ஐரோப்பிய நாடுகளின் உளறல்கள்

ஐரோப்பிய நாடுகளின் உளறல்கள்:
=============================

2008 Economic Crisis க்கு அப்புறம் ஐரோப்பாகாரனுங்க சொல்ற ஒவ்வொரு கருத்திலிருந்தும் இன்னொரு நாட்டோடு ஒப்பிடுவதிலிருந்தும் ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிகிறது. பொருளாதார சிக்கலிலிருந்து மீள்வதற்கு வழி தெரியாமல் தத்து பித்தென உளறிக் கொட்டுகிறார்கள். அதில் சில உதாரணங்கள்.

• “Spain is not Greece” – ELENA SALGADO, SPANISH FINANCE MINISTER, FEBRUARY, 2010

• “Greece is not Ireland” – George Papandreou, Greek Finance Minister, 22 November, 2010

• “Portugal is not Greece” – The Economist, 22 April, 2010

• “Spain is neither Ireland nor Portugal” – Elena Salgado, Spanish FInance Minister, 16 November, 2010

• “Ireland is not in Greek territory” – Brian Lenihan, Irish Finance Minister

• “Neither Spain nor Portugal is Ireland” – Angela Gurria, Secretary-General, OECD, 18 November, 2010

• “Italy is not Spain” – ED PARKER, FITCH MD, 12 JUNE, 2012

இப்படியே பக்கத்து நாடுகளோடு ஒப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களில் ஸ்பெயின் ஒருபடி மேலே போய் ஸ்பெயினின் பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை விளக்க ஒப்பிட எடுத்துக் கொண்ட நாடு எது தெரியுமா? உகண்டா. உகண்டாவோடு ஒப்பிட வேண்டிய அவசியமென்ன? அப்படியானால் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்பது புரிகிறதா?

“Spain is not Uganda” – EMARIANO RAJOY, SPANISH PRIME MINISTER, JUNE 9, 2010

சும்மா இருக்குமா உகண்டா? அதுவும் பதிலடி கொடுத்தது. smile emoticon

• “Uganda does not want to be Spain.” Ugandan foreign minister, June 13, 2012

ஐரோப்பாவின் பொருளாதார எதிர்காலத்திற்கும் அங்குள்ள புதிய வேலை வாய்ப்புகளுக்கும் கூட உள்நாட்டு மக்கள் தொகை போதாது என்பது கூடுதல் தகவல். முதல் உலகப்போரின் போது 1900 களில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் போரில் இறந்த போதிலும், உலகின் மக்கள் தொகையில் 25% அளவிற்கு ஐரோப்பாவின் மக்கள்தொகை இருந்தது. அதாவது உலகில் பிறக்கும் நான்கு குழந்தைகளில் ஐரோப்பிய குழந்தை ஒன்று என்ற அளவில் இருந்தது. குடும்ப வாழ்க்கையைத் தொலைத்த ஐரோப்பாவில் இன்றைய மக்கள் தொகை 10% க்கும் கீழாக உள்ளது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பீலிங் என்பது போல ஒவ்வொருவருக்கும் பல்வேறு பிரச்சினைகள். ஐரோப்பா இப்போது அதிக குழந்தைகளைப் பெற்றால் என்னென்ன சலுகைகளை வழங்கும் என்று சொல்லிப்பார்க்கிறது. குடும்ப அமைப்புகள் சிதைந்த நிலையில் , குழந்தைகளைப் பெறுவதிலும் சிக்கல் உள்ளது. சராசரியாக 1.3 என்ற அளவில்தான் பிறப்பு விகிதம் உள்ளது. உலக சராசரி 2.1 ஆகும்.

மோடி செல்லுமிடங்களிலெல்லாம் அடிக்கடி சொல்லும் உலகிற்குத் தேவையான சேவையைப் பூர்த்தி செய்வதில் இந்தியாவின் மனித வளம் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர முடிகிறது. ஒவ்வொரு ஐரோப்பிய நாடுகளையும் ஆண்டுதோறும் இந்தியா பின்னுக்குத் தள்ளி பொருளாதார வளர்ச்சியில் முன்னுக்கு வருவதை நாம் இப்போது பார்த்து வருகிறோம். இப்போதுGDP as per PPP யில் உலக நாடுகளின் வரிசையில் சீனா, அமெரிக்காவிற்கு அடுத்து இந்தியா உள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 2:

மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 2:

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

மிருகங்கள் தனக்குத் தண்ணீர் தாகமெடுத்தால் நேராகக் குளத்திற்குச் சென்று தண்ணீர் அருந்தித் தன் தாகத்தைப் போக்கிக் கொள்கிறது. மனிதனும் ஆதியில் அதையே செய்தான். ஆனால் அவனது கற்பனைத் திறன் அவனுக்குப் பானையை உருவாக்கித் தந்தது. பானையில் தண்ணீரை நிரப்பிக் கொண்டு வந்து வீட்டில் வைத்தான். பானை அவன் தாகத்தையும் குடும்பத் தாகத்தையும் ஒரு நாளுக்கோ இரு நாளுக்கோ போக்கியது. தண்ணீர் தீர்ந்தால் மீண்டும் குளம் நோக்கிச் செல்வான். தண்ணீரைப் பானையில் பிடித்து வருவான். கதையை இங்கு நிறுத்தி இப்படி கற்பனை செய்து கொள்வோம். விலங்குகள் தமக்குத் தேவையான போது தேவையான இரைக்கு அலைகிறது. மனிதன் அன்றாடத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் பானையில் நீர் சேமிப்பதை குடும்பத்திற்கு தேவையான அளவிற்கு சேமிப்பதாகப் பொருள் கொள்வோம்.

இப்போது அடுத்த நிலை. மிருகங்கள் அக்குளத்தில் தண்ணீரில்லை எனத் தெரிந்தால் தண்ணீருள்ள வேறு இடம் நோக்கி நகரும். அவ்வளவே அது செய்யும். மனிதன் கற்பனை விரிந்தது. நான் ஏன் குளம் சென்று தண்ணீரைத் தினந்தோறும் மோந்து வர வேண்டும்?. அதற்குப் பதிலாக, பூமியைத் தோண்டினால் தண்ணீர் வருகிறதே என்று அறிந்தவுடன் வீட்டிலேயே கிணறு வெட்டினான். தேவைப்படும் போதெல்லாம் எனக்கானத் தண்ணீரை என் வீட்டிலேயே இறை(ரை ?)த்துக் கொள்கிறேன். பானையில் தண்ணீர் நிரப்ப அலைய வேண்டாமல் போனது. சேமிப்பிற்காக அலைய வில்லை. உழைப்பை எளிமைப்படுத்திக் கொண்டான் எனக் கற்பனை செய்து கொள்வோம்.

மனிதனுக்கு சிந்திக்கும் ஆற்றல் எவ்வளவு பெரிய சக்தி என சொன்னால் மனிதர்களின் கற்பனைத் திறனும் அவனைப் பற்றிய பாசிட்டிவான எண்ணங்களும் நமக்குத் தோன்றும் வகையில் சொல்லியுள்ளேன். இந்தக் கற்பனையைக் கொண்டு கேள்வியை இப்படி மாற்றிப் போடுகிறேன். மனிதன் மிருகத்தைக் காட்டிலும் எவ்வளவு மோசமானவன் என்று அக்கேள்வி எடுத்துக் காண்பிக்கும்.

