கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் – மனிதன் பாகம் 3

கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் – மனிதன் பாகம் 3:

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. உண்மையைச் சொல்லப்போனால் அதைவிடக் கேவலமானவன். இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

மனிதர்கள், சமூத்தில் நிலவும் INEQUALITY யை எதிர்த்துப் பேசிக் கொண்டே ஒப்பீடுகளையும், மதிப்பீடுகளையும், அதிகாரப்படிநிலையையும் அமைத்துக் கொண்ட யதார்த்தவாதிகளாகவே வாழ்கிறார்கள். அதாவது உயரிய நோக்கம் என்று சொல்லிக் கொண்டே, வேறுபாடுகளுடன் , கொள்கை முரணோடு உள்ளவர்களைக் காட்டிலும் தங்களின் கருத்தே சிறந்தது என நிறுவ மெனக்கெட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இயற்கையே சமத்துவத்தைப் பேணிக் கொண்டதில்லை. ஆனால் தன்னை ஏதோ சமத்துவத்தின் பிதாமகர்களாகக் காட்ட மனிதர்கள் போடும் வேடம் அலாதியானது. மனித சமூகம் சமத்துவம் ( Equality) பேசிக்  கொண்டே, மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரையும்/ ஒவ்வொன்றையும் மதிப்பிடுகிறார்கள்(Value). மதிப்பிடுதல் என்பதன் அடுத்த நிலை ஒப்பீடு(Comparision). ஒருவரை மதிப்பீடு செய்தல் அல்லது ஒப்பிடுதல் என்பதே சமத்துவ சமூகத்திற்கு எதிரானக் கொள்கை முரண் தான்.

மதிப்பீடுகளின் வாயிலாக மனிதர்களே யார் மேலானவர்கள், கீழானவர்கள் என அளவிடுகிறார்கள்/ அடுக்குகளை வரிசைப்படுத்துகிறார்கள். ஒவ்வொரு படைப்பையும்(சினிமா, கதை, கலை….) மனிதர்கள் வரிசைப்படுத்துகிறார்கள். வரிசைப்படுத்துதல் என்பதனை அதிகாரப்படிநிலை (Hierarchical Structure) என சொல்லலாம். அதிகாரப்படிநிலையை மனித சமூகம் உள்ளூர விரும்புகிறது என்பதன் அடையாளங்களை மனித வாழ்வியலின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் காண முடியும்.

படைப்புகளுக்கும் துறை சார்ந்தும் பல விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன. அவற்றில் மிக உயரிய விருது என்றும் சில விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன. மிக உயரிய விருது என்று சொல்லும் போதே அதை விடக் குறைந்த விருதுகளும் உண்டு என்ற பொருளாகிறது. மிக உயரிய விருதுகள், ஒருவர் தாம் சார்ந்த துறைக்கு செய்யும் சேவையின் அடிப்படையில் அவரைப் பாராட்டும் விதத்தில்தான் மிக உயரிய விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன என்பதே மனிதர்கள் சொல்லும் விளக்கம். உண்மையைச் சொல்லப்போனால் மனிதர்களுக்கு வரிசைப்படுத்துதலில் ஒரு வசீகரம் இருக்கிறது. அதாவது மானுட சமூகமே தங்களுக்குள்ளாக அதிகாரப்படிநிலையை உருவாக்கிக் கொள்கிறது.

மனிதர்கள் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் என்பதன் அடையாளங்களில் ஒன்றுதான் மிருகங்களையும் வரிசைப்படுத்திக் காண்பிப்பது. சிங்கம் வந்து இவனிடம் சொன்னதா, நான் தான் அரசனென்று. மிருகங்களுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் இயற்கையின் படைப்பில்/ இறைவனின் படைப்பில் ஒன்றேயொன்று தான். வயிறு பசித்தால் இரை வேண்டும். தான் எந்த மிருகத்தின் முன்னால் நின்றால் தன் உயிருக்கு ஆபத்து, தனது இரை எங்கேயுள்ளது என்பதனை மட்டும் அடையாளம் (Identitiy) காணும் சக்தி மட்டுமே!

