பொன்னம்மாள் ஆச்சி

பொன்னம்மாள் ஆச்சி:

பொன்னம்மாள் ஆச்சி தவறி விட்டாள் என்ற தகவலை பிரபுதான் ஆபிசுக்குப் போன் பண்ணி எனக்குத் தெரிவித்தான். அப்போதெல்லாம் செல்போன் டெக்னாலஜி வந்திருக்கவில்லை. எந்த அவசரம் என்றாலும் அலுவலக எண்ணுக்கே தொடர்பு கொள்ள வேண்டும்.

கணேசா… உன்னையும் என்னையும் அப்பா இன்னைக்கேக் கிளம்பி வரச் சொல்லிட்டார். கோபால் மாமா அப்பாகிட்டே ஏற்கனவே சொல்லிட்டாங்களாம். ஆபிஸ்ல பெர்மிசன் போட்டுட்டு உடனே கிளம்பி வா என்றான்.

பிரபு எனக்கு மாமா பையன். ஒரு வயசுதான் வித்தியாசம். அதனால் பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டே பழகிட்டேன். சீக்கிரம் கெளம்பு ஆறு மணிக்கெல்லாம் பாரிஸ் கார்னர் போனால்தான் டிடிசி பஸ்ஸை பிடிச்சு காலைக்குள் திருநெல்வேலி போய் சேர முடியும் என்றான்.

“கணேசா. இந்தப் பஸ்ல போலாமா”

“ இது சாதாரணப் பேருந்து. சூப்பர் டீலக்ஸ் வீடியோ கோச் பஸ்ல போகலாம்”

“ டேய்… ஆச்சி இறந்திருக்கா. நீ என்னடான்னா வீடியோ கோச்ல போகலாம்கிற.”

அவனுக்கு சோகமெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. இருந்தாலும் சோகமாய் இருப்பதாக வெளிப்படுத்த முயற்சி செய்தான். டேய்… பன்னிரெண்டு மணிநேரம் படம் பாக்காம எல்லாம் என்னால வரமுடியாது என்று சொல்லிக் கொண்டே, வீடியோ கோச் பஸ் கண்டக்டர்கிட்டே போய், என்ன படம்னே இன்னைக்குப் போடுவீங்கன்னேன்.

தொர என்ன படம்னு சொன்னாதான் வருவீகளோ… சொல்ல முடியாது. இஷ்டம்னா ஏறுன்னார் அரசாங்க ஊழியர் என்ற தோரணையில். நானும் ஒங்க பஸ் மட்டுந்தான் திருநெல்வேலிக்குப் போவுதுன்னு நெனைப்போ. இது இல்லன்னா இன்னொன்னு.

இன்னொரு கண்டக்டர் படத்தைச் சொன்னார். பிரபு மீண்டும் ஏ மாப்ள… ஆச்சி இறந்திருக்கான்னு சொல்றேன். நீ என்னடான்னா…

பிரபு நீ வேணா உள்ளே போனதும் கண்ணை மூடிக்கோ. நான் மட்டும் படம் பாக்கேன்னேன். சும்மா சொன்னேம்ல என்று ஜகா வாங்கிக் கொண்டான்.

பஸ் விக்கிரவாண்டி வந்ததும் டீ காபிக்காக நின்றது. பிரபுவிடம் மசாலா டீயும் முறுக்கும் சாப்பிடலாமா என்றேன். பிரபு மீண்டும் சோகத்தைக் காட்ட ஆரம்பித்தான். சரி, நான் மட்டும் குடிக்கிறேன் என்றேன். இப்படி ஒவ்வொரு தடவையும் நான் மட்டும்னு சொன்னவுடன் பிரபு என் வழிக்கே வந்து விடுவான்.

பிரபு நேரடியாகவே கேட்டான். “மாப்ள அன்னைக்கு யாரோ ஒருத்தன் ரோட்ல அடிப்பட்டு கிடந்தப்போ அழுத… அவனை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்க அந்த ஓட்டம் ஓடின” . இன்னைக்கு படம் பாத்துக்கிட்டே போவோம்கிற. என்ன மனுசனோ நீ.

ஏல.. அன்னைக்கு அடிப்பட்டுக் கிடந்தவன் வயசு 20ல. ஆச்சிக்கு வயசு என்னல? 87 வயசுல ஆச்சி போயிருக்கா. பொன்னம்மா ஆச்சிக்கு என்னல குறை? ஆச்சி அண்டக் கருப்பு. தாத்தாவுக்கு சுண்டுனா ரத்தம் வந்துரும். ஆச்சி நம்ம குடும்பத்தில் மகன் பிள்ள, மக பிள்ள, பேரப் பிள்ளைகளுக்கு, பேரப் பிள்ளைகளோட பிள்ளைன்னு மூணு தலைமுறைக்கு பேர்காலம் பாத்துருக்கா. குறைஞ்சது 40 பிள்ளைகளுக்கு மேலேயாவது பாத்திருக்க மாட்டா. அத்தனை பேரை ஒருத்தி தன் தலைமுறையில் பாக்க கொடுத்து வச்சிருக்கனும்ல. மருமகள்களை எல்லாம் மகள்கள் போல பாத்துருக்கா. யாராவது இந்தக் குடும்பத்துல ஆச்சியைத் தப்பா பேசுனதுண்டால. பொன்னம்மாள் ஆச்சியைப் போல ஒருவரைக் காண்பது அரிது. கடைசி வரைக்கும் படுக்கையில் விழாமல், யாருக்கும் பாரம் இல்லாமல் போய் சேந்திருக்கா.

ஆச்சி சில நேரங்களில் பேசுறத கேக்கிறப்போ காமெடியா இருக்கும். யாராவது தப்பு செஞ்சா, அம்மாகிட்டே சொல்லும் போது குரலைத் தாழ்த்தி குசுகுசுவென மெதுவா சொல்வாள். நான் வெளையாட்டுக்கு ஆச்சியிடம், யாச்சி நீ சொல்றது கல்லிடைக்குறிச்சியிலுள்ள அவனுக்குக் கேக்கவா போவுது. அந்த இடம் வந்தவுடன் இவ்வளவு மெல்ல சொல்ற. அம்மா உடனே கோபித்துக்கொண்டு, பெரியவங்க பேசுற இடத்தில ஒனக்கு என்னல வேண்டிக்கிடக்கு. தூரப்போ என்று விரட்டுவாள்.

ஆச்சியை மருமகள்கள் கூட தாங்குவார்கள். யாரிடமும் கோபப்பட்டதில்லை. நாத்தனார் சண்டையைக் கூட அவள் ரசிக்க விரும்ப மாட்டாள். குடும்ப ஒற்றுமைக்கு எதிராக யார் பேசினாலும் அன்போடு அறிவுறுத்துவாள். குடும்பத்தில் மகன் வழி பிள்ளைகளில் முதல் ஆண் குழந்தைக்குத் தாத்தா பிரம்மநாயகம் பிள்ளையின் பெயரையும், முதல் பெண் குழந்தைக்கு பொன்னம்மாள் ஆச்சி பெயருந்தான் வைத்திருந்தார்கள். ஆச்சியும் தாத்தாவும் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு தெய்வநாயகம், கோமதி சங்கரன், தியாகராஜன், திருநாவுக்கரசு, சுந்தரி, மங்கையர்க்கரசி, திலகவல்லி, மோகனா என்று அழகான பெயர்களைச் சூட்டி இருந்தார்கள். இப்படி ஆச்சியின் பழம்பெருமைகளைப் பேசிக்கொண்டே போனோம்.

அப்பத்தான் பிரபு என்கிட்டே கேட்டான். ஏ மாப்ள.. நீ தெய்வு பெரியப்பா இறந்தப்ப பின்னால் போய் நின்னு அழுறவங்களைப் பாத்து சிரிச்சாயாமே அப்படியா?

“யாருல ஒனக்கு இதைச் சொன்னது?”

“ திலகா அத்தைதான்”

“ ஓ… எங்கம்மா தான் சொன்னாங்களா?”
அதுல பெரிய கதை இருக்குல. ஏ பிரபு ஒனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா. எங்கம்மா ஒவ்வொரு தடவையும் ஊருக்குப் போகும் போதெல்லாம், ஏலே… ஒரு எட்டு எட்டிப் போய் எங்க அம்மையைப் பாத்துட்டு வாயம்ல.. ஆச்சிக்கு ரொம்ப வயசாகிக்கிட்டே போவுதுன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருந்தா. நான்தான் யம்மா.. அடுத்தத் தடவ போறேன். இப்ப நேரமில்ல. நாளைக்கே கம்பெனியில் வாரேன்னு சொல்லி இருக்கேன். லீவு கிடைக்கலன்னு சொல்லி தட்டிக் கழிச்சேன்.

கடைசியா ஒரு தடவை நானே யம்மா … நாளைக்கு வேணா நான் போய் ஆச்சியைப் பாத்துட்டு வந்துருதேன்னு சொன்னேன். சொல்லி அஞ்சு நிமிஷமாகல. தெய்வு மாமா தவறிட்டான்னு பாபனாசத்திலிருந்து தகவல் வருது. சரிம்மா.. அப்ப ஆச்சியை அங்கேயே வச்சி பாத்துற வேண்டியதுதான்னேன்.

தெய்வு மாமா ரொம்ப ரிசெர்வ்டு டைப். வரி ஆபிசர் மாமே என்றே கூப்பிடுவோம். இன்கம் டாக்ஸ் ஆபிசர்னு சொல்லி இருந்திருக்கலாம். பெரியவங்கெல்லாம் அவரை வரி ஆபிசர் அண்ணேன்னு சொன்னதால் அவர் வரி ஆபிசர் மாமா என்றே அழைக்கப்பட்டார். குழந்தைகளிடம் எல்லாம் நெருங்கி வரமாட்டார். குடும்ப விழாக்களுக்குக் கூட காலையில் வந்துவிட்டு அன்றே கிளம்பி விடுவார். ஆகையால் மற்ற மாமாக்களிடம் நான் ஒட்டியது போல தெய்வு மாமாவிடம் ஒட்டியது கிடையாது.

மாமாவிடம் குறைபட்டவர்களெல்லாம் கதறி பதறி அழுதது எனக்கென்னவோ கிலேசியாக தோணுச்சு. அது எனக்குள் சிரிப்பை வரவழைத்தது. அதை அம்மாவிடம் அவ்வப்போது சொல்லிக் கிண்டலடிச்சேன். அதைத் தான் ஒன்கிட்டே சொல்லி இருக்கா என்றேன்.

“அதுசரி. நீதான் கடைசியில் பெரியப்பாவோட அஸ்தி கரைக்கப் போனியாமே. எல்லாரும் சொன்னாங்க.”
அதை ஏன் கேக்க? மருமகன்களில் யாராவது போகனும்கிறதுதான் சடங்காம். அமரன் சின்னவன், ராமக்கிட்டு கல்யாணம் ஆயிருச்சு. இன்னைக்கி ராமக்கிட்டுக்கு உடம்புக்கு வேற முடியல. அதனால நீயே போயிட்டு வான்னு அப்பாவும் சொல்லிட்டார். நானும் நமக்குத் தான் travel னா ரொம்ப பிடிக்குமேன்னு சரின்னு சொல்லித் தொலைச்சிட்டேன்.

சரின்னு சொன்னதுக்கப்புறம்தான் தெரியுது. பக்கத்து வீட்டுக் கல்யாணி மாமா சொல்றாரு… ஏல கன்னியாகுமரியில போய் அஸ்தியைக் கரைக்கிற வரைக்கும் நீ யார்கிட்டேயும் பேசக் கூடாது. எதுவும் சாப்பிடக் கூடாதுன்னுட்டார்.

“பிரபு… நெனச்சுப் பாரு இந்த ரெண்டும்தான் எனக்குக் கஷ்டம்னு ஒனக்குத் தெரியுமே. என்ன பண்றதுன்னு ஒத்துக்கிட்டோமேன்னு போனேன்.”

“மாப்ள… எப்படில பேசாம இருந்தே. பசி தாங்க மாட்டிய. எப்படி சமாளிச்ச.”

வள்ளியூர்ல பஸ் மாறனும்ல. ஏ அவருக்கு எந்த பஸ் போகும்னு தெரியல. நான்தான் பாத்துக்கிட்டு, ம் … ம்… ம்…. ன்னு செய்கையால் ஏறுவோம்னு சொன்னேன். அவரு என்னடான்னா ஏ அதுல ரெண்டு பேர் ஒக்கார்ற சீட்ல எடம் இல்லலா . அடுத்த பஸ்ல போவோம்கிறார். ஏன்னு சைகையில கேட்டா… ஒன்கிட்டே எவனாவது பேச்சுக் கொடுத்து நீ பேசிட்டேன்னா.. அடுத்த பஸ் அரைமணிநேரம் கழிச்சு வருது. ஒரு வழியா அஸ்தியைக் கரைச்சு முடிச்சு பாபநாசம் வரும் போது மணி ராத்திரி பதினொன்னு ஆகிருச்சு.

லோகாம்பாள் அத்தைதான் , கணேஷ் தான் அவுக அஸ்தியைக் கரைக்கனும்னு இருந்துருக்கு. ஒன் பையன் கரைச்சதுல எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம்னு அத்தை சொன்னதாக அம்மா சொன்னாள்.

இப்படி பேசிக்கிட்டே கல்லிடைக்குறிச்சியை வந்து சேர்ந்து விட்டோம். கோமு மாமா வீட்டில் வைத்தே ஆச்சி இறந்திருந்தாள். ஆச்சி தன்னோட சொந்த ஊர்ல, ரெண்டாவது பையன் வீட்டில் வைத்துத் தான் காலமாகி இருந்தாள். பெரும்பாலான காலத்தை கோமு மாமா வீட்டில்தான் ஆச்சி கழித்திருந்தாள்.
அங்குபோய் பார்த்தால் மருமகள்கள் எல்லாம் கதறி அழுது கொண்டிருந்தார்கள்! அத்தை…. அம்மாவா இருந்து எங்களைப் பார்த்தியளே… இப்படி விட்டுட்டுப் போயிட்டேளே என ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மகள்கள் எல்லாம் அழுது கொண்டிருந்த போதிலும், அவர்களே ஒவ்வொருவரிடமும் மதினி அழாதீங்க… அம்மாவுக்குத் தான் வயசாயிட்டே. அழாதீங்க என்று சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

மருமகள்கள் உண்மையான அன்போடு அழுது கொண்டிருக்கும் அளவிற்குப் பெருமை பொன்னம்மாள் ஆச்சியை விட்டால் வேறு யாருக்குத் தான் கிடைக்கும்? அதைவிட உண்மை, பொன்னம்மாள் ஆச்சியைப் போல அனைவரிடமும் அன்போடு நடந்துகொள்ளும் ஒருவரை எவர்தான் வெறுப்பர்? யாருக்குந் தெரியாமல் என் கண்ணிலிருந்தும் உப்புநீர் வழிந்தோடிருந்தது.

