சாதிகள் மட்டும் தேவையற்றதா என்ன ?

சாதிகள் மட்டும் தேவையற்றதா என்ன ?

உலகெங்கும் மக்கள் தம் பாதுகாப்பு கருதி இனக்குழுக்களான வாழ்க்கை முறைக்கு பழகி இருந்தனர். ஆகையால் தான் மதம், சாதி, மொழி, இனம் என மனிதர்கள் தங்கள் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய, அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற என ஏதோ ஒன்றை கெட்டியாகப் பிடித்துள்ளனர். இதில் சாதிதான் பிரச்சினை, இது ஒழிந்தால் சமத்துவம் மலரும் என்பது சுத்த பைத்தியக்காரத் தனம்.

குழு வாழ்க்கையில் இதர குழுக்கள் மீது தமது அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட சில தவறுகள் எல்லை மீறி இருந்தது என்னவோ உண்மைதான். அதிலிருந்து விடுபட எம்மாதிரியான சமூக மாற்றங்கள் பலன் அளிக்கும் என்பதே நாம் செய்ய வேண்டியது. அதை விடுத்து சாதி தான் பிரச்சினைக்குக் காரணம் என்று சொல்பவர்கள் பல ஆயிரக்கணக்கான சாதிகளால் ஏற்பட்ட பிரச்சினைகளைக் காட்டிலும் சியா, சுன்னி என இரு இனக்குழுவினரிடையே நடக்கும் அசம்பாவிதங்களும் கொலைகளும் இன்று கணக்கிலடங்கா என்பதைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அதிக இனக் குழு வாழ்க்கை என்பதற்கு மொழியும், சாதியும் மட்டுமே சிறந்த உதாரணம். வெவ்வேறு நிலப்பகுதியில் வாழும் மக்கள் தமக்கான மொழி, தமக்கான சாதிய பழக்க வழக்கங்களோடு வாழ்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.

ஏற்றத்தாழ்வைக் குறைக்க வழி செய்தல் என்பதைத் தான் புத்திசாலிகள் செய்திருப்பார்கள். அதை விடுத்து இது இருப்பதால் தான் பிரச்சினை, ஆகையால் இது ஒழிந்து விட்டால் பிரச்சினையில்லை , நாமெல்லாம் ஒரே இனமாகி விடுவோம் என்பது ஆகப் பெரிய பொய். அதை அம்பேத்காரே வழியுறுத்தி இருந்தால் கூட இந்தியாவின் இனக்குழு வாழ்க்கையை இதர இனக்குழுக்களிடம் பிரச்சினைகளில் எம்மாதிரியான இழப்பை உலகம் சந்தித்தது எனக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் மேம்போக்காக சாதி மட்டுமே இந்து மதத்தின் பிரச்சினையாக அடையாளம் காட்டினார்கள். ஒரேயொரு மொழியைத்தான் ஒரு தேசம் கொள்ள வேண்டும் என்ற சொல்லாடல் எவ்வளவு பிழையாகக் கருதப்படுமோ அவ்வாறுதான் சாதிகளற்ற சமுதாயம் ஏற்றத்தாழ்வை அழித்து விடும் என சொல்வதும் ஒன்று தான்.

அதிக எண்ணிக்கையில் சாதிகள் இருக்கும் பட்சத்தில் ஒரு சாதியும் இன்னொரு சாதியும் தமது அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட அடித்துக் கொள்ளும் பட்சத்தில் ஏற்படுகிற இழப்பு இன்னொரு நிலப்பகுதிக்கு பரவாது. ஆனால் வெறும் இரு பிரிவினர் மட்டுமே இருந்தால் பிரச்சினைகள் இருக்காது என்பதற்கு ஏதேனும் சான்றுகள் உள்ளதா? இன்னும் சொல்லப்போனால் மக்கள் இரு இனப் பிரிவுகளில் ஒரே தேசத்தில் அதிகமாக இருந்த போது மட்டுமே மிகப் பெரிய கலவரங்கள் மொழியின் பெயரால், மதத்தின் பெயரால், இனத்தின் பெயரால் மிகப் பெரிய அழிவுகளை வரலாறு தந்துள்ளது என்பதே உண்மை.

இந்து மதத்தை வெறுப்பதற்குக் காரணம் சாதிய அடுக்கு முறை என்பவர்கள் வேறு மதத்தில் இது போன்ற பிரச்சினைகள் இல்லை என்று சொல்வதைக் காட்டிலும் முட்டாள்தனம் வேறு எதுவும் கிடையாது. அம்பேத்காரிலிருந்து , ஈ.வெ.ரா நாயக்கர் வரை பௌத்தத்திற்கோ இஸ்லாமிற்கோ மாறுங்கள் என்று இந்துக்களை அறைகூவல் விடுத்தது என்னைப் பொறுத்தவரையில் சுத்த பைத்தியக்காரத்தனம். சாதி ஒழியவேண்டும் என்பவர்கள் அதிக பிரிவைக் கொண்ட பல்வேறு சாதி இனக்குழுக்களால் ஏற்பட்ட பேரழிவைக் காட்டிலும் ஒவ்வொரு மதத்திற்குள்ளும் இருக்கும் பலம் வாய்ந்த இரு குழுவினர் அடித்துக் கொண்டதைப் பற்றியோ, இரு மொழி பேசும் தேசத்தில் தான் மொழியால் அதிகாரப்பிரச்சினையால் பல உயிர் இழப்புகளைப் பற்றியோ அதிகம் பேசாமல் இந்தியாவின் சாதியை ஒழிப்பதை மட்டும் தங்கள் லட்சியமாக செயல்படுவது போல காண்பிப்பது என்பது பிரச்சினைக்கானத் தீர்வு என்ன என்பதை நோக்காது செயல்பட்டதால் தான் நாம் அதே இடத்தில் சாதியோடு நின்று கொண்டிருக்கிறோம்.

