பொருளாதாரத்தில் திருப்பம் தரவல்ல திட்டம் – முத்ரா வங்கி

பிரதமரின் பெயரில் பல திட்டங்களை தற்போதைய மத்திய அரசு அறிவித்து வருகிறது. அவற்றில் குறுந்தொழில் நிறுவனங்களின் வணிகம் மிகச் சிறப்பாக நடந்தால்தான் இந்தியப் பொருளாதாரத்தை இன்னும் வலுப்படுத்த இயலும் என்ற எண்ணத்தின் அடிப்படையில் கொண்டு வரப்படுகின்ற திட்டமே முத்ரா வங்கி திட்டமாகும். இந்தத் திட்டம் உறுதியாக பொருளாதாரத்தில் மிகப்பெரிய திருப்பத்தைத் தரும் என பொருளாதார வல்லுனர்கள் பலரும் கருத்துரைத்துள்ளார்கள்.
முத்ரா வங்கி திட்டத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் முன்பாக இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில்(GDP) (Small , Micro Enterprise or Unincorporate) நிறுவனங்களே 50% க்குப் பங்களிப்பு செய்கிறது. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் பங்கு 12 to 14% மும், விவசாயம் மற்றும் அரசின் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் தலா 18% மும் உள்ளது.

12 % to 14% இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பங்களிக்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் 40% அளவிற்குக் கடனுதவி பெறுகின்றன. ஆனால் மற்ற நிறுவனங்களோ குறைந்த அளவிற்கே கடனுதவியை வங்கியின் மூலம் பெறுகின்றன. பெரும்பாலும் வட்டி மூலமே தமது வணிகத்தை மேற்கொள்ள நடவைக்கைகளை எடுத்து வருகின்றன.

முத்ரா வங்கி திட்டம் ஏன் கொண்டுவரப்படுகிறது?
==========================================

1. கடன் நிதியுதவியை வங்கியின் மூலம் குறுந்தொழில் செய்பவர்களுக்கு வழங்குதல். அவர்களை முறையாகப் பதிவு செய்ய வைத்தல்.

2. தொழில் வளர்ச்சி பெருகுவதன் மூலம் அதிக வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கல்.

3. நிதி அமைச்சகத்தின் தகவலின் படி 5.77 கோடி(57.7 million) சிறு, குறுந் தொழில் நிறுவனங்கள் உள்ளதென தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. Economic Access 2014 ன் கணக்கின் படி, குறுந் தொழில் செய்பவர்களின் Gross Fixed Asset11.5 இலட்சம் கோடி ஆகும். கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களை விட இவை மிகவும் திறம் வாய்ந்தவை. (Efficient one)

RBI யின் கணக்கின் படி, மைக்ரோ தொழில் செய்யும் நிறுவனங்கள், அவர்களின் Gross Fixed Asset ல் 55% (6.26 Laksh Crore) அதிக பங்கீட்டைத் தருவதாகவும், இந்தியக் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் வெறும் 36% தான் பங்கீடு தருகிறது எனவும் தெரிவிக்கிறது. இதுவரையிலும் வெறும் 4% அளவிற்கே வங்கிக் கடனாக மைக்ரோ தொழில் செய்பவர்கள் பெற்றுள்ளார்கள். அதாவது 11.5 Laksh Crore ல் வெறும் 46,000 கோடிதான் கடனாகப் பெற்றுள்ளார்கள். ஆனால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் 50 லட்சம் கோடியைக் கடனாக FDI , FII and வங்கிகள் மூலமாக 1991 லிருந்து 2011 வரைக்குள்ளான காலத்தில் பெற்றுள்ளார்கள். ஆனால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மூலம் கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் (1991-2011) 29 மில்லியன் வேலை வாய்ப்புகளே பெருகியுள்ளது. அதாவது ஆண்டுக்குத் தோராயமாக ஒரு லட்சம் மக்களுக்கே வேலைவாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது. Economic Access 2014 ன் கணக்கின்படி, சிறு மற்றும் குறுந் தொழில் நிறுவனங்கள் (பெரும்பாலும் பதிவு செய்யப்படாத இந்த நிறுவனங்கள்) மூலம் 128 மில்லியன் வேலை வாய்ப்புகள் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளதாகத் தெரிவிக்கிறது. இதில் கட்டுமானப்பணியில் வேலை வாய்ப்பு பெற்றவர்களைக் கணக்கில்கொள்ளவில்லை என்றும் தெரிவிக்கிறது.
இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தைத் தூக்கி நிறுத்துவது கார்ப்பரேட்டுகள் மட்டுமல்ல.. கார்ப்பரேட் அல்லாத கம்பெனிகள் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட மத்திய அரசு செயல்படுத்த முன் வந்துள்ள திட்டமே முத்ரா வங்கி திட்டமாகும்.
கார்ப்பரேட் அல்லாத இந்த நிறுவனங்களின் பங்களிப்பு உற்பத்தித் துறையிலும் சேவைத் துறையிலும் அளப்பரியது. குறிப்பாக சேவைத் துறையில். கட்டுமானம், வணிகம், போக்குவரத்து, லாட்ஜ், உணவகங்கள், மளிகைக்கடைகள், ரியல் எஸ்டேட், சொந்தமாகத் தாமாகவே செய்துவரும் எலெக்ட்ரிசியன், ப்ளம்பர், மெக்கானிக், வக்கீல், ஆடிட்டர்கள் என சொந்தத் தொழில் செய்துவருபவர்களின் பங்களிப்பு 70 க்கும் அதிகமாக சேவைத் துறையில் உள்ளது.
நடைமுறை வாழ்க்கையில் சிறு மற்றும் குறுந்தொழில் செய்பவர்களைப் பாருங்கள். சொந்தத் தொழில் செய்பவர்கள் காலையில் 100 ரூபாயைக் கடனாக வாங்கி மாலையில் 110ரூபாய் கொடுப்பவர்கள் உண்டு. இது உதாரணம் மட்டுமே. 10000 ரூபாய் கடன் வாங்குபவரை எடுத்துப்பார்த்தால் அவரின் வருட வட்டி விகிதம் குறைந்த பட்சம் 20 % to 30% க்கும் அதிகமாக இருக்கும். நம்மூரில் கந்து வட்டி முறையில் அரசிற்கும் பலனில்லாமல், சொந்தத் தொழில் செய்பவர்களும் முன்னேற முடியாமல் கறுப்புப் பணம் சம்பாதிப்பவர்களின் கைகளில் பணம் சென்று சேர்கிறது. கந்து வட்டி, சீட்டு உடன்படிக்கை, பத்திர ஒப்பந்தம் போட்டு கடன் கொடுத்தல் என பல வழிகளில் கடன் பெறுவோர் அதிகமிருப்பதை அன்றாடம் நாம் காண இயலும்.
இவர்களைக் கணக்கில்கொண்டே முத்ரா வங்கியின் மூலம் அவர்கள் பயன்பெறும் வகையில் குறைந்த வட்டியில் கடன் கொடுக்கும் திட்டத்தை மத்திய அரசு அறிவித்துள்ளது. இதன் மூலம் 5.77 கோடி சிறு தொழில் செய்பவர்கள் பலன் பெறுவார்கள்.
வங்கயில் இதன் ஆரம்ப முதலீடாக 20,000 கோடியையும், கடன் உத்தரவாதத்திற்கு 3000 கோடியும் இருக்கும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் கடன் பெறுபவர்களை மூன்று வகையாகப் பிரித்துள்ளார்கள்.

சிசு : முதன் முதலாக தொழில் செய்யும் சிறு தொழில் செய்பவர்களுக்குக் கடனாக ரூபாய் 50,000 வழங்கப்படும்.

கிஷோர்: இந்த நிலையை அடைந்தவர்களுக்கு Rs 50,000 to Rs 5,00,000 வரையிலும் கடன் வழங்கப்படும்.

தருண்: இந்நிலையை அடைந்தவர்களுக்கு Rs 5,00,000 to Rs 10,00,000 வரை கடனுதவி கிடைக்கும்.
முத்ரா வங்கி இந்தப் பணம் கொடுத்தல், திரும்பப் பெறல், எப்படி பெறுவது என்பதற்கான சட்ட திட்டங்களை வகுத்து அதன் அடிப்படையில் செயல்படும் எனவும், இன்னும் ஒரு வருடத்திற்குள்ளாக இவற்றை முழுமையாக நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்படும் என மத்திய அரசு தெரிவித்துள்ளது. ஆரம்பத்தில் சிபியின் துணையோடு செயல்படும் என்றும், பின்னர் தனி வங்கியாக செயல்படும் என்றும் அரசு தெரிவித்துள்ளது.
குறுந் தொழில் செய்பவர்களில் 62% த்தினர் SC, ST and OBC வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றும் அரசே தெரிவித்துள்ளது. இவர்கள் பலன் பெறும் வகையில் கொண்டுவரப்பட்ட திட்டமே முத்ரா வங்கி திட்டமாகும். “Funding the unfunded companies “ என்பதை அருண் ஜெட்லி பட்ஜெட் உரையில் குறிப்பிடுகிறார். அதில் சிறு குறுந் தொழில் நிறுவனங்களுக்கு முறையாக பதிவு செய்ய வைத்தல் மற்றும் வங்கி மூலமாகக் கடன் உதவி செய்வதன் மூலம் அதிக வேலை வாய்ப்புகளையும், அதிகளவிற்கு உள் நாட்டு உற்பத்தியையும் பெருக்க இயலும் என்று அறிவித்தார்.
முத்ரா வங்கியின் முதலீட்டை இன்னும் மத்திய அரசு அதிகப்படுத்த வேண்டும். இதை முதலில் வெற்றிகரமாக அமல்படுத்தினாலே இந்தியா தமது பொருளாதாரத்தில் மிகப் பெரிய திருப்பத்துடன் கூடிய பெரிய வளர்ச்சியைப் பெறும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதை நிச்சயமாக மோடி செய்வார் என்றே தோன்றுகிறது. 2016 ஏப்ரலுக்குள் முழுமையாக நடைமுறைக்கு வரும் என்று மத்திய அரசு அறிவித்துள்ளது. அடுத்த பட்ஜெட்டில் இதன் முழு வடிவம் பற்றிய தெளிவும் நமக்குக் கிடைக்கும்.

