிடம் 500 ரூபாய் லஞ்சம் கொடுக்கிறார்கள். இவர்களது motive என்ன என்பதை அறிந்த காவலர் இவர்களைக் கைது செய்யாமல் ஒழுங்கா வீடு போய்ச் சேருங்க என சொல்லி விட்டு சென்று விடுகிறார்.
அவர் இதற்கிடையில் “உத்திரப்பிரதேச வாழும் போதே இறந்த மனிதர்கள் சங்கத்தை” தோற்றுவிக்கிறார். இதுபற்றி அறிந்து கொண்டு பேட்டி எடுக்க வந்த நிருபர் கிரிமினல் நடவடிக்கைகளைக் கைவிடுமாறும் வேறு முயற்சிகள் செய்யுங்கள் எனச் சொல்லி விட்டு பத்திரிகையில் லால் பிகாரி பற்றிய செய்தியை வெளியிடுகிறார். இச்செய்தி பரவலான கவனம் பெறுகிறது.

சில நாட்களிலேயே 100 பேர் உறுப்பினர்களாக சேர்கின்றனர். இதையறியறிந்த இச்சிக்கலில் இருந்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை மேலே மேலே கூடுகிறது. எண்ணிக்கை 25,000 எனத் தொடுகிறது. இது உத்திரப்பிரதேச மாநில உறுப்பினர்கள் மட்டுமே என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இதற்கிடையில் அவர் இன்னொரு முயற்சியை மேற்கொள்கிறார். தனது மனைவிக்கு விதவைப் பணம் தர வேண்டும் என்று மனு செய்கிறார். 1988 ல் அவர் பெயரில் இருந்த சொத்தைக் காட்டி விபி சிங்கை எதிர்த்து நின்று 1600 வாக்குகள் பெறுகிறார். , 1989 ல் ராஜீவ் காந்தியை எதிர்த்தும் தேர்தலில் நிற்கிறார், கூடவே தாம் இறந்தவர் என்றும் டாக்குமெண்டில் குறிப்பிடுகிறார்.

சுவராஸ்யம் உச்சத்தை அடைகிற இடம். இவர் தொடங்கிய “வாழும் போதே இறந்தவர்கள் சங்கம்” பற்றிய செய்திகள் NEWS week, TIMES போன்ற சர்வதேச பத்திரிகையிலும் வெளிவந்தன. லால் பிகாரிக்கு “IG NOBEL” prize அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்த பரிசு யாருக்குக் கொடுப்பார்கள் என்றால் , யார் மிக strange things செய்கிறார்களோ, பார்க்க நகைச்சுவையாக இருந்தாலும் ஆனால் மிகவும் சிந்திக்கக் கூடிய செயலைச் செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கு இந்த பரிசு ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் வழங்கப்படும் என அறிவிக்கிறது.

இங்கு மீண்டும் ஒரு சுவராஸ்யம். லால் பிகாரிக்கு விசா வழங்கப் படவில்லை. காரணம் பாஸ்போர்ட் இல்லாத ஒருவருக்கு எப்படி அமெரிக்கா விசா வழங்கும்? இறந்தவருக்கு நாங்கள் எப்படி பாஸ்போர்ட் கொடுக்க முடியுமென இந்திய பாஸ்போர்ட் ஆபிஸ் அறிவிக்கிறது. நீங்கள் கேசை வென்ற பின்னரே இனி நாங்கள் முடிவு செய்ய இயலும். ஆகையால் பாஸ்போர்ட் வழங்க முடியாது என்று சொல்லி விடுகிறார்கள். இறுதியாக குந்தன் ஷா என்பவர் லால் பிகாரி சார்பாகச் சென்று விருதை வாங்கி வருகிறார்.

ஒரு வழியாக இவரின் செயல்பாடுகளையும் மற்ற விஷயங்களையும் அறிந்து தாசில்தார் அலுவலகம் அவர் உயிரோடு இருப்பதாகவும் தவறுதலாக இறந்து விட்டார் என பதிவு பண்ணியதாகவும் சான்றிதழ் வழங்குகிறார்.

லால் பிகாரி இறுதியாக அந்த நிலத்தை மாமாவிடம் தரச் சொல்லி கேட்கவில்லை. அவருக்கு இந்தியச் சட்டத்தையும், அது எப்படி செயல்படுகிறது? தான் இறந்தவனில்லை என்பதை நிருபிக்க 1976 லிருந்து 1994 வரை தேவைப்படுகிறது என்பதை அறிந்து கொண்டதாகக் கூறுகிறார்.