மிருகம் அன்றைய தேவை கருதி எளிமையாக வாழ்கிறது. அது தனது உணவைக் கூட தமது எல்லைக்குட்பட்டு (காட்டை விட்டு அதுவாக ஊருக்குள் வருவதில்லை) தேடி அலைந்து பெற்றுக் கொண்டு வாழ்கிறது. நாளைக்கான உணவை அது இன்றே அடித்து வைத்துக் கொள்வதில்லை. மனிதன் பானையில் நீர் நிரப்ப குளத்திற்குச் சென்றதை அன்றாடத் தேவைக்கான உழைப்பென எடுத்துக் கொள்வோம். ஆனால் மோட்டார் வைத்து எனக்குத் தேவைப்படும் போதெல்லாம் தண்ணீர் எடுத்துக் கொள்வேன் என்பதை பானையில் நீர் எப்போதும் இருப்பது போல பார்த்துக் கொள்வது சொல்ல வரும் செய்தி இதுதான். மனிதன் பானையில் நீர் சேமிப்பது என்பதைப் பொருள் சேமிப்பதாகக் கொள்ளுங்கள். அது அவனது இன்றைய தேவையை மட்டுமல்ல. நாளைக்கு மட்டுமல்ல. அது ஏழேழு ஜென்மத்திற்கும் சேர்க்க ஆசைப்படுகிறது. அவனது குடும்பத்திற்கான சேமிப்பு மட்டுமல்ல. அவன் சேமிக்க ஆசைப்படும் ஒவ்வொன்றும் அவன் ஆயுள், அவனது குழந்தைகளின் ஆயுளுக்கும் சேர்த்து சேமிக்க (சம்பாதிக்க, சொத்து சேர்க்க), பேரக்குழந்தைகளின் ஆயுளுக்கும், கருணாநிதி போல ஏழேழு ஜென்ம வாரிசுகளுக்கும் இருப்பதுபோல சேமிக்க ஆசைப்படுகிறான்.

தான் சேமிப்பு என்ற பெயரில் சேர்த்து வைக்கிற பொருளனைத்தும் பேரக் குழந்தைகளின் சுகபோக வாழ்க்கைக்கும் சேர்த்தே என கற்பனையில் கேள்வியை மாற்றிப் போட்டால் மனிதன் எத்தனை பேராசைப் பிடித்தவன் என அமைந்து விடுகிறதல்லவா? மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் இன்னும் பயணிக்கும்.

1G 2G 3G 4G என்பதன் பொருள் என்ன?

1G 2G 3G 4G என்பதன் பொருள் என்ன?

சுப்பிரமணியம் சுவாமியின் ஒரு பேச்சிலிருந்து….

நிறைய பேருக்கு 1G, 2G, 3G, 4G என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. மன்மோகன் சிங்கிற்குக் கூடத் தெரியாது. மன்மோகன் சிங்கிடம் 2G பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டால், அவர் எனக்குத் தெரிந்த 2G என்பது ராகுல் ஜி அண்ட் சோனியா ஜி. அதைத் தவிர வேறெந்த 2G பற்றியும் தெரியாது என சொல்லி விட்டாராம். Jokes a part, Then he explained what is the difference between each G’s.

1G என்பது மொபைல் போன் வழியாக நீங்கள் எந்த போனுக்கும் wireconnection இல்லாமல் பேசும் வசதி மட்டும் கொண்டது.

2G என்பது பேசுதலோடு மட்டுமல்லாமல் SMS + Email+ Sending Pictures போன்ற வசதிகளுடையது.

3G என்பது 2G யோடு கூடுதலாக நீங்கள் யாருடன் பேசுகிறீர்களோ அவரின் முகத்தை உங்கள் மொபைல் போனில் பார்த்துக் கொண்டே பேசுதல்.

4G என்பது 3G வசதியோடு கூடுதலாக 10000 பக்க அளவிற்கு( GB) அளவிற்கு பக்கங்களுடன் கூடிய செய்தியையும் ஒருவருக்கு அனுப்பலாம் என்று விளக்கமளித்தார். Speed will be higher in each upgraded G’s.

அவருடைய பேச்சில் TAX ABOLISH பண்ணும் யோசனையை முன் வைக்கிறார். ஆனால் அதற்கு பல மாற்று யோசனைகளையும் முன்வைக்கிறார். பின்னர் எழுதுகிறேன்.

கோதுமையை ஏன் இந்தியா இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது?

கோதுமையை  ஏன் இந்தியா இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது?

அழகேச பாண்டியன் நேற்று ஒரு பதிவிட்டுள்ளார். அதில் இதுவரையிலும் கண்டிராத அளவிற்கு இந்தியா 5 லட்சம் மெட்ரிக் டன் கோதுமை இறக்குமதியை சில தனியார் நிறுவனங்கள் செய்வதைக் குறிப்பிட்டு உள்ளார். நேரடியாகத் தனியார் மில் என்று சொல்லவில்லை.

//இதுவரையிலும் கண்டிராத// போன்ற வார்த்தைகள் எல்லாம் தேவையற்றது. அது தவறும் கூட. மோடியின் ஆட்சி நிலை குறித்து அவ்வாறு குறிப்பிட முனைகிறார் என்பது புரிகிறது. 5 லட்சம் டன்னுக்கு இறக்குமதியாகும் வாய்ப்புள்ளது என்கிற செய்தி மட்டும் உண்மை. அது ஏன் என்பதைப் பார்க்குமுன் //இதுவரையிலும் கண்டிராத// போன்ற உயர்வு நவிற்சிக்கு பதில் சொல்வது முக்கியம்.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் கோதுமை அதிக அளவிற்கு இறக்குமதி ஆன ஆண்டுகள் 2006 & 2007. (UPA Rule) 2006 ஆம் ஆண்டில் 67,21,000 (67 lakshmetric ton) டன்னுக்கு இந்தியாவில் கோதுமை UPA ஆட்சிக் காலத்தில் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளது. 2007 ஆம் ஆண்டில் 19, 62,000 மெட்ரிக் டன் இறக்குமதி செய்துள்ளோம். ஆனால் வாஜ்பாயின் ஆட்சிக் காலத்தைப் பாருங்கள்.( 1999-2004 ) . அந்தக் காலத்திலும் கோதுமை இறக்குமதி 2001 – 05 வரை குறைவே. அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…

2011 க்குப் பிறகே இந்தியாவில் கோதுமை இறக்குமதி குறைந்திருந்தது. அதிக உற்பத்தி தான் காரணம். இந்தியாவிலிருந்து கோதுமை ஏற்றுமதியான காலக்கட்டத்தைப் பாருங்கள். வாஜ்பாயின் ஆட்சிக்காலத்தில் தான் கோதுமை இந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதி அதிக அளவிற்கு ஆகியுள்ளது.( 99-2004). UPA ஆட்சிக் காலத்தில் 2012 &13 இரு ஆண்டுகளில் மட்டுமே அதிக அளவு ஏற்றுமதி ஆகியுள்ளது. அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…

தற்போதைய இறக்குமதி என்பது நிச்சயமாக இந்தியாவிற்குத் தலைவலிதான். அதற்கு மிக முக்கியக் காரணம், இந்தியாவில் கோதுமை அதிக விளைச்சல் இருந்தாலும், இந்தியக் கோதுமையின் நிர்ணய விலை அதிகமாக உள்ளது. தற்போதைய நிலைக்குக் காரணம் எனக்குத் தெரிந்து நம்முடைய சந்தை விலை ஆஸ்திரேலியா, ரஸ்யா,பிரான்சைக் காட்டிலும் அதிக விலையாக உள்ளது. அதற்குக் காரணம், ஆஸ்திரேலியா, பிரான்சில் இந்த வருடம் கோதுமை அதிக அளவில் விளைந்துள்ளதால் அவர்கள் குறைந்த விலைக்கு இந்தியாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யத்தயாராக இருக்கிறார்கள். இதற்கான லிங்க்.

http://economictimes.indiatimes.com/…/article…/46115458.cms…

இங்குள்ள தனியார் மில் நிறுவனங்கள் தரம் + குறைந்த விலை இரண்டையும் காரணம் காட்டி இறக்குமதி செய்கிறது. அவை இந்திய விலை ஒப்பந்தத்திலும் கையெழுத்திட மறுத்து வருகிறது. இதனால் நம்முடைய கோதுமையின் விலை குறையத் தான் செய்யும். மேலும் இந்தியாவிற்கு ஏற்றுமதியும் இந்த வருடம் குறையும். ஒரு பக்கம் கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் சற்று குறைவான கோதுமை விளைச்சல், மற்ற நாடுகளில் அதிக விளைச்சலும் அவர்கள் குறைந்த விலைக்கு இந்தியாவில் உள்ள நிறுவனங்களுக்குத் தரத் தயாராக இருப்பதுமே இப்போதைய சிக்கலுக்குக் காரணம். ஏன் இந்த நிறுவனங்கள் இந்தியக் கோதுமையை வாங்க வேண்டும் என்று கட்டளை இடவில்லை அல்லது முடியவில்லை என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை உலக சந்தையில் குறைந்த விலைக்குக் கிடைக்கும் பொருட்களை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று சட்டம் இருக்கலாம். (WTO). அதனால்தானே மத்திய கிழக்கு நாட்டிலுள்ளவர்கள் டிவியைக் குறைந்த விலைக்கு வரி ஏதுமில்லாமல் இந்தியாவிற்கு வாங்கிச் செல்கிறார்கள். இந்தியாவில் வரியால் டிவி விலை அதிகம். இப்போது 19 inch டிவிக்கு மேல் வாங்கிச் சென்றால் வரியுண்டு என்று இந்த அரசு சட்டம் கொண்டு வந்துவிட்டது. அவனவன் தனக்குத் தேவையான டிவியையோ , இதர மின்னணு சாதனங்களையோ பொருளின் தரம், விலை என பார்த்து வெளிநாட்டில் இருந்து இந்தியாவிற்கு இறக்குமதி செய்வது போல இந்தத் தனியார் மில்கள் இயங்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அது சரியா தவறா என்பது அவசியமற்ற விவாதம்.

ஆகையால் அழகேச பாண்டியன் இதுவரையிலும் கண்டிராத என உலகத் தொலைக் காட்சி வரலாற்றில் என்றெல்லாம் பிரம்மாண்டம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர் அறிவாளி என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. பொதுவான விஷயங்களில் அவருடைய கருத்து பெரும்பாலும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்கதே. அதேபோல அவரது விவசாய ஆராய்ச்சிகளும் மெச்சத் தக்கவைதான். ஆனால் மோடி மீதான வெறுப்பில் சில வார்த்தைகள் கவனமின்மையாலும் வெறுப்பாலும் வந்து விழுவதைப் பார்க்கும் போதுதான் காமெடியாகவும் சில நேரங்களில் எரிச்சலாகவும் உள்ளது.

நிச்சயமாக கோதுமையின் ஏற்றுமதி விலையையும் சந்தை விலைக்குக் குறைக்க வேண்டி வரும். அதிக ஸ்டாக்கும் வைத்துக் கொள்ள முடியாது. டாலர் குறைந்தால் மட்டுமே ஏற்றுமதியை அதிகரிக்க முடியும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. கோதுமை அதிக விளைச்சல் என்பதெல்லாம் உண்மைதான். அதற்கான லிங்க்.

http://www.indexmundi.com/agriculture/…
2015 ல் விளைச்சல் மழையின்மையால் குறையும் என்பதும் உண்மை. கோதுமை விஷயத்தில் நீண்ட வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்து விட்டு எடை போடுங்கள்.

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா?

ஐநாவில் இந்தியை கொண்டு வர நடக்கும் முயற்சிகள் சரியா? தவறா?

மொழி வாரியாக மாநிலங்களைப் பிரித்தது சரியா? தவறா? என்னுடைய கருத்துகளையும் ஐயங்களையும் முதலில் சொல்லி விடுகிறேன். மொழி வாரி மாநிலங்களாகப் பிரிக்கும் போதுள்ள சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சொல்கிற கருத்தாக எடுத்துக் கொள்ளவும். மொழி வாரியாகப் பிரித்த போது பெரும்பாலான மக்கள் தம் தாய்மொழிக் கல்வியைப் படிக்கும் பாக்கியம் கிட்டியது. அவ்வகையில் சரி. இன்னொரு விஷயம், எல்லையின் அடிப்படையில் மக்கள் தொகையைச் சரிசெய்யும் நோக்கில் மாநிலங்களைப் பிரித்திருந்தால் ஆங்காங்கே சாதிக் கட்சிகளைப் போல மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிறுபான்மை கட்சிகள் தோன்றி இருக்கக் கூடும். அது தற்போதைய நிலையை விட மோசமான நிலைக்கு இந்தியாவைக் கொண்டு சென்று இருக்கலாம். அவ்வகையில் மொழி வாரி மாநிலங்கள் பிரிவை வரவேற்கிறேன்.

இந்தியைத் திணிக்கும் முயற்சிகள் தவறு என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் திராவிடக் கட்சிகளும் தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்களும் தமக்கு இலகுவான விஷயத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் கேள்வி கேட்பதுதான் சரியல்ல என்று படுகிறது. நேர்மையாக விவாதிப்போம்.

மத்திய அரசு இங்குள்ள இதர மாநில மொழிகளை அலுவல் மொழியாக ஆக்காமல் ஐ.நாவில் இந்தியை அலுவல் மொழிகளில் ஒன்றாக ஆக்க முயல்வது தவறு என்பது கருணாநிதி மற்றும் தமிழ் தேசியம் பேசும் , திராவிடம் பேசுபவர்களின் கருத்தாக உள்ளது. இக்கேள்வி நேர்மையென ஒருவர் கருதும் பட்சத்தில் என்னிடம் அடிப்படையாக சில கேள்விகள் உள்ளன.

இந்தி மீதோ, இதர மொழிகள் மீதோ தங்களுக்கு எந்தக் காழ்ப்பும் இல்லையென வாயில் சொல்லிக் கொள்கிற தமிழ் தேசியம், திராவிடம் பேசுபவர்கள் திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில் ஏன் மூன்றாம் மொழியாக மாணவர்கள் விரும்பும் மொழியை அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் வாய்ப்பைக் கெடுத்தார்கள். உதாரணமாக தெலுகு பேசும் நாயக்கர்களும், செட்டியார்களும், நாயுடுகளும் இதர தெலுகை அடிப்படையாகக் கொண்ட சென்னை, வேலூர் சார்ந்த மாகாண மக்களும் கல்வி கற்க மூன்றாம் பாடமாக (முதல் பாடமாக வேண்டாம்) தமிழக அரசே அரசுப் பள்ளிகளில் ஏன் கொண்டுவரவில்லை? மலையாளம், கன்னடம் பேசும் மக்களுக்காக அரசுப் பள்ளியில் இல்லாமல் இரு மொழிப் பாடக்கொள்கையோடு திராவிட அரசுகள் நிறுத்திக் கொண்டது ஏன்?

மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அரசு எனில் ஆங்கில வழிக் கல்வி முறையைத் தமிழகத்திற்கு ஏன் அறிமுகப்படுத்தினார்கள்? அங்கு ஹிந்தி மூன்றாம் பாடமாகக் கற்பிக்கப்படும் போது ஏன் மௌனம் சாதித்தார்கள்? சாதிக்கிறார்கள்? மற்ற மொழியின் மீது மாற்றாந்தாயாக மத்திய அரசுகள் நடந்து கொள்கிறது என சொல்பவர்கள் தமிழகத்திலும் கணிசமான மக்கள் மாற்று மொழியைச் சேர்ந்தவர்கள் காலங்காலமாக இங்குள்ளார்கள் என்பதை மறந்தது எப்படி?

ஒரு வகுப்பில் பதினைந்து மாணவர்களுக்கு மேல் படிக்க சேரும் பட்சத்தில் மூன்றாம் பாடமாக தெலுங்கையோ, இந்தியையோ, கன்னடத்தையோ, மலையாளத்தையோ வைப்பதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? உண்மையில் மற்ற மொழிகள் மீது காழ்ப்பு கிடையாது, அது திணிக்கப்படுவதாலேயே எதிர்க்கப்படுகிறது என சொல்லிக் கொண்டு இங்குள்ள மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மையினருக்குத் தமது கல்வியை அரசே ஏற்படுத்திக் கொடுக்காமல் வேண்டுமென்றால் அவர்கள் நடத்தும் தனியார் பள்ளிகளில் போய் படிக்கட்டும் என்று சொல்வது எவ்வகையில் சேர்த்தி? மாநிலங்களில் பன்மைத் தன்மை பேணிக்காக்கப் பட வேண்டிய அவசியம் கிடையாதா? இந்தியை சாமானியர்கள் படிப்பதை வைத்து எதிர்காலத்தில் மத்திய அரசு இந்தியை எளிதாகத் திணித்து விடும் என்ற அடிப்படையில் தூக்கியது என நியாயம் கற்பிக்க இயலும். அது சரியெனக் கொண்டால், ஜெர்மன் மொழிக்குப் பதிலாக இந்திய மொழியை (சமஸ்கிருதம்) கட்டாயமாக்கலை எதிர்ப்பது மட்டும் எவ்வகையில் நியாயமாகும். அங்கு மட்டும் மாணவர் நலன் , மாணவர் விருப்பம் எங்கிருந்து வருகிறது? திராவிடக் கட்சிகள் தமிழர் நலன் கருதி முடிவெடுத்தால் சரியென்றும், அதையே இந்திய மொழி மீதுதான் முக்கியத்துவம் கொடுக்க முடியுமென மத்திய அரசு கொள்கை முடிவெடுப்பதை மட்டும் தவறு என எந்தத் தார்மீகத்தில் கேள்வி எழுப்ப முடிகிறது?

தமிழ்நாட்டில் பெரும்பான்மை மொழியாக தமிழ் இருக்கும்பட்சத்தில் அதை முதல் மொழியாகக் கொண்டு நடத்துவதுதான் சரி. அதைப் போலவே ஐ.நாவில் இந்தியாவில் இந்தியை அதிக மக்கள் பேசும், புரிந்து கொள்ளும் மொழி என சேர்க்க முயற்சிப்பது மட்டும் தவறா? இப்போதும் சொல்கிறேன். இந்தி படிக்காமல் ஆங்கிலம் படித்ததால் தமிழன் முன்னேறி இருக்கிறான் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் இந்திய அரசியல் நிலைப்பாட்டில் மத்திய அரசின் மீது நமக்கு இலகுவான விவாதத்தை மட்டும் எடுத்து வைத்துக் கொள்வதில் என்ன நியாயம் உள்ளது? அலுவல் மொழியாக தமிழ் இருந்தால் ஒவ்வொரு தமிழனும் மகிழ்வான் என்பது போலவே, மாநில அரசுகளே மற்ற மொழி பேசும் சிறுபான்மை மக்களும் அவர்தம் தாய்மொழியை அறிந்து கொள்ள மூன்றாம் பாடமாக அமைத்து ஆசிரியரைப் பணியில் அமர்த்துவதுதானே முறை. அதிக அளவில் மக்கள் பேசுகிற மொழி தான் முதல் பாடமாக இருக்க வேண்டும் என்பது சரியெனில் , ஐநாவில் இந்தியை எடுத்துச் செல்வது மட்டும் எவ்வாறு தவறு என சொல்ல முடியும். இந்தியாவின் பன்மைத் தன்மையைக் காட்டத் தான் இந்தியாவின் பணத்தாளில் 17 மொழிகளும் அச்சிடப்பட்டுள்ளது என சொன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப்போகிறோமா? என் வாயை நீங்கள் இவ்வாறு ஒரே வரியில் அடைத்து விட்டுச் செல்லலாம். “ ஐ.நாவில் இந்தி , இந்தியாவில் அதிக மக்கள் பேசுவதன் அடிப்படையில் கொண்டு செல்வதை ஆதரிப்பதற்கு இத்தனை நன்னூல் கேள்விகள் தேவையற்றது” என சொல்லி விட்டுக் கடந்து செல்லலாம். ஆனால் என்னுடைய கேள்விகள் உங்களுக்கும் நிச்சயமாக சில நேர்மையான கேள்விகளை எழுப்பவே செய்யும். அவரவர்க்கு அவரவர் அரசியலில் பிழைத்துக்கிடக்க மொழியும் கிடைத்துள்ளது.

“ஒரு விஷயம் தெளிவாக உள்ளது. அரசுகள் அவர்கள் விரும்பும்
————————————————————————————————————
கொள்கை முடிவுகளைமட்டுமே எடுப்பார்கள்.”
—————————————————————————–

GST BILL கொண்டு வருவது இந்தியாவிற்கு லாபமா?

GST (சரக்கு மற்றும் சேவை வரி or Goods and Services Tax):
==================================================

இந்தியாவில் தற்போது நடைமுறையிலுள்ள வரி முறைகளுக்கு மாற்றாக முன் வைக்கும் திட்டமே சரக்கு மற்றும் சேவை வரியாகும். இது ஓர் மதிப்புக் கூட்டு வரியாகும். (Value Added Tax). கடந்த 65 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் பொருட்களுக்கான மறைமுகவரியாக நடுவண் அரசு கலால்/சுங்க வரி(Excise Duty) மற்றும் நடுவண் விற்பனை வரியையும்(Central Sales Tax) சேவைகளுக்கு சேவை வரியையும்(Central Service Tax) வசூலித்து வருகிறது. மாநில அரசுகள் விற்பனை வரியையும்(State Sales Tax) சேவைகளுக்கு கேளிக்கை வரி, உல்லாச வரி(State Service Tax) எனவும் வசூலித்து வருகின்றன. இவை விதிக்கப்படும் பொருட்களும் சேவைகளும் அவற்றிற்கான வரிவிகிதமும் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் மாறுபடுகிறது.

தற்போதுள்ள வரி விதிப்பு முறையைப் புரிந்து கொள்ள சின்ன உதாரணம். Raw materials க்கான உற்பத்திச் செலவு = Rs 1000 என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதற்கு CST 10% tax போட்டால் Rs1100 வாங்கும் செலவாகும். அதன் பிறகு லாபம் Rs 200 சேர்த்தால் Rs 1300 ஆகும். பின்னர் அதற்கு மாநில அரசின் வரி விதிப்பு (SST) 10% Tax போட்டால் Rs 1430 ஆகும். இதனுடன் மறைமுகமாக பல வரிகளையும் சேர்த்தே மத்திய மாநில அரசுகள் வசூலித்து வந்தது. இதில் வெளிப்படைத்தன்மை என்பது சுத்தமாக இராது. தற்போதைய GST முறை அமலுக்கு வந்தால், உற்பத்திச் செலவிற்கு விதிக்கும் வரிகளுக்குப் பிறகான மறைமுக வரிகள் எதுவும் அதிகமாக இராது என்பதால் பொருளின் விலை குறையவும், பணவீக்கம் குறையவும் நிறைய வாய்ப்புண்டு. உற்பத்தியின் செலவும் குறைவதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்கிறார்கள்.

இதனால்தான் GST கொண்டு வர மத்திய அரசு முயற்சிக்கிறது. இச்சட்டம் அமலுக்கு வர வேண்டுமானால் மூன்றில் இரு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் பில் பாஸ் பண்ணப்படவேண்டும். இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தால் அது இந்தியாவின் வரலாற்றிலேயே பொருளாதார வரி விதிப்பில் கொண்டுவரப்பட்ட மிகப் பெரிய மாற்றமாகும். தற்போது நடைமுறையிலுள்ள வரி முறையை ஒப்பிடும் போது GST வெளிப்படைத்தன்மையுடன் கூடிய வரியமைப்பாக இருக்கும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை.

பொருளாதார விஷயத்திலும் வெளியுறவுக் கொள்கைகளிலும் எந்தப் பெரிய மாற்றமும் பாஜகவிற்கும் காங்கிரசுக்கும் இல்லை. இருக்கப்போவதுமில்லை. மேற்கூறிய விஷயங்கள் அமெரிக்காவிற்கும், இதர நாடுகளுக்கும் கூட பொருந்தும். அதன் செயலாக்கத்தில்தான் அவற்றின் நடவடிக்கைகளின் மூலமாகவே அவை மேம்படுகிறதா இல்லையா என்பதில்தான் வேறுபாடுகள் இருக்க முடியும். இந்த GST விஷயமும் அப்படித்தான். வாஜ்பாய் ஆட்சிக்காலத்திலிருந்தே இதற்கான யோசனைகளும் செயல்படுத்துவதற்கான வரைமுறைகளையும் இரு கட்சிகளும் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டன.

GST வந்தால் நல்லதுதான். தனித்தனியாக வரிவிதிப்பதைத் தடுத்து இந்தியா முழுமைக்கும் ஒரே விலையில் எல்லா இடங்களிலும் கிடைக்கச் செய்யலாம். ஆனால் தற்போதைய நிலையில் மாநிலங்கள் இதை எதிர்ப்பதற்குக் காரணமும் உண்டு. குறிப்பாக மாநிலங்கள் கோரும் ( Compensation Tax for the state taxes & Indirect Taxes, Petrol Tax, entry Tax) ஆகியவற்றை உள்ளே கொண்டு வர வேண்டும் என்பதே பெரும்பாலான மாநிலங்களின் கோரிக்கையாகும்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் மற்ற வரிகளில் மத்திய அரசு கொடுக்கிறதோ இல்லையோ Compensation Tax விஷயத்தில் மத்திய அரசு மாநிலங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வருவாயைக் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக எந்தெந்த மாநிலங்கள் மாநில வரியை அதிகமாக வைத்து அதன் மூலமாக தமது மாநில அரசிற்கு வருவாய் அதிகமாகக் கிடைக்க வழி செய்திருந்தத மாநிலங்கள் இதனால் பாதிப்படைய வாய்ப்புண்டு. சில மாநிலங்களுக்கு நன்மையும் கிடைக்க வழியுண்டு. காரணம் மத்திய அரசு இதற்கென பொதுவான ஒரு வரிவிகிதத்தைக் கொண்டு வந்து பகிரச் செய்யும். அப்போது அதிக வரிவிதித்த மாநிலங்கள் பாதிப்பாகும் என்பதாலேயே எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றன.

மாநில நிதிக்குழு சமர்பித்த அறிக்கையில், GSTயை நடைமுறைப்படுத்தும் பட்சத்தில் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு இதனால் ஏற்படும் இழப்புகளுக்கு மத்திய அரசு பொறுப்பேற்று அதற்கான இழப்பீட்டை வழங்க வேண்டும் என்று கோரியுள்ளது. மத்திய அரசோ ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் CST (Central sales Tax) மூலமாக மாநிலங்களுக்கு 11,000 கோடி ரூபாயைத் தருவதாகக் கூறியுள்ளது என்று மாநிலங்கள் நிதிக் குழுவின் பொறுப்பாளரான அப்துல் ரஹீம் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் அவர் கூறுகையில் தாங்கள் கோரிய மூன்று விஷயங்களில் ஒன்றே ஒன்றை ( Divisive Pool) மட்டுமே மத்திய அரசு ஒத்துக் கொண்டுள்ளதாகவும் தெரிவிக்கிறார்.

தற்போதைய நிலையில் வைத்துப் பார்த்தால் ஸ்டாக் மார்க்கெட்டில் சரிவு ஏற்படலாம். ஆனால் நீண்ட கால அடிப்படையில் பார்த்தால் நிச்சயம் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் மூலம் வரவும் அதிகரிக்கும். அதிக போட்டி முறையும் உருவாகும். மாநிலங்களுக்குச் சேர வேண்டிய நியாயமான பங்கீட்டிற்கான வழிமுறையை மாநிலங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் விதத்தில் கொண்டு வந்துவிட்டால் GST (Goods and Services Tax) முறை உண்மையிலேயே இந்தியப் பொருளாதரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைக் கொண்டுவரும்.

பாமகவின் தேர்தல் அறிக்கையின் சாராம்சங்கள்:

பாமகவின் தேர்தல் அறிக்கையின் சாராம்சங்கள்:
——————————————————————————-

பாமக தனது தேர்தல் அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது. அறிக்கையைப் படித்துப் பார்த்த பிறகு சிங்கப்பூரைக் காட்டிலும் தரமான மாநிலமாக மாற்றி விடுவார்கள் என்கிற எண்ணம் ஏற்படும் அளவிற்கு செயல் திட்டங்களை அடுக்கியுள்ளார்கள்.

1. அனைத்து மாணவர்களுக்கும் கல்வி இலவசம். தனியார் பள்ளிகளுக்கும் அரசே கட்டணம் நிர்ணயித்து, அரசே கட்டணம் செலுத்தும்.

2. அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவம். அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகள் மூலமாக இலவச மருத்துவ சேவையை வழங்குதல்.

3. வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவு செய்து ஐந்தாண்டுகளுக்கு மேல் வேலையில்லாமல் இருப்பவர்களுக்கு உதவித் தொகையாக Rs 2000 to Rs 3000 வரை அரசு வழங்கும். அரசு வேலை வாய்ப்பு பெறாதவர்கள் அனைவருக்கும் என்று பொருள் கொள்ள வேண்டுமா? அவர்களே 3 கோடியே 28 லட்சம் பேர் வேலை செய்யத் தயாராக உள்ள நிலையில் 24 லட்சம் பேருக்கே வேலை வாய்ப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் 86 லட்சம் பேர் வேலை வாய்ப்பு அலுவலகங்களில் பதிவு செய்து விட்டு வேலைக்குக் காத்திருப்பதாகவும் சொல்கிறார்கள். அவர்களின் தேர்தல் அறிக்கைப் படி பார்த்தால் குறைந்தது வேலை கிடைக்காத 86 லட்சம் பேருக்கு மட்டும் அரசு 1720 to 2580 கோடி மாதம் செலவு செய்ய வேண்டி வரும். என்ன பைத்தியக்காரத்தனமான மக்களை முட்டாளாக்கும் பித்தலாட்டம் இது.

4. கல்வி, மருத்துவம், விவசாயம் மூலம் ஆண்டுக்கு ஒரு குடும்பத்துக்கு ஒரு லட்சம் இலவசமாகக் கிடைக்கும். திமுக அதிமுக ஆட்சியில் வெறும் 12,000 மட்டுமே கிடைக்க வழி செய்ததாகக் குறை பட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

5. இலவசத்தை எதிர்க்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டே 60 வயதைக் கடந்த அனைவருக்கும் இலவச பேருந்து பயணம், Rs 2000 ஓய்வு ஊதியம் வழங்கப்படும். இதில் அனைவருக்கும் என்பது ஏன் என்கிற கேள்விக்கு பாமக விடை அளிக்க வேண்டும்.

6. கணவனை இழந்த பெண்கள், ஊனமுற்றோருக்கு உதவித் தொகையாக 2500 ரூபாய் இலவசமாக வழங்கப்படும்.

7. தாழ்த்தப்பட்டோர் பழங்குடியினருக்கான இட ஒதுக்கீடு, கல்வி உதவித் தொகை முழுமையாக வழங்கப்படும். சிறுபான்மையினருக்கு அவர்களின் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப இட ஒதுக்கீடு வழங்க வழி செய்யும். மக்கள் தொகைக்கேற்ப அனைத்து சாதியினருக்கும் இட ஒதுக்கீடு முறை அமல்படுத்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும். தனியார் நிறுவனங்களிலும் இட ஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்தப்படும்.

8. லோகாயுக்தா, ஒரு சொட்டு மது இல்லா தமிழகம், விவசாய மேம்பாடு, கதிர், காற்றாலை மின் உற்பத்தித் திட்டங்கள், தடுப்பணைகள், ஊழல் இல்லா தமிழகம் என பல விஷயங்களும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. அணு மின் உற்பத்தி பற்றி எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. இழுத்து மூடுவோம் என்றோ, அல்லது புதிதாக உருவாக்க அனுமதிக்க மாட்டோம் என்றோ எதுவுமில்லை.

9. வருமானத்தைப் பெருக்க தாது மணல் எடுத்தல், கல்குவாரி, கிரானைட் எடுத்தல் அனைத்தும் அரசே மேற்கொள்வதன் மூலம் வருமானம் ஏற்படுத்தப்படும். வரியை மேம்படுத்துவதன் மூலமும் அரசு வருமானம் அதிகரிக்கும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.

10. வழக்கம் போல அரசு ஊழியர்களையும் கவனத்தில் கொண்டுள்ளது தேர்தல் அறிக்கை. புதிய ஓய்வூதிய திட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டு பழைய திட்டம் நடைமுறைக்கு வரும். பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை அரசு பணியில் இருப்பவர் பதவி உயர்வு பெற உறுதி வழங்கப்பட்டுள்ளது.

11. மகளிர் பேருந்துகள், மகளிருக்கு உள்ளாட்சித் தேர்தலில் 50% இட ஒதுக்கீடு என மகளிரையும் கவனத்தில் கொண்டுள்ளது.

12. காவல்துறையினர் 8 மணி நேரம் மட்டுமே பணி செய்யும் வழிவகை, நீதி உடனடியாகக் கிடைக்க வழி, மொழிக்கு முன்னுரிமை போன்ற விஷயங்களையும் அறிக்கை பேசுகிறது.

இதையெல்லாம் படித்த பிறகு எது சரி எது தேவையற்றது எது நடைமுறையில் சாத்தியம் எது ஏமாற்று வேலைகள் எது பயனுள்ளது என நீங்களே முடிவெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 1

மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம்:
============================================

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

இது பற்றி விளங்க ஒரு சிறுகதை. கழுகொன்று வாத்தைக் கொத்தித் தின்ன வந்ததாம். வாத்து அங்கு வந்த மனிதனிடம் என்னைக் காப்பாற்று என சொன்னதாம். வாத்தின் மீது இரக்கம் கொண்ட மனிதன், வாத்தைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டானாம்.

கழுகு மனிதனிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தது. ” நீ ஏன் என் உணவைத் தடுக்கிறாய்?” என்றது.

மனிதன், “உனக்கு வேண்டுமானால் வேறு எதையாவது சாப்பிடு. வேண்டுமானால் வேறு வாத்தை சாப்பிடு.”

கழுகு கேட்டது. ” மற்ற உயிர்கள் இறந்தால் பரவாயில்லையா?”

மனிதன், ” சரி உனக்குத் தானியங்களைத் தருகிறேன். எதையும் கொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை”. தான் கருணையுள்ளம் கொண்டவன் என்றும் என்னிடம் இந்த வாத்து “உயிர்ப் பிச்சைக் கேட்டு வந்திருக்கிறது” என்றானாம்.

கழுகு ,” நீ நாளையே இறந்தால் நாளை இந்த வாத்து எனக்கோ, மற்றவருக்கோ இரையாகுமே. அப்போது என்ன செய்வாய்?”

கழுகு தொடர்ந்தது. “நீ ஹீரோ. எனக்கான உணவைத் தேட வந்த நான் வில்லன். வாத்து பாதிக்கப்பட்டவன்.” என்ற பிரமையை ஏன் ஏற்படுத்துகிறாய்.

அப்படியே கேள்வியை மாற்றிப் போடுங்கள். கழுகிற்கு அன்று கிடைக்கக்கூடிய உணவைத் தடுத்தவன் வில்லன் என்று கழுகு நினைத்தால்….. மனிதனின் கற்பனை, கேள்வியை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்கிறதல்லவா.

இதேபோல இன்னொரு கதையும் உண்டு. ஒரு சிறிய மீனைப் பெரிய மீன் தின்னப் போக அதைப்பார்த்துப் பரிதாபப்பட்ட மனிதனொருவன், நீ இந்த கடலில் கிடப்பதால் தானே உன்னை அந்த மீன் தின்னப் பார்க்கிறது. ஆகையால் உன்னை நான் வீட்டில் வைத்து வளர்க்கிறேன் என எடுத்துச் சென்றானாம்.

கொஞ்ச நாளில் மீன் பெரிதாக பெரிய தொட்டி ஒன்றை வடிவமைத்தானாம். மீண்டும் பெரிதாக என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல், நீ பெரியதாகி விட்டாய். உன்னை யாரும் அடித்துத் தின்ன மாட்டார்கள். ஆகையால் உன்னை ஆற்றில் விடுகிறேன் என சொன்னானாம்.

இரு கேள்விகள். பெரிய மீனாக மாறிய இந்த மீன், சின்ன மீனை சாப்பிடும் என்றோ, கடலில் போய் இந்த மீன் சேர்ந்தால் இதைவிட பெரிய மீன் இதைத் தின்னும் என்கிற அளவிற்கு அடிப்படையில்லாமால் இரக்கம் காட்டுகிறேன் என்ற பெயரில் முன் வந்தது சரியா? இந்த அடிப்படை கூட புரியாமல் அதை எடுத்து வளர்த்தானே, இவன் முட்டாளா? மனிதனின் கற்பனையில் விளைந்த ஒவ்வொரு கதையிலும் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது.

இயற்கையும், இயற்கையையும் உயிரினங்களையும் படைத்தவனைத் தவிர்த்து அனைத்துமே மனித கற்பனையில் விளைந்தவையாகக் கூட இருக்கலாம். கலாச்சாரம் தொடங்கி …… மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் மட்டுமே. இதைத் தவிர்த்து மனிதனுக்கும் விலங்கிற்கும் எந்த வேறுபாடும் கிடையாது.

சர்வைவலுக்காக அன்றாடம் ஓடிக்கொண்டிருப்பதே விலங்கின் தன்மை. அதைத் தவிர்த்த எந்த குரூர எண்ணமும் விலங்கிற்குக் கிடையாது. மனிதனுக்கு மட்டுமே கற்பனையில் எண்ணியதை நிறைவேற்றவும், அவன் விதித்த கற்பனைக்கும், விதிகளுக்கும் உட்பட்டு வராத அத்தனை பேரையும் தகுதியற்றவர்களாக, தரங்கெட்டவர்களாக அடையாளம் காட்டி வாழ்வதுமே மனித நாகரிகம் என பெருமையாக அழைக்கப்படுகிறது.