வழக்கிற்குள் ஓர் வழக்கு:

வழக்கிற்குள் ஓர் வழக்கு:

மோகனுக்கும் திவ்யாவிற்கும் நடந்தது என்னவோ காதல் கல்யாணம்தான். திவ்யாவை கல்லூரியில் படிக்கும்போதுதான் சந்தித்தான். திவ்யா அழகு தேவதை. அவள் நடந்து சென்றால் சீனியரில் ஆரம்பித்து ஜூனியர் வரை முன்னழகை மட்டும் ரசித்துவிட்டு பார்வையை எடுப்பதில்லை. பின்னழகு அதற்குமேல். அதற்குமேலென்றால் எப்படியென்று கேட்கக்கூடாது. கற்பனைக்குதிரையால் அவ்வழகை ரசித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.

அப்படியான அழகு தேவதையைத் தான் மோகன் கவர்ந்து விட்டான். திவ்யாவிடம் காதலைச் சொன்னவர்கள் கல்லூரியில் மட்டும் ஐந்துபேர் இருக்கும். ஆனால் மோகனைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கு ஒரே காரணம், அவனுடைய அப்ரோச். மோகனுக்கு  அழகுப் பெண்கள் என்றால் அத்தனை பிடிக்கும். ஆனால் வெளிக்காட்டிக் கொள்ள மாட்டான். கல்லூரியில் படித்தபோது திவ்யாதான் அழகு. அவளைக் காட்டிலும் வேறு அழகி எவளுமில்லை. மோகன் அவளிடம் வழியவில்லை. படிப்பில்வேறு கெட்டிக்காரன். அவள் அவனது பேச்சில் மயங்கினாள்.

காதலில் உள்ளவர்கள் தமது பாசிட்டிவான எண்ணங்களையே வெளிப்படுத்துவார்கள். ஆணாக இருந்தாலும் சரி, பெண்ணாக இருந்தாலும் சரி. தன்னை நல்லவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ள அதைவிட அரிய வாய்ப்பு அவர்களுக்குக் கிடையாது. தன்னிடம் எந்த கெட்டப்பழக்கமும் கிடையாது என்பதை காண்பிப்பதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள். மோகனும் அதைத் தான் செய்தான். நட்பாய் பழகியவர்கள் படிப்பு முடிந்து திருமணமும் செய்து கொண்டார்கள்.

மோகன் நல்லவன்தான். ஏழைகளுக்கு உதவுவது, ரத்ததான முகாம் நடத்துவது, தமது தெருவில் தண்ணீர் பிரச்சினை என்றால் அதைத் தீர்த்து வைப்பது என அனைத்துப் பொதுக் காரியங்களிலும் வலியச் சென்று பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைப்பான். இதில்தான் திவ்யா விழுந்திருந்தாள். இது மோகனின் ஒரு பக்கம்.

இன்னொரு பக்கம் தனக்குத் திருமணமாகி விட்டது என்பதை மறந்து வேறு ஏதேனும் அழகுப் பெண்கள் கிடைத்தால் அவர்களை வளைக்க வேண்டும் என்று எண்ண ஆரம்பித்து விடுவான். அதுதான் அவனுடைய வீக்னெஸ். அது மட்டுமே! அப்படி அவன் பல பெண்களை வளைத்துள்ளான். அவன் நற்செயல்களை செய்வதால் பெண்களை வீழ்த்துவதும் அவனுக்கு எளிதாகவே இருந்தது.

திவ்யாவிற்கு எந்த வகையிலும் தொல்லை கொடுப்பவன் அல்ல. திவ்யாவையும் நன்றாகவேக் கவனித்துக் கொள்வான். புகை பிடித்தல், மது அருந்துதல் என மற்ற எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் அவனிடம் கிடையாது. ஒருநாள் அவன் சட்டையில் குங்குமக்கரை படிந்ததைத் துவைக்கும் போது பார்த்து விட்டாள். மெல்ல அவன் யார் யாரிடம் பேசுகிறான் என்ன செய்கிறான் என்று கவனிக்க ஆரம்பித்தாள். பல பெண்களிடமும் பேசுவதை அவள் அறிந்ததால் சற்று சந்தேகம் கொண்டாள்.

திவ்யா இதுகுறித்து மோகனிடம் நேரடியாகக் கேட்கவில்லை. சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் கேட்டு அதுவே குடும்பத்தில் குழப்பத்திற்குக் காரணமாகிவிடக்கூடும் என அவள் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் அதைக் கண்டுபிடித்து கையும் களவுமாகப் பிடித்துவிட்டே பஞ்சாயத்து பண்ண வேண்டும் என்று நினைத்து விட்டாளோ என்னவோ? அப்போதுதான் அவளுக்கு ஒரு யோசனை பிறந்தது. நாமும் ஏன் டிவியில் காண்பிப்பது போல டிடெக்ட்டிவ் ஏஜென்சி மூலமாகக் கண்டுபிடிக்கக்கூடாது என எண்ணினாள்.

அப்போது விவேக்கும், கேசனும் இது போன்று செயல்படுபவர்களைக் இலவசமாகக் கண்டுபிடித்துத் தருபவர்கள். மெத்தப்படித்து விட்டு மிகப் பெரிய நிறுவனத்தில் இருவரும் பணியாற்றவும் செய்கிறார்கள். மோகனைப் போலவே நற்செயல்கள் பல செய்து வருபவர்கள். அனாதை இல்லம் வைத்தும் நடத்தி வருகிறார்கள். அவர்களின் தொண்டு நிறுவனத்தின் மூலமே மிகப் பிரபலமானார்கள். கூடவே குடும்பம் மற்றும் சிக்கலில் உள்ள காதலர்களின் பிரச்சினையை யாருக்கும் தெரியாமல் முடித்து வைக்கிறார்கள் என்பதை திவ்யா பல நாளிதழ்களிலும் மாத இதழ்களிலும் படித்திருந்தாள்.

ஆதலால் அவர்களையே அணுகுவோம், தமது பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கிடைக்கும் என்று எண்ணினாள். விவேக்கும் கேசனும் அவளுக்கு உறுதி அளித்தார்கள். திவ்யாவிற்கு இன்னொரு யோசனையும் தோன்றியது. மோகன் தனது வீட்டிலேயே தான் இல்லாத நேரத்தில் வேறு பெண்ணை எப்படி அணுகுவான்? வெளியேதான் இப்படியா? நான் இல்லையென்றால் தன் வீட்டிலேயே மயங்கி விடுகிறானா என்று எண்ணியவள் தமது வீட்டிலேயே மோகனைப் பற்றி கண்டுபிடியுங்கள் என்று விவேக்கிடம் சொல்லி விட்டாள்.

தான் தன் தோழி வீட்டிற்குப் போய் வருவதாகக் கூறிச் சென்று விட்டாள். இன்று தனது காதலனின் உண்மையான முகத்தைக் கண்டுபிடித்து விடலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டாள். மாலை விவேக்கிடம் ஆதாரத்தைக் கலெக்ட் பண்ணி விட வேண்டியதுதான் என்று எண்ணிக்கொண்டாள்.

மாலையில் வீட்டிற்கு வந்தவளுக்குப் பேரதிர்ச்சி. மோகன் தற்கொலை பண்ணி இறந்து கிடந்தான். திவ்யாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. போலீசுக்குக் கூப்பிட்டாள். அனைத்து விவரங்களையும் சொன்னாள். கதறி அழுதாள். மோகனை அனாவாசியமாக சந்தேகப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதால்தான் டிடெக்டிவ் ஏஜென்சியை அணுகியதாகச் சொன்னாள். மோகன் தற்கொலை ஏன் செய்து கொண்டான் என்று தமக்குத் தெரியவில்லை என்று அத்தனையும் ஒப்புவித்தாள்.

வழக்கு கோர்ட்டிற்கு வந்தது. முதற்கட்ட விசாரணையில் போலிசால் எதையும் உறுதியாக சொல்ல முடியவில்லை. தங்கள் சந்தேகம் திவ்யா, விவேக் மற்றும் கேசன் மூன்று பேரின் மேலும் உள்ளது. ஆகையால் அவர்களைத் தனித்தனியாக விசாரிக்க வேண்டும் என்று தெரிவித்தார்கள்.

விசாரணையை போலீசார் விவேக்கிடமும் கேசனிடமும் ஆரம்பித்தார்கள்.

“மோகன் தற்கொலை பற்றி தெரியுமா?”

“ டிவியில் பார்த்தோம் சார்… “

“ ஏன் தற்கொலை செய்திருப்பான் என்று நினைக்கிறீர்கள்?”

“ தெரியலையே சார்….”

“ அவருடைய மனைவி கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில், சேல்ஸ் கேர்ள் போல ஓர் அழகுப் பெண்ணை அவன் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தோம். அவன் அவளின் வலையில் விழுந்து விட்டான். அதை அவருடைய மனைவிக்குத் தெரியப்படுத்தவே வீடியோ ஆதாரத்தை டவுன்லோட் செய்து கொண்டிருக்கும் போதே , மோகன் தற்கொலை செய்து கொண்ட செய்தியை டிவியில் பார்த்து அதிர்ந்தோம்… மற்ற படி எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது சார்….”

“ஓகே… வேறு தகவல் தேவைப்பட்டால் கேட்கிறோம்” என்று சொல்லி விட்டு காவல்படை அங்கிருந்து நகர்ந்தது.

போலீசார் திவ்யாவின் வீட்டை முற்றிலுமாகச் சோதனை போட்டார்கள். அப்போதுதான் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஒரு கேமரா இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தார்கள். கேமரா பற்றி திவ்யாவிடம் கேள்வி எழுப்பினார்கள். திவ்யாவிற்கு இதற்கு மேலும் உண்மையைச் சொல்லாவிட்டால் நம்முடைய கதை அவ்வளவுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்தாள்.

சார்… மோகனின் நடவடிக்கையைக் கண்காணிக்கவே நான்கு நாட்களுக்கு முன்னதாக வீட்டில் கேமராவை செட் செய்தேன். வெளியே செல்லும் போது மோகன் யாரையும் அழைத்து வருகிறானா என்பதையெல்லாம் கேமரா காட்டிக் கொடுத்துவிடும். ஆதாரத்துடன் பஞ்சாயத்தை வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று எண்ணியே செய்தேன் என்றாள்.

“அப்புறம் எதுக்குமா தனியார் ஏஜென்சியை அணுகினீர்கள்? “

இல்ல சார்… மோகனின் வெளி நடவடிக்கைகளை யாராவது சீக்கிரமாகக்  கண்டுபிடித்துத் தந்தால் நல்லது என்று எண்ணியே விவேக்கையும் கேசனையும் அணுகியதாகச் சொன்னாள்.

“போலீசார் கேமராவில் என்ன ரெக்கார்ட் ஆகியிருக்கிறது என்பதைப் பார்த்து விட்டு கோர்ட்டில் சமர்ப்பிக்கிறோம் என்றார்கள்.”

வீடியோ பார்த்த கையோடு விவேக்கையும் கேசனையும் காவல்துறை அரெஸ்ட் செய்தது. அரெஸ்ட் செய்தி கேட்டவுடன் நாடு முழுவதும் அதுபற்றியே பேச்சு. சமூகத்தில் எவ்வளவு சேவை செய்தார்கள். அவர்கள் என்ன தவறு செய்திருக்கக் கூடும் என்று பொது மக்களில் பெரும்பாலோர் பேசினார்கள். விவேக்கும் கேசனும் கூட தாங்கள் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை என்றார்கள்.

வீடியோவில் சேல்ஸ் கேர்ளை அனுப்பி விட்டு ஆதாரத்தைக் கலெக்ட் செய்த கையோடு விவேக்கும் கேசனும் திவ்யாவின் வீட்டிற்குள் வருகிறார்கள். மோகன் உங்கள் மனைவிக்கு இந்த விஷயம் தெரிந்தால் என்ன ஆகும் என்று தெரியுமா என்று மிரட்ட ஆரம்பிக்கிறார்கள். மோகன் பயத்தில் தயவு செய்து திவ்யாவிடம் சொல்லி விடாதீர்கள் என்று கெஞ்சுகிறான்.

அப்படியா… அப்படி என்றால் நீங்கள் எங்களுக்கு இருபது லட்சம் ஏற்பாடு செய்து தாருங்கள்… உங்களை நல்லவர் என்று சொல்லி விடுகிறோம் என்று மிரட்டுகிறார்கள். தம்மிடம் அவ்வளவு பணமில்லை… புரட்டவும் முடியாது எனக் கெஞ்சுகிறான். திவ்யாவிடம் காண்பித்து விடாதீர்கள். பெண்கள் விஷயத்தைத் தவிர நான் எந்தத் துரோகமும் திவ்யாவிற்கு செய்யவில்லை. எனக்கென சமூகத்தில் மிகப்பெரிய அந்தஸ்து இருக்கிறது என்று கதறி அழுகிறான். அதை அவர்கள் பொருட்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. நாளைக்குள் சொன்னால் அதற்கேற்ப உங்கள் அன்பு காதலியிடம் விஷயத்தின் தன்மை மாற்றிச் சொல்லப்படும் என்று சொல்லி விட்டு வெளியேறுகிறார்கள்.

தன்னால் பணம் புரட்ட முடியாது என்று தெரிந்தவுடன், தன் மனைவியிடம் மாட்டிக் கொள்வோமே… சமூகத்தில் தான் எடுத்த நற்பெயருக்குக் களங்கம் வந்து வாழ்வதை விட இறப்பதே மேல் என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய் தற்கொலை செய்து கொள்கிறான்.

சிகரெட், மது அருந்துதல் போன்ற கெட்ட பழக்கவழக்கங்கள் மனைவிக்குத் தெரியவந்தால் பெரிதாகப் படித்த யுவன்களும் யுவதிகளும் அலட்டிக் கொள்வதில்லை. ஆனால் அது மற்ற பெண் ஆண் விஷயத்தில் வீக்னெஸ் என்றால் படித்த ஆணும் பெண்ணும் கையாளத் தெரியாமல் நகரத்தில் தடுமாறுவது எளிதாகத் தெரியும். கிராமத்தில் கூட சில  சமயங்களில் இதுபோன்ற தகாத கெட்ட பழக்க வழக்கம் உள்ள நபர்களைக் காண முடியும். அங்குள்ள படிக்காத பெண் இவ்விஷயத்தை தைரியமாக பெரும்பாலும் எதிர்கொள்கிறாள். அவள் கணவனுக்கு அறிவுறுத்துகிறாள். அவள் மட்டுமல்ல. அது சமூகமாகச் செயல்படுவதால் , தவறிழைக்கும் ஆணுக்குக் கூட்டாக அறிவுறுத்தல் நடக்கிறது. இனி இது மாதிரி செய்யாதே … அதுக்காடா கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருக்கு… நீ என்ன நாயா என்ற கேள்விகளுடன் நேரடியாகவே அறிவுறுத்தப்படுகிறது.

படித்தவர்கள் இவ்விஷயத்தில் மட்டும் மானம் போய் விட்டது போல உணர்கிறார்கள். அவ்வாறானால் எம்மாதிரியான கல்வி இங்கு போதிக்கப்படுகிறது? கற்றவர்கள் வாழ்க்கையை ஏன் இவ்வளவு சிக்கலாகப் பார்க்கிறார்கள்? நேரடியாக, பக்குவமாகக் கையாளத் தெரியாமல் இதுபோன்ற முகம் தெரியாத மனிதர்களை வைத்துக் கண்டுபிடிக்க முயன்றதன் விளைவுதான் மோகனின் உயிர். ஒருவேளை திவ்யா இவ்விஷயத்தை இப்படி அணுகி இருந்திருக்கலாம்.

“மோகன்.. உண்மையிலேயே நீங்கள் நல்லவர். உங்களைத் திருமணம் செய்ததற்கு நான் கொடுத்து வைத்திருக்கிறேன். ஆனால் நீங்கள் பெண்கள் விஷயத்தில் மட்டும் வீக் என்பதாகக் கேள்விபடுகிறேன். எனக்கு நீங்கள் துரோகம் செய்ய மாட்டீர்கள் என்று முழுமையாக நம்புகிறேன்.. ஒருவேளை நீங்கள் இது போன்ற கெட்ட பழக்கமுடையவராக இருந்தால் அதை மட்டும் திருத்திக் கொள்ளுங்கள். நம் வாழ்வே அமைதியாகச் செல்லும். இதையும் மீறி நீங்கள் மற்ற பெண்களுடன் சகவாசம் என்றால் உங்களை விட்டுப் பிரிய வேண்டி வரும் என்று சொல்லி இருந்தால் கூட மோகன் திருந்தி இருக்கலாம். அவனை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தும், இன்று இந்த விஷயத்தைக் கையாளத் தெரியாமல் ஒரு உயிர் பறிபோகச் செய்ததில் அவளின் பங்கும் அறியாமல் விளைந்திருக்கிறது.

“ கோர்ட்டில் வீடியோ ஆதாரத்துடன் போலீசார் சமர்பிக்கிறார்கள்.”

நீதிபதி “ஏன் இப்படி செய்தீர்கள்?” என்று கேசனிடமும் விவேக்கிடமும்  கேட்கிறார்.

அப்போது அதிர்ச்சியான பல தகவல்களை விவேக்கும் கேசனும் தெரிவிக்கிறார்கள். டிவியில் இதுபோன்ற நிகழ்ச்சிகள் காண்பிப்பதைப் பார்த்தே எங்களுக்கும் இதுமாதிரி செய்ய வேண்டும். அதன் மூலம் நிறைய சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற யோசனை வந்தது. ஆனால் யாருக்கும் தெரிய வந்தால் மாட்டிக் கொள்ளக்கூடாது என்பதால் ரகசியமாக ஆரம்பத்தில் நாங்களே பல ஆண்களுக்கு பெண்களை அனுப்பி அவர்கள் வீழ்கிறார்களா? என்று பார்ப்போம். சில நேரங்களில் பணக்கார வீட்டுப் பெண்களுக்கும் இம்மாதிரி அழகான ஆண்களை அனுப்பி மாட்டிக் கொண்டால் பேரம் பேசுவோம்.

அவ்வாறு வலையில் விழுந்தவர்களின் எண்ணிக்கை ஏராளம். இப்படி செய்தால் மாட்டிக்கொண்டால் ரொம்ப அசிங்கமாகி விடும், நமக்கென சொசைட்டியில் முதலில் நல்ல பெயர் வாங்குமளவுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும். அதற்கு சிறந்த வழி சமூக சேவை என்பதே. ஆகவே நாங்கள் சம்பாதிக்கும் பணத்தில் உதவிகளும் கொஞ்சம் செய்தோம்.

உதவி செய்ய வேண்டும் என்ற யோசனை எப்படி வந்தது? ஏன் வந்தது  என்று நீதிபதி குறுக்குக் கேள்வி கேட்டார். சமூக சேவை செய்பவர்கள் புனிதமானவர்கள் என்ற பிம்பம் இங்கு அருமையாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, கல்வி சேவை என்ற பெயரில் ஆரம்பத்தில் சமூக சேவையுடன் வந்து பின்னர் பணத்திற்காக இயங்கும் பல அமைப்புகள் தேசத்திற்கு எதிராகக் கூட செயல்படுகிறது என்பதைப் பற்றியெல்லாம் அறிந்தோம். வெளிநாட்டுக் கைக்கூலிகள் எல்லாம் சமூக சேவகர்களாக வலம் வருகிறார்கள். ஆகவே சமூக சேவை செய்தால் நம்மீது சந்தேகம் ஏற்படாது , மேலும் இதுபோன்ற பிரச்சினைகள் வந்தால் மக்கள் ஆதரவு நமக்கு எளிதாகக் கிட்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் அனாதை இல்லம், கல்வி சேவை போன்றவற்றை நடத்தவும் ஒரு தொகையைச் செலவு செய்தோம்.

துரதிருஷ்டவசமாக திவ்யா கேமரா செட் பண்ணுகிற அளவிற்குப் புத்திசாலியாக இருக்கமாட்டார் என்று எண்ணியே அவர் வீட்டிற்கே ஆள் அனுப்ப ஒத்துக் கொண்டோம். விதி, இன்று மாட்டிக்கொண்டோம்.

விசாரணையை முடித்து வைத்த நீதிபதி விவேக்கிற்கும் கேசனுக்கும் பத்தாண்டுகள் சிறைத் தண்டனை வழங்கினார். திவ்யா போன்ற படித்த பெண்கள் கெட்ட பழக்கமுள்ள ஒருவரைத் திருத்த இதுபோன்ற அந்நியர்களை நம்பி இறங்குவதற்குப் பதிலாக தாமே செய்யலாம் அல்லது உறவினர்களிடம் சொல்லி திருத்த முயற்சிக்கலாம் என்று அறிவுறுத்தினார். திவ்யா இப்போது மோகனின் நினைவுகளோடு வாழ ஆரம்பித்தாள்.

கோகிலாவின் வருகைக்குப் பின்னால்….

மனிதர்களை எப்படி புரிந்து கொள்வது என்பது இறுதி வரை புலப்படாமல் போய்விடுமோ என்று யோசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். பொருளாதார அளவில் வாழ்க்கையில் மேலெழுவதும் கீலெழுவதும் மனிதர்களுக்கு நடந்திருக்கிறது என்பதில் அவ்வளவு வியப்புகள் ஏற்படுவதில்லை. அவை பற்றிய நிறைய கதைகளையும் அனுபவங்களையும் நேரில் கண்டதாலோ கேட்டதாலோ இருக்கலாம். ஆனால் உறவுகளில் ஏற்படும் முரண்களைப் பற்றிதான் புரிந்துகொள்ளவும் இயலவில்லை. அதிகமாக யோசிக்கவும் செய்கிறேன்.

நர்ஸ் கோகிலா செம்பனூர் கிராமத்திற்கு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தின் பணிக்காக கோவையிலிருந்து வந்திருந்தாள். ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களையும் சரி, புதிதாகக் கட்டப்படும் அரசுத் திட்டங்கள் அனைத்தும் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாகவே வருவதேனோ? செம்பனூரின்  பாலர் பள்ளியும் சரி, ஆரம்ப சுகாதார நிலையமும் சரி, அவ்வாறே அமைந்திருந்தது. நர்ஸ் கோகிலாவின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் செம்பனூர் , குத்தாலங்குறிச்சி, கொக்கித் தோப்பு, நொச்சிக்குளம் ஆகிய நான்கு கிராமங்களும் அடங்கும். ஒவ்வொரு வாரத்திற்கும் மற்ற கிராமங்களுக்கு ஏதேனும் அவசர உதவி தேவைப்பட்டாலோ கோரிக்கையின் அடிப்படையிலோ கோகிலா செல்வாள்.

நர்ஸ் கோகிலாவிற்குத் திருமணமாகி இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகி இருந்தன. குழந்தைகள் ஏதுமில்லை. அவளுடைய கணவன் கோவையில் வேலை பார்க்கிறார் என்று தெரியும். என்ன வேலை பார்க்கிறார் என்று தெரியாது. இரண்டு முறைதான் மனைவி இருக்கும் கிராமத்திற்கு வந்திருப்பார். நனைந்த பனை மரத்தைப் போல இருப்பார். ஆனால் நல்ல லட்சணம் தான். நர்ஸ் கோகிலாவைப் பார்த்தால் திருமணமானது போலத் தெரியாது. உயரம் நாலேமுக்கால் அடிதான். தலைமுடியை சேர நாட்டுப் பெண்களைப் போலத் தான் பெரும்பாலும் விரித்துப் போட்டிருப்பாள். அந்த கிராமத்தைப் பொறுத்தவரையில் படிச்ச பொண்ணு. பற்றாக்குறைக்கு அவள் மேக்கப் போடுவதால் கூடுதல் கவர்ச்சியாகவும் தோற்றமளித்தாள்.

அவளின் பேரழிகில் மயங்கி விடலையில் ஆரம்பித்து கிழம் வரைக்கும் காய்ச்சல், தொண்டை புகைச்சல், இருமல், சளி என ஏதாவது ஒன்றை சொல்லிக் கொண்டு ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக உள்ள அவளது நிலையத்திற்கே வந்துவிடுவார்கள். அவர்கள் செல்கிற நேரத்தில் கூட்டமிருந்தால் பிறகு வரலாம் என்று நைசாகக் கழண்டு போன கூட்டமும் உண்டு. தனியா இருக்கும் போது வந்தால்தான் பார்ட்டியிடம் பேச முடியும் என்பதே அவர்களின் கணக்கு.

அதற்கு ஒரே காரணம்தான். அவள் அங்கு தனியாய் தங்கி இருக்கிறாள். துணைக்கு யாருமில்லை. மேற்கொண்டு ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமும் கூட. மிக அருகில் வீடுகள் ஏதும் கிடையாது. முன்னூறு மீட்டர் தள்ளியே கிராமத்திலுள்ள வீடுகள் இருந்தன. ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் தண்ணீர் வசதிக்காக அரசாங்கம் போட்டுக் கொடுத்த அடிபம்பும் உண்டு. அவ்வப்போது தண்ணீர் எடுக்கும் குரூப்பும், தாகம் எடுக்கிறது என்ற பெயரில் நர்ஸ் வீட்டில் என்ன செய்கிறாள் என்று சன்னல் வழியாக நோட்டமிடும் கூட்டமும் உண்டு.
மற்றவர்கள் வீட்டிற்குத் தெரிந்தால் என்னாவது என்று சற்றுக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு சென்றதுண்டு. ஆனால் செந்தில்  அவ்வாறு விடுவதாக இல்லை. காரணம் அவனது வயது. அவளை விட நாலைந்து வயது குறைவாக இருக்கும். அப்போது அவனுக்கு வயது 19 இருக்கும். செந்தில் ஒன்றும் அழகன் அல்ல. அவன் முகம் ஒடுங்கியும் பற்கள் சற்று உயர்ந்தும் இருக்கும். பருக்களும் கூட உண்டு. அவனது தந்தை பூ வியாபாரம் செய்து வந்தார். அவ்வப்போது பூவை நர்சுக்குக் கொண்டு போய் கொடுப்பான்.

ஆரம்பத்தில் அவன் பேசுவதை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. மெல்ல மெல்ல அவள் பக்கத்துக் கிராமத்திற்கு செல்வதாக இருந்தால் அவன்தான் துணைக்கு சென்றான். அதையும் பெரிதாக பலரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவள் பக்கத்து நகரத்துக்குச் சென்றாலும் செந்தில்  கூடவே செல்வதைச் சிலர் நேரில் பார்த்தார்கள். பின்னர் கண் காது மூக்கு வைத்து கதைகள் ஊரில் அரசல் புரசலாக இருவரையும் பற்றி பேச ஆரம்பித்தார்கள். கிராமத்தைப் பொறுத்தவரையில் வேற்று ஆள் அடிக்கடி ஆண்கள் இல்லாத போது அடுத்தவர் வீட்டில் தவம் கிடந்தாலே தவறாகப் பேச ஆரம்பிப்பார்கள். இந்தக் கதை ஊரறிய நடக்கிறது. கேட்கவா வேண்டும்.