எல்லாம் சரி, இவரது சங்கத்தில் உறுப்பினராக இருந்த 24999 பேரின் நிலைமை என்ன ஆனது? யார் கண்டார், இன்னும் தாங்கள் உயிருடன் இருப்பதை நிருபிக்க அன்றாடம் செத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இந்தியாவில் சட்டம் எவ்வாறு ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அணுகுகிறது? அரசு அலுவலகங்கள் சாமானியர்களின் பிரச்சனைகளை எப்படி அணுகுகிறது என்பதற்கு இந்த ஓர் உதாரணம் போதாதா?

பெண்மையை போற்றும் இந்தியா

பெண்மையை போற்றும் இந்தியா:
===============================

இந்தியாவில் பெண்களுக்கான இடத்தைப் புரிந்து கொள்ள இந்தியாவின் கலாச்சாரத்தை, பக்தி முறையை, இந்திய மனநிலையின் அடித்தளத்தை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்தியப் பெண்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்பட்ட கொடுமைகளைப் பற்றி பேசுவது மட்டுமே “பெண்ணியம்” என இங்கே கருதப்படுகிறது. அவ்வாறு பேசுதலும் சரியானதே. அதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவத்திலிருந்தும் பெண்ணியம் பேச இயலும் என்பதை வலியுறுத்தவே இக்கட்டுரை. எதிர்மறையான விஷயங்களிலிருந்து அணுகுவதற்குப் பதிலாக நேர்மறையான எண்ணங்களின் மூலமாகவும், மனதைத் தூய்மைப்படுத்துவதன் மூலமாகவும், செயல்களில் வெளிப்படுத்துதல் மூலமாகவும் பெண்ணியம் போற்றலாம்.

பெண்ணைத் தெய்வமாக வணங்கும் முறை:
———————————————————————–

பெண் வணங்குதலுக்குரியவள் என்பதன் வெளிப்பாடே இந்தியாவில் பூமியை “பூமி மாதாவாக” ஒப்பிடுவது. வீடுகளோ, வணிக வளாகங்களோ கட்டப்படும் போது பூமி மாதாவிற்குப் பூஜைகள் செய்யப்படுகின்றன. நதிகளைக் கூட கங்கா, காவேரி, யமுனா, கோதாவரி என பெண்களின் பெயர் சூட்டி அழகு பார்க்கிறோம். வணங்குகிறோம். “பாரத் மாதாக்கி ஜே” என பெண்ணின் பெயரிலேயே சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது கூட முழக்கங்கள் முன் வைக்கப்பட்டன. இவையெல்லாம் பெண்ணை எவ்வாறு வணங்கியுள்ளார்கள் என்று அறிவுறுத்துவது போல உள்ளதல்லவா? அதைத் தானே சுதந்திரப் போராட்டத்திலும் வெளிப்படுத்தினார்கள்.

இச்சமயத்தில் என்னுடைய சிறு அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். சவூதியில் உள்ள நான் பணிபுரியும் நிறுவனம் கடந்த ஆண்டு கலாச்சார நாள் (Cultural Day) நடத்திய போது அதன் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் நானும் ஒருவன். இந்தியாவைப் பார்த்தவுடன் புரிந்து கொள்ள சில போஸ்டர்கள் ஒட்டப்பட்டன. மேலிருந்த போட்டோவில் மதர் இந்தியா (அன்னை இந்தியா), மகாத்மா காந்தி, காஷ்மீர் உள்ளடக்கிய வரைபடம், அனைத்து மத வழிபாட்டுத் தளங்களும் பெண் கடவுளர்களின் போட்டோக்களையும் வைத்தோம். நிறைய வெளிநாட்டு நண்பர்கள் சரஸ்வதி, லக்ஷ்மி, துர்காவின் படங்களைப் பார்த்து யார் இது என்றார்கள். கல்வி, செல்வம், வீரத்திற்கான தெய்வங்கள் என்று விளக்கிய போது மிகுந்த ஆச்சர்யத்துடன் பெண் தெய்வங்கள் உண்டா என்றனர். ஏனெனில் பெண் தெய்வங்கள் உண்டு என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்கவும் இல்லை. அவர்களின் வழிபாட்டில் பெண் இறைதூதரும் கிடையாது. பெண் கடவுள்களும் கிடையாது.