தமிழ்நாடு அங்காடி, தொழிலகம் & உணவகங்களுக்கான சட்டம் தேவையா?

TAMILNADU SHOPS AND ESTABLISHMENT ACT:
=====================================

மோடியிடம் சொல்லி முதலில் இந்தச் சட்டத்தை மாற்ற வேண்டும்.

தமிழக அரசின் Shops and establishment சட்டத்தைப் படித்தால் சிரிப்பு சிரிப்பாக வருகிறது. அந்தச் சட்டத்தில் என்ன சொல்லியுள்ளது என்பது பற்றிய சில முக்கியமான ரூல்ஸ் மட்டும் சொல்கிறேன். இந்த மாதிரி சட்டம் தேவையா என்பதே எனது கேள்வி?

1. கடைகளை வாரத்தில் எந்த நாளும் திறக்கலாம். உதாரணமாக உணவகங்களை எடுத்துக்கொள்வோம். அங்கு பணிபுரிபவர் அதிக பட்சமாக NT = 48HRS/week & Including OT = 54/week. தான் பணி செய்யச் சொல்ல வேண்டும். இது எந்த ஊர்ல நடக்குதுன்னு சொல்லுங்க.

2. நான்கு மணி நேரத்திற்கு ஒரு முறை one Hour break கொடுக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அது சட்டமீறல் என்கிறது சட்டம்.

3. வாரத்தில் ஒரு நாள் கட்டாயம் கடைகளுக்கு விடுமுறை அளிக்க வேண்டும். (இது ஓரளவுக்கு உண்டு)

4. பெயிண்ட் அடிச்சுருக்கனும். தீ பிடிக்காமல் இருக்கவும், தீப்பிடித்தால் அதை அணைக்கக் கூடிய உபகரணங்களை வைத்திருக்க வேண்டும்.

5. ventilation proper ஆக இருக்கனும். அதாங்க காற்றோட்டத்துடன் இருக்கனும்.அரசு இன்ஸ்பெக்டர் வந்து விசிட் பண்ணும் போது இவையெல்லாம் இல்லையெனில், இன்ஸ்பெக்டர் சொல்வதே சரி எனக் கொள்ளப்படும். அபராதமும் விதிக்கப்படும்.

6. கடையைச் சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டும். மழை பெய்தால் ஒழுகக்கூடாது. எலி வரக்கூடாது. மீறினால் அபராதம்.

7. வருஷத்துக்கு 12 நாட்கள் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை , மேலும் 12 நாட்களுக்கு sick லீவ் எடுத்துக்கலாம். முதலாளி முறையாகச் சம்பளம் கொடுக்க வேண்டும்.

8. குழந்தைகள் (14 வயதுக்குக் குறைந்தவர்களை) பணியில் அமர்த்தக்கூடாது.

9. பெண்களை காலை ஆறு மணியிலிருந்து மாலை ஏழு மணி வரை மட்டுமே இருக்கும் வகையில் (8 மணி நேரம் தான், எந்த நேரத்தில் கடைகளோ, ஹோட்டலோ, எதுவாக இருந்தாலும்) தான் வேலை வாங்க வேண்டும்.

10. பெனால்டி எவற்றிற்கு உண்டு என அடுக்கியுள்ளார்கள். பெரும்பாலும் மேலே சொல்லப்பட்ட விஷயங்களை முதல் தடவை சரியாக இல்லையெனில் 25 Rs ம், இரண்டாவது முறை கண்காணிப்பில் செய்யாமல் இருந்தால் Max of rs 250 வரையிலும் அபராதம் விதிக்கலாம். இது தெரியாமல் நம்மிடம் 500 Rs முதல் 1000Rs வரை லஞ்சமாகப் பெறுவார்கள்.

11. தொழிலாளிக்கு மீதமுள்ள சம்பளத்தைக் கொடுக்காமலோ, ஒரு மாத முன்னறிவிப்புச் செய்யாமலோ வேலையை விட்டுத் தூக்கினால் சிறைத் தண்டனை உண்டு.

சட்டம் எழுதியிருப்பதெல்லாம் ஓகே. ஆனால் நடைமுறையில் இவைதான் ஊழலுக்கு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. குறிப்பாக point no 4 to 9 , அதிகாரிகள் விசிட் பண்ணிட்டு லஞ்சப் பணம் வாங்கிட்டுப் போக மட்டுந்தான் உதவுது. என்னைக் கேட்டால் இந்த மாதிரி இந்தியாவிற்கு நடைமுறையில் பலனளிக்காத சட்டங்களைத் தூக்கி விட்டாலே லஞ்சம் வாங்க முடியாது. அதற்குப் பதிலாக Shops and establishment சட்டத்தை மிக எளிமையாக்கி விடலாம்.

என்னுடைய யோசனை என்னவென்றால் ஒன்று முறையாக கடையைப் பதிவு செய்வது, அதற்கு ஆண்டுதோறும் வரி செலுத்துவது, பணியாட்களுக்கு கையெழுத்துடன் கூடிய சம்பளக் கவர் வழங்குதல், தவறினால் அந்தத் தொழிலாளி வழக்குப் போட்டு வெற்றி பெறும் பட்சத்தில் அதற்கான செலவையும் முதலாளி ஏற்றுக் கொள்ளல், கடைகளுக்கு இன்சுரன்ஸ் செய்து விடுதல், அதற்குக் கட்டாயமாக அரசுக்கு ஆண்டுதோறும் வரியோடு ஒரு தொகையைச் செலுத்தச் செய்தல் (தீ விபத்து போன்றவையால் பாதிக்கப்பட்டால்) போன்றவையே போதுமானது. அதிகாரிகள் பதிவு செய்யும் போது, அதை வழங்கும் போது மட்டும் கடையில் மேற்கூறிய விஷயங்கள் பூர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளதா எனப் பார்த்தால் போதும். எப்ப வேணும்னாலும் போகலாம் என்று இருப்பதால்தான் கை அரிக்கும் போது காசைப் பிடுங்க வருவார்கள். சில யோசனைகள் எனக்குத் தோன்றாமல் போயிருக்கலாம்.

இன்ஸ்பெக்டர் வரும்போதெல்லாம் மேற்பார்வை என்ற பெயரில் லஞ்சம் வாங்க மட்டுமே இச்சட்டம் நடைமுறையில் உதவுகிறது. இதன் மூலமாக தொழிலாளி அடைந்த பலன் என்ன? வாடிக்கையாளர்கள் கடை சுத்தம், காற்றோட்டம் என அடைந்த பலன்கள் இவர்கள் இன்ஸ்பெக்ட் பண்ணியதால் கிடைத்தது என ஒன்று கூட கிடையாது. முதலாளிகள் தங்கள் கடைக்கு வாடிக்கையாளர்கள் வந்தால் , வர வேண்டுமானால் என்ன வசதியை தற்காலத்தில் செய்து கொடுத்தால் வருவார்கள் என்று தெரியும். அதை வைத்து அவர்களே அதை நிறைவேற்றிக் கொள்வார்கள். ஆகவே முதலில் இதுபோன்ற சட்டங்களை அரசு அதிகாரிகள் மேற்பார்வை என்ற பெயரில் லஞ்சம் வாங்காமல் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மத்திய அரசு சட்டமாகக் கொண்டு வர வேண்டும். மோடி தேவையற்ற சட்டங்கள் நீக்கப்படும் என சொல்லியுள்ளார். முதலில் இதுபோன்ற கதைக்குதவாத சட்டங்களைப் பிடுங்கி எளிதாகக் கொண்டு வாங்க. தேசம் போற்றும்.

http://nics.in/wp-content/uploads/2014/03/TN-Shop-act.pdf
இதைப் பற்றி அறிய விரும்புபவர்கள் மேலுள்ள லிங்கில் சென்று படித்துப் பாருங்கள். முக்கியமான விஷயங்கள் மட்டுமே சொல்லியுள்ளேன்.

ஐரோப்பா VS இந்தியா எதிர்காலப் பொருளாதாரம் :

பொருளாதாரத்துக்கும் நிதி திட்டமிடலுக்கும் சேமிப்பும், முதலீடும் இரு கண்கள். அப்படி வைத்துப் பார்க்கும் போது இங்கிலாந்து மற்றும் பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளின் Household Savings எடுத்துப்பார்த்தால் படு மோசம். இதுக்கு என்ன காரணம்னு எல்லாம் ரொம்ப மெனக்கெட வேண்டியதில்லை. குடும்ப அமைப்புகள் வலுவில்லாத பயலுகளுக்கு சேமிப்புப் பழக்கம் எப்படி இருக்கும்? கணவனும் மனைவியும் பிரிந்து வாழ்வதற்கு புதுசா கண்டு பிடிச்ச பெயர்தான் Single Parenting சிஸ்டம். லெஸ்பியன்கள் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம், gay கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் என்று வேறு இதில் வரவேற்பார்களாம். அமெரிக்காவில் அப்பாவை எதிர்த்து மகன் போட்ட வழக்கில் , இருவருக்கும் டைவர்ஸ் கொடுத்து எகோர்ட் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

பற்றாக்குறைக்கு குடும்பத்தையே Nationalise ஆக்கிட்டு பென்சன் திட்டத்தையும் முழுவதுமாக அரசே மேற்கொள்வதால் பல சிக்கலை இன்று ஐரோப்பிய நாடுகள் எதிர் கொண்டுள்ளது. டென்மார்க் Household savings விஷயத்தில் -.2 ஆகவும், நம்மை ஆண்ட பரம்பரை இங்கிலாந்து 3% க்கும் குறைவாகவே savings உள்ளது. இந்தியாவின் குடும்ப சேமிப்பு சராசரியாக எடுத்துக்கொண்டால் கூட 25% இருக்கிறது.

Demography Changes விஷயத்திலும், ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சிக்கல்தான். அங்குள்ளவர்களின் சராசரி ஆயுள் 82 to 85 ஆக உயர்ந்துள்ளது. அரசு அதனால் ஓய்வு வயதை 65 ஆக மாற்றி உள்ளது. ஆனால் வயதானவர்கள் ஓய்வுக் காலத்தில் கொடுக்கிற சம்பளத்தை(பென்சன்) எடுத்துக்கிட்டு வேற நாடுகளுக்கு சுற்றுலா கிளம்பி விடுகிறார்கள். இன்னொரு விஷயம் மக்களின் பிறப்பு விகிதம் குறைந்து கொண்டே செல்கிறது. அரசுகள் பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளச் சொல்லி முக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுக்கு முதலில் குடும்பமாக வாழ வேண்டுமே. இதனால் அங்குள்ள அரசுக்கு வரவைக் காட்டிலும் செலவு அதிகமாகிறது.