குழு வாழ்க்கையில் நன்மைகளும் உள்ளது, சில தீமைகளும் உள்ளது என்கிற புரிதல் இல்லாதவர்கள் தான் சாதிகள் ஒழிய வேண்டும் எனக் குரல் கொடுப்பார்கள். எவ்வாறு வேறொரு சாதிக்காரர்களை மதித்து நடக்க வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வே இன்றைய தேவையே ஒழிய சாதி ஒழிப்புக் கோஷங்கள் வெறும் மேடைப் பிரச்சாரங்களாக மட்டுமே இருக்க உதவும் என்பதே திண்ணம். இதிலும் ஒரு சில அறிவாளிகள் பல மொழிகள் சரியென்பார்கள், மதங்கள் மட்டும் கூடாதென்கிறார்கள்/ தேவையற்றது என்கிறார்கள். ஆக, இங்குள்ள ஒவ்வொருவரும் தமக்கான பாதுகாப்பை, அரசியல் அதிகாரத்தை, தமது பண்பாட்டை, கலாச்சராத்தை வேறு மொழிகள் புகுந்தால் அழித்து விடும் என்பவர்கள், கலாச்சாரத்திலும், பண்பாட்டிலும் பல சாதிகளின், மதங்களின் பங்களிப்பு இல்லை என்று சொல்ல வருகிறார்களா? என்னே ஒரு புத்திசாலித்தனம்!. பல மொழிகள் ஒரு தேசத்தில் இருப்பதால் பிரச்சினை இல்லை என்றால், பல மதங்கள் ஒரு தேசத்தில் இருப்பது தவறில்லை என்றால் பல சாதிகள் மட்டும் இருந்தால் என்ன தவறு என்பதே கேள்வி?

தமிழகத்தில் பிஜேபி வளர என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஜெயலலிதாவிற்கு வருமானத்துக்கு அதிகமாகச் சொத்து சேர்த்த வழக்கில் இன்று (27/09/2014) வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில் ஜெயலலிதாவிற்கு நான்கு ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனையையும், 100கோடி அபராதத் தொகையையும் விதித்து சிறப்பு தனி நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளது. அதையொட்டி சமூக வலைத்தளங்களில் வெளிவந்த பெரும்பாலான கருத்துகள்   பிஜேபி வளர இது அருமையான வாய்ப்பாகவே அமையும் என்கிறார்கள். ஆனால் பிஜேபி வளர வேண்டுமானால் எதைச் செய்ய வேண்டும்? தற்போதைய முறையில் பிஜேபி வளர சாத்தியமில்லை என்பதற்கான காரணங்களைத் தான் கீழே  எழுதியுள்ளேன்.

நடுநிலையாளர்கள் இங்கே பிஜேபி வளர்வதற்கே இந்தத் தீர்ப்பு வழிவகுக்கும் என்று அஞ்சுகிறார்கள். அதற்கு அவர்கள் முன்வைக்கும் காரணங்கள் ரொம்பவே வேடிக்கையானது. அதேபோல நிறைய பிஜேபி ஆதரவாளர்களும் இதைப் பயன்படுத்தி பிஜேபி தமிழ்நாட்டில் எளிதாக வளர்ந்து விடும் எனக் கனவு காண்கிறார்கள்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில்,  பிஜேபி தலைவர்களைத் தற்போது  தேர்வு செய்யும் முறையைக் கொண்டு  பிஜேபியை வளர்க்க இயலாது. பிரபலமான ஒரு முகம் தமது  கட்சிக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என எண்ணி பிஜேபி செயல்படுகிற வரைக்கும்  தமிழக பிஜேபி வளர வாய்ப்பே இல்லை. ரஜினியை அழைப்போமா, விஜயகாந்தைக் கட்சியைக் கலைக்கச் சொல்வோமா என அழைப்பு விடுத்துக் கொண்டு செயல்படுதல் என்பது  கட்சியின் பலவீனமாகவேக் கருதப்படும். அவர்களை வலுக்கட்டாயமாகவோ, தாங்குவதென்பதோ  கட்சி தமது தலைமையை நம்பாமலும், தலைமையே தன்னை நம்பாமல் விடுக்கிற அழைப்புகள் உள்ள வரை பிஜேபி வளர வாய்ப்பே இல்லை. இது போன்ற அதிமுக, திமுக கட்சிகளுக்குப் பாதகங்கள் வருகிற போது வளர்கிற மாதிரி தெரியும்.  பின்னர் வீழ்ந்து விடும் என்பதே யதார்த்தம்.