தொழில் நுட்பத்துடன் பயணிக்கும் இந்து மதம்

இந்து மதம் உருவ வழிபாட்டையும் பல தெய்வ வழிபாட்டையும் கொண்டிருப்பது அதன் மிகப் பெரிய பலம். மற்ற மதங்களைப் பற்றி அதிகம் தெரியாதாகையால் ஒப்பிட்டு எதையும் எழுதப் போவதில்லை. தமது இஷ்ட தெய்வத்திற்குப் பல உருவங்களைக் கொடுத்தும், ஒரே தெய்வத்திற்குப் பல பெயர்களைக் கொடுத்தும் இந்து மதம் தன்னை விஸ்தரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. அழிவில்லாமல் விஸ்தரித்துக் கொண்டே செல்லும். அது எவ்வாறு என்பதை எனது சிறிய புரிதலிலிருந்து வெளிப்படுத்துகிறேன்.

பல புராண கதைகளாக, நடந்த விஷயங்களாக ஒவ்வொரு பகுதி மக்களும், ஒவ்வொரு சாதி மக்களும் தமது இஷ்ட தெய்வத்தை வழிபட சொல்கிற காரணங்கள், கதைகளின் மூலமாக அது மேல் எழுந்து கொண்டே செல்கிறது. உதாரணமாக சிவன் தன்னை ஈஸ்வரனாக , சுடலை மாடனாக, இடுகாட்டுப் பிரியனாக, நடராஜராக, அர்த்தநாரிஸ்வரராக, ஹரனாக ஒவ்வொரு பெயரிலும் ஒவ்வொரு உருவத்திலும் ஒவ்வொரு போஸிலும் (தமிழ் வார்த்தையென்ன) காட்சி அளிக்கிறார். ஒவ்வொரு பெயருக்கும் ஒரு கதை.

இந்து மதத்தில் பிள்ளையாரின் உருவம் ஒவ்வொரு இடத்திலும் வெவ்வேறு பெயர்களில் மக்கள் நம்பும் சக்தி வாய்ந்தவராக ஆனால் அதே வேளையில் அவர் எந்த பெயரிலும் இருப்பார் என்பதைப் பார்த்து பலமுறை ஆச்சர்யம் ஏற்பட்டுள்ளது. சுந்தர விநாயகர், கண்திருஷ்டி கணபதி, குளத்தடி பிள்ளையார், விக்ன விநாயகர், வெற்றி விநாயகர் என எந்தப் பெயரிலும் பெயர்க்காரணத்தோடு வலம் வரும் கடவுள் பிள்ளையாராகத் தான் இருக்க முடியும்.

இந்து மதத்தில் மக்கள் தொகையைக் காட்டிலும் கடவுள்களின் மக்கள்தொகை அதிகம். அத்தனை கடவுள்களையும் நேசிக்கும் தன்மையை கால மாற்றத்தில் மக்கள் புரிந்து கொண்டதும், அதன் வளர்ச்சி மேன்மேலும் பெருகுமேயன்றி இந்து மதம் அழியவே வாய்ப்பில்லை.

உருவ வழிபாட்டைத் தன்னகத்தே வைத்துள்ள இந்து மதம் அதை மக்கள் மனதில் நிலைக்கச் செய்ய தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதைப் பார்க்கமுடிகிறது. அதன் மூலமாக சிறுவர்களைக் கவரச் செய்யும் நிகழ்வுகள் இயல்பாகவே இந்து மதத்தில் நடக்கிறது. சிறுவர்களைக் கவர பாலகனாக ஐயப்பன் கதைகள், கிருஷணர் கதைகள், முருகன் கதைகள், பிள்ளையார் கதைகளில் ஆரம்பித்து குடும்பப் பெண்களுக்கான துர்க்கை, காளி, லக்ஷ்மி கதைகள் என பல கடவுள்களைப் பற்றி சொல்லப்பட்ட விஷயங்கள் காட்சிகளாக மக்கள் முன்னால் நிறுத்தப்படுகிறது. காட்சிகள் மக்கள் மனதில் எந்த விஷயத்தையும் எளிதாகப் பதிவு செய்யும். அவ்வகையில் உருவ வழிபாட்டை தனது வழிபாட்டில் ஒரு முறையாகக் கொண்டுள்ள இந்துமதம் தனது மக்களிடம் எளிதாகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஒரேயொரு பெயரில் கடவுள் பற்றிய கதைகள் சொல்லுதல் மற்ற மதங்களுக்குக் கஷ்டமாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்து மதத்தில் ஒவ்வொரு கடவுளுக்கும் ஆண்டுகள் கணக்கில் சொல்லப்பட ஆயிரம் கதைகளை இம்மதம் வைத்துள்ளது.

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது கடவுள், நார்மல் மனிதராக நடித்துக் கொண்டிருப்பார். தனது அடியாருக்கு காட்சியளிக்க (வேறு போஸுக்கு மாற) புகைமூட்டம் வரும். புகை தெளியும்போது சிவன் வேறொரு சொருபத்தைக் காண்பிப்பார். ஒவ்வொரு கடவுளின் பெயரிலும் தனித் தனியாக படங்கள் வந்துள்ளன. இப்போது பெரியவர்கள் பார்க்கும் தொலைக்காட்சிகளில் கிராபிக்சுடன் வலம் வரும் இந்து கடவுள்கள், சிறுவர்கள் பார்க்கும் சுட்டி, போகோவில் அனிமேஷனுடன் அதிசயங்களை நிகழ்த்துகிறார்.

பல கடவுள், பல வழிபாட்டு முறைகள், பல சடங்கு முறைகள், பல வகைகளில் உருவங்களைக் கொடுக்க அனுமதித்தல் என இந்து மதம் தன்னை எளிதாக இயல்பாக மக்களுடைய வாழ்வோடு ஒன்றிப் போய் விடுகிறது. ஆகவே தொழில் நுட்பம் வளர வளர இன்னும் பல அதிசயங்களுடன் மக்கள் நம்பும் அதிசய சக்தியாக அத்தனை கடவுள்களும் வலம் வருவார்கள். இது இந்து மதத்தை மேலும் மேலும் வளர்க்க வழி செய்யும்.

இன்று சுட்டி டிவியில் பிள்ளையார் எப்படி ஆனை முகத்தான் ஆனான் என்பதில் ஆரம்பித்து, சுண்டு எலியுடன் அவர் வலம் வருதல் என அனைத்தையும் அனிமேஷனில் காண்பிக்கிறார்கள்.

லால் பிகாரியும் இந்திய சட்ட பிழைகளும்

லால் பிகாரி – சுவாராஸ்ய மனிதனின் வாழும் போதே
===============================================
இறந்த கதை:
===========

லால் பிகாரி. உத்திரப் பிரதேசத்தில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர். அவர் தனக்கு ID Proof எடுக்க தாலுகா ஆபிசுக்கு சென்ற போது, அவருக்கு ID கொடுக்க மறுத்து விட்டனர். அவரிடம் ” நீ யார்? “. உனக்கேன் லால் பிகாரி பெயரில் ID வேண்டும் எனக் கேள்விகள் முன் வைக்கப்பட்டன. அவருக்கு அதிர்ச்சி!

“சார், நான்தான் லால் பிகாரி. எனக்கு ID வேண்டுமென நான் கேட்காமல் யார் கேட்பார்கள்?”

“ஹலோ… நீங்க ஏற்கனவே இறந்து விட்டீர்கள். அப்படித்தான் ரிஜிஸ்தர் ஆகியுள்ளது. மன்னிக்கவும், உங்களுக்கு ID தர முடியாது.”