இது எதையும் புரிந்து கொள்ளாமல் , இந்தியாவை முதலில் எப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று புரிந்து கொள்ளாமல் இங்கே ஒரு குரூப் நீயா நானாவில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு, எத்தனை நாளைக்குத் தான் குடும்பங்களைக் கட்டிக்கிட்டு அழுவீங்க. பிடிக்கலன்னா வெட்டி விடுங்கன்னு சொல்லிட்டுத் திரியுறாங்க. இந்தியாவை இப்படி புரிந்து கொண்டவர்கள்தான் இங்கு முற்போக்குவாதிகள்.

இறுதியாக ஒரு செய்தி, கடந்த 2000 ஆண்டு பொருளாதார வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்தால் , ஒவ்வொரு நாட்டின் GDPயையும் வைத்துப் பார்த்தால் இந்தியா தான் 14 ஆம் நூற்றாண்டு வரை முதலிடத்தில் இருந்துள்ளது. 15 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து சீனாவும் இந்தியாவும் மாறி மாறி முதல் இரு இடங்களில் இருந்துள்ளது. 1750 வரையிலான காலக்கட்டத்தில் வெறும் 0.2 சதவீதம் இருந்த UK வும், 1.7 % இருந்த அமெரிக்காவும் பல நாடுகளை காலனி ஆதிக்கத்தில் கொண்டு வந்த பிறகே பொருளாதாரத்தில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளார்கள். இந்தியா சுதந்திரம் அடையும் போது உலக GDP யில் 1.6 % மே நமது பங்கு ஆகும். அதாவது மற்ற நாடுகளைச் சுரண்டி தங்கள் பொருளாதாரத்தை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள் இன்று மீண்டும் திணறி வருகிறார்கள். 200 ஆண்டுகளில் நம்மை முழுவதுமாகச் சுரண்டி வளர்ந்தவர்கள் இன்று சுரண்ட வழியில்லாமல் திணறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரையில் Demography மற்றும் தொழில் நுட்பத்தை வைத்து தாக்குப்பிடிப்பார்கள். ஆனால் ஐரோப்பிய நாடுகளின் கதிதான் அதோகதியாக மாறுகிறது.

இந்த பொருளாதார மந்த நிலை பற்றி கேள்வி எழுப்பிய போது ஸ்பெயின் அமைச்சர் சொன்ன தகவல் தான் பெரிய காமெடி. எங்கள் பொருளாதாரம் என்ன, உகண்டா போல மோசமானதா? பெல்ஜியம் நாங்கள் கிரீஸ் அல்ல என்று சொல்வதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது. கப்பல் கவிழப் போகுது. அதற்கு முன்பாக ஒருவரையொருவர் ஒப்பிட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

எழுதி வச்சுக்கோங்க, இன்னும் இருபது to முப்பது வருடத்திற்குள்ளாக நம்மை ஆண்ட பரம்பரையின் பொருளாதாரம் இந்தியப் பொருளாதாரத்தை ஒப்பிடும் போது அதள பாதாளத்தில் கிடக்கும் என்பது மட்டும் உறுதி. இதுபற்றி விளக்கமாக இன்னும் எழுத வேண்டும்.

தாய்லாந்திற்கு தெரிகிற கலாச்சார அடையாளம் இந்தியாவிற்குத் தெரியாமல் போனதேன்?

thailand manthan photo 4

ஒவ்வொரு நாட்டின் கலாச்சார அடையாளங்கள் (Cultural Identity) என்பது வேறு. வெவ்வேறு மதங்களைப் பின்பற்றுவதும், கடவுளை வழிபடும் (Worshiping God) தன்மையும் வேறாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த நாடு தன்னை எவ்வாறு அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதில்தான் கலாச்சாரப் பெருமை அடங்கியுள்ளது.

இந்தோனேசியா பற்றி ஏற்கனவே எழுதியுள்ளேன். இப்போது இன்னொரு உதாரணம் தாய்லாந்து. தாய்லாந்து நாட்டில் பௌத்த மதத்தைப் பின்பற்றுகிற மக்கள் 94 %. முஸ்லிம் மதத்தைப் பின்பற்றுகிற மக்கள் 5%. இந்து மதம் 0.09%. ( கவனியுங்கள் 0.1 % க்கும் குறைவு). ஆனால் தாய்லாந்திற்குத் தமது கலாச்சார அடையாளம் எது என்பதைப் பெருமையாக சொல்வதில் எந்தத் தயக்கமுமில்லை. அதற்கு அடையாளமாக தாய்லாந்தின் பன்னாட்டு விமான நிலையத்திற்கு அரசு சூட்டியுள்ள பெயர் “சுவர்ண பூமி ” ( சோழர்கள் ஆண்ட பூமி), தமிழில் இதன் பொருள் தங்க பூமி. விமான நிலையத்தில் ஆமையின் மீது வீற்று இருக்கும் “சமுத்ரா மந்தன் (விஷ்ணு)” சிலையையும் சுற்றிலும் தேவர்கள் சிலையையும் அமைக்கவே பல ஆண்டுகள் ஆகியுள்ளது. தாய்லாந்தின் தேசிய அடையாளமாக இன்று வரையிலும் “கருடா” உள்ளது.

இந்தியாவில்தான் மதச்சார்பின்மை என்ற பெயரில் இந்தியாவிற்குப் போலி அடையாளங்களுடன் வெளிவருவதற்குப் பகிரதப்பிரயத்தனங்களை முற்போக்கு, போலி செக்குலரிய வாதிகள் மூச்சிரைக்க பதைக்கிறார்கள். இவர்களைக் கண்டு அஞ்சாது இந்திய அரசு தமது கலாச்சார அடையாளங்களை மீட்டெடுக்கவும் முன்னெடுத்தும் செல்வதில் எந்தத் தயக்கமும் காட்டக்கூடாது.

ஆகையால்தான் இந்தியாவைக் கலாச்சாரத்தில் இந்து என்றும், வழிபாட்டில் மற்ற மதங்களைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்றும் இந்துத்துவா சொல்கிறது என்பதை மக்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கலாச்சராத்தை விட்டுத் தராத இன்னும் சில நாடுகள் உள்ளன. அவற்றைப் பற்றி பின்னொரு நாளில் பேசுவோம்.thailand manthan photo 2

அதிகாரப்படிநிலை ஒழியுமா?

Hierarchical Structure :

கதை, கவிதை, நாவல்போன்றவை மனிதர்கள் எவ்வாறு வாழ வேண்டும், மனிதர்களை எவ்வாறு பார்க்க வேண்டும் என்ற கற்பனைத் தளத்தில் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. கற்பனையில் மனித சமூகம் உயர்வு தாழ்வு கொள்ளலாகாது என்பதே அவை சொல்ல முயற்சி செய்யும் விஷயங்கள்.

ஆனால் நடைமுறை வாழ்க்கையில் அதிகாரப்படிநிலைக் கட்டமைப்பு இல்லாத ஒரு சமூகம் அமைய இயலுமா என்பதே பிரதானக் கேள்வி. தலைவன், பதவி, பொறுப்பு, அங்கீகாரம் என்ற பல்வேறு பெயர்களில் மனிதர்கள் தங்கள் சமூக அமைப்பை ஒரு வரிசைப்படுத்துதலுக்குள் எவ்வாறேனும் கொண்டு வந்து விடுவார்கள்/விடுகிறார்கள்.

பள்ளிக்குச் சென்றால் Ranking/Grade சிஸ்டம். வேலைக்குச் சென்றால் பொறுப்புகளுக்கேற்ப பதவி என்று அங்கும் அதிகாரப்படிநிலைக் கட்டமைப்பு முறை. தரம், திறமை ஆகியவற்றை அங்கீகரிக்க என்று சொல்லிக்கொண்டு அவார்டுகளை அரசுகள், தனியார் அமைப்புகள் வழங்குகின்றன. அங்கும் மிக உயரிய விருது என்ற பெயரில் வழங்குதல். பாரத ரத்னா இந்தியாவின் மிக உயரிய விருது என அழைக்கப்படுகிறது. அங்கேயே பத்மஸ்ரீயோ, பத்ம விபூஷனோ அடுத்த நிலையில்தான் உண்டு என்பது தெளிவாகிறது. இது இந்தியாவிற்கு மட்டுமல்ல. உலகம் முழுமைக்கும் இப்படித்தான். நோபல் பரிசு, ஆஸ்கார் என எல்லா இடத்திலும் ஒரு வரிசைப்படுத்துதல் இருக்கவே செய்கிறது.

அரசியலில் உயரிய பதவி, வணிகம், கல்வி, மருத்துவம், பொறியியல், கலை என அனைத்து இடங்களிலும் உயரிய/உயரியவர் என்ற அங்கீகாரத்தை தனி நபருக்கு வழங்குகிற மனித இனம் கூட்டாக(குழுக்களாக) மாறும் போது அவை சாதியம், மதம், மொழி, இனம், நாடு என சொல்லிக் கொண்டு ஒவ்வொரு குழுவும் தமக்கானதே ஆகச் சிறந்தது/ ஆக உயர்ந்தது என கட்டமைக்க செய்கிறது.

இந்த வரிசைப்படுத்துதலின் அடிப்படையே இதுவே உயரியது, இவரே இருப்பவர்களில் உயர்ந்தவர் என்ற எண்ணத்தைக் கொடுக்கச் செய்யும். இது தனி நபர்களை அங்கீகரிக்க என்று சொல்லி நாம் தப்பிக் கொள்ளகூடாது. உலகம் முழுமையும் அதிகாரப்படிநிலை கட்டமைப்பை மனிதர்கள் செய்து கொண்டே இருப்பார்கள். அவை தனி நபர்களுக்கு மட்டுமல்ல குழு வாழ்க்கைக்கும் பொருந்தும்.