செந்திலின்  அழகிலேயே கோகிலா விழுந்திருக்கிறாள் என்றால், நாமும் ஏன் அவளை மடக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் சிவநேசனுக்கு  வந்ததில் ஆச்சர்யமில்லை. சிவநேசனின்  புருவமுடி அடர்த்தியாக இருக்கும். இரு புருவ முடியும் நெற்றிப் பொட்டு வரையில் சேர்ந்திருக்கும். மாநிறம். உயரத்திற்கேற்ற எடையுடன் இருந்தான். சிவநேசனுக்கு  அடிக்கடி தோன்றியதெல்லாம் , நாம் முதலிலேயே களம் இறங்கி இருக்கலாமோ. ஆரம்பத்தில் தோன்றாதவனுக்கு பழனி மடக்கி விட்டான் என்று தெரிந்த போது ஆர்வப்பட்டான். எப்படி எப்படியெல்லாமோ கோகிலாவை மடக்கி விட பல வழிகளில் முயற்சித்தான்.

ஒருவேளை சிவநேசன்  அன்பாக அணுகவில்லையோ என்னவோ, அவள் அவனிடம் மயங்குவதாக இல்லை போல. ஒருமுறை அவளை நேரடியாகவே உடல் சுகத்திற்காகக் கூட சாடை மாடையாக சொல்லிப் பார்த்திருப்பான் போல. அவள் திட்டி அனுப்பி விட்டாள். அப்போதைக்கு சிவநேசன்  அவளிடமிருந்து ஒதுங்கி விட்டான். சவத்த, அவள் கல்யாணமானவள்தானே. இவள் பின்னால் நாம் ஏன் அலைய வேண்டும் என்று எண்ணியிருப்பான் போல. ஆனால் அவனுக்குள் வஞ்சம் குடி கொண்டிருந்தது என்பது பின்னர்தான் ஊருக்குத் தெரிய வந்தது.

பொங்கல் விடுமுறைக்காக நர்ஸ் தனது ஊருக்கு சென்று விட்டாள். அந்தக் கிராமத்தில் மாட்டுப் பொங்கலன்று டெக்கில் படம் பிரித்துப் போட்டார்கள். அப்போதெல்லாம் டிவியையும் டெக்கையும் (வீடியோ ரெகார்டரைத் தான் டெக் என்பார்கள்.) 150 ரூபாய்க்கு வாடகைக்கு எடுத்தால் மூன்று படங்களோ நான்கு படங்களோ போடுவார்கள். சர்வ நிச்சயமாக ராமராஜன் படமுண்டு, விஜயகாந்த் படமும் உண்டு. மற்றவர்களின் படங்கள் ரீலாசாகி இருந்தால் அதுவும் உண்டு. நல்ல படமா இருந்தால், அதே படத்தைத் திருப்பியும் போடும்படி பெண்கள் கோரிக்கை வைப்பார்கள். வீட்டுப் பெண்களின் கோரிக்கையை ஏற்பதில் தானே ஆண்களுக்குச் சிக்கல். ஊர்ப் பெண்கள் கோரிக்கை வைத்தால் அதைச் செய்து முடிப்பதுதானே ஆண்களின் மட்டமான புத்தி. ஆகையால் பெண்கள் கோரிக்கை வைக்கும் படங்கள் நிச்சயம் இடம்பெறும். படத்திற்கு வீட்டுக்கு ஐந்து ரூபாயோ பத்து ரூபாயோ இளைஞர்களே பிரிப்பார்கள். பணம் சார்ட்டேஜ் ஆனால் மட்டும் அழகுவேல் சப்போர்ட் செய்வார். மீதிப் பணத்தை அவரே கொடுத்து விடுவார். சில நேரங்களில் அதிகமாக வசூலாகி விட்டால், மூன்று படங்களோடு நிறுத்தி விட்டு டைலர் கடையில் வைத்து சாமி படங்களைப் போட்டுப்பார்ப்பார்கள். எதை எதோடு ஒப்பிடுவது என்பதில் கூட ஒரு வடவர்த்தனை கிடையாது. அவையாவும் பூஜை படங்களாம்.

டெக்கில் படம் பார்ப்பது இங்கு முக்கியமில்லை. ஆனால் அந்த மாட்டுப் பொங்கலன்று நர்சின் வீட்டில் இருந்த பொருட்களை எல்லாம் யாரோ திருடிச் சென்று இருக்கிறார்கள் என்பது மறுநாள் காலைதான் தெரிய வந்தது. நர்ஸ் எப்பவுமே தாடியாசாரி வீட்டில்தான் கீயைக் கொடுத்துச் சென்றிருப்பாள். அவர் தாடி வைக்க ஆரம்பிச்ச பிறகு அவரின் பெயர் நாராயணன் என்பதை ஊரே மறந்து போயிற்று. யாரிடமும் போய்க் கேட்டால் தாடியாசாரி என்று மட்டுமே தெரியும். பலருக்கும் அடையாள பெயர்களே ஊரில் உண்டு. அடிபம்பில் தண்ணி எடுக்கச் சென்ற யாரோ தாடியாசாரியிடம் நர்ஸ் வீடு திறந்து கிடக்குதுன்னு சொல்ல, ஆசாரி பதறிப் போனார்.

அப்போது யார் வீட்டிலும் லேண்ட் லைன் வசதி கூட கிடையாது. ஆசாரி போஸ்ட் ஆபிஸுக்கு ஓடினார். தகவலை கோகிலாவுக்கு ஒரு வழியாகத் தெரிவித்து விட்டார். கோகிலாவும் கிராமத்திற்கு விரைந்து வந்தாள். காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுக்கப் போவதாகச் சொல்ல, ஊர்ப் பெரியவர்கள் இரும்மா… ரெண்டு நாள் பொறுத்துக்கோ…. நாங்களே யாரு தப்பு பண்ணினார்கள் என்று சொல்கிறோம் என்றார்கள். ஆரம்பத்தில் தான் காவல் நிலையம் கட்டாயம் செல்வேன் என்று சொல்ல, ஒரே வார்த்தையில் மிரட்டி விட்டார்கள். நீ இந்த ஊர்ல ஒழுங்கா வேலை பாக்கணுமா வேண்டாமா? போலிஸ் ஸ்டேசனில் எல்லாரையும் எங்களுக்குத் தெரியும். போலிஸ் ஸ்டேசனுக்குப் போன, நடக்கிறதே வேறு என்று மிரட்டி விட்டார்கள்.

கிராமத்துப் பெரியவர்களுக்கு நன்றாகப் புரிந்து விட்டது, இது ஏதோ வயசுப் பயக பண்ணியிருக்கிற சேட்டைதான். போலிஸ் ஸ்டேசன் போய், நாளைப் பின்ன வேற எங்கே திருட்டு நடந்தாலும் பொய் கேசைப் போட்டு நம்மூர் பயலுகளை தேவையில்லாமல் மற்ற கேசிலையும் புக் பண்ணிருவானுக போலிஸ்காரனுக என்பதால் தான் அவளைப் போக விடாமல் தடுத்தார்கள். இறுதியில் கோகிலாவும் தனது வீட்டிலிருந்த டிவி பெட்டியில் ஆரம்பித்து உடைப் பெட்டி வரை காணாமல் போனது என்று வாசித்தாள். நகையையும் காணவில்லை என்று சொன்னாள்.

பெரும்பாலான அப்பாக்களே பல விஷயங்களில் ஒழுக்கமில்லாமல் நடக்கிற போது அவர்களுக்கு அவர்களின் பயலுக மேலேயே சந்தேகம் வந்தது. தலையாரி மெல்ல தன் பையனிடம் , ஏலே நீயுமுண்டா என்று சந்தேகத்தைப் போக்கிவிட்டு அவனிடமே மெல்ல யாரெல்லாம் இதுல உண்டு. இது ஒத்தை ஆளா பண்ணுன வேலை மாதிரி தெரியலையேன்னு சொல்லி விஷயத்தைக் கறந்ததை அவர் பையனே வெளியே சொன்னான். வெளியே சவுண்டு கொடுக்குறதுக்கு முன்னால் தன் பையன் உண்டா என்று கேட்டுக் கொண்டு விட்டுப் பின்னர் நெஞ்சை நிமிர்த்தி பேசுகிற பெரியார்தனமும் உண்டு. தன் பையன் இதில் ஈடுபடவில்லையென்று தெரிந்தவுடன், மறுநாள் டைலர் கடையில் வைத்து ஓரளவுக்கு யார் இதில் ஈடுபட்டுள்ளார்கள் எனத் தெரிந்தவுடன் மெல்ல சாடை மாடையாக கேட்க ஆரம்பித்தார் தலையாரி.

ஏலே… எவம்லாம் பண்ணுனதுன்னு எனக்குத் தெரியும். ஒழுங்கா உண்மையைச் சொல்லி இருங்க.. இல்லன்னா நாளாக்கழிச்சி நர்ஸ் போலிஸ் ஸ்டேசன் போனா யாரும் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது. அவளை ரெண்டு நாள்தான் பொறுத்திருக்கச் சொல்லி இருக்கு என்று சொல்லிவிட்டு… ஏ…. சிவநேசா உனக்குத் தெரியுமாடே, நீ இதுல உண்டா… என்றார். அவர் கேட்டதுக்கு முக்கியக் காரணம் நர்சை வளைக்க முயற்சித்தது, சிவநேசா  நர்சை அசிங்க அசிங்கமாகத் திட்டியதை மனதில் கொண்டும் பையனிடம் கறந்ததன் அடிப்படையிலும் கேட்டார். ஆனால் சிவநேசன்  சற்றும் தயங்காமல் எவனாவது இதுல என்னை சொன்னான்னா… ஏகே 47 வச்சு சுட்டுத் தள்ளிப் போடுவேன்னு ஏதோ ஹீரோ போல அடிச்சு விட்டான்.

சிவநேசனிடம்  நான் கேட்டபோது கூட எனக்குத் தெரியாதுல என்று சொன்னதோடு பேச்சை நிறுத்திக் கொண்டான். ஆனால் மறுநாள் காலையில் பத்து மணி வாக்கில் மூணு பேரை பெரியவர்களே தங்களுக்குள் பேசி அதில் ஈடுபட்ட மற்ற ரெண்டு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களையும் சிவநேசனையும்  பிடித்து இழுத்து வந்தார்கள். அதற்கும் ஒரு காரணமுண்டு. பெரியவர்களுக்குள் விடலைப் பயலுக பண்ணுற சேட்டையால் தங்களுக்குள் சாதிச் சண்டை வந்து விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தார்கள். ஆகையால் அந்தந்த சாதிப் பெரியவர்களே அவர்களை கிராமத்து பஞ்சாயத்துக்கு இழுத்து வந்தார்கள். இதைச் செய்தது சிவநேசன், கதிரேசன், சிங்காரம். அங்கு நடந்ததைக் கட்டப் பஞ்சாயத்து என்றும் நீங்கள் சொல்லிக் கொள்ளலாம். பிரச்சினையை சுமூகமாக மற்ற இடங்களுக்குச் செல்லாமல் கையாளும் கிராமப் பஞ்சாயத்து என்றும் சொல்லிக் கொள்ளலாம். எப்படி வேண்டுமோ அப்படியே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஏலே … களவாண்டத எங்கே வச்சிருக்கீய….. ஒழுங்கா சொல்லிருங்க. என்று பெரியவர்கள் சொல்ல…
டிவியை ரெண்டு கண் பாலத்துக்கு அடியில் வச்சிருக்கோம் என்றான் கதிரேசனும் சிவநேசனும் . ரெண்டு பேரை உடனே அனுப்பி, இருக்கான்னு பாத்துட்டு வாங்கலன்னு சொல்லி அனுப்பினார்கள். பத்து நிமிஷத்தில் டிவியோடு வந்தார்கள். வேறேன்னலாம் எடுத்திய…. எங்கே வச்சிருக்கியேன்னு சொல்லுங்க…
நர்ஸ் சூட்கேஸ் பெட்டியை எங்கே போட்டோம்னு தெரியல. ஆனால் தெக்க பாத்து கொண்டு போனோம். குடியில செஞ்சதால் அது ஞாபகத்துக்கு வர மாட்டேங்குது என்றார்கள். டிவி பெட்டி வந்தவுடனேயே…. ஒருத்தர் நர்சை பார்த்து சொன்னார். பாத்தியாம்மா….களவாண்டு வித்து திங்கனும்னு நெனைச்சா நாலு நாளா வச்சிருப்பானுகளா?

உடனே ஆராயும் படையுடன் ஊர்ச் சிறுவர்களும் இளைஞர்களும் உடன் சென்றார்கள். சிங்காரம்  சொன்னது போல அவனுங்க சுய நினைவில் இல்லையென்பதை அனைவரும் உணர முடிந்தது. காரணம் சூட்கேசைத் தூக்காமல் இழுத்துச் சென்றதில் அவளின் ஜாக்கெட், பாவாடை என ஆங்காங்கே சில ஆடைகள் கிடந்ததும், இழுத்துச் சென்ற தடமும் தெரிந்தது. ஒரு வழியாக சுந்தரம்  வயல் பக்கத்தில் சூட்கேஸ் கிடைப்பதை கண்டெடுத்து வந்தார்கள்.

வேற எதையும் எடுக்கவில்லை என்றார்கள். எதுக்குல இதைப் பண்ணினீர்கள் என்ற கேள்வியைத் தெரிந்தே பெரியவர்கள் கேட்ட போது, கார்கிலில் பாதிக்கப் பட்ட மக்களுக்கு ஏதாவது செய்யணும்னு பாலிடெக்னிக் படிக்கும் சிவநேசன்  பொய்யை அடித்து விட்டான் பாருங்க… அத்தனை பேருக்கும் உள்ளுக்குள் ஒரே சிரிப்பு. இந்த மொகரக்கட்டைகளா அதுக்காகச் செய்திருக்கும்னு. ஆனால் கேட்ட கேள்வியே எதையாவது அவனுககிட்டே கேட்கணும் என்ற அளவிலேயே இருந்தது.

மேற்கொண்டு பஞ்சாயத்தின் தீர்ப்பு இவ்வாறாக அமைந்தது. நர்சுக்கு ஆளுக்கு தலா ஆயிரம் அபராதமா கட்டணும். கோயில்ல தேங்காய் உடைச்சு இனி இந்த மாதிரி தப்பு பண்ண மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணனும். அவ்வளவுதான். களவில் ஈடுபட்ட பெற்றோர்களே… இந்தப் பயலுவளை பெத்ததுக்கு கட்டித் தொலைக்கோம்னு சொன்னார்கள். நர்ஸ் இன்னும் நிறைய காணவில்லை என்று சொல்ல…. அதுக்குத் தானேம்மா அவுங்களை மூவாயிரம் கட்டச் சொல்லி இருக்கு. பிரச்சினையை இத்தோட முடிச்சு விடும்மா என்று நர்சுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது.

நர்சின் பேச்சை யாரும் பொருட்படுத்தத் தயாராக இல்லை. இந்தப் பயலுக பண்ணுன தப்புல அவள் ஏதோ நல்லவளா என்பதை கோகிலா காதுபடவே பெண்களே சாடைமாடையாகப் பேசினார்கள். சாடைமாடையாகப் பேசுதல் என்பது கிராமத்தில் சர்வ சாதாரணம். கோகிலா அந்த வீட்டைக் கடக்கும் போது, அங்கு நடந்து போகும் நாயைத் திட்டுவது போல, இந்த நாயை எத்தனை தடவை விரட்டி விட்டாலும் இந்த வழியாவே போவுது. இன்னும் எத்தனை நாய் பின்னால போக அலையுதோன்னு பேசுவார்கள் சில பெண்கள். அவர்களின் கோபமெல்லாம் கல்யாணம் ஆனவளுக்கு இங்கே வந்து எதுக்கு இன்னொருத்தனை வச்சுக்கிட்டு திரியனும் என்கிற கோபமும், நாளை நம்ம பிள்ளைகளும் கெட்டுப் போயிருமோ என்கிற பயமும் அதன் பின்னால் இருந்தது.

நர்சுக்கும் அவள் கணவனுக்கும் வேறு ஏதேனும் சண்டையா பிரிவா புரிதல் இல்லையா என்பதெல்லாம் அந்தக் கிராமத்தில் யாருக்கும் தெரியாது. மூன்று மாதத்தில் நர்ஸ் சென்னைக்கு மாற்றல் வாங்கிக் கொண்டு சென்று விட்டாள், கூடவே பழனியையும் இழுத்துக் கொண்டு!

செந்திலோட அப்பா அவனை ஊர்ப்பக்கம் வந்தாயென்றால் என்று மகனைத் திட்டி ஊருக்குள் சில வருடங்களுக்கு வரவிடவில்லை. கோகிலாவின் அடிப்பொடியாகவே அலைந்த செந்திலை  இரு வருடங்களுக்குப் பின்னால் கோகிலாவே திருமணம் செய்து கொண்டாள் என்ற தகவலும் கிடைத்தது. செந்தில்  அவள் அழகில் மயங்கி அனுபவித்தவுடன் அவளை விட்டு விலகிச் செல்லவில்லை. அவளோடு வாழ ஆரம்பித்திருந்தான். குழந்தைகள் பிறந்து பள்ளிக்குச் சென்ற பிறகே கிராமத்திற்கு வந்தான். ஏறத்தாழ பத்து வருடங்கள் சென்று விட்டதால் யாரும் அவனைத் தவறாகக் கேள்வி கேட்கவில்லை. ஒருவேளை கோகிலாவை அழைத்து வந்திருந்தால் ஏற்றுக் கொள்ளாமல் ஊர் பேசி இருக்கலாம். அதன் பின்னர் இன்று வரையிலும் நர்ஸ் கோகிலா கருவேலம்பாட்டிற்கு வரவில்லை. செந்திலின் பெற்றோர் தான் மற்ற பயலுக வீட்டுக்குப் போவது போல சென்னையில் சென்று பேரனையும், மகனையும் பார்த்து வந்தார்கள்.

கோகிலாவும், செந்திலும் ஆரம்பத்தில் உடல் சுகத்தில் சுற்றித் திரிந்திருக்கலாம். ஆனால் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் திக்குத் தெரியாமல் போய் விடுவோமா என்கிற அச்சத்தில் சேர்ந்திருக்கலாம். இருவரும் நல்ல புரிதலுக்குள் வந்திருக்கலாம். இதற்கு மேலும் சொல்ல வேண்டுமானால் கதையின் முதல் பாராவைத் தான் நீங்கள் படிக்க வேண்டும். முரணான உறவுகளால் அமைந்த கெட்டியான காதல் இதுதானோ என்னவோ? காதல் எது என்பதில் உள்ள ஐயங்கள் எப்போது தீரும் என்பதே இப்போது நான் யோசித்துக் கொண்டிருப்பது.

மரியாதை – குறுங்கதை.

இன்று அது ஒரு மிகப் பெரிய நிறுவனமாகி விட்டது. அங்கு ஆயிரக்கணக்கானோர் பணி புரிந்து வருகிறார்கள். அவர்களில் ரவிக் குமாரும் ஒருவர். அவருடைய மாத வருமானம் மிக அதிகமானது. ரவிக்குமாருக்கு வயது அறுபதாகிறது. அவ்வப்போது உடல்நிலை காரணத்தாலும், குடும்ப சூழல் காரணமாகவும் அடிக்கடி விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஆரம்பத்தில் சில நாட்கள் விடுப்பு எடுக்க ஆரம்பித்தவர் இப்போதெல்லாம் மாதக்கணக்கில் விடுப்பு எடுத்தார். இப்படி அடிக்கடி விடுப்பு எடுக்கிற இவரை ஏன் இந்த நிறுவனம் வைத்துள்ளது? அவரிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லி இதற்கு மேல் எடுத்தால் பணியிலிருந்து நின்று கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லிவிட வேண்டியதுதானே! ஏன் இவருக்கு தேவையில்லாமல் இவ்வளவு பெரிய தொகையைக் கொடுத்து இன்னமும் வைத்திருக்கிறார்கள்? இவர் இல்லாமல் கம்பெனிதான் வெற்றிகரமாக நடக்கவில்லையா? இவருடைய துறையில் மற்ற அதிகாரிகளின் பார்வையிலேயே துறையும் சிறப்பாகத் தான் செயல்படுகிறதே, பின்னர் எதற்கு இவரைப் போய் ஓனர் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். சரியான லூசப்பயலா இருப்பார்போலேயே இந்த ஓனர் என்று தன் எண்ணத்தை சீனியிடம் கேள்வியாகக் கேட்டான் ராம்.

சீனி சொன்னான். உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்கிறேன். அதிலிருந்து இந்த விஷயத்தை நீ அணுக வேண்டும். சரியா என்று சொல்லிவிட்டுத் தொடர்ந்தான் சீனி. நம்ம அப்பாவுக்கு வயசாகி விட்டது. அவரால் பெரிதாக நமது தங்கையின் திருமணத்திற்கு ஓடியாடி வேலை செய்ய முடியலை. எல்லாமே அண்ணனாகிய நீயோ நானோ எவரோ ஒருவர் பண்ணுகிறோம். நம்முடைய தந்தைக்குத் தான் இப்ப ஓடியாடி வேலை செய்ய முடியலையே என்பதற்காக மேடையில் நாம் உட்காருவோமா? அவருடைய அறிவுரையை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டே செயல்படுகிறோமா, அவர் அறிவுரை தேவையற்றது என ஒதுக்கி வைக்கிறோமா? அல்லது நம்ம அப்பாவை உட்கார வைப்போமா மாட்டோமா என நறுக்கென ஒரு கேள்வியைப் போட்டான் சீனி.

அதெப்படி சபை மரியாதையை தந்தைக்குக் கொடுப்பதுதானே சரி. ஆகையால் அவரைத் தான் மணமேடையில் அமரச் செய்வேன் என்றான் ராம்.

நல்லது என்ற சீனி இப்போது சொன்னான். ரவிக்குமாரின் இன்றைய நிலையை வைத்து அவரைத் தூக்கி எறிய வேண்டியதுதானே என்று எளிதாக நீ சொல்லி விட்டாய். ஆனால் இந்த நிறுவனத்தின் ஓனர் இந்த நிறுவனத்தைத் தூக்கி நிறுத்த அரும்பாடுபட்ட போது பல்வேறு துறைகளை உருவாக்க பல்வேறு விதமான வணிகத்தில் முன்னேற பாலமாக இருந்து செயல்பட்டவர்தான் இந்த ரவிக்குமார்.

அவரைத் தமது தந்தை ஸ்தானத்தில் வைத்துப் பார்க்கிற இந்த ஓனரையா முட்டாள் என்கிறாய் என்று கேட்ட போதுதான் ராமுக்கு உரைத்தது. காரியம் முடிந்தவுடன் கறிவேப்பிலையாய் தூக்கி எறியும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு மத்தியில் கம்பீரமாகத் தோற்றமளித்தார் நிறுவனத்தின் ஓனரான கமல்நாத்.

அவள் ஏன் இப்படி ஆனாள்?

அவளுக்கு அப்போது இருபத்தி மூன்று வயதிருக்கும். அவளைப் பற்றி நிறைய வர்ணிக்கலாம். அவளை உள்ளத்தில் உள்ளபடி வர்ணிக்கப் போய் பெண்ணியவாதிகள், வக்கிரப் புத்தியின் வெளிப்பாட்டை எழுத்தில் கொண்டு வந்துள்ளார் என்று போராட ஆரம்பித்து விடக்கூடாது என்பதால் அவள் எப்படி இருக்கக்கூடும் என்பதை உங்கள் கற்பனைக்கே விட்டுவிட வேண்டியதுதான்!

அவள் ஒருவனைக் காதலித்தாள். அவன் பக்கத்தூர்க்காரன். இரவோடு இரவாக ஓடிவிட வேண்டியது என்று முடிவெடுத்து விட்டார்கள். ஒரே காம்பவுண்டில் மூன்று தனித்தனி வீடுகள் உண்டு. இரண்டு வீடுகள் இரு சித்தப்பாக்களுடையது. அவர்கள் வெளியூர்களில் வணிகம் காரணமாக சென்று விட, இவர்களே அவர்களின் வீட்டையும் உபயோகித்து வந்தார்கள்.
அன்றிரவும் இரவுச் சாப்பாடு முடிந்து வழக்கம்போல சித்தப்பா வீட்டில் படுக்கப்போவது போல போனவள், மெல்ல சிறிது நேரம் கழித்து பின் வழியாக கொல்லைப்புறம் செல்வது போல வெளியேறி விட்டாள். மணி தோராயமாகப் பத்தரையாகியிருக்கும். அம்மாக்காரி பத்துப்பாத்திரங்களை துலக்கி விட்டு மகளிருக்கும் வீட்டுக்குச் சென்றவளுக்கு அதிர்ச்சி.

“என்னங்க உங்க மகளைக் காணோம்.”

“பின்னால எங்கேயாவது போயிருப்பா… செத்த வெயிட் பண்ணுடி”

கால் மணிநேரம் கடந்தும் வரவில்லை என்றவுடன், மெல்ல யாருக்கும் தெரியாமல் காதோடு காதாக சிலரை அழைத்துக் கொண்டு பஸ் ஸ்டாப்பை நோக்கிச் சென்றார் ஓடிப்போனவளின் தந்தை.

பக்கத்து ஊர்க்காரன் அவள் சாதியின் உட்பிரிவில் வேறொரு சாதி. இங்குக் கூட அவளுடைய சாதியைக் குறிப்பிடலாம். ஆனால் ஊர் மாற்ற வைத்து விட்டால் என்ன செய்வது! ஆகையால் அவள் என்ன சாதியாக இருக்கும் என்பதையும் நீங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். வேறு வழியில்லை.

எப்போதும் வரக்கூடிய இறுதிப் பேருந்து அன்று வராமல் போனதுதான் அவர்களின் துரதிருஷ்டம். எப்போதெல்லாம் அவள் மாவட்டத்தின் தலைநகரில் ஏதேனும் கலவரங்களோ, சண்டைகளோ ஏற்பட்டால் இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேலே செல்லும் வெளியூர்ப் பேருந்துகளை பெரும்பாலும் அரசே நிறுத்தி விடும். அதுவும் சில சிறு ஊர்களுக்குப் போகும் பேருந்தென்றால் கேட்கவே வேண்டாம். அதுவும் இவள் ஊருக்குச் செல்லும் ரூட்டில் உள்ள பஸ்களைத் தான் முதலில் நிறுத்துவார்கள். இப்போதும் அந்தப் பிரச்சினை தான்.

ஓடி வந்தவர்களின் கெட்ட நேரம் அன்றுதான் அப்பகுதியில் கலவரம் வெடித்திருந்தது. பேருந்து வராத காரணத்தால் எங்கு செல்வது என்று முடிவெடுப்பதற்குள்ளாகவே இருவரையும் கையும் களவுமாகப் பிடித்தவர்கள், கூப்பிட்டு ஓடிப் போக வந்தவனை ஒழுங்கா ஊர்ப் போய் சேரு என்று அறிவுறுத்தி விட்டு எதுனாலும் பிறகு சொல்றோம்னு சொல்லி அவளைக் கையோடு இழுத்துச் சென்று விட்டார்கள்.

இப்போது கூட அவளின் உண்மைப் பெயரைச் சொல்லி விடலாம்தான். ஆனால் மத அடிப்படைவாதிகளின் மனம் புண்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதால் அவளுக்குப் பெயரையும் நீங்களே சூட்டி விடுங்கள்.

இழுத்து வந்தவளை அவளது அம்மா மட்டும் ரெண்டு விடு விட்டாள். ஏங்க எங்க சொந்தக் காரப்பயலுக்குத்தான் கொடுக்கணும்னு சின்னப் பிள்ளையா இருந்தப்பவே முடிவெடுத்திருக்கோம். இந்தக் கழுதையை அவனுக்கும் ரொம்பப் பிடிக்கும். சீக்கிரமா கல்யாணம் செஞ்சு வச்சிற வேண்டியதுதான். நானே அவுங்கக்கிட்டே மிச்சத்தைப் பேசிக்கிறேன்.

அவளுக்கும் யதார்த்தம் புரிய ஆரம்பித்திருந்தது. சொந்தக்காரனைத் திருமணம் செய்ய ஒப்புக்கொண்டாள். ஓடிப்போனவள் என்பதெல்லாம் அவளைக் கட்டியவனுக்கும் முக்கியமாகப் படவில்லை. காரணம் அவளின் உடல் அமைப்பும் நிற அழகும் அப்படி!

ஒரே ஒற்றுமை, ஓடிப் போன இருவருக்கும் ஒரே நாளில் திருமணம், சொந்தக்கார உறவினர் ஒருவரோடே! அவளது கணவனும் அவளும் நெடுந்தூரம் சென்று வணிகம் செய்து பிழைக்கும் வகையில் ஏற்பாடாகி இருந்தது. ஆரம்பத்தில் வணிகமும் நன்றாக சென்றது. குடும்ப வாழ்க்கையும் நன்றாகவே சென்றது.