Where the place Nobody values anything, There only everything is equal. அதாவது மதிப்பீடுகள் செய்யாத இடத்தில் மட்டுமே அனைவரும் சமமானவர்கள், அனைத்தும் சமம். மதிப்பீடுகள் என்று வந்துவிட்டாலே INEQUALITY வரும் என்று பொருள். மதிப்பீடுகளைத் துறந்த ஒரு சமூகமாக மனிதர்கள் இருக்கிறார்களா என்ன? புதிது புதிதான சித்தாந்தங்கள் உருவாவதன் பின்னணியை உற்று நோக்கினால் ஒரு கருத்து முன்வைக்கப்படும். முந்தைய சித்தாந்தத்தில் உள்ள குறைபாடுகளைக் களையவே புதிய சித்தாந்ததிற்கான பாதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்று விளக்கங்கள் அளிக்கப்படும். ஆனால் மானுட சமூகம் மதிப்பீடுகளை உருவாக்கியும் அதைத் தக்க வைப்பதன் மூலமாகவும் INEQUALITY என்பது இருக்கும்.

INEQUALITY என்பதை வெறும் பொருளாதாரத்தோடு ஒப்பிடுவதாக நினைத்துக் கொள்ளாதீர்கள். அறிவின் அடிப்படையில், திறமை, தகுதி, செயல்களின் அடிப்படையில், சாதி, மதம், மொழி, இனம் , பணம் என மானுட சமூகம் இந்த வேறுபாடுகள்(INEQUALITY or Diversity) அமைந்து விடும். ஏதோ ஒன்றை முன்னிலைப்படுத்த முனையும் போதும் , அதைத் தடுக்க முனையும் போதும் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது. பேராசையின் ஒட்டு மொத்த வடிவம்தான் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகமான மனிதன் என்பது. மற்ற அனைத்து உயிரினங்களும் survival of the fittest என்ற தத்துவத்தை உள்வாங்கி வாழும் போது, மனிதன் புதிது புதிதாக பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வர முனைவது போல் காண்பித்துக் கொண்டே , சுய நலத்துடன், பேராசையுடன், கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகமாகத் தான் உள்ளான் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இயற்கைஒரு போதும் ஹீரோ வில்லன் பாதிக்கப்பட்டவன் என்ற கருத்துகளுக்கு இடமளிப்பதில்லை. மனிதன் மட்டுமே இவ்வாறு ஒவ்வொன்றையும் பிரித்துப் பார்த்து தன் நலன்/ சார்ந்த பிரிவினரின் நலன் செழிக்க ஆயிரம் விளக்கங்களைக் கொடுத்துக்கொண்டு வாழும் பேராசைக் காரன். மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் இன்னும் பயணிக்கும்.

மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 2:

மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 2:

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

மிருகங்கள் தனக்குத் தண்ணீர் தாகமெடுத்தால் நேராகக் குளத்திற்குச் சென்று தண்ணீர் அருந்தித் தன் தாகத்தைப் போக்கிக் கொள்கிறது. மனிதனும் ஆதியில் அதையே செய்தான். ஆனால் அவனது கற்பனைத் திறன் அவனுக்குப் பானையை உருவாக்கித் தந்தது. பானையில் தண்ணீரை நிரப்பிக் கொண்டு வந்து வீட்டில் வைத்தான். பானை அவன் தாகத்தையும் குடும்பத் தாகத்தையும் ஒரு நாளுக்கோ இரு நாளுக்கோ போக்கியது. தண்ணீர் தீர்ந்தால் மீண்டும் குளம் நோக்கிச் செல்வான். தண்ணீரைப் பானையில் பிடித்து வருவான். கதையை இங்கு நிறுத்தி இப்படி கற்பனை செய்து கொள்வோம். விலங்குகள் தமக்குத் தேவையான போது தேவையான இரைக்கு அலைகிறது. மனிதன் அன்றாடத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் பானையில் நீர் சேமிப்பதை குடும்பத்திற்கு தேவையான அளவிற்கு சேமிப்பதாகப் பொருள் கொள்வோம்.

இப்போது அடுத்த நிலை. மிருகங்கள் அக்குளத்தில் தண்ணீரில்லை எனத் தெரிந்தால் தண்ணீருள்ள வேறு இடம் நோக்கி நகரும். அவ்வளவே அது செய்யும். மனிதன் கற்பனை விரிந்தது. நான் ஏன் குளம் சென்று தண்ணீரைத் தினந்தோறும் மோந்து வர வேண்டும்?. அதற்குப் பதிலாக, பூமியைத் தோண்டினால் தண்ணீர் வருகிறதே என்று அறிந்தவுடன் வீட்டிலேயே கிணறு வெட்டினான். தேவைப்படும் போதெல்லாம் எனக்கானத் தண்ணீரை என் வீட்டிலேயே இறை(ரை ?)த்துக் கொள்கிறேன். பானையில் தண்ணீர் நிரப்ப அலைய வேண்டாமல் போனது. சேமிப்பிற்காக அலைய வில்லை. உழைப்பை எளிமைப்படுத்திக் கொண்டான் எனக் கற்பனை செய்து கொள்வோம்.

மனிதனுக்கு சிந்திக்கும் ஆற்றல் எவ்வளவு பெரிய சக்தி என சொன்னால் மனிதர்களின் கற்பனைத் திறனும் அவனைப் பற்றிய பாசிட்டிவான எண்ணங்களும் நமக்குத் தோன்றும் வகையில் சொல்லியுள்ளேன். இந்தக் கற்பனையைக் கொண்டு கேள்வியை இப்படி மாற்றிப் போடுகிறேன். மனிதன் மிருகத்தைக் காட்டிலும் எவ்வளவு மோசமானவன் என்று அக்கேள்வி எடுத்துக் காண்பிக்கும்.

மிருகம் அன்றைய தேவை கருதி எளிமையாக வாழ்கிறது. அது தனது உணவைக் கூட தமது எல்லைக்குட்பட்டு (காட்டை விட்டு அதுவாக ஊருக்குள் வருவதில்லை) தேடி அலைந்து பெற்றுக் கொண்டு வாழ்கிறது. நாளைக்கான உணவை அது இன்றே அடித்து வைத்துக் கொள்வதில்லை. மனிதன் பானையில் நீர் நிரப்ப குளத்திற்குச் சென்றதை அன்றாடத் தேவைக்கான உழைப்பென எடுத்துக் கொள்வோம். ஆனால் மோட்டார் வைத்து எனக்குத் தேவைப்படும் போதெல்லாம் தண்ணீர் எடுத்துக் கொள்வேன் என்பதை பானையில் நீர் எப்போதும் இருப்பது போல பார்த்துக் கொள்வது சொல்ல வரும் செய்தி இதுதான். மனிதன் பானையில் நீர் சேமிப்பது என்பதைப் பொருள் சேமிப்பதாகக் கொள்ளுங்கள். அது அவனது இன்றைய தேவையை மட்டுமல்ல. நாளைக்கு மட்டுமல்ல. அது ஏழேழு ஜென்மத்திற்கும் சேர்க்க ஆசைப்படுகிறது. அவனது குடும்பத்திற்கான சேமிப்பு மட்டுமல்ல. அவன் சேமிக்க ஆசைப்படும் ஒவ்வொன்றும் அவன் ஆயுள், அவனது குழந்தைகளின் ஆயுளுக்கும் சேர்த்து சேமிக்க (சம்பாதிக்க, சொத்து சேர்க்க), பேரக்குழந்தைகளின் ஆயுளுக்கும், கருணாநிதி போல ஏழேழு ஜென்ம வாரிசுகளுக்கும் இருப்பதுபோல சேமிக்க ஆசைப்படுகிறான்.

தான் சேமிப்பு என்ற பெயரில் சேர்த்து வைக்கிற பொருளனைத்தும் பேரக் குழந்தைகளின் சுகபோக வாழ்க்கைக்கும் சேர்த்தே என கற்பனையில் கேள்வியை மாற்றிப் போட்டால் மனிதன் எத்தனை பேராசைப் பிடித்தவன் என அமைந்து விடுகிறதல்லவா? மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் இன்னும் பயணிக்கும்.

மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 1

மனிதன் – கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம்:
============================================

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

இது பற்றி விளங்க ஒரு சிறுகதை. கழுகொன்று வாத்தைக் கொத்தித் தின்ன வந்ததாம். வாத்து அங்கு வந்த மனிதனிடம் என்னைக் காப்பாற்று என சொன்னதாம். வாத்தின் மீது இரக்கம் கொண்ட மனிதன், வாத்தைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபட்டானாம்.