எப்போது மனிதர்கள் இதுதான் தனக்கான இடம், பொருள், நபர் என்று கட்டமைப்பை உருவாக்க ஆரம்பித்தார்களோ அன்றே அதிகாரப்படிநிலையை நாம் உருவாக்கி விட்டோம் என்று பொருள்.

தங்கத்தை வைத்தே வணிகம் என்று சொல்வதில் ஆரம்பிக்கிறது வணிக அதிகாரம். ஆகச் சிறந்தது, ஆக உயர்ந்தது என்ற மன நிலையோடு நாம் பார்க்கிற வரையில் அதிகாரப்படிநிலை கட்டமைப்பை தவிர்க்க இயலாது.

இந்த அதிகாரப்படிநிலையின் ஆதி வடிவத்தை கேள்வி எழுப்பிக் கொண்டே இன்னொரு அதிகாரக்கட்டமைப்பு வாழ்க்கை முறைக்குள்தான் மனிதர்கள் செல்கிறார்கள் என்பதை மட்டும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.

இங்குள்ள சிக்கலே உலகம் எவ்வாறு இயங்குகிறது? இயங்கும் என்ற உண்மையைச் சொன்னால் கூட பல பட்டங்கள் கொடுக்க மனிதர்கள் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாழ்க்கையை எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதை உலகத்தின் கட்டமைப்பை புரிந்து கொள்ளாமல் பேசுவது கூட நல்லவன் வேடத்திற்கு மட்டுமே பொருந்தும். யதார்த்தம் புரிதல் அழகு. அதிலிருந்து வாழ்க்கையை அணுகுதல் அதனினும் அழகு.

சாதிய அமைப்பு முறை மற்ற அமைப்புகளைக் காட்டிலும் சிறந்தது

இந்தக் கட்டுரையில் சாதிய அமைப்பு முறை மற்ற அமைப்பு முறைகளான மொழிப் பிரச்சினை, இனப் பிரச்சினை, மதப் பிரச்சினைகளோடு ஒப்பிடுகையில் ஓரளவுக்குச் சிறந்தது என்பதே எனது கருத்து.

பகுதி 1:

சாதியிலுள்ள தீண்டாமைக் கொடுமைகள் மறைய வேண்டுமென்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் மொழி, இனம், மதம் ஆகியவற்றால் ஒரு கலவரம் ஏற்பட்டால் அதனால் ஏற்படும் இழப்புகளும் ஏராளம். ஆனால் இரு சாதிப் பிரிவுகளுக்குள் கலவரம் ஏற்பட்டால் இழப்புகளையும், கலவரத்தையும் எளிதில் கட்டுப்படுத்தலாம்.

சியா, சுன்னி என மதமாக இருந்தாலும் சரி, சாதியாக இருந்தாலும் சரி பிரிவுகள் குறையும் போது ஒரு நாட்டில் ஏற்படும் இழப்புகள் அதிகம்.

பிரிவுகளற்ற சமுதாயமாக மனிதர்கள் இயங்கவும் வாய்ப்பில்லை என்பதே இயல்பு. அதைப் போலவே இன்று முக்குலத்தோர், வன்னியர் என தம் சாதியிலுள்ள மூன்று பிரிவுகளைச் சுருக்கி ஒற்றை முகத்தோடு வரும்போது தான், அவர்கள் தாங்கள்தான் ஆளத் தகுதியானவர்கள் என்ற எண்ணம் மேலோங்குகிறது.

ஆகையால் சாதிகள் பல துண்டுகளாக பல பிரிவுகளாக இருப்பதே வேற்றுமையில் ஒற்றுமை எண்ணத்திற்கு வலு சேர்க்கும். பிரிவுகள் சுருங்கும் போதே பிரச்சினைகள் அதிகமாகும். மனிதர்கள் ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டுமென்பது வேறு.

சுதந்திரப் போராட்டத்தில் விடுதலை ஒன்று தான் குறிக்கோள் என்ற இடத்தில் கூட சிந்தனை மாற்றம், போராட்ட முறையில் ஏற்பட்ட கொள்கை மாற்றங்களே நேதாஜியையும், காந்தியையும் வேறு வழியில் பயணிக்கச் செய்தது. ஆகையால் எந்தக் காலத்திலும் மனிதர்கள் அதிகாரத்திற்காகவும், தமது பாதுகாப்பிற்காகவும், கொள்கைக்காகவும், பிரிவுகளாக மாறுவார்கள் என்பதே இயல்பு. ஆகவே உலகம் முழுக்க இனம், மொழி, மதம் ஆகியவற்றால் ஏற்பட்ட இழப்புகளைக் காட்டிலும் சாதிய அமைப்பு முறை ஒன்றும் கொடூரமானதல்ல என்பதே. உலகில் இருக்கிறஅமைப்பு முறைகளில் சாதியம் ஒன்றும் அத்தனை கொடூரமானதல்ல என்பதே எனது பார்வை. இல்லைஎன்பவர்கள் எந்த மாதிரியான அமைப்பு முறை இருப்பதில் சிறந்தது எனசொல்ல வேண்டும்

பகுதி 2:

குழு வாழ்க்கையிலும் சரி, தனி நபராக வாழும் வாழ்க்கையிலும் சரி, நாம் செயல்படுகிற முறையால் நன்மையும் தீமையும் கலந்தே இருக்க முடியும். நாம் அனைத்து விஷயத்திலும் தீங்குகள் என்று வந்தால் அந்த அமைப்பு முறையை ஒழித்துவிடுவதே நல்லது என்கிற பரப்புரைகளைச் செய்பவர்களாக இருக்கிறோம். ஓலை வீடாக இருந்தால் ஓலையை மாற்ற என்ன வழி என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக வீட்டை இடி , தீப்பிடிக்க வாய்ப்பில்லைஎன்கிறோம்.

சாதி ஒழிப்பில் ஆரம்பித்து மதப் பிரச்சினை, இனப்பிரச்சினை, மொழிப் பிரச்சினை என அனைத்திலும் cause என்ன அதற்கு எவ்வாறு செயல்பட்டால் விடுபடலாம் என்பதற்குப் பதிலாக அதை ஒழிப்பதே முறை என்கிற கருத்துகளே வரவேற்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக சாதி ஒழிந்தால் நல்லது, அது ஒழிந்தால் மட்டுமேதீர்வு என்று சொல்வதைப்போல!.

எந்த அமைப்பு முறை வாழ்க்கையிலும் பிரச்சினையிலிருந்து விடுபடும் ஆலோசனைகள் சொல்லப்பட்டால், அவர்களை சாதிய வெறியன் என்று சொல்லிஅடைக்கிறோம். பணம்கூட மக்களை upper class, middle class, Lower class, upper middle class… etc எனப் பிரித்துள்ளது. பணமற்ற ஒரு சமூகம் பங்கீட்டு வாழும் என்று சொல்லிவிட முடியுமா ? இந்த class(வகுப்பு) பிரிவினைகள் இல்லாத ஒரு மாற்று சமூகத்திற்கான வழிமுறைகள் என்ன என்று கேளுங்கள். Theoritical அறிவுரைகள் நிறைய வரும். அவை தேவையில்லை என்று சொல்லவில்லை. அவற்றிலிருந்தே அதை நடைமுறைப்படுத்த, நல்ல விஷயங்களைச் செயல்படுத்த முனைவோம் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. ஆனால் உலகம் முழுவதும் வகுப்பு வாரியாக மக்கள் பிரியாத ஒரு சமூகம் இருக்கிறதா? ஆகவே ஒரு அமைப்பை ஒழித்தால்தான் தீர்வு என்பதற்குப் பதிலாக அதிலுள்ள தீமைகளைக் கலையும் அறிவுரைகளே இன்றைய தேவை.

சார்லி ஹெப்டோவும் தமிழ் சேனல்களும்:

பகுதி 1:

குறிப்பு: வன்முறையை அனைவரும் எதிர்ப்பார்கள். ஆகையால் அந்தப் பகுதியை மட்டும் சொல்லி சல்லியடிக்க வேண்டாம். இது வன்முறைத் தாக்குதலை நியாயப்படுத்தும் பதிவுமல்ல என்று சொல்லிக் கொண்டு சில ஐயங்களை எழுப்புகிறேன்.

சார்லி ஹெப்டோவுக்கும் தமிழ் சேனல்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்ன? தமிழ் சேனல்கள் இது போன்ற மதம் சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் முன்பாக promotion போல trailer ஓட்டிக் காண்பித்து முதலில் நூல் பார்ப்பார்கள். கூர்ந்து கவனியுங்கள், விஜய் டிவியிலும் பர்தா பற்றிய ப்ரோமோ வந்தது. பின்னர் இஸ்லாமியவாதிகளால் கடும் எதிர்ப்புக் கிளம்பவும் நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பப் படாமல் விஜய் டிவி அமைதியாகிக் கொண்டது. புதிய தலைமுறையைக் காட்டிலும் விஜய் டிவி ஒருபடி மேல். விஜய் பற்றி சொன்னதற்கே மன்னிப்பைக் கேட்டுவிட்டு வணிக நோக்கத்தில் வீறுநடை போட்டுக்கொண்டு சென்றது.

புதிய தலைமுறையிலும் promo போலக் காண்பித்து விட்டு, எதிர்ப்பு வருகிறதா என்று பார்த்தது. ஆரம்பத்தில் கமலஹாசனைப் போல முறுக்கிக் கொண்டாலும் டிவி சேனலை வணிக ரீதியாக நடத்த வேண்டியது, அரசியல் ரீதியான சிக்கலையும் நாளை எதிர்கொள்ள வேண்டுமோ என்ற எண்ணத்தில் நிகழ்ச்சியை ரத்து செய்தது. இதில் என்ன நடந்தது என்றால், செய்தியாளர் தாக்கப்பட்டது, வன்முறைத்தாக்குதல் என அடுத்து நடந்த இரு நிகழ்வுகளை விவாதத் தளமாக்கி தைரியமாக நிகழ்ச்சி நடத்துவது போலக் காண்பித்தது. புதிய தலைமுறைக்கு உள்ள சிக்கல் விஜய் டிவி போல அது ஒரு பொழுதுபோக்கு ஊடகம் அல்ல. செய்தி ஊடகம். ஆகையால் முற்றிலுமாக பம்ம முடியாது. அதற்கேற்றார்போல அடுத்து நடந்த இரு அசிங்கமான வன்முறைகள் அவர்களை செய்தி ஊடகமாக விவாதிப்பது போலக் காட்டிக் கொண்டது.