 

தற்போதுள்ள  தலைவர்களில் H. ராஜா(உதாரணம் மட்டுமே) போன்ற யாரையாவது ஒருவரை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தி, அந்த ஒரு தலைவரை “ஹீரோயிச” லெவலுக்குக் கொண்டு வந்து பிஜேபி வெற்றி பெற்றால் இவர் தான் முதல்வர் என்ற நம்பிக்கையைக் கட்சி மக்களிடத்தில் ஏற்படுத்தாத வரை தமிழ்நாட்டில் பிஜேபி ஒரு போதும் ஆட்சி அமைக்க இயலாது. ஏனென்றால் தமிழ் மக்களுக்கு ஹீரோயிசப் பாணி அரசியல் செய்யும் போது மட்டுமே ஒருவரைத் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப் பக்குவம் (மன வியாதி) இருக்கிறது.

பிஜேபி தலைவர்களில் யார் ஒருவரேனும்  கட்சி சார்பாகத் தமிழ் நாடு முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்துள்ளாரா என யோசியுங்கள். தமிழ்நாட்டு அரசியலில் காங்கிரஸ் போல இரு வருடங்களுக்குத் தலைமையை மட்டும் மாற்றுவது காங்கிரசுக்கு எந்த அளவிற்குப் பின்னடைவைத் தந்ததோ அதே போலவே பிஜேபியும் உள்ளது என்பது கட்சிக்குப் பின்னடைவேயன்றி முன்னேறுவதற்கான எந்தப் பயனையும் தராது.

தேசியக் கட்சியாகத் தலைவரை மாற்றி மாற்றித் தேர்ந்தெடுப்பதற்கும், மாநிலத்தில் தலைமையை மாற்றுவதற்கும் அடிப்படையில் நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு. தேசியக் கட்சியாக இருக்கும் போது குறிப்பிட்ட சில வருடங்களுக்கு ஒரு முறை கட்சித் தலைமையாக வெவ்வேறு மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம் கட்சி அனைத்து மாநிலத்தில் உள்ள நிர்வாகிகளுக்கும் பொறுப்புகளை வழங்குகிறது, மேலும் கட்சியை அது வளர்க்கவும் வடக்கில் உள்ள தலைமைக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் என்பதல்லாமல் தென் மாநிலத்தில் உள்ளவர்களையும் தலைமையாகக் கொண்டு வருவதன் மூலம் தமது கட்சியைத் தேசியக் கட்சியாக அடையாளப்படுத்த அது உதவும் . அது தேவையும் கூட.  சரியான முறையும் கூட.

ஆனால் மாநிலத் தலைமை என்பது அம்மாநிலத்தில் கட்சி அரசியல் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதை அங்குள்ள மாநிலக் கட்சிகள் எத்தகைய முறையில் செயல்படுகிறது என்பதைக் கணக்கில் கொண்டே அதற்குரிய வகையில் தலைமைப் பொறுப்பிற்கு ஒரேயொரு நபரை நெடிய காலத்திற்கு பதவி வகிக்கும் வண்ணம் பிஜேபி சிந்தித்து , நல்ல தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். தமிழகத்திலுள்ள மாநிலக் கட்சியைப் பாருங்கள். அனைத்து மாநிலக் கட்சிகளுமே ஒரு தலைமை அடிமையாகவே உள்ளது. அவ்வாறு இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் மாநில ஆட்சியைக் கைப்பிடிக்க பிஜேபி தகுதியான  ஒரேயொரு தலைவரைக் குறைந்த பட்சம் பத்து வருடங்களுக்காகவாவது வைத்துக் கொள்ளாத வரை தமிழகத்தில் பிஜேபி வளராது.  தலைவரை அடிக்கடி மாற்றுவது என்பது மாநிலத்தில் நான் உன்னை விடப் பெரியவன் என்ற மனோவியாதியை மட்டுமே தலைவர்களுக்குள்ளாக உருவாக்கும். மேலும் தமக்கு ஜால்ரா அடிக்கும் தொண்டர்படைக்கு மட்டுமே வழிவகுக்கும் என்பதை பிஜேபி உணராத வரை மாநிலத்தில் கட்சி வளர்ச்சி என்பதைக் கனவு காணாதீர்கள் பிஜேபி விசுவாசிகளே!!! இதை நாம் காங்கிரசிலும் காணலாம். பிஜேபியிலும் காணலாம்.

 

திமுகவில் வேறு வழியில்லாமல் கலைஞர் இருக்கும் வரை அவரே தலைவர் என்று வெட்டிக் கொண்டும் வெட்டாமலும் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிமுகவைப் பற்றி கேட்கவே வேண்டியதில்லை.

இங்கு கொள்கை, கட்சி அனைத்தையும் தாண்டி தனி நபர் துதிதான் மிக முக்கியமானது என்ற அடிப்படையில் தான் தமிழ்ச்சமூகம் இருக்கிறது. விஜயகாந்திற்கு முதல் இரு தேர்தல்களில் விழுந்த ஓட்டாக இருக்கட்டும், அதிமுகவில் யாரை நிறுத்தினாலும் மக்கள் தேர்ந்தெடுப்பதாக இருக்கட்டும். இரண்டிலுமே தலைவர் என்பவர் யார் என்பதைப் பார்த்து வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த மக்கள்தான் நாம். ஆதலால் மக்களின் உணர்ச்சியைப் பெருக்குகிற, ஹீரோயிச பாணியிலான ஒரு தலைவரை பிஜேபியினர் அடையாளம் காணாத வரை தமிழகத்தில் பிஜேபி வளராது.