இந்தியாவின் தொன்ம மதமான இந்துவில் ஆண் கடவுளர்கள் மட்டுமல்லாது பெண் தெய்வங்களும் உண்டு என விளக்கினேன். இந்தியாவில் மட்டுமே “அன்னை இந்தியா” என்று சொல்கிறீர்கள் என ஒரு நண்பர் ஆச்சர்யத்துடன் கூறினார். உலகின் தொன்ம மதத்தில்தான் பெண் தெய்வமாக வணங்கப்பட்டாள், வணங்கப்படுகிறாள். அந்தத் தொன்மக் கலாச்சராத்தை, பெண்ணை வழிபடும் முறையைக் கொண்ட நாடு என்பதிலிருந்து பெண்மையைப் போற்றும் தன்மை இயல்பாகவே இங்குள்ளது என்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். இந்தியாவில் பெண்களுக்கான இடத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் முதலில் நாம் இதையெல்லாம் ஏன் இந்திய சமூகத்தின் கலாச்சாரத்தில் மட்டும் உள்ளது என்ற கேள்வியிலிருந்து விடை காண முனைய வேண்டும்.

உலகில் வேறெங்கும் இல்லாத ஒன்று. இந்திய மனநிலையிலிருந்து நோக்கினால் புரியும். தன் குடும்பத்தில் கன்னியாய் இருந்த பெண், மணமுடிக்கும் முன்பாகவே மரித்து விட்டால், கன்னி பூஜை என அவர்களை வணங்கும் முறையைக் கொண்ட சமூகம் இந்தியச் சமூகம். சுவாஷினி பூஜை செய்கிறோமே! வீட்டிற்கு சீதேவி வரவேண்டும் என்கிறோமே! இவையெல்லாமும் நமக்கு எதைக் கற்பிக்கிறது? அடிப்படையில் இந்தியாவில் பெண்கள் வணங்கப்படுகிறவர்கள் என்பதை உணர முடியவில்லையா?

பெண்ணையும் குடும்ப அமைப்பையும் வணங்கும்
————————————————————————
மனநிலை:
—————–

இன்றைய நடைமுறையில் குடும்பங்களில் என்ன நடக்கிறது? நம்முடைய குடும்பங்களில் சேமிப்பு நிகழ யார் முக்கியக் காரணம்? நன்றாக யோசித்துப் பாருங்கள். வீடு வாங்குங்கள், நகைகள் வாங்க வேண்டும், வங்கியில் பணம் போட்டு வையுங்கள். எப்படியேனும் சேமிக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தத்தை ஆண்களுக்குக் கொடுப்பவர்கள் மனைவியும், தாயும்தானே! எனக்குத் தெரிந்து மேற்கூறிய மூன்று விஷயங்களில் நம்மை அழுத்தும் மனைவியோ, தாயோ எப்போதேனும் ஷேர் மார்க்கெட்டில் போடுங்கள் என சொன்னதுண்டா? பெரும்பாலும் அவர்கள் இது போன்ற விஷயத்தில் அறிவுறுத்துவதுமில்லை. பேராசைப் படுகிறாள் என்று சொல்கிற நாம் ஏன் ஒருபோதும் சூதாட்டத்தில் பங்கு கொள்ளுங்கள் என்று பெண்கள் சொல்லிக் கேள்விப்படுவதில்லை? இந்தியக் குடும்பங்களின் சேமிப்பில் தேசிய அளவில் 19 %லிருந்து 27 % ஆக இன்று உயர்ந்துள்ளது என்பதற்குக் காரணமான பெண்கள் வணங்குதலுக்கு உரியவர்கள் தானே!

பெண்ணை மதிப்பதில்லை, தன் விருப்பத்தில் செயல்படும் ஆண்கள், ஏன் பெண்ணின் அறிவுரைப்படி சேமிப்பிற்கான முதலீட்டில் மட்டும் பெண் சொன்னதற்குத் தலையை ஆட்டிக் கொண்டு செயல்படுகிறான். குடும்ப அமைப்பாக இந்தியா இருக்கும்வரை பாரதத்தின் குடும்ப சேமிப்பு குறையப்போவதில்லை. ஆனால் பிடிக்கவில்லையெனில் வெட்டிவிடு என்கிற கருத்தாக்கமே பெண்ணியம் என்று இங்கு போதிக்கப்படுகிறது. அவ்வாறு பேசுவது மட்டுமே முற்போக்கு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

குடும்ப அமைப்பு முறையே இந்தியாவின் பலம் என்பதற்குச் சின்ன உதாரணம். இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் அந்நிய முதலீட்டின் மூலம் இந்தியாவிற்குக் கிடைத்த பணவரவைக் காட்டிலும் வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர்கள் அனுப்புகிற பணம் இரு மடங்கு என்பது எதைக் காட்டுகிறது? தன் குடும்பத்திலுள்ள சகோதரிக்குத் திருமணம் நடக்க கஷ்டப்படும் அண்ணன்கள், மகள்களுக்கு சிறந்த முறையில் கல்வி, திருமணம் நடத்தித் தர கஷ்டப்படும் தந்தைகள், தங்கள் குடும்பம் பொருளாதார அளவிலும் முன்னேற வேண்டும் என்று நினைக்கும் ஆண்கள் சர்வ நிச்சயமாகப் பெண்களை மதிக்கத் தெரிந்தவர்கள் என்பதைத் தான் இந்தியக் குடும்ப அமைப்புகள் கற்றுக்கொடுத்த பாடம் என்பதாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. பெண்களை மதிக்கும் சமூகத்தில் மட்டுமே சேமிக்கும் பழக்கம் இருக்கமுடியும். இந்தியாவை இப்படித்தான் புரிந்து கொள்ளவும், வெளிப்படுத்தவும் நாம் முயற்சிக்கவேண்டும்.
கிராமங்களில் முன்பெல்லாம் பெரியோரின் முன்பாக சிகரெட் பிடித்தல் தவறு. குறிப்பாக பெண்களின் முன்பாக சிகரெட்டோ மது அருந்துதலோ தவறு. பெண் முன்பாகத் தகாதசொற்கள் பேசினால் அங்கேயே அவன் அவமதிப்புக்கு உள்ளாவான். ஏனெனில், பெண்ணின் முன்பாக ஆண் ஒழுக்கத்துடன் நடக்க வேண்டும் என்கிற படிப்பினையைத் தான் இன்று மீட்டெடுக்க வேண்டியுள்ளது. நகரமயமாதலில் இன்றைய பெண்களின் முன்பாக எந்தத் தயக்கமும் இன்றி சிகரெட் பிடித்தலும், இரட்டை அர்த்தப்பேச்சையும் பேசுதல்தான் பெண்மையை இகழ்வதைப் போன்றது. பெண்களும் இவ்விஷயத்தைத் தன் கண் முன்னால் செய்யும் ஆணுடன் பேசுவதைத் தவிர்த்தாலே ஆண்கள் இயல்பாகவே பெண்ணுக்கு என்ன மரியாதைத் தரவேண்டும் என்று உணர ஆரம்பிப்பார்கள். தன் முன்னாலேயே ஓர் ஆண் எதையெல்லாம் செய்தால் அது தன்னை அவமதிக்கும் செயல் என எண்ணி இன்றைய பெண்கள் ஒதுக்குகிறார்களோ, அடுத்த கணமே ஆண்கள் தங்களின் வரம்பு மீறலைக் குறைப்பார்கள். ஒரு மரியாதை எண்ணமும் வளரும்.

பெண்ளுக்கான வாக்குரிமை:
———————————————

வாக்குரிமையைப் பெண்களுக்கு வழங்கலாமா என்ற விவாதமே இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றபோது ஏற்படவில்லை. சுதந்திரம் வாங்கிய போதே பெண்கள் வாக்கு பெறும் உரிமையைப் பெற்றார்கள். சுதந்திரப் போராட்டத்தில் பெண்களின் பங்கும் அளப்பரியதல்லவா! காலனி ஆதிக்கத்தின் கீழ் சென்ற நாடுகளை விடுங்கள். 1779 ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஜனநாயகம் என்று பெருமை பேசிக்கொள்ளும் அமெரிக்காவில் பெண்களுக்கான வாக்குரிமை 1920 ல் தான் நடைமுறைபடுத்தப்பட்டது. ஸ்விட்சர்லாந்தில்1974 ஆம் ஆண்டில்தான் பெண் வாக்குரிமை நடைமுறைக்கு வந்தது. இங்கிலாந்திலும் 1928 ஆம் ஆண்டில்தான் நடைமுறையில் வந்தது. குறிப்பாக தங்களின் புண்ணிய இடம் என சொல்லும் வாடிகன் சிட்டியிலும் (போப்) , சவுதியிலும் பெண்களுக்கு இன்றுவரை வாக்குரிமை வழங்கப்படவில்லை. இணைப்பில் போய் படித்தால் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை எப்போது வழங்கப்பட்டது என்பது தெரியவரும்.
http://en.wikipedia.org/wiki/Women%27s_suffrage#India