தும்பை விட்டுவிட்டு வாலைப்பிடி கதையாக வன்முறைத் தாக்குதலை வைத்து தன்னை தைரியமாக விவாதங்கள் நடத்தும் ஊடகமாகக் காண்பிக்க பிரயத்தனத்தை மேற்கொண்டு விட்டது. இதற்கெல்லாம் அஞ்சாது என்று சொல்லிக் கொண்டே தாலி விவாத நிகழ்ச்சியை மட்டும் ஒளிபரப்பவில்லை என்பதையும் கருத்துரிமைப் போராளிகள் கேள்வி எழுப்பாமல் வன்முறைத் தாக்குதல் பற்றி மட்டும் கருத்துரைக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.
தனி நபர் என்றால் கேள்வி எழுப்ப வேண்டியதில்லை. ஆனால் ஒரு ஊடகமே நிகழ்ச்சியை நடத்த அஞ்சுவது ஏன் என்று எந்தக் கருத்து சுதந்திர வாதியும் கேள்வி எழுப்ப மாட்டார். ஏனெனில் டிசைன் அப்படி. அவரவர்க்கு அவரவர் TRP முக்கியம்.

இது போன்ற நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் ஊடகம் நேரடி ஒளிபரப்பாகவே மதம் சார்ந்த நிகழ்வுகளை நடத்தி விட வேண்டியதுதானே! அங்குதான் சூட்சமம் உள்ளது. சார்லி ஹெப்டோ, தமது அலுவலகம் தாக்குதலுக்குப் பிறகும், கொலைகளுக்குப் பிறகும் கார்ட்டூன்களையும் செய்திகளையும் வெளியிட்டுக் கொண்டு இருந்தது என்பதையும் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

தமிழ்நாட்டில் ஊடகங்களைப் பொறுத்தவரையில் வணிகம் என்று வந்துவிட்டால் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்காக ரஸ்க் கூட சாப்பிடாமல், தைரியமாக நேரடி நிகழ்ச்சியாக நடத்தாமல் அதே வேலையில் ஊடகத்திற்கான TRPயை ஏற்ற வழிகளையும் மேற்கொள்ளும் என்பதே நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது.

பகுதி 2:

அனைத்து விதமான நிகழ்ச்சிகளையும் ஊடகங்கள் நடத்துகின்றன என்று புதிய தலைமுறையில் தாலி விவாத நேர்படப்பேசுவில் உதாரணங்களுடன் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது. என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஊடகங்களின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி விளக்குவதானால் , அவை அனைத்துச் செய்திகளையும் வெளியிடும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து கிடையாது. ஆனால் ஒவ்வொரு பத்திரிக்கையும், ஊடகமும் தமது பார்வையை எவ்வாறு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று கருதுகிறதோ அதற்கேற்றார்போலவே தலையங்கத்தையும், சிறப்புக் கட்டுரைகளையும், விவாத நிகழ்ச்சிகளையும் வெளியிடும்.

புதிய தலைமுறையில் தாலி பற்றிய நேர்படப்பேசுவில் தாலி பற்றிய விவாத நிகழ்ச்சி ஏன் நடத்தக்கூடாது என்று ஆதரிக்கும் நபர்களை சம அளவில் பங்கெடுக்கச் செய்யாமல், அங்கு நடந்த வன்முறையைக் கண்டிக்கும் ஒரே குரலில் மட்டும் பேச ஐந்து விருந்தினர்களை வைத்து பேச வைத்தது எம்மாதிரியான நடுநிலைமை என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள். எம்மாதிரியாகக் கருத்து சுதந்திரம் பற்றி பேச விரும்புகிறார்கள் என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள். கருத்து சுதந்திரம் பேச உண்மையிலேயே விரும்பினால், முதலில் இந்நிகழ்ச்சி நடத்தக்கூடாது என்று ஆதரிப்பவர்களில் யாரையாவது வைத்தே நிகழ்ச்சி நடத்தப்பட்டிருக்கும். மாறாக எதை மக்களுக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பியதோ அவ்வகையிலேயே நிகழ்ச்சி சுபமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்டது.புதிய தலைமுறை தவிர்த்து எத்தனை ஊடகங்கள் இதை வைத்து விவாதம் நடத்தியதா என்றும் பார்க்க வேண்டும். மற்ற ஊடகங்கள் விவாதம் இது பற்றி செய்தால் அது புதிய தலைமுறைக்கு தேவையற்ற மார்க்கெட்டிங் என கருதுவதால் தான் மற்ற ஊடகங்கள் இந்தத் தாக்குதலைக் கண்டும் காணாமல் அமைதியாக இருக்கின்றன.

இதை எப்படி பார்க்க வேண்டுமானால், இத்தாக்குதலை எதிர்த்தது கையெழுத்து இட்டோம், செய்தியாக சொன்னோம் என்று மற்ற ஊடகங்கள் விளக்கம் தரும். ஆனால் ஒருமணி நேரம் ஒதுக்கி விவாதம் செய்யாது என்பதே ஊடகங்கள் செய்யும் நரித் தந்திரம். மார்க்சிஸ்ட் கட்சியினர் மக்கள் தொலைக்காட்சியைத் தாக்கியதை எதிர்த்து எத்தனை ஊடகங்கள் கம்யுனிசத்தின் உண்மை முகம் இதுதானா என்று விவாதிக்குமா என்று பாருங்கள். அப்படி நடப்பது ரொம்பக் கடினம்.

நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நேரு ஜி , நீங்கள் இந்த தேசத்தின் வளர்ச்சியிலும் சரி, தொலைநோக்குப் பார்வையிலும் சரி. இன்று வரை பெரியவர்களிலிருந்து குழந்தைகள் வரை ஹீரோவாகவே பார்க்கப்படுகிறீர்.உம்மைத் தான் இந்த தேசத்தின் ஹீரோவாகப் பார்க்க வைத்தார்கள். ஆனால் உமது ஆட்சியில் இந்தியாவின் நிலக் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தை வைத்து நிறைவேற்றிய திட்டங்கள் பற்றியோ, அதனால் நிலமிழந்த மக்களைப் பற்றியோ எவரும் இங்கு துளியளவும் பேசப்போவதில்லை.

நண்பர்களே, தற்போது நடைமுறையிலுள்ள நிலம் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தில் சில சாதகங்களும் உண்டு. சில பாதகங்களும் உண்டு. ஒன்று மட்டும் உறுதியாக சொல்ல முடியும். நேருவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இருந்த நிலக்கையகப்படுத்தலைக் காட்டிலும் இந்த சட்டமும் சரி. காங்கிரஸ் கடந்த வருடம் கொண்டு வந்த சட்டமும்சரி. பல்வேறுசாதகங்களைக் கொண்டது. நேருவின் காலத்தில் தான் முதன்முறையாக தனியாருக்கும் நிலம் கொடுக்கலாம் என்று சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. அன்றைய காலத்தில் நேரு செய்ததுஎல்லாம் தொலைநோக்குத் திட்டங்களாக வர்ணித்தவர்கள், இன்று ஏழைகளுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் தொல்லை தரும் திட்டங்களாகப் பார்க்க மட்டும் வைத்து விட்டார்கள். அது பற்றிய சிறு பார்வை.

இந்தியாவிற்கு நிலவுடமைச் சட்டம் என்பது காலனிய ஆதிக்க ஆட்சியின் இறக்குமதிதான். 1894 ல்தான் இந்தியாவில் நிலவுடமைச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தது. இந்தச் சட்டத்தை ஆங்கிலேயர்கள் கொண்டு வந்ததற்கு முக்கியக் காரணம் அவர்களின் வணிகத்திற்கும் பொருட்களை சந்தைப்படுத்தவுமாகவே வந்தது. குறிப்பாக ரயில் போக்குவரத்திற்காக, ரயில் தடங்களை அமைக்க தடங்கல் வரக்கூடாது என்பதற்காக என்றும் சொல்லலாம்.

சுதந்திர இந்தியாவும் அச்சட்டத்தையே ஆரம்பத்தில் வைத்திருந்தது. நாட்டின் தொழில் முன்னேற்றத்திற்காகவும் தேச வளர்ச்சிக்காகவும் “பொதுத் தேவை” என்ற பெயரில் மக்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசின் திட்டங்களுக்குக் கொடுக்கும் வகையில்தான் இருந்தது. ஆரம்ப காலக்கட்டத்தில் தனியார் நிலங்கள் பலவற்றை ஆக்கிரமித்துத் தான் அணைகள், இரும்பு ஆலைகள், நிலக்கரி சுரங்கங்கள், கனிம வளங்கள், நீர் மின் ஆலைகள், பெட்ரோ கெமிக்கல் ஆலைகள், பெர்டிலைசர் ஆலைகள், அனல் மின் நிலையங்கள், சிமெண்ட், பேப்பர் ஆலைகள், நாட்டின் பாதுகாப்பு வீரர்களுக்கான பயிற்சி கூடங்கள், பல்கலைக் கழகங்கள், விமான நிலையங்கள் ரயில் தொழிற்சாலைகள் என பல துறைகளின் முன்னேற்றத்திற்காக தனியார் நில உரிமையாளர்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசு பரிந்துரையால் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்ட விலைக்கு விற்க வேண்டி இருந்தது.

இதன் விளைவாகவே இந்தியாவில் பல்வேறு அணைத் திட்டங்களும், பிலாய், ரூர்கேலா, துர்காபூர், ரயில் ஆலைகள் என மேற்கூறிய பல திட்டங்கள் தொலைநோக்குப் பார்வையில் மக்களுக்குக் கிடைத்தவை.
இவையனைத்தும் மக்கள் நலன் (Greater Good for people) என்ற பெயரில் ஏற்படுத்தப்பட்ட திட்டங்கள் என்றே அரசுகள் விளக்கமளித்தன.