 

நான் முன்வைக்கிற கருத்தாக்கம் என்பது அறிவிலிருந்து நோக்கினால் தவறுதான். ஆனால் ஒரு சமூகத்தை , அவர்களின் மனவோட்டத்தில் சென்று அவர்களை உங்கள் பக்கம் திசை திருப்பி வெற்றி பெற்றால் மட்டுமே நீங்கள் ஆளத் தகுதியைப் பெற இயலும். மேலும் பிஜேபி  என்ற கட்சியை வளர்க்கவும்,  மக்கள் சேவையைத் தொடரவும் உதவும்.

 

வாக்கு சதவிகிதம் : ஒரு மாயை

ஒவ்வொரு தேர்தலில் வெற்றி பெறும்போதும், வெற்றி பெற்ற கட்சிகள் இது ஆளுங்கட்சிக்கு எதிரான வெறுப்பு என்றும் தம் தலையை மக்கள் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டதால் கிடைத்த வெற்றி என்றும் கதைப்பது வழக்கம். தோல்வியுற்ற கட்சிகள் முன்வைக்கும் விளக்கங்கள் இப்படி இருக்கும் : ‘நாங்கள் பெருந்தன்மையுடன் மக்கள் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.’ அல்லது, ‘எங்கள் சாதனைகளை முழுமையாக மக்களிடம் எடுத்துச் செல்ல தவறிவிட்டோம்.’ அல்லது, ‘தோல்வியுற்றபோதிலும் எங்கள் கட்சிக்கும் ஆட்சி அமைக்கும் கட்சிக்கும் கிடைத்திருக்கும் வாக்கு சதவிகிதம் குறைவுதான்.’ தமிழகத்தில் கடந்த 5 … Continue reading

சாதி ஒழிய என்ன தேவை?

This gallery contains 1 photo.

  தமில்பேப்பரில் இக்கட்டுரையை வெளியிட்ட திரு மருதன் அவர்களுக்கும் கிழக்குப் பதிப்பக ஆசிரியக் குழுவிற்கும் எனது நன்றிகள். அமெரிக்காவில் கறுப்பர் வெள்ளையர் இனப்பிரிவினை பார்க்கக்கூடாது என 1968 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க அரசு Fair Housing Act என்ற சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட வெள்ளை இனத்தவரின் சம்மதத்துடனே சட்டம் நிறைவேறியது. சட்டத்துக்கும் நடைமுறைக்கும் உள்ள முரண் இனப்பிரிவினையிலும் தொடர்ந்து இருக்கிறதா என்பதை அறிய ஹுபர்ட் ஓ கோர்மான் என்பவர் ஓர் ஆய்வை மேற்கொண்டார்.   … Continue reading

2009 Vs 2014 வாக்கு வித்தியாசம்

தமிழகத்தின் அனைத்துத் தொகுதிகளின் வாக்கு சதவீதம் கீழே உள்ளது. இன்னமும் போஸ்டல் வோட்டுக்கள் விவரம் சேர்க்கப்படவில்லை. 2009ம் ஆண்டுக்கான வாக்கு சதவீதம் அடைப்புக் குறிக்குள் உள்ளது. பெரும்பாலும் அனைத்துத் தொகுதிகளிலும் கடந்த தேர்தலைப் போலவே வாக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. சில தொகுதிகளில் அதிகமும், சில தொகுதிகளில் குறைந்தும் வாக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. ஓட்டுக்கள் பிரிவதை வைத்தே தேர்தல் முடிவுகளில் எந்தக் கட்சிக்கும் வெற்றி கிடைக்கும். கிராமத்து மக்கள் அதிமுக, திமுக என ஓட்டளித்திருந்தால் பிஜேபிக்கு கஷ்டம்தான். பாஜக நின்ற தொகுதிகளில்தான் கடந்த … Continue reading

சாதியால் சமூக பலன்களே இல்லையா?

This gallery contains 1 photo.

சாதியால் சமூக பலன்கள் உண்டா? இட ஒதுக்கீடு அவசியமா? சாதியை ஒழிக்கப் புறப்பட்டிருக்கும் சமூக  முற்போக்குவாதிகளின்  நிலைப்பாட்டோடு என்னுடைய நிலையையும் முன் வைக்கிறேன். எதில் உண்மையுள்ளது? எது சரி என்பதை உங்கள் பார்வைக்கே விட்டு விடுகிறேன். இட ஒதுக்கீடு அவசியம் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. இட ஒதுக்கீட்டின் மூலம்தான், சமூக, பொருளாதார அடிப்படையில், சமூகத்தில் பின் தங்கியுள்ளவர்களை முன்னேற்றச் செய்ய இயலும். நிச்சயமாக, அம்பேத்கார் கொண்டு வந்த சட்டத்தின் மூலமாகவே, அதை ஓரளவுக்கு சமன்படுத்த … Continue reading

சாதிகள் எப்போது ஒழியும்?

This gallery contains 2 photos.

சாதிகளை ஒழித்தே தீரவேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக் கொள்வதால் சாதிகள் ஒழிந்துவிடும் என்றெல்லாம் நான் நம்பத் தயாரில்லை.  சாதியைப் பிடித்து வைத்துப் பேசுவதால் சாதிகள் மறுமலர்ச்சி பெறப் போவதில்லை. அது கால மாற்றத்தாலும்,  அரசாங்கத்தை ஆள்பவர்கள் அமைக்கிற சட்ட திட்டங்களினாலும் மட்டுமே சாதிகள் ஒழிவதென்பது நடந்தேறும்.   விவசாயம் சார்ந்த வாழ்க்கைக்குள் இருந்த வரை கல்வி தேவையற்று இருந்தது. அது கிராமங்களின் பிடியில் இருந்த காலக் கட்டங்கள். நிலப் பிரபுத்துவ காலமது. கிராமத்தை நம்பி மனிதர்கள் வாழ்ந்தார்கள். … Continue reading

தமிழக மின் பற்றாக்குறையை சமாளிப்பது எப்படி?