அவனுடைய குடிப்பழக்கம் நாளுக்கு நாள் மெல்ல மெல்லக் கூடியது. இதற்கிடையில் அவர்களுக்கு இரண்டு ஆண்குழந்தைகளும் பிறந்து பள்ளிக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

இப்போது அவளது மகன்களில் மூத்தவனுக்குப் பத்து வயதும், இளையவனுக்கு ஏழு வயதுமாகி விட்டிருந்தது. குடி கூடியதன் விளைவு கடையை அவன் ஒழுங்காகத் திறப்பதில்லை. பின்னர் அவளே கடையைத் திறக்க ஆரம்பித்தாள். குடியை வைத்து இருவருக்கும் அவ்வப்போது சண்டை வருவதும், அவள் தனது ஊருக்குச் சென்று பின்னர் இருவரும் சமாதானமாவதும் இயல்பாகவே நடந்தது.

இரவானால்தான் அவனால் கண்ட்ரோல் பண்ணமுடிவதில்லை. கடைக்கு வந்து விட்டால் ஒழுங்காக வியாபாரத்தைக் கவனிப்பான். அவள் கடையைத் திறந்த போது கூட பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. அதுதான் அவனுக்கு வில்லங்கம் ஆகப்போகிறது என்பதை ஆரம்பத்தில் அவன் உணரவில்லை.

அவளுக்குக் குடும்பம், கணவன் , குழந்தைகள் இருக்கிறது என்பதையெல்லாம் இருபத்து நான்கு வயதுப் பக்கத்துக் கடைக்கார இளைஞனிடம் பார்க்கும்போது தோன்றுவதில்லை. அவனின் சேட்டைகளையும் சில்மிஷங்களையும் ரசிக்கவும் ஆரம்பித்தாள். இடம் கொடுக்கவும் ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அவள் முழுமையாகத் தனக்கென ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது என்பதை மெல்ல மறக்க ஆரம்பித்தாள். கணவன் காலையில் எழுந்து விடக்கூடாது என்றெண்ணினாள். ஆதலால் அவன் குடிப்பதற்கு மறுப்பேதும் சொல்லவில்லை. இறுதியாக இருபத்து நான்கு வயது இளைஞன் அவளது அழகில் மயங்கினானா? அவள் காமத்தில் கிறங்கினாளா என்ற கேள்விக்கெல்லாம் இடமில்லாமல் அவளது கடந்த கால முடிவான ஓடிப்போவதை இருவரும் தீர்மானித்து விட்டார்கள்.

இது பெரிய ஊர், இரவில் கணவனும் குடித்து விடுவது அவளுக்கு மிகுந்த நிறைவைத் தந்தது. இது ஒன்றும் அவளது கிராமம்போல சிறிய ஊரும் அல்ல என்பதால் இம்முறை அவர்கள் இருவரும் ஓடிப்போவதில் எந்தத் தடங்கலும் ஏற்படவில்லை.

ஓடிப்போனவர்கள் இரு வாரத்திற்கு எந்தக் கவலையுமில்லாமல் வாழ்க்கையை ஓட்டினார்கள். ஆசை தீர்ந்தவுடன் அந்த இளைஞனுக்கு உரைத்தது. நான் ஏன் ஏற்கனேவே திருமணமான குழந்தை பெற்றவளுடன் வாழ வேண்டும். எனக்கென்ன ஊருக்குப் போனால் பெண்ணா கிடைக்காது என்று எண்ணிய மறு நிமிடம் அவன் அவளை விட்டு விலகி ஓடி விட்டான்.

யாருந்தெரியாத ஊரில் அவள் அனாதையாகி விட்டிருந்தாள். அப்படிச் சொல்வதைக் காட்டிலும் அனாதையாக்கிக் கொண்டாள் என்பதே பொருத்தமாக இருக்கும். குடும்பத்தை அனாதையாக்கி வந்தவள் இப்போது அனாதையாகி விட்டாள்.

தனது நிலைக்குப் பெற்றோரும், கணவரும், இறுதியாக தன்னை ஏமாற்றிய காதலனும்தான் காரணம் என்றெழுதி வைத்து விட்டு தன்னை மாய்த்துக் கொண்டாள். அவள் மாய்த்துக் கொண்டதை ஊடகங்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து விவாதம் செய்தன.

அவள் ஆரம்பத்திலிருந்து குடும்பத்தைப் பற்றி கவலைப் படாமல் ஓடிப் போனாள், கணவனைப் பிடிக்கவில்லைஎன்றால் நல்லதொரு பெண் முறையாக விவகாரத்து வாங்கிவிட்டே தமது அடுத்தத் துணையை நிலையாகத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பாள், முறை தவறி நடந்தவளுக்கும் வக்காலத்து வாங்குவது எப்படி, குற்றம் செய்தவளின் கருத்தை வைத்து விவாதம் செய்வதே வேண்டாத வேலை என்று கேள்வி கேட்டவர்கள் பிற்போக்குவாதிகளாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டார்கள்.

ஒரு பெண்ணின் ஆரம்பக் கால விருப்பத்தைத் தடுத்த பெற்றோர்களே முதல் குற்றவாளி, குடிக்கும் கணவனால்தான் அவள் தனக்கான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்க முனைந்தாள், பெண்ணின் உடலுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஆணாதிக்கமே அவளின் உயிரிழப்பிற்குக் காரணமென கருத்துரைத்தவர்கள், அப்பெண்ணின் உளவியல் மாற்றங்களுக்கான காரணங்களைத் தான் நாம் ஆராய வேண்டும் என்றவர்கள் முற்போக்குவாதிகளாகவும் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

இப்போது நீங்கள் பிற்போக்குவாதியா முற்போக்குவாதியா என்பதையும் உங்கள் பார்வைக்கே விட்டுவிட வேண்டியதுதான்.

லெட்சுமியும் நாராயணசாமியும்

cinema theatre

கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே ஊருக்கு செல்லும்போதெல்லாம் எனக்குக் கிடைக்கிற தகவல் லெட்சுமிக்கும் நாராயணசாமிக்கும் இன்னும் நேரம் சரியாக அமையவில்லை என்பதுதான். பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றும் போதெல்லாம் ஒண்ணு லெட்சுமியைத் தனியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. இல்லையென்றால் நாராயணசாமியைத் தனியாகப் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. லெட்சுமியையும் நாராயணசாமியையும் எப்போது சேர்த்துப் பார்க்கப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை.

இசக்கிக்கிட்டே , ‘மக்கா இந்தத் தடவை லெட்சுமியைப் பார்க்க முடியுமா? நாராயணசாமியை மட்டுந்தான் பாக்க முடியுமான்னு?’ கேட்டேன். இன்னைக்கு, இல்ல நாளைக்குள்ள பாக்கப் போயிருவோம். ஏன்னா… நான் நாளாக்கழிச்சி மெட்ராசுக்குப் போயிருவேன்.

இந்தத் தடவை ஒனக்கு அந்தக் கொடுப்பினையும் இல்லல. லெட்சுமி, நாராயணசாமி ரெண்டு தியேட்டருமே இப்ப பூட்டிக் கெடக்கு.

எனக்கு அது அதிர்ச்சிச் செய்திதான். ஒருபோதும் ரெண்டு தியேட்டரையும் ஒண்ணா சீல் வச்சதோ அல்லது ரெண்டு பேருமே ஒரே நேரத்தில மூடியதோ கிடையாது. பெரும்பாலும் ஏ படம் போட்டோ அல்லது ஏதாவது குடும்பப் பிரச்சினை காரணமாகவோ மட்டுமே பூட்டுவார்கள். பதினைந்து இருபது நாட்களில் திறந்து விடுவார்கள்.

நாராயணசாமியும் லெட்சுமியும் அப்பா காலத்திலிருந்தே சாத்தான்குளத்தில் இருக்கிறது. நான் சிறுவனாக இருந்த போது தியேட்டருக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னு அம்மா சொல்லி விட்டால் வயிறு கூடப் பசிக்காது. அம்மா மிரட்டியே சாப்பிட வைப்பாள். அப்பா தியேட்டருக்குப் படம் பார்க்க என்னை இதுவரை அழைத்துக் கொண்டு சென்றதில்லை. அப்போது அவருக்கு இதற்கெல்லாம் நேரமும் கிடையாது.

ஊரே நல்ல படம் போட்டிருந்தால் செட்டிக்குளத்திலிருந்து ஒவ்வொரு நாளாகக் கிளம்பிச் செல்வார்கள். அப்பவெல்லாம் மதியம் ரெண்டரை மணி ‘மேட்னி ஷோ’ பார்க்கத் தான் பெண்கள், குழந்தைகளோடு போவார்கள். வேகாத வெயிலிலும் பேசிக்கொண்டே நடந்து செல்வார்கள். சில நேரங்களில் பேருந்தில் செல்வார்கள். நாராயணசாமி தியேட்டருக்கு அமுதுண்ணாக் குடி வழியாகப் போனால் அஞ்சு கிலோமீட்டர் நடந்து போனால் போதும். அமிர்தவிளை நகரை ஏன் அமுதுண்ணாக் குடின்னு கூப்பிடுறாங்கன்னு இன்னைக்கு வரைக்கும் காரணம் தெரியாது. ஆனால் லெட்சுமி தியேட்டருக்குப் போகணும்னா ஒரு கிலோமீட்டர்கூட நடக்கணும். அது சாத்தான்குளத்தோட அந்தக் கடைசியில் இருக்குது.

நல்ல படங்கள், புதிய படங்களை வெள்ளிக் கிழமைதான் போடுவார்கள். வெள்ளியிலிருந்து செவ்வாய் வரை ஓடும். சுமாரான படமென்றால் ஞாயிற்றுக் கிழமையோடு தியேட்டரை விட்டுப் போயிரும். புதன், வியாழன் இரு தினங்களுக்கும் ஏதேனும் மொக்கை படங்களைப் போடுவார்கள். தெலுங்கு டப்பிங், ஹிந்தி டப்பிங், பழைய படங்களாகப் போடுவார்கள்.

பட போஸ்டர்களை செட்டிக்குளத்து பவுண்டு(மாடு அடைக்கும் கொட்டகை) சுவத்தில் தான் ஒட்டுவார்கள். பெரிய நடிகர்கள் படமென்றால் எழுத்துப் போஸ்டரோடு படத்துடன் கூடிய போஸ்டரையும் ஒட்டிச் செல்வார். அதில் ஒரு சுவாராஸ்யம் இருக்கிறது. ஊரே அடங்கித் தூங்கிக்கிட்டு இருக்கும் போது ராத்திரி ரெண்டு மணிக்குத் தான் ஒட்டிச் செல்வார்.

எங்கூர்ல குளிக்க, காலைக் கடனை முடிக்க பம்புசெட் பக்கம் காலையிலேயே ஆண்கள் செல்லும் வழக்கமுண்டு. அவர்களின் முதல் பணி , ஏதாவது படம் மாத்திருக்கான்னு பார்க்கிறதுதான். போஸ்டரில் உங்கள் அபிமான நாராயணசாமி திரையரங்கில் நவரச நாயகன் கார்த்திக், குஷ்பு, சார்லி, ஜனகராஜ் மற்றும் பலர் நடித்த “வருஷம் பதினாறு” என எழுதி, புத்தம் புதிய திரைப்படம் 70 mm என்று அடியில் போட்டிருப்பார்கள். பக்கத்தில் இன்னொரு போஸ்டரில் உங்களின் அபிமான லெட்சுமி திரையரங்கத்தில் பார்த்திபன், சீதா, வி.கே.ராமசாமி, நாசர் மற்றும் பலர் நடித்த “புதிய பாதையைப்” போட்டிருப்பார்கள். சிவாஜி, எம்ஜிஆர் படங்களுக்கு ஈஸ்ட்மென் கலரில், புதிய காப்பி என்ற அடைமொழியோடு போஸ்டரை ஒட்டி இருப்பார்கள். அதையே மூணு தடவை வாசிப்போம். டீக்கடை, டைலர் கடையில நின்னு எது நல்ல படம்னு ஆராய்ச்சி செஞ்சிக்கிட்டும் இருப்போம்.
ரெண்டு தியேட்டரிலும் போட்டிப் படங்களாக போடுவார்கள். நமக்குத் தான் எந்தப் படத்துக்குப் போறதுன்னு தெரியாது.

குளிச்சிட்டு வீட்டுக்குப் போகிறப்போ மல்லிகாக்கா கூப்பிடுவாங்க. ‘ஏப்பு… கணேஷ் படம் மாத்திட்டானா? என்ன படம்ப்பு போட்டுருக்கான்?’ நம்மதான் மல்லிக்காக்காவின் தகவல் தொடர்பு செயலாளர் என்கிற பெருமிதம் எப்பவுமே உள்ளே ஓடிக்கிட்டு இருக்கும். சில நேரங்களில் நல்ல போஸ்டரை மூணாவது நாள் அல்லது நாலாவது நாள், பயலுக பிளான் பண்ணி கிழிச்சிட்டுப் போயிருவானுக. பெரிசுகள் பார்த்தால் அவ்வளவுதான். திட்டுவாங்க. அதுக்குன்னே ஒரு குருப்பு அப்பப்ப கொஞ்சம் கொஞ்சமா கிழிச்சு வைக்கும். யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் போஸ்டரை ஆட்டையைப் போட்டுருவானுக.

குறிப்பாக பொங்கல், தீபாவளி வரப்போகிறதென்றால் வீட்டில் அதைக் காரணம் காட்டியே படத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போக மாட்டாங்க. ‘ஏல… அம்மா சொல்றம்லா பொங்கலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறன்னு… சொன்னா கேளு’ என்பாள். ‘சாமி சத்தியமா?’ என்று கேட்டால் அதுக்கும் திட்டுவாள். ‘எதுக்குத் தான் சத்தியம் கேப்பன்னு ?’ சத்தியத்தை உப்பு சப்பில்லா காரணங்களுக்குக் கொடுப்பதும் கேட்பதும் அந்த வயதில் சர்வ சாதாரணம்!