பொதுத்துறை என்ற பெயரில் நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு வந்த வேளையில் தனியார் நூற்பாலை அமைக்க நிலங்களை தனியாரிடம் பெற முயன்றதையடுத்து 1962 ல் உச்சநீதி மன்றத்தில் ஒரு வழக்கு வந்தது. உச்சநீதி மன்றம் அரசிடம் இதுகுறித்து கேள்விகள் எழுப்ப, அரசு நிலவுடமைச் சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டுவருவதாக விளக்கமளித்தது. பொதுத்துறை மட்டுமல்லாமல் தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் அரசே பொது ஏஜென்டாக இருப்பதற்கு அத்தாட்சியாக, நிலவுடமைச் சட்டத்தை தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் வழங்க வழிவகை செய்யும் சட்டத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்தது நேருவின் அரசு.

இப்போது சில கேள்விகள்:

1. தொழில் துறை முன்னேற்றத்திலும் சரி, அணை கட்டுதல், அனல் மின் நிலையங்கள், இன்னபிற தொழில் வளர்ச்சியில் அவரின் நிலக்கையகப்படுத்தும் சட்டம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? நேரு வேலை வாய்ப்பைப் பெருக்க , இந்தியாவை முன்னேற்ற பொதுச் சேவை என்ற பெயரில் நிலம் கையகப்படுத்த உபயோகித்த சட்டம் பற்றி என்ன கருதுகிறீர்கள்.

2. நேருவைக் ஹீரோவாக மட்டுமே காண்பிக்க முனைபவர்கள் இதுபற்றி விளக்க முன்வருவார்களா?

டெல்லி ஏன் முழு மாநிலமாக அங்கீகாரம் பெறவில்லை?

தமிழ் ஹிந்துவில் இக்கட்டுரை வெளிவர உதவிய திரு ஜடாயு அவர்களுக்கும் தமிழ் ஹிந்து இணையதள ஆசிரியக் குழுவிற்கும் எனது நன்றிகள். ஆம் ஆத்மி கட்சி பல உறுதிமொழிகளைக் கொடுத்துள்ளது. அதன் முக்கியமான உறுதி மொழியான டெல்லிக்கு முழு மாநில அந்தஸ்து பற்றியே இந்தக் கட்டுரை அலசுகிறது. டெல்லி எத்தனை முறை மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றுள்ளது என்ற வரலாறின் புரிதலோடும் முழு மாநில அந்தஸ்து பற்றியும் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

http://www.tamilhindu.com/2015/02/%e0%ae%9f%e0%af%86%e0%ae%b2%e0%af%8d%e0%ae%b2%e0%ae%bf-%e0%ae%8f%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%ae%e0%af%81%e0%ae%b4%e0%af%81-%e0%ae%ae%e0%ae%be%e0%ae%a8%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%ae%ae%e0%ae%be%e0%ae%95/

கிமு 1450 ல் இந்திரபிரஸ்தா என்ற பெயரில் பாண்டவர்களால் ஆட்சி செய்யப்பட்ட நிலப்பகுதியே இன்றைய டெல்லி ஆகும். அதன் பின்னர் பல அரசர்களின் கீழ் டெல்லி ஆளப்பட்டு வந்தது. சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கீழும், கவர்னரின் கீழும் டெல்லி இருந்தது.

சுதந்திர இந்தியாவான பிறகு டெல்லி 1947-52 வரை Government of India வின் நேரடி ஆட்சியின் கீழும், 52 ல் தன்னாட்சியுடன் கூடிய மாநிலமாக 48 சட்டசபை உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அதிகாரத்துடன் மாறியது.
ஆனால் 1956 ல் சட்டசபை அமைப்புமுறை ஒழிக்கப்பட்டது. 1956-66 வரை யூனியன் பிரதேசமாக அறிவிக்கப்பட்டு நேரடி அதிகாரமாக மத்திய அரசின் கீழ் வந்தது. 1957 ல் delhi municipal corporation உருவானது. Metropolitan Counsil setup under the delhi administration act 1966 ஆம் ஆண்டு உருவானது. இதையடுத்து 1967 ல் முதன் முதலாக மெட்ரோ பொலிட்டன் தேர்தல் நடந்தது. ஆனால் 1980 ல் மெட்ரோ பொலிட்டன் தேர்தலை இந்திராகாந்தி ஒழித்துக் கட்டினார்.

மீண்டும் அதே இந்திராவின் ஆட்சியில் 1983 ல் மெட்ரோ பொலிட்டன் உயிர்ப்பித்தது. மீண்டும் 1990 ல் மெட்ரோ பொலிட்டன் கவுன்சில் கலைக்கப் பட்டது.

20110721_011940_india-gate-delhi74 ஆவது சட்ட திருத்தத்தின் படி மாநிலங்கள் தங்களது மாநில முன்னேற்றத்திற்கு அதிகாரப்பரவலாக்கம் முறையே சரியானது என்ற அடிப்படையில் சட்டசபை தேர்தல்களும் முதலமைச்சரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரமும், மேலும் கவுன்சிலர் தேர்தல்களும் 1992 லிருந்து நடைமுறைக்கு வந்தது. அன்றிலிருந்து இதுவரு டெல்லி NCT(National Capital Territory ) of Delhi என்றே அழைக்கப்பட்டு வருகிறது.

NCT of delhi யைப் பொறுத்தவரையில் மாநில அரசிற்கு சில அதிகாரங்களும், மத்திய அரசிற்கு சில அதிகாரங்களும் உள்ளன. New Delhi Municipal Council (NDMC), the Municipal Corporation of Delhi (MCD) and the Cantonment Board ஆகிய மூன்று துறைகளும் மத்திய அரசின் கீழ்தான் வருகிறது.

மாநில அரசின் கீழ் போக்குவரத்து, நீர், மின்சாரம், கழிவுநீர், தீயணைப்புத் துறை, சேரிகள் மற்றும் அங்கீகரிக்கப்படாத பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கு உரிய பணிகள் செய்தல், கல்வி, சுகாதாரம், பால்வளத்துறை, பிறப்பு இறப்பு சான்றிதழ்   போன்ற துறைகள் வருகின்றன.

மத்திய அரசின் கீழ் சட்டம், ஒழுங்கு, Enforcement of planning controls போன்ற துறைகள் உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழும், நகரத்தைத் திட்டமிடல் மற்றும் நகர மேம்பாடு போன்ற துறைகள் நகர மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சகம் கீழும், தொலைபேசி துறையும் மத்திய அரசின் கீழ் வருகிறது.

மாநில அரசு ஏதேனும் ஒரு இடத்தில் தொழிற்சாலை கொண்டு வந்தாலோ, கல்விக் கூடம் கொண்டு வர வேண்டுமென்றால் கூட DDA (Delhi Development Authority ) யின் அனுமதியோடுதான் திட்டத்தை செயல்படுத்த முடியும். DDA வும் மத்திய அரசின் கீழ்தான் வருகிறது.

இன்னமும் சொல்லப்போனால் மாநில முதல்வரைக் காட்டிலும் டெல்லி கவர்னருக்குத் தான் அதிக அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஏதேனும் சட்டத்தை மாநில அரசு கொண்டு வர வேண்டுமானால் கவர்னரின் அனுமதிக்குப் பிறகே சட்டசபையில் நிறைவேற்ற இயலும். ஒருவேளை கவர்னருக்கும், முதல்வருக்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டால் அதை குடியரசுத் தலைவரின் பார்வைக்குக் கவர்னர் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதே சட்டம். (Government of India , 1991, Article 4 ).

இதுவெல்லாம் தெரிந்தும் கேஜ்ரிவால் கடந்த முறை ஜன் லோக்பாலுக்கான கவர்னரின் அனுமதியைப் பெறாமலேயே சட்டசபையில் முன் மொழிந்ததையும், சட்ட மீறலை ஒத்துக் கொள்ள இயலாது என காங்கிரசும் பிஜேபியும் சொன்ன போது, அவர்கள் ஜன் லோக்பாலை எதிர்க்கிறார்கள் என  பதவியைத் தியாகம் செய்தது போல கேஜ்ரிவால் நாடகமாடியத்தை நாடறியும்.

ஏன் முழு மாநிலமாக அறிவிக்கப்படாமல் டெல்லி உள்ளது என்பதற்குக்  கடந்த கால மத்திய அரசுகள் சொல்லும் காரணங்கள் இதுதான். மற்ற மாநிலங்களைப் போல டெல்லியை முழு மாநிலமாக ஆக்காமல் இருப்பதற்கு டெல்லி பாரதத்தின் தலைநகரம் என்பதே முதன்மைக் காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. டெல்லியில் தான் அனைத்து தேசிய அலுவலகங்களும், பன்னாட்டின் அலுவலகங்களும் உள்ளன என்பதும், தலைநகரின் பாதுகாப்பு, தேசத்தின் இமேஜை மற்ற நாடுகளுக்குக் காண்பிக்க, தலைநகரின் சட்ட ஒழுங்கைக் காக்க, தலைநகரின் மேம்பாட்டில் நலம் செலுத்த , நாட்டின் அனைத்து பெருந்தலைவர்களும் வசித்து வருவதால் அவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய, மற்ற நாடுகளின் embassy இங்குள்ளது  என பல காரணங்களை முன்வைத்தே இதுவரையிலான மத்திய அரசுகள் டெல்லியை முழு மாநிலமாக அறிவிக்காமல் உள்ளது எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இப்போதும் கூட கெஜ்ரிவாலுக்கு நன்றாகத் தெரியும். மோடியே விரும்பினாலும், பாஜக விரும்பினாலும் டெல்லிக்கு முழு மாநில அந்தஸ்து கொடுக்க வேண்டுமானால் லோக்சபா, ராஜ்யசபா என இரு அவைகளிலும் பெரும்பான்மை பலத்தைக் காண்பித்து நிரூபிக்க வேண்டும். முழு மாநிலமாக அறிவிக்க சட்டத் திருத்தம் தேவை. அதை பாராளுமன்றத்தில் வெற்றி பெற்றே நிறைவேற்ற இயலும். அதுவரையில் டெல்லிக்கு முழு மாநில அந்தஸ்து வழங்கப்பட இயலாது. இதுவெல்லாம் தெரிந்தும் கெஜ்ரிவால் பல நாடகங்களை அரங்கேற்றுவார் என்பதை நாம் கண்கூடாகப் பார்ப்போம்.

