நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நிலம் கையகப் படுத்தும் சட்டம் 1:

நேரு ஜி , நீங்கள் இந்த தேசத்தின் வளர்ச்சியிலும் சரி, தொலைநோக்குப் பார்வையிலும் சரி. இன்று வரை பெரியவர்களிலிருந்து குழந்தைகள் வரை ஹீரோவாகவே பார்க்கப்படுகிறீர்.உம்மைத் தான் இந்த தேசத்தின் ஹீரோவாகப் பார்க்க வைத்தார்கள். ஆனால் உமது ஆட்சியில் இந்தியாவின் நிலக் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தை வைத்து நிறைவேற்றிய திட்டங்கள் பற்றியோ, அதனால் நிலமிழந்த மக்களைப் பற்றியோ எவரும் இங்கு துளியளவும் பேசப்போவதில்லை.

நண்பர்களே, தற்போது நடைமுறையிலுள்ள நிலம் கையகப்படுத்தும் சட்டத்தில் சில சாதகங்களும் உண்டு. சில பாதகங்களும் உண்டு. ஒன்று மட்டும் உறுதியாக சொல்ல முடியும். நேருவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இருந்த நிலக்கையகப்படுத்தலைக் காட்டிலும் இந்த சட்டமும் சரி. காங்கிரஸ் கடந்த வருடம் கொண்டு வந்த சட்டமும்சரி. பல்வேறுசாதகங்களைக் கொண்டது. நேருவின் காலத்தில் தான் முதன்முறையாக தனியாருக்கும் நிலம் கொடுக்கலாம் என்று சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. அன்றைய காலத்தில் நேரு செய்ததுஎல்லாம் தொலைநோக்குத் திட்டங்களாக வர்ணித்தவர்கள், இன்று ஏழைகளுக்கும், விவசாயிகளுக்கும் தொல்லை தரும் திட்டங்களாகப் பார்க்க மட்டும் வைத்து விட்டார்கள். அது பற்றிய சிறு பார்வை.

இந்தியாவிற்கு நிலவுடமைச் சட்டம் என்பது காலனிய ஆதிக்க ஆட்சியின் இறக்குமதிதான். 1894 ல்தான் இந்தியாவில் நிலவுடமைச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தது. இந்தச் சட்டத்தை ஆங்கிலேயர்கள் கொண்டு வந்ததற்கு முக்கியக் காரணம் அவர்களின் வணிகத்திற்கும் பொருட்களை சந்தைப்படுத்தவுமாகவே வந்தது. குறிப்பாக ரயில் போக்குவரத்திற்காக, ரயில் தடங்களை அமைக்க தடங்கல் வரக்கூடாது என்பதற்காக என்றும் சொல்லலாம்.

சுதந்திர இந்தியாவும் அச்சட்டத்தையே ஆரம்பத்தில் வைத்திருந்தது. நாட்டின் தொழில் முன்னேற்றத்திற்காகவும் தேச வளர்ச்சிக்காகவும் “பொதுத் தேவை” என்ற பெயரில் மக்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசின் திட்டங்களுக்குக் கொடுக்கும் வகையில்தான் இருந்தது. ஆரம்ப காலக்கட்டத்தில் தனியார் நிலங்கள் பலவற்றை ஆக்கிரமித்துத் தான் அணைகள், இரும்பு ஆலைகள், நிலக்கரி சுரங்கங்கள், கனிம வளங்கள், நீர் மின் ஆலைகள், பெட்ரோ கெமிக்கல் ஆலைகள், பெர்டிலைசர் ஆலைகள், அனல் மின் நிலையங்கள், சிமெண்ட், பேப்பர் ஆலைகள், நாட்டின் பாதுகாப்பு வீரர்களுக்கான பயிற்சி கூடங்கள், பல்கலைக் கழகங்கள், விமான நிலையங்கள் ரயில் தொழிற்சாலைகள் என பல துறைகளின் முன்னேற்றத்திற்காக தனியார் நில உரிமையாளர்கள் தங்கள் நிலங்களை அரசு பரிந்துரையால் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்ட விலைக்கு விற்க வேண்டி இருந்தது.

இதன் விளைவாகவே இந்தியாவில் பல்வேறு அணைத் திட்டங்களும், பிலாய், ரூர்கேலா, துர்காபூர், ரயில் ஆலைகள் என மேற்கூறிய பல திட்டங்கள் தொலைநோக்குப் பார்வையில் மக்களுக்குக் கிடைத்தவை.
இவையனைத்தும் மக்கள் நலன் (Greater Good for people) என்ற பெயரில் ஏற்படுத்தப்பட்ட திட்டங்கள் என்றே அரசுகள் விளக்கமளித்தன.

பொதுத்துறை என்ற பெயரில் நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு வந்த வேளையில் தனியார் நூற்பாலை அமைக்க நிலங்களை தனியாரிடம் பெற முயன்றதையடுத்து 1962 ல் உச்சநீதி மன்றத்தில் ஒரு வழக்கு வந்தது. உச்சநீதி மன்றம் அரசிடம் இதுகுறித்து கேள்விகள் எழுப்ப, அரசு நிலவுடமைச் சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டுவருவதாக விளக்கமளித்தது. பொதுத்துறை மட்டுமல்லாமல் தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் அரசே பொது ஏஜென்டாக இருப்பதற்கு அத்தாட்சியாக, நிலவுடமைச் சட்டத்தை தனியார் நிறுவனங்களுக்கும் வழங்க வழிவகை செய்யும் சட்டத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்தது நேருவின் அரசு.

இப்போது சில கேள்விகள்:

1. தொழில் துறை முன்னேற்றத்திலும் சரி, அணை கட்டுதல், அனல் மின் நிலையங்கள், இன்னபிற தொழில் வளர்ச்சியில் அவரின் நிலக்கையகப்படுத்தும் சட்டம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? நேரு வேலை வாய்ப்பைப் பெருக்க , இந்தியாவை முன்னேற்ற பொதுச் சேவை என்ற பெயரில் நிலம் கையகப்படுத்த உபயோகித்த சட்டம் பற்றி என்ன கருதுகிறீர்கள்.

2. நேருவைக் ஹீரோவாக மட்டுமே காண்பிக்க முனைபவர்கள் இதுபற்றி விளக்க முன்வருவார்களா?