விஷேச நாட்களில் என்ன படம் வரப் போகிறது என்பதை இருபது நாட்கள் முன்னமே டிக்கெட் கொடுக்கிறவங்கக் கிட்டேயிருந்து மேனேஜர் வரைக்கும் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்குவாங்க. அந்த நியூஸ் கொடுக்கிறவர் கூட ஊர்ல பெரிய ஆள் தான்.

‘ஏலே… பாண்டி அண்ணன்கிட்ட கேளு. அவருக்குத் தான் நாராயணசாமியில என்ன படம் வருதுன்னு தெரியும். ஏம்னா அவரு பிரண்டுதான் மேனேஜரா இருக்காரு. பாண்டி அண்ணனுக்கும், முருகன்னனுக்கும் அந்த டயத்துல கிராக்கிதான்.’

விஷேச நாட்களுக்குரிய போஸ்டரை மட்டும் ஊருக்குள் சந்தியிலுள்ள சக்தி கோயில், வடக்குத் தெரு முத்தையா தேவர் வீட்டு சுவத்திலேயும் ஒட்டுவார்.

பெரும்பாலும் குடும்பத்தோடு சென்றால் கூட பொம்பளை ஆட்களும், குழந்தைகளும் பெண்கள் வரிசையில் நிற்பார்கள். ஆண்கள் அந்தப்பக்கம் வழியாக உள்ளே செல்வார்கள். சில நேரங்களில் மட்டுமே வேற்று பெண்களோடு வரவில்லைஎன்றால் கணவனை நச்சரித்து குடும்பத்தோடு டிக்கெட் எடுத்து உள்ளே செல்வார்கள். ஒரு நிமிஷம் தாமதமானாக் கூட டிக்கெட் எடுக்கும் போதே படம் போட்டாச்சா என்ற கேள்வியோடே எடுப்பார்கள்.

எழுத்து ஆரம்பிப்பதற்குள்ளாக தியேட்டருக்குள் இருக்க வேண்டும். எழுத்துப் போட்டுட்டான்னா இசக்கிக்குக் கெட்ட கோபம் வரும். இப்ப என்னடேன்னு அந்த நேரம் எவனாவது கேட்டுத் தொலச்சான்னா அந்தால ஒரு அறை தான் விழும். படம் போடலன்னா மட்டும் இசக்கிய தைரியமா எதுக்குடே இவ்வளவு டென்சன் ஆகிற ன்னு அன்னாவி மாதிரி சங்கர் கேள்வி கேப்பான். இசக்கிக்கு மட்டுமல்ல. நம்மில் பலருக்கும் படம் ஆரம்பிக்குமுன்னேயே உள்ளே போய் நல்ல இடம் பார்த்து பேனுக்கு அடியில உட்காரணும்.

ரொம்ப சின்னப்பயலா இருக்கும் போது திரைக்குப் பக்கத்தில் உட்காரணும், கொஞ்சம் பெரிய பயலாயிட்டா அதை விடப் பின்னுக்கு உக்காரணும், பெரிய ஆளாயிட்டா காசு இருக்கிறதுக்குத் தகுந்த மாதிரி ஒரு நல்ல இடம் பாத்து உட்காரணும். அவ்வளவுதான்.

ரெண்டு தியேட்டரிலும் தரை டிக்கெட் மூணு ரூவா, பென்ச் டிக்கெட் அஞ்சு ரூவா, சேர் ஏழு ரூவா, சோபா சேர் பத்து ரூவா எனக் கேட்பார்கள். நல்ல படம்னா மட்டும் சோபா சேர் முதல்லேயே நிரம்பும். பெரும்பாலும் ‘பர்ஸ்ட் ஷோ’ப்ப தான் சோபா சேர் நிரம்பும். (evening show வை அப்படித் தான் சொல்வோம்).

சில நாட்களில் குடும்பத்தோடு திருச்செந்தூர் கோயிலுக்கோ வெளியூரோ வேனில் சென்று வருகிற குடும்பம் அன்னைக்கு மட்டும் சோபா சேர் டிக்கெட் தான் எடுப்பாங்க. அதுதான் எழுதப்படாத விதி. அதுகூட என்ன மாதிரியான மனநிலையோ?

சோபா சேர்ல தான் அதிகமா மூட்டை கடிக்கும்கிறது தெரிய ஆரம்பிச்சவன் அதுல போய் உட்கார மாட்டான்.

“ஏ.. என்னப்பா ஒரே மூட்டையா இருக்குன்னு தியேட்டர்காரன்கிட்ட கேட்டா , ஆமாவே நாங்க தான் ஒங்க குண்டியைக் கடிக்கட்டும்னு கொண்டு வந்து விடுதோமொன்னு” எரிஞ்சு விழுவார். ஒரு விஷயத்தைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள். உங்களுக்கேப் புரியும். ஒரே கேள்விக்கான பதிலைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் இருப்பவர்கள் ரெண்டாவது தடவையாக ஒரே கேள்வியைப் புரியலன்னு கேட்டால் எரிஞ்சு விழுவார்கள். அது கண்டக்டர், பேங்க் என எல்லா இடங்களிலும் அப்படித்தான்.

இதெல்லாம் கூட நார்மல்தான். லேடீஸ் பக்கம் உள்ள ஸ்க்ரீனுக்கு இந்தப் பக்கமா ஆண்கள் பக்கம் உட்கார்ந்து பார்க்கும் போதுதான் சுவாராஸ்யமா இருக்கும். கதாநாயகியையோ , ஹீரோவோட அம்மாவையோ வில்லன் கொல்லும் போது, ச்சச்சோ…. அடப்பாவிப் பய இப்படிக் கொல்லுதானே… இப்ப பார்த்து இவன் (ஹீரோவை) எங்க போய்த்தொலஞ்சான் என்று பெண்கள் உச்சுக் கொட்டுவார்கள். கிளைமாக்சில் ஹீரோ வில்லனைப் புரட்டி எடுக்கும் போது, ‘அப்படித்தான்… கொல்லு… விடாத அவனை… ‘ என தமது கோபத்தை சத்தம் போட்டுக் கொட்டுவார்கள். பெண்களுக்கு அவர்கள் குழந்தையாக இருந்தாலும் சரி, வேற வீட்டுப் பிள்ளையாக இருந்தாலும் சரி, ஏதேனும் பாட்டுக்கு நன்றாக ஆடிவிட்டால் முத்தம் கொடுத்து மகிழ்வார்கள். அப்படியே யக்கா… ஒங்களுக்கு எந்த ஊரு… பிள்ளை நல்லா ஆடுதானே’ என்று பாராட்டுவார்கள்.

ஆண்கள் பக்கம் பேப்பரைக் கிழித்துப் பறக்க விடுவதும் கைதட்டுவது, விசிலடிப்பது, முடிஞ்சா தலைவனோட படம்னா திரைக்கு முன்னேயே சென்று ஹீரோ வருகிற காட்சியில் ஆட்டமும் போடுவார்கள்.

இன்னொரு குருப்பு சோகக் காட்சியில் கண்ணீரைக் கைக்குட்டையால் துடைத்துக் கொண்டிருக்கும். சிரிப்புக் காட்சியில் நல்ல சத்தம் போட்டு சிரித்துக் கொண்டிருக்கும்.

மனிதர்களில்தான் எத்தனை வகை? உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதில் உள்ள வித்தியாசங்களை எங்களூர் தியேட்டரிலேயே பார்க்க முடியும். சில நேரங்களில் திடீரென சண்டையும் நடக்கும். சண்டை நடக்கிறதுக்கு ஒரே காரணம் தான். காலைத் தூக்கி முன்னே இருக்கிற பெஞ்சில் வைப்பது, தலை மறைக்குதுன்னு சொன்னா அட்ஜஸ்ட் பண்ணாம இருந்தாக் கூட தியேட்டரில் ரகளைதான். மதியக் காட்சி நடக்கும் போது எவனாவது கதவை வெளியே போகும் போது பூட்டலன்னாக் கூட கத்துவார்கள்.

அன்னைக்கும் சரி, இன்னைக்கும் சரி எல்லாரும் சொல்ற ஒரே டையலாக். தியேட்டரில் இருக்கும் சினாக்ஸ் கடைக்காரன் என்னா… கொள்ளையடிக்கான் என்பதுதான். ஆனாலும் அங்கே வாங்கித் திங்கலன்னா தெய்வக் குத்தம்லா என்பான் அமச்சியார். நம்பல நம்பித்தாம்ல லீசுக்கு எடுத்து நடத்துறான். ‘பொலச்சிப் போகட்டும்னு..’ ராயலா டையலாக் விடுவான்.
படம் முடிஞ்ச பிறகு தான் வெயிலில் மதியம் வந்த உடம்பு வலி தெரியும். சைக்கிளை மிதித்து சாத்தையைக் கடந்தவுடன் வலியை மறந்து அந்தப் படத்துக் கதையை ஊர்ப் போய் சேர்ற வரைக்கும் பேசுவோம். சில நேரம் மறுநாள் கூட அதைப் பத்தியே பேசுவோம். குறிப்பாக மறக்காமல் கேட்கிற கேள்வி, ‘ஏலே… உனக்கு எந்த சீன்ல பிடிச்சிருக்கு’ .
ஒவ்வொருத்தனும் ஒவ்வொரு காட்சியாக சொல்லும் போது… ஆமால எனக்கும் அது பிடிச்சிருக்கு என இடையிடையே சொல்லிக் கொள்வார்கள்.

சின்னப் பயலா இருக்கும் போது படம் பிடிச்சிருந்ததான்னு அம்மா கேட்டால், ம்ம்… நல்லா இருந்தது என்று மட்டுமே சொல்லி இருக்கிறேன். எது நல்ல படம் என்று அறியாத வயதில் குழந்தைகளுக்கு சண்டைப்படங்களும், அவர்களுக்குப் புரியிற மாதிரியான காமெடிப் படங்களும் கதை எப்படி இருக்குதுன்னு கவலை இல்லாமல் பிடிக்கும் மாயம் இன்று வரை எனக்குப் புலப்படாத ஒன்று. அதை இன்று என் மகள் ரூபத்திலும் பார்க்கிறேன்.

தியேட்டர் என்பது 80 – 2000 வரை வாழ்வின் மிக முக்கியமான இடம். அது கூட ஒரு கோயில்தான். இப்போதும் லெட்சுமி, நாராயணசாமியில் எந்தப் படம் ஓடுகிறது என்பதற்காக இசக்கியோடும் நண்பர்களோடும் போவதில்லை.
அது சாத்தான்குளத்துடனான எனது உறவு. விஷாலாட்சி அம்மன் கோயில், நான் படித்த பள்ளிக் கூடம், படிக்கிற ஸ்தலமான ஊருணிப் பிள்ளையார் கோயில், மாலையில் அமர்ந்து பேசிய ஆறுகண் பாலம் அனைத்தையும் இந்த வருஷமும் பார்த்தாச்சு. ரெண்டு தியேட்டரும் பூட்டி இருக்குனு சொன்னப்போ என்னையும் அறியாமல் எனக்குள் ஏற்பட்ட பதற்றம் சொல்லிப் புரியக்கூடியதல்ல. அனுபவிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த வலி புரியும்.

மறுநாள் காலையில் குளிக்கப் போவோம்னு போகும் போது என்னையும் அறியாமல் கண் பவுண்டு சுவத்தை நோக்கிப் போனது. “ சதுரங்க வேட்டை ” மீண்டும் ரசிகர்களை மகிழ்விக்கும் பொருட்டு உங்கள் லெட்சுமியில் என்று ஒட்டி இருந்தார்கள்.

இசக்கியோடு லெட்சுமியை இந்த வருடமும் பார்த்து விட்டேன். நாங்கள் எப்பவும் உட்காரும் இடத்திற்கு எந்தப் போட்டியும் இல்லை. மனிதர்கள் இப்போது ரொம்பவே மாறி இருக்கிறார்கள். ஆனால் லெட்சுமி மட்டும் தன்னைப் புதுப்பிக்காமல் அப்படியே இன்னமும் இருக்கிறாள்.

பெருமாள் கோயில் கொடையும் அம்மன் கோயில் கொடையும்:

 

 

saamiyaadi

 

 

“ஏண்ணே… எப்படி இருக்கீய? நல்லா இருக்கியேலா!”

“நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்க?”

“இந்தா பார்க்கியல்லா…” பொன் பாண்டி எப்பவுமே இப்படித்தான் பதில் சொல்வான். ரொம்ப நாள் ஊர்ல பார்க்கவில்லையென்றாலும் கூட அதே உரிமையில் பதில் சொல்வது கிராமத்துக் கதைகளை அடுத்தடுத்த கட்டங்களுக்கு எளிதாகவே நகர்த்திச் செல்ல உதவுகிறது.

அவன் மட்டுமல்ல. கிராமத்திலுள்ள பெரிசுகள் முதல் நண்டு நசுக்குங்க வரைக்கும் ஆரம்பக் கேள்வியிலேயே அந்த உரிமையை எடுத்துக் கொள்வார்கள். கேள்வியும் பதிலும் வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டு ரகம் தான். வயசுப்பசங்ககிட்டே கூடவே நக்கல் தொனியும் தென்படும்.

ஏ… பொன்பாண்டி பெருமாள் கோயில் கொடை முடிஞ்சிருச்சா ? இல்ல இனிம தானா? (பெருமாள் கோயில்னு சின்னப் பிள்ளைகளிலிருந்தே சொல்லிப் பழகியாச்சு. ஆனால் அதுல ஒரு அம்மனும் உண்டு.)

“ஏண்ணே…. அது இப்ப வைகாசியிலல்லா கொடுக்காக…”

“ஆடியில தானல எப்பவும் கொடுப்பாக…”

“பெருமாளுக்கு ஆடியில கொடை கொடுத்தாப் பிடிக்கும். ஆனா பக்தர்களுக்கு வைகாசிதானே வே பிடிச்சிருக்கு…”

சாமி கொண்டாடி பாண்டி நாடார் சில வருடங்களுக்கு முன்னாடியே, சாமியாடும் போது “ யாரைக் கேட்டுப்பா…. வைகாசியில மாத்துனேன்னு கேட்டுச்சு… “

தாமோதர நாடார் தான் எப்பவுமே சாமிக்கிட்டே கேள்வியும் கேப்பார்… பதிலும் சொல்வார். “ ஏன் வைகாசி உனக்கு ஆகலையா” ன்னார்.