ஆம் ஆத்மியின் பல்வேறு திட்டங்களையும் நிறைவேற்ற மத்திய அரசு நிதி உதவியையும், மத்திய அரசின் அனுமதியும் மிக முக்கியம். மத்திய அரசின் அனுமதி தேவைப்படுகிறது என்கிற உண்மையைக் கூட manifesto வில் சொல்லாமல் விட்டார்கள் என்பதே உண்மை. டெல்லியைப் பொறுத்தவரையில் கேஜ்ரிவால் எதைச் செய்யாவிட்டாலும் மத்திய அரசின் மீது பழியைப் போட்டுத் தப்பித்துக் கொள்ள பல நாடகங்கள் அரங்கேறுவதை நாம் பார்ப்போம் என்பது திண்ணம்.

“மக்கள் போராட்டங்கள் வெற்றி பெற என்ன செய்ய வேண்டும்”?

கூடங்குளத்தை உதாரணமாக வைத்து இக்கட்டுரையை எழுதியுள்ளேன். இந்த மாத ஆழம் இதழில் வெளி வந்துள்ளது. கிழக்கிற்கும், நண்பர் திரு மருதனுக்கும் எனது நன்றிகள். smile emoticon

ஜனநாயக நாட்டில் தமது உரிமைக்காக மக்கள் போராடுவதை எவரும் குறைகூற இயலாது. அதேபோல நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சிக்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் பொது நலன் கருதி அரசுகள் சில முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் போது அரசையும் மேம்போக்காக குறை சொல்லிவிட முடியாது. மக்கள் நல அரசுகள் நாட்டின் முன்னேற்றம் கருதியும் உள் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்வதில் தவறில்லை.

ஆனால் அரசுகள் நிலங்களை விட்டுக்கொடுக்கும் மக்களுக்கும், அப்பகுதிக்கும் தேவையான சலுகைகளையும் உரிய சன்மானத்தையும், வேலை வாய்ப்புகளையும் முறையாக செய்ய வழிவகைகள் செய்யப்பட வேண்டும். நிலத்தை இழக்கும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் மக்களுக்கும், அப்பகுதி மக்களுக்கு அரசு உதவிகள் செய்ய அப்பகுதி மக்களை இணைத்து கமிட்டிகள் அமைத்தும், அரசு சார்பற்ற நீதிபதிகளின் தலைமையில் கமிட்டிகள் அமைத்தும் நிவாரண உதவிகளும் முறையாக நிவாரணமும் பணி நியமனங்களும் அமைந்துள்ளதா என வழி வகைகள் செய்யப்படலாம்.

உள் கட்டமைப்பை மேம்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளும் போது குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியைச் சார்ந்த மக்கள் அதிக விலையைக் கொடுக்கவேண்டியுள்ளது என்பதை மறுக்க இயலாது. ஆனால் இன்று எந்தவொரு திட்டத்திற்கும் எதிர்ப்புகளை முன்னெடுக்க சமூக ஆர்வலர்கள் என்ற போர்வையில் பகுதி மக்களில் ஒரு சாராரையோ, அல்லது ஒட்டு மொத்த கிராம மக்களையோ இணைத்துக் கொண்டு போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அது சரியா தவறா என்பது விவாதப் பொருளல்ல.

பகுதி நிலப்பகுதி மக்கள்தான் அதிகப் பாதிப்புக்கு உள்ளாவார்கள் என்பதால் இயல்பாக ஆதரவு கிடைப்பதில் வியப்பில்லை. ஆனால் இதர பகுதி மக்களுக்கு அரசின் திட்டங்கள் சரியென படும் போது அதற்குரிய ஆதரவு மற்ற நிலப்பகுதி மக்களிடமிருந்து வருவதில்லை. வரவும் செய்யாது. அவ்வாறு வர வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

உதாரணாமாக கூடங்குளம் அணு உலை விவகாரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இன்று வணிக ரீதியிலான உற்பத்தியை அணுசக்தி கழகம் அணு உலையிலிருந்து மின் உற்பத்தி செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டம் உள்ளூர் போராட்டம் என்ற அளவில் மிகப் பெரிய வெற்றியாக இருக்கலாம். ஆனால் அப்போராட்டம் தேச அளவில் நோக்கினால் ஒரு தோல்விப் போராட்டமாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு சொல்வதை போராட்டக்குழுவினரோ அல்லது போராட்ட ஆதரவு தரப்போ எதிர் மறையாகப் பார்க்கக் கூடாது. போராட்டம் தோல்வி என சொல்வதற்கு நான் முன் வைக்கும் பிரதான குற்றச் சாட்டுகள் இவைதான்.

“ அணு உலைகள் இந்தியாவில் பல்வேறு மாநிலங்களில் கட்டப்பட்டு வருகின்றன என்பது யாவரும் அறிந்ததே. கூடங்குளம் அதில் ஒன்று மட்டுமே! இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஆம் ஆத்மி கட்சி ஆதரவு தெரிவித்தது அனைவருக்கும் தெரியும். அதன் தலைவர்களான கெஜ்ரிவாலும் பிரசாந்த் பூஷனும் கூடன்குளப் போராட்டத்திற்கு முழுமையான ஆதரவைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் கட்சி மூலமாகவும் தெரிவித்திருந்தார்கள்.

அணு உலைகள் கட்டமைப்பில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள மற்ற அணு உலை எதிர்ப்பு அமைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தும் அதை தமிழ்நாட்டு அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முறையாகக் கையாளவில்லை. அவர்கள் இங்கு போராட்டத்தை முன்னெடுத்த போது அதே நாளில் தொடர் போராட்டங்களையோ அல்லது உண்ணாவிரத முறைகளையோ மற்ற மாநிலங்களிலும் மக்களைத் திரட்டி செய்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்களே தமது போராட்டத்தை உள்ளூர் போராட்டமாக சுருக்கிக் கொண்டதே இப்போராட்டம் தோல்வி என நான் முன் வைப்பதற்கு முக்கியக் காரணம்.”

அன்னா ஹஸாரே போல போராட்டத்தைத் தமிழகத் தலைநகரிலோ, இந்தியத் தலை நகரிலோ ஆம் ஆத்மியின் தெரு முனைப் போராட்ட முன்னோடியான கேஜ்ரிவாலின் துணை கொண்டு இப்போராட்டத்தை மிகப் பெரிய அளவில் முன்னெடுத்திருக்கலாம். அதை இப்போராட்டக் குழுவினரும், ஆதரவை முன்னெடுத்தவர்களும் செய்யத் தவறினார்கள் என்பதே உண்மை. கூடவே ஐந்து மாநில காவல்துறை அதிகாரிகளை நீக்கக் கோரி கெஜ்ரிவால் போராட்டம் செய்பவர். அவர் அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு என்ன செய்தார்? ஒரேயொரு நாள் இங்கு வந்து ஆதரவு தெரிவித்ததும், வழக்கில் உதவி செய்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்.

சர்வ நிச்சயமாக போராட்டத்தைப் பலப்படுத்த இயன்றும், வாய்ப்புகள் இருந்தும் போராட்ட குழுவினர் அதை இறுதி வரை செய்யாமல் போனதன் மர்மம்தான் புரியவில்லை.

ஓரளவுக்காகவாவது ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டம் மிகப் பெரிய அரசியல் அழுத்தத்தைக் கொடுத்ததற்குக் காரணம் அதை நாடு தழுவிய அளவில் மிகப் பெரிய போராட்டமாக மாற்றி அமைத்ததுதான். குறிப்பாக அனைத்து ஊடகங்களின் பார்வையையும் தமிழ் ஊடகம் மட்டுமில்லாமல் அனைத்து இந்திய ஊடகங்களின் வாயிலாக அழுத்தத்தைக் கொடுக்க அணுஉலை எதிர்ப்புப் போராளிகள் செய்ய முனையவில்லை. ஆனால் ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு தேசிய ஊடக அரசியல் உதவியது போல இதற்கு அவ்வாய்ப்பை ஏற்படுத்த அணுஉலை எதிர்ப்புக் குழுவினர் பயன்படுத்தத் தவறினர் அல்லது விரும்பவில்லை அல்லது முனைப்புக் காட்டவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

இன்னமும் சொல்லப் போனால் எழுத்தாளர்கள் கையெழுத்து போட்டதும் மதுரையில் ஒரேயொருமுறை அடையாளமாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்து அடையாளப் போராட்டம் மட்டுமே தமிழகத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அணு உலை எதிர்ப்பு எழுத்துப் போராளிகள் இது பற்றி கட்டுரைகள் எழுதினார்கள், விவாத நிகழ்ச்சிகளில் தமது கருத்தை முன் வைத்தார்கள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

ஆனால் இன்றைய நிலையில் தேசம் முழுமைக்குமாக போராட்டத்திற்கான ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டிய பொறுப்பு போராட்டக்காரர்களுக்கு உண்டு. அணு உலை போல, இந்தியா முழுமைக்கும் சாலை மேம்பாடு, நிலக்கரி, இரும்பு, மீத்தேன் திட்டங்கள் போன்ற பொதுவான கனிம வளம் சார்ந்த திட்டங்களில் உள்ள பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் தேசத்தை இணைக்கிற அளவிற்கு மக்களை ஒருங்கிணைக்காத போராட்டங்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது.

இதற்கு நம்மிடம் மிகப் பெரிய முன்னுதாரணமுண்டு. நாடு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த காலத்தில், விடுதலை வேண்டி போராட்டங்கள் ஆரம்பத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விடுதலை தாகம் வேண்டி போராடி இருந்தாலும் காந்தியடிகள் இந்தியத் தலைவர்களை விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களை, தியாகிகளை நேரடியாகவும், கடிதங்கள் வாயிலாகவும் ஒருங்கிணைத்தார். அதை தேசம் முழுமைக்குமான ஒரே குரலில் ஒற்றை நோக்கம் நிறைவேற வேண்டி மக்கள் போராட்டங்களை அகிம்சை வழியில் தேசம் முழுமைக்குமான மக்களை போராட்டங்களில் பங்குபெறச் செய்து ஆங்கிலேயர்களுக்கு மிகப் பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கச் செய்தார்கள்.

ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் கடிதங்கள் வாயிலாக தொலைபேசி வாயிலாக அனைத்து மாநிலத்திலும் ஒருங்கிணைத்து அதே நாளில் தேசம் முழுமைக்குமாக எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை காந்தியடிகள் தலைமையில் தேசம் மேற்கொண்டது நாமறிந்த வரலாறே!