This gallery contains 1 photo.

Ganesh Ariticle_NEW1   தமிழக மின் பற்றாக்குறையை சமாளிப்பது எப்படி? என்ற எனது கட்டுரை 2013, ஜூன் மாதஆழம் இதழில் வெளிவந்துள்ளது. இக்கட்டுரை கடந்த மாதம் வெளிவரும் என்ற நம்பிக்கையில் இணைத்து இல்லையெனத் தெரிந்தவுடன் அழித்து விட்டேன்.  இக்கட்டுரை வெளிவர உதவிய திரு மருதன் அவர்களுக்கும், ஆழம் ஆசிரியர் குழுவிற்கும், கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் பதிப்பாசிரியர் திரு பத்ரி அவர்களுக்கும் எனது ஆழ்ந்த நன்றிகளும், வாழ்த்துகளும். ஓர் அரசு தமது மக்களுக்கும் தொழிற்சாலைகளுக்கும் விவசாயத்திற்கும்  இடைவிடாத மின் உற்பத்தியை … Continue reading

தமிழ் வழிக் கல்வியா? ஆங்கில வழிக் கல்வியா? – எது தேவை ?

கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்பாக அரசுப் பள்ளிகளிலும் ஆங்கில வழிக் கல்வி முறை அமலுக்கு வரும் என தமிழக அரசு தெரிவித்திருந்தது. கடந்த 2011 ஆம் ஆண்டில் சமச் சீர் கல்வியைக் கொண்டு வந்தால் மெட்ரிக் மாணவர்களோடு அரசு மாணவர்களுக்கும் ஒரே பாடத்திட்டத்தைக் கொண்டு வருவதால் கல்வித் தரம் உயரும் எனவும், ஏழை மாணவர்களும் மெட்ரிக் மாணவர்களுடன் சம நிலைப் போட்டியில் இருப்பார்கள் எனவும் திமுக அரசு அன்று தெரிவித்தது. அதிமுக அரசோ  இன்று ஆங்கில வழிக் … Continue reading

இளைய தலைமுறையினரின் கவனச் சிதறல்கள்

consumerism

நான் எழுதிய ” இளைய தலைமுறையினரின் கவனச் சிதறல்கள் ” என்ற கட்டுரை கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் தமிழ் பேப்பர் இணைய இதழில் (22/02/2013) இன்று  வெளிவந்துள்ளது. இக்கட்டுரை யை வெளியிட்ட  ஆசிரியர் திரு மருதன் அவர்களுக்கும் திரு பத்ரி சேஷாத்ரி அவர்களுக்கும் எனது நன்றிகள்.

தெளிவான Font ல் படிக்க விரும்புபவர்கள் தமிழ்  பேப்பரில் படிக்கவும். பிணை :

http://www.tamilpaper.net/?p=7479

“எழுச்சி மிகு எண்ணங்கள் கொண்ட இளைஞர்கள்தான்” இந்தியாவின் இன்றியமையாத தேவை. அம்மாதிரியான இளைஞர்கள் இருந்தால் போதும். வளமான இந்தியாவை உருவாக்கி விடலாம் என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர். “‘இந்த நாட்டின் இளைய சமுதாயத்தின் உறுப்பினரான நான், என் கடின உழைப்பாலும், மன உறுதியாலும் தோல்வியைத் தோல்வியடையச் செய்து வெற்றி பெற்று என் நாட்டை வளமான நாடாக்குவேன்’ என்று இளைஞர்கள் உறுதியாக நினைக்க வேண்டும்.” என்கிறார் மாண்புமிகு அப்துல் கலாம்.