கழுகு மனிதனிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தது. ” நீ ஏன் என் உணவைத் தடுக்கிறாய்?” என்றது.

மனிதன், “உனக்கு வேண்டுமானால் வேறு எதையாவது சாப்பிடு. வேண்டுமானால் வேறு வாத்தை சாப்பிடு.”

கழுகு கேட்டது. ” மற்ற உயிர்கள் இறந்தால் பரவாயில்லையா?”

மனிதன், ” சரி உனக்குத் தானியங்களைத் தருகிறேன். எதையும் கொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை”. தான் கருணையுள்ளம் கொண்டவன் என்றும் என்னிடம் இந்த வாத்து “உயிர்ப் பிச்சைக் கேட்டு வந்திருக்கிறது” என்றானாம்.

கழுகு ,” நீ நாளையே இறந்தால் நாளை இந்த வாத்து எனக்கோ, மற்றவருக்கோ இரையாகுமே. அப்போது என்ன செய்வாய்?”

கழுகு தொடர்ந்தது. “நீ ஹீரோ. எனக்கான உணவைத் தேட வந்த நான் வில்லன். வாத்து பாதிக்கப்பட்டவன்.” என்ற பிரமையை ஏன் ஏற்படுத்துகிறாய்.

அப்படியே கேள்வியை மாற்றிப் போடுங்கள். கழுகிற்கு அன்று கிடைக்கக்கூடிய உணவைத் தடுத்தவன் வில்லன் என்று கழுகு நினைத்தால்….. மனிதனின் கற்பனை, கேள்வியை எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்கிறதல்லவா.

இதேபோல இன்னொரு கதையும் உண்டு. ஒரு சிறிய மீனைப் பெரிய மீன் தின்னப் போக அதைப்பார்த்துப் பரிதாபப்பட்ட மனிதனொருவன், நீ இந்த கடலில் கிடப்பதால் தானே உன்னை அந்த மீன் தின்னப் பார்க்கிறது. ஆகையால் உன்னை நான் வீட்டில் வைத்து வளர்க்கிறேன் என எடுத்துச் சென்றானாம்.

கொஞ்ச நாளில் மீன் பெரிதாக பெரிய தொட்டி ஒன்றை வடிவமைத்தானாம். மீண்டும் பெரிதாக என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல், நீ பெரியதாகி விட்டாய். உன்னை யாரும் அடித்துத் தின்ன மாட்டார்கள். ஆகையால் உன்னை ஆற்றில் விடுகிறேன் என சொன்னானாம்.

இரு கேள்விகள். பெரிய மீனாக மாறிய இந்த மீன், சின்ன மீனை சாப்பிடும் என்றோ, கடலில் போய் இந்த மீன் சேர்ந்தால் இதைவிட பெரிய மீன் இதைத் தின்னும் என்கிற அளவிற்கு அடிப்படையில்லாமால் இரக்கம் காட்டுகிறேன் என்ற பெயரில் முன் வந்தது சரியா? இந்த அடிப்படை கூட புரியாமல் அதை எடுத்து வளர்த்தானே, இவன் முட்டாளா? மனிதனின் கற்பனையில் விளைந்த ஒவ்வொரு கதையிலும் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது.

இயற்கையும், இயற்கையையும் உயிரினங்களையும் படைத்தவனைத் தவிர்த்து அனைத்துமே மனித கற்பனையில் விளைந்தவையாகக் கூட இருக்கலாம். கலாச்சாரம் தொடங்கி …… மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் மட்டுமே. இதைத் தவிர்த்து மனிதனுக்கும் விலங்கிற்கும் எந்த வேறுபாடும் கிடையாது.

சர்வைவலுக்காக அன்றாடம் ஓடிக்கொண்டிருப்பதே விலங்கின் தன்மை. அதைத் தவிர்த்த எந்த குரூர எண்ணமும் விலங்கிற்குக் கிடையாது. மனிதனுக்கு மட்டுமே கற்பனையில் எண்ணியதை நிறைவேற்றவும், அவன் விதித்த கற்பனைக்கும், விதிகளுக்கும் உட்பட்டு வராத அத்தனை பேரையும் தகுதியற்றவர்களாக, தரங்கெட்டவர்களாக அடையாளம் காட்டி வாழ்வதுமே மனித நாகரிகம் என பெருமையாக அழைக்கப்படுகிறது.