ஜனநாயகமற்ற நிலையிலிருந்த போதே இந்திய மக்களை ஒருங்கிணைக்க இயலுமெனில் இன்றைய ஊடக வளர்ச்சியையும், தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியையும் பயன்படுத்தாமல் உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவு மட்டுமே போதுமென நினைத்து போராட்டத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டதே கூடங்குளம் போராட்டம் மிகப் பெரிய தோல்வி அடைந்ததற்குக் காரணம்!.

இதை போராட்டக் குழுவினர் அறிந்தே செய்தார்களா என்ற அச்சமும் உண்டு. இந்தியாவில் இதர மாநிலங்களில் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பை உருவாக்கும் நிலையில் இருந்தாலும் ஆம் ஆத்மி கட்சி தேசிய அளவில் எந்தப் போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்கவில்லை என்பது கூர்ந்து கவனிக்கத்தக்கது.

அரசிற்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் எதிர்ப்புக் காட்ட விரும்பும் போராட்டக் குழுக்கள் இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நிலப்பகுதிக்குள் மட்டுமே போராடி வெற்றி பெறலாம் எனக் கனவு கண்டால் அது பெரும்பாலான மக்கள் ஆதரவைப் பெறாது. போராட்டமும் வெற்றி பெறாது.

இது போன்ற போராட்டங்கள் தோல்வி அடைவதற்கு இன்னொரு பிரதான காரணமும் உண்டு. அது அரசியல் ரீதியிலான ஆதரவு எதிர்ப்பைச் சார்ந்தது. தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதிமுக, திமுக, தேசியத்தைப் பொறுத்த வரையில் பாஜக, காங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகள் இம்மாதிரியான உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்தும் திட்டங்களுக்கு தெரிவிக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் மிக மிக முக்கியமானது. இதே கருத்து மற்ற மாநிலங்களிலுள்ள பிரதான மாநில ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க் கட்சிக்கும் பொருந்தும்.

மாநில அரசையும் மத்திய அரசையும் ஆள்கிற அல்லது ஆளத் தகுதியாக உள்ள மக்கள் ஆதரவைப் பெற்ற கட்சிகள் இதுபோன்ற உள் கட்டமைப்பிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து விட்டால் பெரும்பாலான போராட்டங்கள் தோல்வியில் முடிவடைய வாய்ப்புண்டு. இதை முறியடிக்க வேண்டுமானால் எதிர்ப்பு மனநிலையை மக்களை ஒருங்கிணைத்து செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்பவர்களிடமிருந்து வர வேண்டும்.

சிறு கட்சிகளான பாமக, மதிமுக போன்ற கட்சிகள் மக்கள் நலன் என்ற பெயரில் ஆதரவுப் போராட்டங்கள் நடத்துவது பெரும்பாலும் மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வில்லை என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள் ஆதரவை இவர்களால் தேர்தல் அரசியலில் இதுவரை அதிமுக திமுகவைத் தாண்டிப் பெற முடியவில்லை என்பதும் கவனிக்க வேண்டியது. அவ்வாறானால் இவர்களின் மக்கள் நலப் போராட்டங்கள் என்ற பெயரில் நடத்தும் போராட்டங்களை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இதுபோன்ற கட்சிகள் ஆளும் அரசுகளாக மாறினால் அதிமுக, திமுக போன்ற நிலையைக் கூட எடுக்க வேண்டி வரலாம் என்பது யூகம் மட்டுமே.

இது போன்ற திட்டங்கள் கிடப்பிலோ அல்லது கைவிடப்பட வேண்டுமானால் பிரதான கட்சிகளின் ஆதரவை எவ்வகையிலாவது பெற முயற்சிகளை போராட்டக் குழுவினர் முயல வேண்டும் அல்லது மேற்கூறிய நிலையிலுள்ள பிரதான கட்சிகளின் எதிர்ப்பு இருக்கிற பட்சத்தில் மட்டுமே சில போராட்டங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

இதன் தொடர்ச்சியாக வரலாற்றிலிருந்து பார்த்தாலும், நடைமுறை அரசியல் நோக்கில் பார்த்தாலும் இயல்பாக நடக்கும் நிதர்சனங்களையும் உதாரணப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

யார் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களே அதிகாரம் செய்ய இயலும் என்பதுதான் உலக நியதி!. பலம் மூன்று வகைகளில் உள்ளது. அதிகார பலம், பண பலம், ஆள் பலம் என்பதே அது.இதில் யார் எந்த சூழ்நிலையில் பலம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் தான், அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, அடுத்தவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பது தான் யதார்த்தம்.

இதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கூடங்குளம் பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை, பலம் வாய்ந்தவர்களாக அரசு இருந்தது. இது அதிகார பலம். கூடன்குளத்தைத் தவிர மாநிலத்தின் இன்ன பிற பகுதிகளில் சமூக ஆர்வலர்களோ , சமூக எழுத்தாளர்களோ, தொண்டு நிறுவனங்களோ பெருமளவில் மக்களுக்கு அணு உலை ஆபத்து, அது அப்பகுதியில் உள்ள குடிமக்களைப் பாதிக்கும் என்று பரப்புரை செய்து, அதன் மூலம் பெருவாரியான சமூகத்தை தங்களின் போராட்டத்திற்கு துணை நிற்கச் செய்து, அரசுகள் அணு உலையைத் திறக்காத வண்ணம் இருக்கச் செய்யத் தவறி விட்டார்கள். இதை சமூக ஆர்வலர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை இப்போராட்டம், தமிழகத்தின் அனைத்து மாவட்ட தலைநகரங்களில் பெரும் திரளான மக்களை ஒருங்கிணைத்து இருந்தால், அரசுகள் தடியடிக்குச் செல்லாது அடிபணிய வாய்ப்பிருந்திருக்கும்.

ஆனால், இங்கு பெருவாரியான மக்களின் பார்வையில், மின் சக்தியின் தேவை மட்டுமே பார்க்கப் படுகிறது. இதுவும் ஒரு மிகப் பெரிய பிரச்சினையாக சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இருந்திருக்கக் கூடும். மேலும் தமிழகத்தின் முன்னணி கட்சிகளான திமுகவும், அதிமுகவும் இந்தியாவின் முன்னணி கட்சிகளான பிஜேபி யும், காங்கிரசும் அணு உலையைப் பொறுத்தவரையில் அது தேவை என்பதற்காக பேசிய பிறகு போராட்டம் வெற்றி பெறாது என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.
யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள். அதுதான் இப்பொழுது நடந்தேறி இருக்கிறது. ஆட்சி என்ற அதிகார பலத்தின் முன்பு, பெரும்பான்மையான தமிழக மக்களை ஒருங்கு இணைக்காத , சிறு அளவிலான மக்களின் கூட்டு முயற்சி பலமற்றுக் காணப்படுவதாலேயே போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியது.
துனிசியாவில் பென் அலியாகட்டும், எகிப்தின் ஹோசினி முபாரக் ஆகட்டும், அதிகார பலத்தில் இருந்தார்கள் என்பதால் , அவர்களால் மக்களை அடக்கி ஆள இயலவில்லை என்பதை 2011 ஆம் ஆண்டில் உலகம் புரிந்து கொண்டிருக்கும். உலக சரித்திரத்தில் இதை விடச் சுருக்கமாகத் திட்டமிடப்பட்டு வெற்றிகரமாக நடத்தி முடிக்கப்பட்ட புரட்சிகள் இல்லை. மக்கள் சக்தி ஒழுங்காக ஒருங்கிணைக்கப் பட்டால், அதிகாரத்தில் யார் இருந்தாலும் வீழ்வார்கள் என்பது சம காலத்தில், சமீப ஆண்டில் நிகழ்ந்ததே!

சமூக ஊடகத்தின் வாயிலாக மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று வீதிகளில் மக்கள் இறங்கிப் போராடியதன் விளைவே சில நாட்களிலேயே ஆட்சியாளர்களை பதவியை விட்டு இறங்க வழி வகுத்தது. அந்த அளவிலான எதிர்ப்பு மனநிலை அணு மின் உற்பத்தி விஷயத்தில் இல்லை என்பதை மறுக்க இயலாது.
அதற்கும் , நான் சொல்கிற,யார் பலம் வாய்ந்தவர்களோ அவர்கள் பலமின்மையானவர்களை அடக்கி ஆள்வார்கள் என்பதே காரணம். ஆட்சியைப் பிடித்து அதிகாரத்தில் இருந்து கொண்டு அடுத்தவர்களை அடக்குவது ஒருவகை. எண்ணிக்கை அளவிலான பலத்தை நிருபித்து அடுத்தவர்களை அடி பணியச் செய்வது இன்னொரு வகை. பொருள் பலத்தைக் காட்டி அடுத்தவர்களை அடிமையாக்குவது மற்றொரு வகை. இந்த மூவரில் யார் , எந்த சூழ்நிலையில் பலசாலிகளாக உருவெடுக்கிறார்களோ, அவர்கள் அடுத்தவர்களை ஆள்கிறார்கள்.

அரசு ஒடுக்குகிறது… அரசு மக்கள் நலனைப் புரியவில்லை என்ற வாசகங்கள் எந்த அளவுக்கு போராட்டக்காரர்களுக்கு வலு சேர்க்குமோ அதே அளவுக்கு பெருவாரியான மக்கள் உங்கள் பிரச்சினையை எப்படி புரிந்து வைத்துள்ளார்கள், தவறான புரிதலை எப்படி களைவது என்பதை சமூக எழுத்தாளர்களும், போராட்டக் குழுவினரும், சமூக ஆர்வலர்களும் எடுத்தாளவில்லை அல்லது பெருவாரியான மக்களை வீதிகளுக்கு வரவைக்கவில்லை. ஆகையால்தான், போராட்டம் தோல்வியைத் தழுவியதே தவிர, அரசின் சர்வாதிகாரமல்ல! எல்லா அதிகாரமும் வீழ்ந்து போகும், அவர்கள் பலவீனமாக இருக்கும் வரை அல்லது சாமானியர்கள் பெருமளவில் தேசம் முழுமைக்கும் ஒன்று திரளும் போது என்பது மட்டுமே உண்மை.