இன்றைய தலைமுறை நுகர்வுக் கலாசாரத்தாலும் கவனச் சிதறல்களாலும் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகள் என்னென்ன?  அவர்களின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் தடையாக இருப்பதென்ன?
நுகர்வோர் மனநிலை:
ஏழையான சமூகத்தில், அவர்களுடைய தேவை எளிமையானது, வெளிப்படையானது, நேர்மையானது. அவை உணவு, உடை, உறைவிடம், நன்னீர், ஆரோக்கிய உடல்நலம் ஆகியவைதான். உள்ளூரில் தயாரிக்கும்/கிடைக்கும் பொருட்களைக் கொண்டே தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்கிறார்கள். அவற்றைக் கொண்டே தங்கள் வாழ்வியலை நகர்த்துகிறார்கள். நடுத்தக் குடும்பங்களிலும், செல்வ வளமிக்க குடும்பங்களிலும்தான் ”தேவைகளைத்”தாண்டி ”விருப்பம்” பிரதானமாகியுள்ளது. நீண்ட நாள் ஆசைகள், திடீர் ஆசைகள், குழப்ப மனநிலை, மயக்க நிலை, அந்தஸ்து என பொருட்களை வாங்கிக் குவிக்கும் நுகர்வோர் மனநிலைக்குள் அவர்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளார்கள்.
நடுத்தரக் குடும்பங்களில்தான் பெரும்பாலும் பொருட்களை வாங்கிக் குவிப்பதா அல்லது சேமிப்பதா என்று முடிவெடுக்கத் தெரியாமல் தவிக்கிறார்கள். நுகர்வோர் மனநிலைக்கு அடிமையாகிற சமூகத்தில் அவர்களை எது மகிழ்விக்கும் என அறியாமல்  குழப்பத்தில் உள்ளனர். செல்வம் சேர்க்க வேண்டும் என்ற பேராசைதான் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு மிக முக்கியக் காரணமாக உள்ளது.
பொருட்களை வாங்கிக் குவிப்பதின் பின்னணியில் தங்களின் ”மகிழ்ச்சி “அடங்கியுள்ளது என்பதைக் காட்டிலும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தின் முன்பு தாங்கள் ”வளமிக்கவர்கள்” என்று காட்டுகிற மனப்பாங்கே உள்ளது. அதில்தான் அந்தஸ்து அடங்கியுள்ளது என  நினைக்கிறார்கள். எதிர் பாலியலை கவர்வதற்கும் மயக்குவதற்குமாக பொருட்களை வாங்கிக் குவிக்கிறார்கள்.  இதைத்தான் ” பகட்டான நுகர்வு” என வர்ணிக்கிறார் அமெரிக்காவின் பொருளாதார வல்லுனரும், சமூகவியலாளருமான தோர்ஸ்டீன் வெப்லென் (Thorstein Veblen). மகிழ்ச்சி எனச் சொல்லி பொருட்களை வாங்கிக் குவித்தாலும் பெரும்பாலும் அவர்கள் வாங்கிக் குவிக்கிற பொருட்கள்  பயனற்று இருப்பதைக் காண இயலும்.
தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தில் தங்களின் தேவைகளைக் கருதி குறிப்பிட்ட  சில பொருட்களை வைத்துக் கொள்வதே சமூக நுகர்வு (Social Consumption ) ஆகும். உதாரணமாக ஒருவர் மோட்டார் பைக் வைத்துக் கொள்ளுதல், மொபைல் போன் வைத்துக் கொள்ளுதல், வீடு வாங்கிக் கொள்ளுதல், தரமான பள்ளிகளில் குழந்தைகளைப்  படிக்கச் செய்தல் ஆகியவைதான் சமூக நுகர்வுக்கான காரணிகள்.
சுற்றத்தினருக்கு இணையாக வாழ வேண்டும். தங்களின் சுற்றத்தார் படிக்க வைக்கிற பள்ளிகளிலேயே தங்கள் குழந்தைகளைப் படிக்க வைக்க வேண்டும். இதை நிறைவேற்ற விடுமுறை நாட்களில் கூட பணிபுரிகிறார்கள். ஓய்வு பெறும் நாள் வரை ஓயாது ஓடுகிறார்கள். ஒருவர் ஓடுவதைப் பார்த்து அடுத்தவர் ஓடுகிற சமூகமாகத்தான் நுகர்வு மனநிலை இவர்களை மாற்றியுள்ளது.
உதாரணமாக, ஐரோப்பிய அரசுகள்  தன்னல வயப்படுதலில் ( Self Exploitation ) ஒருவர் சிக்காமலிருக்க  வருடத்தில் குறைந்தபட்சம் நான்கு வாரங்களுக்கு கட்டாய விடுப்பு அளிக்கிறது. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் இவர்களின் நுகர்வு மனோநிலையால் பந்தைய குதிரைகளாக உள்ளனர்.
தொழில் நுட்பமும் நுகர்வு மனநிலையும்:
இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தை பத்திரிக்கைகளின் காலம் என அழைக்கலாம். அதன் பின்னர் ஏற்பட்ட காலத்தை வானொலி மற்றும்  சினிமாக்களின் காலமாகச்  சொல்லலாம். இருபதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பகுதியில்தான் தொலைக்காட்சி ஆக்கிரமிக்க ஆரம்பித்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலத்தையும், தற்போதைய காலத்தையும் கணினி, multimedia  மற்றும் டிஜிட்டல் காலம் என வர்ணிக்கலாம்.
இன்று ஏதேனும் ஒரு திரைக்கு முன்னால் பலமணி நேரம் இளைஞர்களும் குழந்தைகளும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