“சார், நான் உயிரோடத் தான் இருக்கேன். எப்ப செத்தேன்?”

“ நீங்க போன வருஷம் இறந்து விட்டீர்கள். உங்கள் தாய்மாமா தான் அரசுக்குத் தகவல் கொடுத்து, உங்கள் குடும்பச் சொத்தான ஒரு ஏக்கருக்கும் குறைவான உங்கள் நிலத்தை அவர்களின் பெயரில் எழுதிக் கொண்டு போயுள்ளார்”

“ யாருய்யா, நான் இறந்தேன் என certificate கொடுத்தது.?”

“ போன வருஷம் இருந்த தாசில்தார்.”

விசாரித்த போது 300 ரூபாய்க்கு நான் இறந்துள்ளேன் என பிற்காலத்தில் லால் பிகாரி நகைச்சுவையுடன் தெரிவிக்கிறார்.

நாம் இனி உயிரோடு இருக்கிறோம் என்பதை proof பண்ண வேண்டும் என்பதற்காக பல கோல்மால் வழிகளை, நேர்வழிகளை கையாள்கிறார். அவர் கையாண்ட முதல் வழி: அவரது Cousin brother ஐக் கடத்துகிறார். யாராவது நம்மை போலீசில் கம்ப்ளைண்ட் பண்ணுவார்கள். அதை வைத்து நான் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்பதை proof பண்ணி விட வேண்டியது தான்.

விதி, கடத்தப்பட்டவரின் வீட்டிலிருந்து நான்கு நாட்களாகியும் யாரும் காவல்துறையில் புகார் கொடுக்கவில்லை. அவனை சினிமாவுக்குக் கூட்டிச் சென்றதுதான் மிச்சம். உடனே அவனது சட்டையில் ஆட்டு ரத்தம் தடவி அதை கசின் வீட்டு முன்பாக போடலாம் என நினைத்து கசாப்புக் கடைக்காரரிடம் போகிறார். அவர் முடியாது என மறுக்கிறார். கடைசியில் இது சரியில்லை என அந்த ஐடியாவைக் கைவிடுகிறார்.

இதற்கிடையில் உத்திரப்பிரதேச சட்டசபை முன்பாக தர்ணா செய்கிறார். யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. தினமும் தர்ணாக்கள் நடந்ததால் யாரும் இவரது பிரச்சினையைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவரும் அவரது சகோதரரும் சேர்ந்து கலவரத்தில் ஈடுபடுகிறோம், எங்களைக் கைது செய்யுங்கள் எனச் சொல்லி போலீசிடம் 500 ரூபாய் லஞ்சம் கொடுக்கிறார்கள். இவர்களது motive என்ன என்பதை அறிந்த காவலர் இவர்களைக் கைது செய்யாமல் ஒழுங்கா வீடு போய்ச் சேருங்க என சொல்லி விட்டு சென்று விடுகிறார்.
அவர் இதற்கிடையில் “உத்திரப்பிரதேச வாழும் போதே இறந்த மனிதர்கள் சங்கத்தை” தோற்றுவிக்கிறார். இதுபற்றி அறிந்து கொண்டு பேட்டி எடுக்க வந்த நிருபர் கிரிமினல் நடவடிக்கைகளைக் கைவிடுமாறும் வேறு முயற்சிகள் செய்யுங்கள் எனச் சொல்லி விட்டு பத்திரிகையில் லால் பிகாரி பற்றிய செய்தியை வெளியிடுகிறார். இச்செய்தி பரவலான கவனம் பெறுகிறது.

சில நாட்களிலேயே 100 பேர் உறுப்பினர்களாக சேர்கின்றனர். இதையறியறிந்த இச்சிக்கலில் இருந்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை மேலே மேலே கூடுகிறது. எண்ணிக்கை 25,000 எனத் தொடுகிறது. இது உத்திரப்பிரதேச மாநில உறுப்பினர்கள் மட்டுமே என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

இதற்கிடையில் அவர் இன்னொரு முயற்சியை மேற்கொள்கிறார். தனது மனைவிக்கு விதவைப் பணம் தர வேண்டும் என்று மனு செய்கிறார். 1988 ல் அவர் பெயரில் இருந்த சொத்தைக் காட்டி விபி சிங்கை எதிர்த்து நின்று 1600 வாக்குகள் பெறுகிறார். , 1989 ல் ராஜீவ் காந்தியை எதிர்த்தும் தேர்தலில் நிற்கிறார், கூடவே தாம் இறந்தவர் என்றும் டாக்குமெண்டில் குறிப்பிடுகிறார்.

சுவராஸ்யம் உச்சத்தை அடைகிற இடம். இவர் தொடங்கிய “வாழும் போதே இறந்தவர்கள் சங்கம்” பற்றிய செய்திகள் NEWS week, TIMES போன்ற சர்வதேச பத்திரிகையிலும் வெளிவந்தன. லால் பிகாரிக்கு “IG NOBEL” prize அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்த பரிசு யாருக்குக் கொடுப்பார்கள் என்றால் , யார் மிக strange things செய்கிறார்களோ, பார்க்க நகைச்சுவையாக இருந்தாலும் ஆனால் மிகவும் சிந்திக்கக் கூடிய செயலைச் செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கு இந்த பரிசு ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் வழங்கப்படும் என அறிவிக்கிறது.

இங்கு மீண்டும் ஒரு சுவராஸ்யம். லால் பிகாரிக்கு விசா வழங்கப் படவில்லை. காரணம் பாஸ்போர்ட் இல்லாத ஒருவருக்கு எப்படி அமெரிக்கா விசா வழங்கும்? இறந்தவருக்கு நாங்கள் எப்படி பாஸ்போர்ட் கொடுக்க முடியுமென இந்திய பாஸ்போர்ட் ஆபிஸ் அறிவிக்கிறது. நீங்கள் கேசை வென்ற பின்னரே இனி நாங்கள் முடிவு செய்ய இயலும். ஆகையால் பாஸ்போர்ட் வழங்க முடியாது என்று சொல்லி விடுகிறார்கள். இறுதியாக குந்தன் ஷா என்பவர் லால் பிகாரி சார்பாகச் சென்று விருதை வாங்கி வருகிறார்.

ஒரு வழியாக இவரின் செயல்பாடுகளையும் மற்ற விஷயங்களையும் அறிந்து தாசில்தார் அலுவலகம் அவர் உயிரோடு இருப்பதாகவும் தவறுதலாக இறந்து விட்டார் என பதிவு பண்ணியதாகவும் சான்றிதழ் வழங்குகிறார்.

லால் பிகாரி இறுதியாக அந்த நிலத்தை மாமாவிடம் தரச் சொல்லி கேட்கவில்லை. அவருக்கு இந்தியச் சட்டத்தையும், அது எப்படி செயல்படுகிறது? தான் இறந்தவனில்லை என்பதை நிருபிக்க 1976 லிருந்து 1994 வரை தேவைப்படுகிறது என்பதை அறிந்து கொண்டதாகக் கூறுகிறார்.

எல்லாம் சரி, இவரது சங்கத்தில் உறுப்பினராக இருந்த 24999 பேரின் நிலைமை என்ன ஆனது? யார் கண்டார், இன்னும் தாங்கள் உயிருடன் இருப்பதை நிருபிக்க அன்றாடம் செத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இந்தியாவில் சட்டம் எவ்வாறு ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அணுகுகிறது? அரசு அலுவலகங்கள் சாமானியர்களின் பிரச்சனைகளை எப்படி அணுகுகிறது என்பதற்கு இந்த ஓர் உதாரணம் போதாதா?