இந்திய மனச்சாட்சியின் வெளிப்பாடு:
———————————————————–

2012 டிசம்பரில் இந்தியத் தலைநகர் டெல்லியில் பெண் கற்பழிக்கப்பட்ட நிகழ்வு மிகப்பெரிய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. மேற்கத்திய நாடுகளும் சில ஊடகங்களும் இந்தியாவில் படிப்பறிவின்மை, காமவெறி யுள்ளவர்கள் அதிகம் உள்ளனர் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தும் அளவிற்குக் காட்சிப்படுத்தின. இந்த விஷயம் மிகப்பெரிய அளவில் வெளிநாட்டு ஊடகங்களிலும் விவாதத்திற்கு வந்தது. அவை வன்புணர்வை மட்டும் பேசின. ஆனால் அத்தகைய பரப்புரைகளை முறியடிக்கும் செயல் இந்தியாவில் நடந்தேறியது. மக்கள் தெருவில் வந்து போராடினார்கள். பெண்ணை மதிக்கக் கோரி ஊர்லவலங்களை நடத்தி ஆண்களும் பெண்களும் டெல்லியை ஸ்தம்பிக்கச் செய்தார்கள். வழக்கும் விசாரணையும் வெகு விரைவாக முடுக்கிவிடப்பட்டது. ராணுவம் அவ்வாண்டு ஆங்கிலப் புத்தாண்டைக் கொண்டாடப்போவதில்லை என அறிவித்தது. அண்டை மாநிலங்களான பஞ்சாபும், ஹரியானாவும் புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டங்களை ரத்து செய்தன. இதைத் தான் நாம் இங்கு பார்க்கவேண்டும். பெண்ணுக்கு இழைக்கப்பட்ட வன்புணர்விற்கு எதிராக ஓர் சமூகம் போராடுவது என்பது பெண்மைக்கான இடம் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லும் இந்தியச் சமூகத்தின் மனச்சாட்சியாகப் பார்க்கவேண்டாமா?. ஊடகங்கள் டெல்லி சம்பவத்தைப் பற்றி மக்களுக்கு எடுத்துக் காட்டியது சரிதான். ஆனால் ஓர் சமூகம் தனது எதிர்வினையை எவ்வாறு காட்டியது என்பதைப் பற்றி இங்கு அதைப் பாராட்டும் விதமாக ஊடகங்கள் விவாதிக்காதது எதைக் காட்டுகிறது? அச்சம்பவம் ஒட்டி ஏதோ ஓர் அரசியல்வாதி தன் குறுக்குப்புத்தியிலிருந்து தவறான கருத்துரைத்தால் அதை மணிக்கணக்காக ஊடகங்கள் விவாதம் செய்வதன் வாயிலாக நமது (இந்தியாவின்) இமேஜை உடைப்பது மட்டுமா ஊடகத்தின் பணி. நாம் முதலில் நம்மை(இந்தியாவை) எப்படி முன்னெடுக்கிறோமோ (ப்ரொஜெக்ட்) செய்கிறோமோ, அதைப் பொறுத்தே நம்மைப் பற்றிய எண்ணத்தை மற்ற நாடுகள் மேற்கொள்ளும். ஏன், நாமே கூட இந்தியாவைப் பற்றி தாழ்வாகக் கருதாமல், தவறு நிகழ்ந்ததற்கு நம்முடைய எதிர்வினை எப்படி இருக்கவேண்டும்? நம்முடைய செயல்முறைகளில்தான் அதை மீட்டெடுக்க முடியும் என்கிற புரிதல்தான் இன்றைய தேவை.

இந்தியாவை மட்டம்தட்டிக் கொள்கிற விவாதங்களை அமெரிக்காவும் லண்டனும் செய்தபோதுதான் எமெர் ஓ டூல் ( Emer O Toole) The Guardian இதழில் ஒரு கட்டுரை எழுதினார். அதில் அவர் மேற்கத்திய நாடுகள் தங்களை உயரிய பீடத்தில் வைத்துக் கொண்டும், இந்தியாவை மட்டம் தட்டியும் விவாதிக்கும் விவாதங்கள் தகுதியற்றவை என்பதை ஆதாரப்பூர்வமாகத் தகர்த்தெறிந்தார். இந்தியாவில் இயல்பாகவே பெண்களை மதிக்கும் தன்மையும், அரசுக்கு எதிராகப் போராடும் ஜனநாயகமும் இருப்பதால்தான் ஒரு பெண்ணுக்கு நிகழப்பட்ட வன்கொடுமையை எதிர்த்து தெருவில் இறங்கி போராடும் சமூகம் உள்ளது என்று கட்டுரை வடித்துள்ளார்.

இக்கட்டுரையில் அவர் அமெரிக்காவில் ஓர் இளம்பெண்ணைக் கால்பந்து விளையாட்டு வீரர்கள் (மாணவர்களே) 2012 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் கேங் ரேப் பண்ணியதைப் பற்றி எழுதி அதில் பல கேள்விகளைக் கேட்டுள்ளார். அமெரிக்காவில் நடந்த இச்சம்பவம் பற்றி நமக்கு துளியளவாவது தெரிந்திருந்ததா? மேலும் அமெரிக்காவில் நடந்த கற்பழிப்பையும், இந்தியாவில் அதே போன்ற நிகழ்வு ஏற்பட்ட போது ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பையும் ஒப்புமைப்படுத்தி கட்டுரை எழுதியுள்ளார். அதன் இணைப்பு இதோ. http://www.theguardian.com/commentisfree/…/delhi-rape-damini

இந்தியாவின் இமேஜை எதிர்மறையாகக் காண்பிப்பது அந்நிய உணர்வுடன் செயல்படும் சில ஊடகங்களும், தேசத்தைத் தரக்குறைவாகவே பேசுபவர்கள் செய்தாலும் இந்தியாவின் அடிப்படை மனநிலை பெண்ணுக்கு ஆதரவாகவும், பெண்மையை மதிக்கும் குணம் கொண்டது என்பதைத் தான் நாம் முன்னெடுக்க வேண்டும். அவ்வாறு தொடர்ந்து செயல்படுதலின் வாயிலாகவே நம்மை உலகிற்கு அடையாளப்படுத்த வேண்டும்.

இந்தியா பெண்மையைப் போற்றும் விதமாக இறை வழிபாட்டிலிருந்து, தம் வீட்டுப் பெண்களை வணங்கும் குணத்திலிருந்து என அனைத்தையும் தமது சடங்கு முறைகளிலும், கலாச்சாரத்திலும் கொண்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு ஏற்கனவே மழுங்கடிக்கப் பட்ட மனநிலையிலிருந்து வெளிவரச் செய்ய வேண்டியதற்கு நமது சிந்தனைகளில் மாற்றம் தேவைப்படுகிறது. அதற்கு குடும்ப அமைப்பு முறையும்,இந்தியாவின் கலாச்சார அடையாளங்களைப் புரியவைப்பதன் மூலமே மீட்டெடுக்க முடியும். பெண்ணியம் பேசுதல் என்பது நேர்மறையாக அவர்களாலும் அவர்களுக்காகவும் செயல்படுதலில் உள்ளது என்பதே நாம் உணரவேண்டியது.

விவசாயத்தை விட்டு வெளியேறலாமா?

விவசாயத்தை விட்டு வெளியேறுவது தவறில்லை என
——————————————————————————–
யோசனை சொல்பவர்களை எவ்வாறு அழைப்பீர்கள்?
———————————————————————————-

இந்தியாவில் தனிநபர் வருமானம் அதிகரிக்க வேண்டுமானால் அதிக மக்களை விவசாயத்திலிருந்து மற்ற வேலைகளுக்கு நகர்த்த வேண்டும். இந்தியாவில் விவசாயம் சார்ந்து எந்த ரூபத்தில் மாற்றுக் கருத்துச் சொன்னாலும் அதை பெரும் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அதுகூட பரவாயில்லை, கொலைக்குற்றம் செய்தது போல விமர்சிக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். உண்மை, கார்ப்பரேட் கையாள் என்றுதான் அவர்கள் மீது முதல் விமர்சனம் வந்து விழும்.

இந்தியாவில் 52 % மக்கள் விவசாயத் தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள். ஆனால் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் வேளாண்மையின் பங்களிப்பு 14% தான் உள்ளது. சராசரியாக ஆண்டிற்கு 3% அளவிற்கே விவசாய வளர்ச்சி உள்ளது. இந்தியாவில் விவசாயம் செய்வதற்கு 264 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலம் உள்ளது. 160 மில்லியன் ஹெக்டேர் பயிரிடத்தக்க நிலம் உள்ளது. 124 மில்லியன் ஹெக்டேர் நீர்ப்பாசன வசதியுடன் கூடிய விவசாயநிலம் உள்ளது.

உலகிலேயே சீனாவிற்கு அடுத்தபடியாக அதிக அளவிற்கு விவசாய நிலம் கொண்ட நாடு இந்தியா என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. உற்பத்தியை இன்னும் இரட்டிப்பாக்க முடியும். நாம் இதுவரை அதில் பாதியளவிற்கே உற்பத்தி செய்துவருகிறோம் என்பதே உண்மை. இந்தியாவில் உலகமயமாதலுக்குப் பிறகு விவசாய உற்பத்தி அதிகரித்துள்ளதா? குறைந்துள்ளதா? என்பதைச் சொல்லிவிட்டு விவாதிப்போம். அதாவது உலக மயமாதலுக்குப் பிறகு நிலம் அதிக அளவிற்கு விற்கப்பட்டிருக்கும் அல்லவா? அவ்வாறானால் இந்நேரத்திற்கு விவசாய உற்பத்தி குறைந்திருக்க வேண்டுமல்லவா? ஒருவேளை உங்களின் பதில், விவசாயத்தில் வந்த நவீன முறைகள்தான் உற்பத்தி அதிகரிக்கக் காரணமெனில், எதிர்காலத்திலும் அது அதிகரிக்கச் செய்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காதுதானே? எதற்காக வலுக்கட்டாயமாக விவசாயத்தால் பலன் பெற முடியாதவர்களும், செய்ய இயலாதவர்களும் நிலத்தை விட்டு போவதால் தவறில்லைதானே! சீனா விவசாயத்திலிருந்து 300 மில்லியன் மக்களை வெளியேற்றி மற்ற பணிகளில் ஈடுபடச் செய்துள்ளது.

நிதர்சனம் என்னவென்றால் விவசாயத்தில் ஈடுபடாத 48% மக்களின் பங்களிப்பே இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 86% ஆக உள்ளது. விவசாயத்தில் ஈடுபடும் 52% தத்தினரின் பங்களிப்பு வெறும் 14% தான் உள்ளது. ஒரு பக்கம் விவசாயம் செய்பவர்களால் தமது விளைச்சளுக்கான விலையை நிர்ணயம் செய்ய முடியவில்லை போன்ற காரணங்களால் சமூக அழுத்தம் (Social Tension) தான் இதனால் அதிகமாகும்.

விவசாயத்தை நம்பி இத்தனை சதவீதம் பேர் ஈடுபடவேண்டிய அவசியமில்லை. ஆகையால் விவசாயம் செய்ய இயலாதவர்கள் நிலத்தை தொழிற்சாலைகளுக்கோ அல்லது கட்டமைப்பு சார்ந்த விஷயங்களுக்கோ விற்றுவிட்டு நகர்வது ஒன்றும் தவறல்ல. NGOக்கள் நிலம் விற்பவர்களுக்கு முறையான Rehabilitation கிடைக்க பேசுவதென்பது வேறு. விவசாயம் மடிந்து விடும், உற்பத்தி சரிந்து விடும் என அறிவாளிகள் சொல்வதெல்லாம் நிலத்தை விற்பதால் நடக்கப்போவதல்ல என்பதே நிதர்சனம். நகரமயமாதலுக்கு உட்படுத்திக் கொண்ட மாநிலங்களையும், விவசாயத்தை மட்டும் பெரிதும் நம்பியுள்ள மாநிலங்களையும் கணக்கில் எடுத்துப்பார்த்து எடை போடுங்கள். அது பற்றி முந்தைய பதிவில் எழுதியுள்ளேன்.

இந்தியாவின் குடித்தனம் (Household) நகரமயமாதலை எப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?

இந்தியாவின் குடித்தனம் (Household) நகரமயமாதலை
================================================
எப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?
==============================

இந்தியாவின் முதுகெழும்பு கிராமங்கள் என்கிறோம். ஆனால் பெரிய மாநிலங்களாகக் (150 சட்டசபை கொண்ட மாநிலங்களைக்) கணக்கில் கொண்டால் பொருளாதாரத்தில் முன்னேறிய மாநிலங்கள், நகரமயமாதலுக்குத் தன்னை வெகுவேகமாக மாற்றிக் கொண்ட மாநிலங்கள் என்பதிலிருந்து நாம் எதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்? அல்லது இந்தியாவை எவ்வாறு புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?