தொலைக்காட்சிகளின் வருகைக்குப் பின்னரே பெரும்பாலும் விளம்பரங்கள் மக்களை ஆக்கிரமிப்பு செய்தன. சில பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தங்கள் தயாரிப்புகள் தரமானவை என உறுதி செய்தன. ஆகையால் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பொருட்கள் மீதான மோகம் வளர்ந்தது. தரத்தின் அடிப்படையில் விலை குறித்த கவலையின்றி பொருட்களை வாங்கினார்கள். இவர்களைத் தான் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், விளம்பர நிறுவனங்கள், அதன் அதிகாரிகள் குறி வைத்தார்கள். இதற்கு அவர்கள் தொலைக்காட்சி மற்றும் பிரபல இணையதளங்களான Google, Facebook போன்றவற்றை பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள்.
தொலைக்காட்சியும் விளம்பரங்களும்:
இந்தியாவில் தொலைக்காட்சி மற்றும் விளம்பரங்கள் குறித்த சில புள்ளி விவரங்களைக் காணலாம்.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் 1990கள் வரை அரசு தொலைக்காட்சி சேவைகள் மட்டுமே ஒளிபரப்பப்பட்டு வந்தன. 1990கள் முதல் நூற்றுக்கணக்கான தனியார் தொலைக்காட்சி சேவைகள் உருவாகின.  2011 ஆம் ஆண்டில் தொலைக்காட்சியில் விளம்பரங்களை ஒளிபரப்ப ஏற்பட்ட செலவு 333.88  பில்லியன் இந்தியன் ரூபாய். இது 2010 ஆம் ஆண்டைக் காட்டிலும் 13% அதிகம் என புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இதில் தொலைக்காட்சி மூலம் விளம்பரம் செய்ய 140.26 பில்லியன் இந்தியன் ரூபாயும் , பத்திரிக்கைகள் மூலம் விளம்பரம் செய்ய 133.02 பில்லியன் இந்தியன் ரூபாயும் செலவழிக்கப்பட்டுள்ளது.
2012 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஆய்வொன்றில்  இந்தியாவில்  47.2% வீடுகளில் (150 மில்லியனுக்கும் மேலாக) தொலைக்காட்சி உள்ளது எனவும், 63 % மக்களின் கைகளில் மொபைல் உள்ளது எனவும் தெரிய வந்துள்ளது. விளம்பரங்களின் மூலம் Google இணையதளம் 2011ஆம் ஆண்டில் 25 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களையும், Facebook இணையதளம் 1.8 பில்லியன் டாலர்களையும் வருமானம் ஈட்டியுள்ளது .
பெரும்பாலும் குழந்தைகளுக்கான உணவு வகைகள், குளிர் பானங்கள், சாக்லேட், மொபைல் போன், அழகு சாதனங்கள் பற்றிய விளம்பரங்களே அதிகமாக இடம் பெறுவதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. குழந்தைகளையும் இளைஞர்களையும் கவர்வதற்காக விளம்பரங்களை  மாடல் அழகிகளைக் கொண்டும் நடிக நடிகையர் மற்றும் விளையாட்டு வீரர்களை வைத்தும் வருமானம் ஈட்டுகின்றன உற்பத்தி நிறுவனங்கள்.
tv wathing
கவனச் சிதறல்களும் விளைவுகளும்:
அமெரிக்காவில் நடந்த ஆய்வொன்றில் குழந்தைகளும்  இளைஞர்களும் ஒருநாளில் குறைந்த பட்சம் மூன்று மணிநேரம் தொலைக்காட்சி முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறார்கள் என்றும், DVD அல்லது சினிமா பார்ப்பதில் ஒரு மணி நேரமும்  , கணினி மற்றும் டிஜிட்டல் மீடியா முன்பாக இரண்டு மணி நேரம் அமர்ந்துள்ளார்கள் எனவும் தெரிவித்துள்ளது. பெற்றோர்கள் மூன்று மணி நேரத்தை ஒருநாளில் தொலைக்காட்சி முன்பாக செலவிடுவதாக அந்த ஆய்வறிக்கை தெரிவித்துள்ளது.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் தொலைக்காட்சியின் முன்பாகவே அதிக நேரத்தை இளைஞர்களும் குழந்தைகளும் செலவழிக்கிறார்கள். அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பது சமூக நலனுக்கும் உகந்ததல்ல. தனி நபர் நலனுக்கும் நல்லதல்ல. பெரும்பாலும் இளைஞர்கள் தொலைக்காட்சியும் சினிமாவும் பார்ப்பதால் சிகரெட், குடிக்கு அடிமையாகும் போக்கும், பாலியல் சம்பந்தமான கெட்ட சிந்தனைகளுக்கும் உள்ளாகிறார்கள் என புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. தொலைக்காட்சி மற்றும் சினிமாக்களின் மூலமாக வன்முறை சிந்தனைகளும் வக்கிரச் சிந்தனைகளும் அதிகமாகின்றன.
தொலைக்காட்சியின் வருகைக்குப் பின்னர் ஒரே குடும்பத்தில் ஒருவருக்கொருவர் அந்நியப்பட்டுள்ளனர். குடும்பத்துக்குள் கூடிப்பேசுதல் என்பது பெருமளவு குறைந்துள்ளது. குழந்தைகளும், இளைஞர்களும் தங்களைச் சுற்றி நடக்கிற விஷயங்களைக்கூட காணாது தொலைக்காட்சி பார்ப்பதில் மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள் அதிக பணிச்சுமையும் கல்விச் சுமையும் காரணமாக இருந்தாலும் விடுமுறை நாட்களில் விருந்தினரை சென்று பார்ப்பதிலும், வீட்டிற்கு வருகிற விருந்தினர்களை உபசரிப்பதிலும் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. தொலைக்காட்சியில் குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சிகளைக்  காணும் பொருட்டு தங்களின் செயல் திட்டங்களைத் தள்ளிப் போடுகிறார்கள். பலருக்கும் குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்குமுன்னே வீட்டிற்குள் நுழைய வேண்டும் என்ற எண்ணமும் பெருகி உள்ளதைக் காண இயலும்.
அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பவர்களின் நடத்தையிலும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக இளைஞர்களும் குழந்தைகளும் சினிமா, பாடல், மற்றும் விளையாட்டு ஆகியவற்றை காண்பதில்தான் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். பெரும்பாலும் தேவையான விடயங்களை அறிந்து கொள்வதற்குப் பதிலாக பெரும்பாலும் பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகளில் மட்டுமே தங்களின் ஆர்வத்தை செலுத்துகிறார்கள். இன்றைய இளைஞர்களுக்கு இந்தியாவின் மத்திய மந்திரிகளைப் பற்றியோ, மாநில அரசின் அமைச்சர்களைப் பற்றியோ, நாட்டின் பொதுநலம் சார்ந்த பிரச்னைகள் பற்றிய அறிவோ ரொம்பவே குறைவாக உள்ளது அல்லது இல்லை என சொல்லலாம். ஒருவேளை சில மந்திரிகளை தெரிந்து வைத்தாலும் அவர்களின் அமைச்சரவை செயல்பாடுகள் குறித்த விழிப்புணர்வோ அது குறித்த அறிவோ இல்லை.
அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதால் ஏற்படும் விளைவுகளை சில புள்ளி விவரங்களுடன் காணலாம்.
அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதற்கும் உடற்பருமனாவதற்கும் தொடர்புள்ளது என RTL (Radio Television Luxumberg Entertainment channel) மற்றும் OECD (Organaisation for Economic Cooperation and developement)  ஆகிய இரண்டும் இணைந்து  நடத்திய ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. பெரும்பாலும் குழந்தைகள் அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதால் ஓடி விளையாடுவது குறைந்துள்ளது. தொலைக்காட்சியில் வரும் விளம்பரங்களைப் பார்த்து , அதில் காட்டுகிற உணவுப் பொருட்களையும், அதிக கொழுப்புள்ள தின் பண்டங்களை வாங்கி உண்ணுவதாலும், தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டே நொறுக்குத் தீனி சாப்பிடுவதாலும்தான்  உடற்பருமன் ஆகிறது.
OECD மற்றும் World Values Data Bank Survey ஆகிய இரண்டும் இணைந்து நடத்திய ஆய்வில் அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதால் சமூக நலனில் அக்கறையின்மையும், பொது நலச்சேவை செய்வது பெருமளவு குறைந்துள்ளதும் தெரியவந்துள்ளது. Social Trust மிகவும் குறைந்து காணப்படுகிறது. அதே வேளையில் அதிகம் தொலைக்காட்சி பார்க்கிற நாடுகளில் ஊழலும் அதிகமாக உள்ளது என்று தெரிவித்துள்ளது.
நரம்பியல் விஞ்ஞானிகள் விளம்பரங்களுக்கும் நுகர்வு மனநிலைக்கும் நாம் ஏன் தள்ளப்பட்டுளோம் என்பதற்கு நான்கு காரணங்களை முன்வைக்கிறார்கள்.
முதலாவதாக மனித மூளையானது சூழ்நிலைக்கேற்றார் போல மாறும்  தன்மை கொண்டது. ஆகையால் கேட்கிற, பார்க்கிற விடயங்கள் மூளையில் எளிதாகப் பதிந்து விடுகின்றன. இது போன்ற காரணங்களால் மூளை காலத்துக்கேற்றார் போல தொடர்ச்சியாக புதுப்புது நிகழ்வுகளை பதிவு செய்து கொள்கிறது. தியானம் செய்வது மன அமைதியைத் தரும். ஆனால் நீண்ட நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதால் மன அமைதி கெடும். மேலும் மகிழ்ச்சி இராது என நரம்பியல் விஞ்ஞானிகள் கருத்துரைக்கிறார்கள் .
இரண்டாவதாக பெண்களைக் கவர்ச்சியாகக் காண்பிப்பதாலும் பாலியல் சிந்தனைகளைத் தூண்டிவிடுவதாலும்  மனிதர்களின்  நடத்தைகளில் மாற்றம் ஏற்படுகின்றன.
மூன்றாவதாக விளம்பரதாரர்களால் அறிமுகம் செய்யப்படும் பொருட்களை மேலும் மேலும் வாங்க வேண்டும் என்ற நுகர்வு மனநிலையை இளைஞர்களிடமும் குழந்தைகளிடமும் விளம்பரங்கள் ஏற்படுத்தியுள்ளன.
நான்காவதாக, பெரும்பாலும் தெளிவற்ற மனநிலையிலேயே நாம் இருக்கிறோம். ஆகையால் நாம் வாங்குகிற பொருள் தேவையா தேவையற்றதா என அறியாத குழப்ப நிலையில் இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறார்கள் நரம்பியல் விஞ்ஞானிகள்.
விளம்பரங்களின் மூலமாக ஏற்பட்ட  அடிமை நுகர்வு மனப்பான்மையாலும், அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதாலும் மன அமைதி கெடுகிறது. இதிலிருந்து வெளிவர மனதைத்  தன்வயப்படுத்த வேண்டும். நுகர்வு கலாசாரத்திலிருந்து விடுபடவேண்டும். ஓய்வு நேரத்தை நல்வழிகளில் உபயோகப்படுத்தக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். சிறந்த கல்வி, இயற்கையோடு இயைந்த தன்மை, அடுத்தவர்களோடு ஒருங்கிணைத்து செயல்படுதல் என சிறு வயதிலிருந்தே பள்ளிகளும் பெற்றோரும் இயங்கவேண்டும். வளமிக்க வாழ்வைத் திரும்பப்  பெறவும் தங்களை மேம்பட்ட சமூகவாதிகளாக அடையாளப்படுத்தவும் வேண்டுமானால் இளைய சமுதாயத்தின் கனவுச் சிதறல்களைத் தடுத்தாகவேண்டும்.
Sources: