மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 2:

மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் பாகம் 2:

கற்பனை மட்டுமே மனிதனுக்கும் மிருகங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்ற எல்லா விஷயத்திலும் மனுஷன் ஒரு மிருகமே. இந்த கற்பனை சக்தியைக் கொண்டே மனிதன் நல்லது , கெட்டது, சரி, தவறு, ஹீரோ, வில்லன் என ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கிறான்.

மிருகங்கள் தனக்குத் தண்ணீர் தாகமெடுத்தால் நேராகக் குளத்திற்குச் சென்று தண்ணீர் அருந்தித் தன் தாகத்தைப் போக்கிக் கொள்கிறது. மனிதனும் ஆதியில் அதையே செய்தான். ஆனால் அவனது கற்பனைத் திறன் அவனுக்குப் பானையை உருவாக்கித் தந்தது. பானையில் தண்ணீரை நிரப்பிக் கொண்டு வந்து வீட்டில் வைத்தான். பானை அவன் தாகத்தையும் குடும்பத் தாகத்தையும் ஒரு நாளுக்கோ இரு நாளுக்கோ போக்கியது. தண்ணீர் தீர்ந்தால் மீண்டும் குளம் நோக்கிச் செல்வான். தண்ணீரைப் பானையில் பிடித்து வருவான். கதையை இங்கு நிறுத்தி இப்படி கற்பனை செய்து கொள்வோம். விலங்குகள் தமக்குத் தேவையான போது தேவையான இரைக்கு அலைகிறது. மனிதன் அன்றாடத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் பானையில் நீர் சேமிப்பதை குடும்பத்திற்கு தேவையான அளவிற்கு சேமிப்பதாகப் பொருள் கொள்வோம்.

இப்போது அடுத்த நிலை. மிருகங்கள் அக்குளத்தில் தண்ணீரில்லை எனத் தெரிந்தால் தண்ணீருள்ள வேறு இடம் நோக்கி நகரும். அவ்வளவே அது செய்யும். மனிதன் கற்பனை விரிந்தது. நான் ஏன் குளம் சென்று தண்ணீரைத் தினந்தோறும் மோந்து வர வேண்டும்?. அதற்குப் பதிலாக, பூமியைத் தோண்டினால் தண்ணீர் வருகிறதே என்று அறிந்தவுடன் வீட்டிலேயே கிணறு வெட்டினான். தேவைப்படும் போதெல்லாம் எனக்கானத் தண்ணீரை என் வீட்டிலேயே இறை(ரை ?)த்துக் கொள்கிறேன். பானையில் தண்ணீர் நிரப்ப அலைய வேண்டாமல் போனது. சேமிப்பிற்காக அலைய வில்லை. உழைப்பை எளிமைப்படுத்திக் கொண்டான் எனக் கற்பனை செய்து கொள்வோம்.

மனிதனுக்கு சிந்திக்கும் ஆற்றல் எவ்வளவு பெரிய சக்தி என சொன்னால் மனிதர்களின் கற்பனைத் திறனும் அவனைப் பற்றிய பாசிட்டிவான எண்ணங்களும் நமக்குத் தோன்றும் வகையில் சொல்லியுள்ளேன். இந்தக் கற்பனையைக் கொண்டு கேள்வியை இப்படி மாற்றிப் போடுகிறேன். மனிதன் மிருகத்தைக் காட்டிலும் எவ்வளவு மோசமானவன் என்று அக்கேள்வி எடுத்துக் காண்பிக்கும்.

மிருகம் அன்றைய தேவை கருதி எளிமையாக வாழ்கிறது. அது தனது உணவைக் கூட தமது எல்லைக்குட்பட்டு (காட்டை விட்டு அதுவாக ஊருக்குள் வருவதில்லை) தேடி அலைந்து பெற்றுக் கொண்டு வாழ்கிறது. நாளைக்கான உணவை அது இன்றே அடித்து வைத்துக் கொள்வதில்லை. மனிதன் பானையில் நீர் நிரப்ப குளத்திற்குச் சென்றதை அன்றாடத் தேவைக்கான உழைப்பென எடுத்துக் கொள்வோம். ஆனால் மோட்டார் வைத்து எனக்குத் தேவைப்படும் போதெல்லாம் தண்ணீர் எடுத்துக் கொள்வேன் என்பதை பானையில் நீர் எப்போதும் இருப்பது போல பார்த்துக் கொள்வது சொல்ல வரும் செய்தி இதுதான். மனிதன் பானையில் நீர் சேமிப்பது என்பதைப் பொருள் சேமிப்பதாகக் கொள்ளுங்கள். அது அவனது இன்றைய தேவையை மட்டுமல்ல. நாளைக்கு மட்டுமல்ல. அது ஏழேழு ஜென்மத்திற்கும் சேர்க்க ஆசைப்படுகிறது. அவனது குடும்பத்திற்கான சேமிப்பு மட்டுமல்ல. அவன் சேமிக்க ஆசைப்படும் ஒவ்வொன்றும் அவன் ஆயுள், அவனது குழந்தைகளின் ஆயுளுக்கும் சேர்த்து சேமிக்க (சம்பாதிக்க, சொத்து சேர்க்க), பேரக்குழந்தைகளின் ஆயுளுக்கும், கருணாநிதி போல ஏழேழு ஜென்ம வாரிசுகளுக்கும் இருப்பதுபோல சேமிக்க ஆசைப்படுகிறான்.

தான் சேமிப்பு என்ற பெயரில் சேர்த்து வைக்கிற பொருளனைத்தும் பேரக் குழந்தைகளின் சுகபோக வாழ்க்கைக்கும் சேர்த்தே என கற்பனையில் கேள்வியை மாற்றிப் போட்டால் மனிதன் எத்தனை பேராசைப் பிடித்தவன் என அமைந்து விடுகிறதல்லவா? மனிதன் கற்பனையுடன் வலம் வரும் மிருகம் இன்னும் பயணிக்கும்.