பெரிய மாநிலங்களின் வரிசையில் பார்த்தால் நகரமயமாதலில் முதலிடத்தில் இருப்பது தமிழகம். % of house holds ஐக் கிராமம் நகரம் என எடுத்துக்கொண்டால் இந்தியாவின் சராசரி முறையே 73.44 %, 26.56% என மத்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள SECC2011 கணக்கெடுப்பு சொல்கிறது. தமிழகம் நகரமக்களின் வாழிடத்தைப் பொறுத்தவரையில் 42.47% ஆகும். தமிழகத்தைக் காட்டிலும் நகர குடித்தனம் அதிகமுள்ளவை சிறிய மாநிலங்களான/ UT சண்டிகார் (92.69%), டெல்லி(69.01%), பாண்டிச்சேரி( 58.84%), மிசோரம்(50.64%) போன்றவை. இதுபோன்ற சிறிய யூனியன் பிரதேசத்தையும், மாநிலத்தையும் விட்டு விடுவோம். பெரிய மாநிலங்களைக் கணக்கில் கொண்டால் நகரத்தில் வசிப்பவர்களின் பட்டியலில் தமிழகம் தான் முதலிடத்தில் உள்ளது. தமிழகத்திற்கு அடுத்த படியாக குஜராத்(40.48%), மகாராஷ்டிரா(40.16%), கர்நாடகா(38.74%), ஹரியானா(35.88%) பஞ்சாப்(35.04%), தெலுங்கானா(31.31%) போன்ற மாநிலங்கள் தேசிய சராசரியைக் காட்டிலும் அதிகமாக, நகரமாக மாறியுள்ளது.

தொழில் வளர்ச்சி பெறாத மாநிலங்கள் என்றும் சொல்லலாம் அல்லது விவசாயத்தைத் துடிப்பாக செய்யும் மாநிலங்கள் என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம் அல்லது கல்வியறிவு குறைவான மாநிலங்கள் என்றும் ஓரளவுக்கு சொல்லலாம். அவைதான் நகரமயமாதலில் தேசிய சராசரியைக் காட்டிலும் குறைவாக உள்ளன. நகரப்புற குடித்தனத்தை, பெரிய மாநிலங்களை மட்டும் எடுத்துப்பார்த்தால் உத்திரப்பிரதேசம்(19.81%), பீகார்(9.99%), மத்தியப் பிரதேசம்(23.34%), மேற்கு வங்காளம்(22.64%), ஒரிசா(12.77%), ராஜஸ்தான்(22.18%), கேரளா(17.98%) போன்ற மாநிலங்கள் ஆகும். இதில் கேரளா மட்டும் விதிவிலக்கான மாநிலமாகக் கொள்ளலாம். அங்குள்ள நிலப்பரப்பே கிராமம், நகரம் இரண்டும் கலந்தே வரும் என்பதையும், அதன் உள் மாநில உற்பத்தியில் அதிக பங்கு வகிப்பது வெளிநாட்டில் பணிபுரியும் கேரளத்தினர் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இத்தகவல்கள் அரசின் இணையதளத்திலேயே உள்ளது. மற்ற விவரங்களையும் அறிந்து கொள்ளலாம்.http://www.secc.gov.in/staticReportData?getReportId=Z_11

இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியில் விவசாயம் மட்டுமல்லாது தொழிற்சாலைகளைச் சார்ந்த மாநிலங்களாக நகரமயமாதலுக்குத் தன்னை அதிக அளவிற்கு உட்படுத்திக் கொண்ட மாநிலங்கள்தான், தனி நபர் வருமானத்திலும் அதிக அளவிற்கு உள்ளனர் என்பது எதைக்காட்டுகிறது? வணிகத்தில் விவசாயியே தனது விளைப்பொருட்களுக்கான விலையை நிர்ணயிக்க முடியாமல் உள்ளது. விவசாயம் சார்ந்து இயங்கும் குடும்பங்களைப் பொருளாதார அளவில் பின்னுக்குத் தள்ளியுள்ளன என்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. விவசாயம் செய்பவர்கள் விலையை நிர்ணயிக்க இயலாமல் இருப்பது தொடருமானால் ஏழை மக்கள் விவசாயத்தை விட்டு வெளியேறுவதே அவர்களுக்கு நல்லது.

விவசாயம் இந்தியாவின் முதுகெழும்பு என்று சொல்பவர்கள் அதைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கும் வட மாநிலங்களின் விவசாயப் பங்களிப்பையும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். வட மாநிலங்கள் கல்விக்கு அதிகம் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதன் மூலமாகவும், அதிக தொழில் நிறுவனங்களை நிறுவுவதன் மூலமாகவும் பொருளாதார வளர்ச்சியையும் எட்ட இயலும். விவசாயம், தொழிற் வளர்ச்சி ஆகிய இரண்டையும் சரிசமமாக நிலை நிறுத்துகிற திட்டங்கள்தான் இந்தியாவை பொருளாதார வளர்ச்சியிலும் அதிக உயரத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல முடியும்.