“ம்ம்ம்…. எனக்குக் கொடை கொடுக்கியா…. இல்ல… ஒன் சவூர்யத்தப் பார்க்கியா” – இது சாமி.

“சரி… பிடிக்கலன்னா சொல்லு… அடுத்த வருஷத்திலேருந்து ஆடியிலேயே கொடுத்துப்புடலாம்..”

“சாமி, ஒரு முப்பது செகண்டு கழிச்சு அடி மேளத்தை” ன்னார்.

அதுக்கப்புறம் ஆடியில தான் கொடை கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க… இப்ப திருப்பியும் வைகாசியில கொடையை மாத்திட்டு இருக்காங்க…

பொன் பாண்டி ஏன் திருப்பியும் வைகாசிக்கு மாத்திட்டாக…
அதாண்ண… ஆடியில கொடுத்தா ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சிருதுல்லா… வைகாசின்னா பிள்ளையளுக்கு ஸ்கூல் லீவு. வைகாசின்னா பிள்ளையள கூட்டிக்கிட்டு ஒரு நாலு நாளைக்கி முன்னையே எல்லா வீட்டுல உள்ள பொண்டாட்டிமார்களும் பிள்ளையளும் வந்துரும். அந்தால இங்கனக்குள்ளே திருச்செந்தூர்…. கன்னியாகுமரின்னு எங்கியாவது டூர் போவாவ… அவ்வோ நாடாக்கமார் பூரா பேரும் திருப்பூர், கோயம்புத்தூர், மெட்ராஸ்ல இருக்கிற அவ்வவோ கடையை சனிக்கிழமை அடைச்சிட்டு, ஞாயித்துக் கெளம காலையில வந்துருவாவோ…

“அது சரில… சாமி கோபப் படலயா”

“அப்ப பாண்டி நாடார் ஆடுன்னார்… இப்ப அவருக்கு வயசாகிட்டுன்னு அவர் மவன் சரவணன் தான் ஆடுதான். இப்ப அவன் பிள்ளையளும் திருப்பூர்ல படிக்கில்லா.. அதான் சாமி கோபப் படல போல…” மீண்டும் நக்கலோடு பதில் சொன்னான் பொன்பாண்டி. ஊர்ல உள்ள பெரிசுக தான் “ஆடியிலதான் கொடுக்கணும்… ஆடியிலதான் கொடுக்கணும்னு ஆடி… ஆடி… பார்த்தாவ… “ எவம்ண்ணே கேக்கான்.

“ஏன் ஒருத்தனும் கேக்கலங்கிற…..”

அதான் சொன்னம்லாவே! ஆடியில கொடுத்தா நீரு வேணா முதல்ல போரும்…. நானும் பிள்ளைகளும் ஞாயித்துக் கெளம காலையில வந்துட்டு திங்கட் கெளம கெளம்பிருவோம்… பத்தாக்குறைக்கு பரீட்சை வந்துட்டா…. இந்த வருஷம் நாங்க வரலன்னுட்டு ஒரே சண்டை வீட்டுக்கு வீடு.

“பின்ன..”

பின்ன என்னவே… போன வருஷம் அவ்வோல்லாம் பிள்ளையள கூட்டிக்கிட்டி வரவா செஞ்சாவ… நீரு சொல்லித் தான் போன வருஷம் வந்தோம்… ஆடிக் கொடைன்னா நீங்க மட்டும் போயிட்டு வாங்கன்னு… இங்க பிள்ளைகளுக்குப் படிப்பு இருக்கு. பொண்டாட்டிமாருக மொகத்த திருப்பிக்கிட்டாளுக. அம்புட்டுத்தான்… கொடையை வைகாசிக்கு மாத்தியாச்சு.
“அப்படியால… அது சரி… இந்த வருஷம் கொடைக்குக் கூட்டம் எப்படி இருந்துச்சு..”

ஏண்ணே…. எல்லா வீட்டுலயும் வந்துருந்தாவ… ஆனா என்ன கோயிலுக்குத் தான் மணியடிக்க ஆரம்பிச்சாதான் எல்லாம் வந்தாக. முன்னல்லாம் கொடைன்னா வில்லுப் பாட்டு ஆரம்பிச்சாலே நல்லா மேக்கப் போட்டுக்கிட்டு கோயில்ல வந்து அங்கனக்குள்ளே உக்காந்து கதை பேசுவாங்க.. இப்ப அவ்வோ வர்றதுக்கு அவென்அவென் போன்ல கூப்டுதான். சாமிக்கு அலங்காரம் ஆயிருச்சு. கெளம்பி வாங்கன்னு….

நான் சின்னப் பயலா இருந்தப்போ… கோயில் கொடைன்னா… ஊர் முழுக்க பந்தல்… ஸ்பீக்கர் செட்… கலர் கடைகள், முறுக்கு கடைகள் என ஊரே எப்பப் பாத்தாலும் கோயிலை சுத்திச் சுத்தி வரும். ஏல… செத்த நேரம் தூங்கம்ல ன்னு சொன்னா, அதான் வருஷம் புல்லா தூங்கத் தான செய்றோம். இது நம்ம கொடை…. நாம நிக்கலைன்னா எவன் வருவான்னு கொடை கொடுக்கிறவன் அத்தனை பேரும் புது டிரெஸ்ஸ போட்டுக்கிட்டு கோயிலை சுத்திச் சுத்தி வருவானுங்க… இப்ப என்னடான்னா ஸ்பீக்கரும் பந்தலும் இருக்கு. வயசான பெருசுங்க மட்டும் கோயில்ல உட்கார்ந்துருக்காங்களாம். பெண்களெல்லாம் கொடை ஆரம்பிக்கும் போதுதான் வர்றாங்களாம்.

“பொம்பளையாட்கள் வரலன்னா அதெண்ணன கோயில் கொடை” என்றான் பொன்பாண்டி.

ஆமாம் என்று தலையாட்டி வைத்தவன், . அம்மன் கோயில் கொடை எப்படில நடந்துச்சு.

அது பட்டையைக் கெளப்பிருச்சுல்லா. வில்லுப்பாட்டு, கரகம், நாதஸ்வரம் அம்புட்டு பேரையும் நல்லா சுலுக்கு எடுத்துட்டுதான அம்மன்கோயில் கொடையில விடுவாங்க. கொடைக்காரனுக முக்காவாசி பேருக்கு மேல இங்க தான இருக்கானுக.

அம்மன் கோயில் கொடையைப் பொறுத்தவரையில் தேவர், ஆசாரி, பண்டாரம் மூணு பட்டறை காரங்களும் சேர்ந்துதான் கொடுக்கிறாங்க. பெரும்பாலும் உள்ளூர்ல உள்ள கொத்தனார் வேலை, மர வேலை, பூ கட்டுறது, வயலைப் பார்த்துக்கிறது, கந்து வட்டி போன்ற தொழில்களோடு வெட்டியாவே ஒரு குருப்பும் ஊர்ல வலம் வரும். இந்த வெட்டிக் குருப்புங்க ஒரு நாள் வேலைக்குப் போகும், நாலு நாளைக்கு வெட்டியா கதையடிச்சுக்கிட்டும் சீட்டு வெளையாடிகிட்டும் நேரத்தைப் போக்கிக்கிட்டு இருக்கும்.

அம்மன் கோயில் கொடை எப்பவுமே கூடுதல் வசீகரம்தான். இத்தனைக்கும் வரித்தொகை கம்மி. ஆனால் கொஞ்சம் கூடுதல் குடும்பங்கள் வரி கொடுக்கின்றன. மூணு பட்றையிலிருந்தும் ஓரொரு தர்மகத்தா செலக்ட் பண்ணி இருப்பாங்க.

பெருமாள் கோயில் கொடையில் பூஜை நடக்கும் போது வந்தா பெரிய மனுஷ அடையாளம். ஆனா அம்மன் கோயில் கொடையில கோயில்ல முன்ன நின்னுக்கிட்டு மூணு நாள்ல தொண்டை கட்டுற அளவுக்கு ஸ்பீக்கர் சத்தத்திலும் பேசிக்கிட்டு, குளிக்க மட்டும் வீட்டுக்குப் போய்க்கிட்டு இருக்கிறவுக தான் பெரிய மனுஷன். அவுகதான் கொடை கொடுக்கிறதில முக்கியமான ஆட்கள்.

ரெண்டு கோயில் கொடையிலும் ஒரே காமனான விஷயம், அப்பப்ப மைக்கில, எங்கிருந்தாலும் ஜெயபால் நாடார் அவர்கள் கோயிலுக்கு வரும் படி விழாக்கமிட்டியார் அழைக்கிறார்கள். முத்தையா தாத்தா எங்கிருந்தாலும் உடனடியாக அம்மன் கோயிலுக்கு வரும்படி விழாக் கமிட்டியார் அழைக்கிறார்கள். இந்த மாதிரி டையலாக் மட்டும் வந்துக்கிட்டே இருக்கும்.

பொன்பாண்டி இதையெல்லாம் சொல்லச் சொல்ல நான் புரிஞ்சுக்கிட்டது இதுதான். பிழைப்பைத் தேடி பெரும்பாலும் வெளியில் சென்ற குடும்பங்கள் கொடுக்கிற பெருமாள் கோயில் கொடையில், அவர்கள் ஊருக்கு வர்றதையே விருந்துக்கு வந்து செல்வதுபோல ஆகி இருக்கிறார்கள். அவர்களில் வசதி படைத்த, படைக்காத ரெண்டு குடும்பங்களுக்கும் இது பொருந்தும். அம்மன் கோயில் கொடையைப் பொறுத்தமட்டில், பெரும்பாலோர் இன்னமும் மண்ணின் மைந்தர்களாக அவர்களும் அவரது வாரிசுகளும் ஊரையே உலா வருவதால் இன்னமும் கோயில் கொடை அன்னைக்கு அதே உற்சாகத்தோடு கொண்டாடுகிறார்கள்.

கடைசியா பொன்பாண்டி சொன்ன செய்தி, எல்லாரும் கூடி மகிழத்தான கொடை கொடுக்கிறோம். அப்ப நமக்கு எப்ப சவ்ர்யமோ அப்ப கொடுக்கிறதில என்னண்ணே தப்பு இருக்கு.. இன்னொன்னையும் சொன்னான், நாங்க பொழப்ப தேடி வெளிய போனதால, எங்கே நம்ம பிள்ளைகள் சொந்த ஊரை மறந்துருமோங்கிற பயத்தில தான் வைகாசிக்கு கொடை கொடுக்க சம்மதித்ததாக நாடார் சமூக ஆண்கள் சொன்னதாக பொன் பாண்டி கடைசியில் சொன்னான். கோயில் கொடைகள் கூடி மகிழ, அப்ப தான நம்ம ஆட்கள் அத்தனைப் பேரையும் பார்க்க முடியும்னு சொன்ன போதுதான் பெருமாள் நிச்சயம் இந்த பக்தர்களின் வேண்டுதலை ஏத்துக்குவார் என்று நம்ப ஆரம்பித்தேன்.

ஆகாச கற்பனை:

This gallery contains 1 photo.

அந்தரத்தில் பறந்து கொண்டிருந்த எனக்குள் ஏதேதோ நினைவுகள்!!. அது சின்ன கிராமம். வறுமைக்குப் பஞ்சமில்லாத ஊர். மரங்கள் பட்டுப் போனது போல மனங்களும் வாடிக் கிடக்கிற ஊர். பஸ் ஏறணும்னாலே பக்கத்து ஊருக்கு நடந்துதான் போகணும். மக்கள் மட்டும் வெள்ளந்திகள். யாருக்கும் ஏன் நம்ம ஊருக்குப் பஸ் வரலங்கிற கவலையோ கோபமோ கூட வந்ததில்ல. அப்ப ஆறாப்பு படிக்கப் பக்கத்து ஊர்ல இருக்கிற பள்ளிக்கு சைக்கிள்ள தான் போவோம். சுடலைமுத்து தான் என்னோட நெருங்கிய தோழன். இப்பவும்தான். எங்களுக்குள்ளே … Continue reading

சிறுகதை ” விடிந்தால் தேரோட்டம் “

This gallery contains 1 photo.

மணி 06.45. கதிரவன் முழுவதாய் மறைந்துவிட்ட மாலைநேரம். தூங்குமூஞ்சி வாகைமரங்களின் இலைகள் எல்லாம் மூடி உறங்கதொடங்கி இருந்தன. ” பிர்ர்!  ” என்ற விசில் சத்தம் .  சத்தத்தைத் தொடர்ந்து ஒரு அரசுப் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நிற்கவும், “மன்னார்புரம் சந்நிதித் தெரு” என்று நடத்துநரின் குரல் உள்ளேயிருந்து  ஒலிக்கின்றது.  அதனைத் தொடர்ந்து, பேருந்திலிருந்து,நிறைய பேர்கள்  இறங்குகின்றனர். இறுதியாக,  அதிலிருந்து பரதனும், பாரதியும் இறங்கி நடக்கின்றனர்.               ” எல்லாம் இன்பமயம் புவியில் ! ” என்ற எம்.எல்.வசந்தகுமாரியின் … Continue reading

ஒரு பேருந்து – இரு ஆய்வாளர்கள்

This gallery contains 1 photo.

  காலை 8மணி , வைகாசி மாதம்,  வானம் மேகமூட்டத்துடன் பன்னீர் தெளித்தாற்போல சின்னஞ் சிறிதாய் தூறியது ! நெல்லை சந்திப்பு நகரப்  பேருந்து நிலையம், அன்று  முகூர்த்த நாள்,    நிலையம் முழுக்க பயணிகள்கூட்டம்!              ” அரசு அலுவலர் குடியிருப்பு ”  என்று முகப்பு பலகையில் எழுதப்பட்டு அரசு பேருந்து ஒன்று வந்து நிற்கவும், ஒருபுறம் அதிலிருந்து பயணிகள் இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்; பேருந்தில்ஏறுவதற்காக  ஓடிவந்த பயணிகளில் சிலர் கைக்குட்டை,துண்டு, கைப்பை இவற்றைச் சன்னல் வழியே எதிர்புறம் … Continue reading